Εμφάνιση αναρτήσεων ταξινομημένων κατά ημερομηνία για το ερώτημα Χρήστος Μανωλάς. Ταξινόμηση κατά συνάφεια Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων ταξινομημένων κατά ημερομηνία για το ερώτημα Χρήστος Μανωλάς. Ταξινόμηση κατά συνάφεια Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 27 Μαΐου 2021

Αθήνα: Μία πόλη με πολλά κρυμμένα μυστικά (Photos/Video)






Οι κατασκευαστές είχαν προνοήσει, ειδικά σε αυτό το καταφύγιο, να χτίσουν τους τοίχους με πάχος ενός μέτρου από μπετόν αρμέ, ενώ οι επίσημες προδιαγραφές έλεγαν ότι αρκούσε πάχος 30 εκατοστών. Αυτό σημαίνει πως το συγκεκριμένο καταφύγιο ήταν τρεις φορές πιο ισχυρό από τα υπόλοιπα της Αθήνας.

Μάλιστα, ο Στρατός αντιλήφθηκε αυτή την ιδιαιτερότητα και επίταξε ένα μέρος του καταφυγίου, προκειμένου να στεγάσει υπηρεσίες τηλεπικοινωνίας και άλλες νευραλγικές υποδομές.

Στο συγκεκριμένο καταφύγιο δεν επιτρέπεται η είσοδος. Πλέον, είναι μία τεράστια αποθήκη. Το μόνο που μαρτυράει την παλιά του χρήση, είναι αν κάποιος πάει μπροστά από το Άττικα, εκεί που βρίσκεται το περίπτερο, αριστερά και δεξιά στο πεζοδρόμιο θα δει τις δύο εξόδους κινδύνους με τις σκάλες. Αν κοιτάξει ανάμεσα στις γρίλιες, θα δει ακόμη και τις σιδερένιες σκάλες που οδηγούν στο καταφύγιο.

Το μεγαλύτερο καταφύγιο της Αττικής, ωστόσο είναι άλλο: Στον λόφο του Αρδηττού, με ονομαστική δυνατότητα φιλοξενίας περίπου 1.300 ατόμων.


«Δεν ήταν απλή η διαδικασία κατασκευής ενός καταφυγίου. Η νομοθεσία που θεσπίστηκε επί Μεταξά ήταν πολύ αυστηρή και οι προδιαγραφές υψηλών απαιτήσεων» λένε οι ιστορικοί.


Τα μυστικά του Στρέφη και του Λυκαβηττού

Αλλά και οι λόφοι της Αθήνας κρύβουν αρκετά καλά τα μυστικά τους. Στο λόφο του Λυκαβηττού – προσέξτε, την επόμενη φορά που θα ανεβείτε, την πόρτα στο δεξί δρομάκι της διχάλας (το αριστερό οδηγεί στο θέατρο) – που διαθέτει 150 μ. στοές και αποτελούσε «τα μάτια και τα αφτιά της πόλης και ήταν ενεργό ώς τη δεκαετία του ’70».


Ο λόφος του Στρέφη κρύβει σπήλαιο με βωμό αρχαίου ναού στην είσοδο του οποίου έχει κτιστεί ένα από τα ωραιότερα, ψηλά και ευάερα νεοκλασικά της περιοχής με την ονομασία «Αίολος».

Η Αθήνα κρύβει στα έγκατά της, όπως και πολλές άλλες μεγάλες πόλεις στον κόσμο, εκτός από καταφύγια και υπόγειο σύστημα τούνελ. Το σύστημα συνδέει περιοχές όπως Ακρόπολη, Λυκαβηττός, Αρδηττός, Πνύκα, Φάληρο.

Θρύλοι και μυστικά της Πεντέλης

Τα βουνά του λεκανοπέδιο είναι τέσσερα. Το πιο μυστηριώδες όμως, αυτό που κρύβει τα περισσότερα μυστικά και τους περισσότερους μύθους είναι αυτό της Πεντέλης.

Οι γεροντότεροι ποιμένες στην Πεντέλη μιλούσαν για περίεργα, χλωμά φώτα που έβγαιναν από τα ανοίγματα των σπηλαίων μετά τη Δύση και χάνονταν στον βραδινό αέρα. Πολλοί άκουγαν, περνώντας έξω από αυτά τα σπήλαια, μηχανικούς θορύβους σαν αυτούς που ακούγονται όταν φτιάχνουν τους δρόμους.

Στην περιοχή του ανακτόρου της Δούκισσας της Πλακεντίας οι περαστικοί μπορεί να νιώσουν μία παράξενη αίσθηση, να νομίσουν ότι βλέπουν ένα κοριτσάκι περίπου 10 χρονών με πολύ μακριά μαλλιά που μοιάζουν να ανασηκώνονται στον αέρα από μία μαγνητική δύναμη. Η μορφή έρχεται καταπάνω τους, τους διαπερνά και χάνεται.


Η σπηλιά του Σωκράτη

Στο κάτω μέρος της Ακρόπολης, ακριβώς δίπλα στην οδό Αποστόλου Παύλου, υπάρχει η σπηλιά του Σωκράτη. Πολλοί λένε ότι εκεί ήταν η φυλακή όπου ήπιε το δηλητήριο. Η σπηλιά είναι παντοτινά κλειστή με μία νεοκλασική, σιδερένια πόρτα κλειδωμένη με πολλές αλυσίδες και λουκέτα.

Υπάρχει σύστημα υπόγειων διαδρομών με πολλές διακλαδώσεις που αρχίζουν από τα έγκατα της Βουλής και τρέχουν κάτω από τον Εθνικό Κήπο και το Ζάππειο. Λέγεται μάλιστα ότι είχε δοθεί εντολή να καθαριστούν μήπως τυχόν χρειαστεί να χρησιμοποιηθούν το 2009-2010, τις εποχές των γιγαντιαίων διαδηλώσεων κατά των μέτρων λιτότητας επί κυβέρνησης Γιώργου Παπανδρέου.

Στο Βατραχονήσι, το σημείο όπου βρίσκεται το παλιό κολυμβητήριο, υπάρχει ο βράχος με την εκκλησία της Αγίας Φωτεινής, στη θέση του βωμού των Ιλισιάδων Μουσών, με την Κρήνη που ονομαζόταν Καλλιρρόη και από αυτήν έπαιρναν νερό για τις θρησκευτικές τους τελετές οι αρχαίοι Αθηναίοι, κυρίως τα νεαρά κορίτσια για τις τελετές του γάμου τους.
Το κυνήγι του θησαυρού

Κάπου ανάμεσα στο Λαγονήσι και το Κερατοβούνι, οι θρύλοι λένε ότι, σε διάφορα διασκορπισμένα σημεία, είναι κρυμμένος ο αποθεματικός χρυσός της Ελλάδας από την περίοδο των Χριστουγέννων του 1940.

Τα σημεία ήταν γνωστά μόνο σε έναν ταγματάρχη που ηγείτο της στρατιωτικής αποστολής η οποία είχε αναλάβει το έργο, και είχε εξαφανίσει όλες τις σηματοδοτήσεις της διαδρομής.

Ο ταγματάρχης μετά από λίγες μέρες σκοτώθηκε στο αλβανικό μέτωπο παίρνοντας τα μυστικά σημεία μαζί του.

Ο μυστικός καταρράκτης



Τέλος, η τσιμεντούπολη, όσο και εάν φαίνεται απίστευτο διαθέτει σε απόσταση αναπνοής ένα καταρράκτη. Ο καταρράκτης των 6 μέτρων βρίσκεται στο Ντράφι, στην Πεντέλη, και καταλήγει σε μια μικρή λιμνούλα.

Το καλό νέο είναι ότι (αν και η διαδρομή είναι απότομη και κατηφορική) μόλις φτάσετε και αντικρίσετε αυτό το μοναδικό θέαμα θα αποζημιωθείτε και με το παραπάνω για τη μικρή ταλαιπωρία σας.

Πηγή:topontiki.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη 8 Απριλίου 2021

Οι χαμένες ευκαιρίες της Αθήνας – Τα πάρκα που έμειναν στα χαρτιά


Τα περίπου 200 στρέμματα της συνολικής έκτασης του παλαιού εργοστασίου της ΧΡΩΠΈΙ, στον Πειραιά, υπήρξαν για πολλά χρόνια «μήλον της Έριδος» ανάμεσα σε ιδιωτικά συμφέροντα και τον δήμο της πόλης. Εδώ και περίπου μία δεκαετία τα οικόπεδα της ΧΡΩΠΕΙ έχουν μετατραπεί σε χωματερή για κάθε είδους απορρίμματα.

Το ιδανικό θα ήταν να γίνει πάρκο. Ωστόσο στις 16 Δεκεμβρίου, με την προκήρυξη από την Γενική Γραμματεία Έρευνας και Καινοτομίας της προκήρυξης θα επιλεχτεί ο Ιδιωτικός Φορέας που θα υλοποιήσει τη μελέτη, κατασκευή, χρηματοδότηση, λειτουργία και συντήρηση των κτιριακών εγκαταστάσεων ενός Κέντρου Καινοτομίας, και θα αναλάβει την παροχή υπηρεσιών υποστήριξης και ανάδειξης της Καινοτομίας και εμπορικής εκμετάλλευσης των εν λόγω εγκαταστάσεων. Άρα τσιμέντο…


Γουδί: Από την δεκαεία του 80 στο «περίμενε» 


Αρκετά χιλιόμετρα βορειότερα, στο Γουδί, έχει προγραμματιστεί- από την μακρινή δεκαετία του 1980 (!)- η δημιουργία ενός ακόμα μητροπολιτικού πάρκου. Η περιοχή, συνολικής έκτασης 1.000 στρεμμάτων, περιελάμβανε τους χώρους των πρώην στρατιωτικών εγκαταστάσεων ανατολικά, δύο στρατιωτικά νοσοκομεία, το φυτώριο του Δήμου Αθηναίων και το πρώην θέατρο Μπάντμιντον.

Η μοναδική ουσιαστική παρέμβαση είχε γίνει το 1991, όταν 330 στρέμματα είχαν διαμορφωθεί σε Άλσος του Στρατού. Η πρώτη μελέτη κατασκευής του πάρκου εκπονήθηκε στις 20 Νοεμβρίου 1997 από το Πολυτεχνείο.

Το 1999 επιστημονική ομάδα του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου (Εργαστήριο Αστικού Περιβάλλοντος της Σχολής Αρχιτεκτόνων), συντάσσει το σχέδιο «Μητροπολιτικό Πάρκο Γουδί- Ιλισός», σύμφωνα με το οποίο θα αξιοποιηθεί η έκταση.

Οι τελευταίες μικρές παρεμβάσεις στην περιοχή- κατασκευάστηκε το ολυμπιακό γήπεδο του Μπάντμιντον το οποίο ενώ λειτούργησε ως θέατρο για κάποια χρόνια τώρα ρημάζει – έγιναν κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων, πριν από 16 ολοκληρα χρόνια. Από τότε ΄το απόλυτο τίποτα.


Ελληνικό: Καζίνο και ουτανοξύστες


Το πιο διάσημο «χάρτινο πάρκο» της Αττικής παραμένει αυτό του Ελληνικού.

«Το μεγαλύτερο πάρκο της Ευρώπης» όπως είχε πρωτοφαφημιστεί πριν από 20 χρόνια θα μετατραπεί τελικά σε ουρανοξύστες, καζίνο, ξενοδοχεία, εμπορικά κέντρα και λίγα δεντράκια …ενδιάμεσα .

Μελέτη έχει δείξει ότι εάν οι τέσσερις παραπάνω περιπτώσεις γινοντουσαν χώροι πρασίνου τότε ΄θα διπλασιαζόνταν η αναλογία πρασίνου ανά κάθε ένα απο τουε 5 εκατομμύρια κατοίκους του λεκανοπεδίου.


Πηγή:topontiki.gr


Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Κυριακή 4 Απριλίου 2021

Της Αθήνας το ποτάμι… – Ηταν ανάσα για την πόλη και το κάναμε αυτοκινητόδρομο

Μανωλάς Χρήστος


Η Ρώμη έχει χτιστεί με επίκεντρο τον Τίβερη, το Παρίσι με επίκεντρο τον Σηκουάνα και το Λονδίνο με επίκεντρο τον Τάμεση.

Σίγουρα η εικόνα αυτών των ευρωπαϊκών μητροπόλεων θα ήταν τελείως διαφορετική εάν δεν υπήρχαν τα ποτάμια, όπως και η μορφή της Αθήνας θα ήταν διαφορετική εάν υπήρχε ακόμα ο Κηφισός ή ο Ιλισός.

Κάθε πόλη που έχει ποτάμι, χτίζεται γύρω από αυτό. Η δομή της, η ρυμοτομία της, το εμπόριό της, ακόμα και η κοινωνική της διαστρωμάτωση έχουν προσανατολισμό προς το ποτάμι.

Στην πόλη μας όμως επιλέχθηκε μια άλλου είδους …ανάπτυξη. Τα ποτάμια τσιμεντώθηκαν, και έγιναν κυρίως αυτοκινητόδρομοι.

«Είναι πολύ αργά για να διαπιστώσουμε εάν τελικά έπρεπε ή όχι να αφήσουμε ένα ποτάμι στο Λεκανοπέδιο», λένε οι ειδικοί.

«Την ευκαιρία μας τη χάσαμε πολλά χρόνια πριν. Στρατηγική επιλογή της Πολιτείας υπήρξε διαχρονικά το μπάζωμα ακόμα και των ρεμάτων.
Αντιμετωπίζαμε τα ποτάμια σαν εμπόδια

Αντιμετωπίζαμε πάντα τα ποτάμια σαν εμπόδια, σαν εχθρούς, μέσα στο αττικό περιβάλλον. Όχι μόνο δεν προστατεύθηκαν, αλλά καταστρέφονται μέχρι και τις ημέρες μας.

Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που ο Κηφισός έγινε αυτοκινητόδρομος.

Ένας δυνάμει σημαντικός χώρος πρασίνου και αναψυχής στο εσωτερικό μίας περιοχής καταστράφηκε.

Κυριάρχησε για άλλη μια φορά η χρήση του αυτοκινήτου εις βάρος των ήπιων χρήσεων του περιπάτου, της αναψυχής, του πολιτισμού.



Οι περιοχές του Νέου Φαλήρου και του Μοσχάτου αποκόπηκαν εντελώς μεταξύ τους. Και τώρα γίνονται έργα στο παραλιακό μέτωπο μήπως και μπορέσουν και ενωθούν και πάλι οι γειτονιές.

Οι γεωλόγοι ωστόσο επιμένουν ότι τα ποτάμια της Αθήνας δεν έχουν χαθεί.
Το νερό κυλάει κάτω από τα πόδια μας

Σύμφωνα με εκτιμήσεις επιστημόνων, μέρη των χαμένων ποταμών τα οποία βρίσκονται κάτω από ελεύθερους χώρους της πρωτεύουσας θα μπορούσαν να αναδειχθούν με τέτοιο τρόπο ώστε να προσφέρουν δροσιά το καλοκαίρι αλλά και να αναβαθμίσουν την ποιότητα ζωής των Αθηναίων.

Κάτω από τη Σταδίου, για παράδειγμα, το νερό συνεχίζει να κυλάει υπόγεια.

Μπορεί ο άλλοτε εμπορικός δρόμος να έχει μαραζώσει και να έχει ερημωθεί, σε πολλά μεγάλα κτίρια ωστόσο, κατά μήκος του δρόμου, αντλούνται ακόμα και σήμερα, με ειδικά υδραυλικά συστήματα τα νερά, προκειμένου να μην πλημμυρίσουν τα υπόγειά τους.

Γεωτρήσεις του Ινστιτούτου Γεωλογικών Ερευνών έχουν αποδείξει ότι σχεδόν όλοι οι δρόμοι της Αθήνας κρύβουν ένα μπαζωμένο ρέμα ή ένα υπόγειο ποτάμι: ο Ιλισός, ο Ηριδανός, ο Κυκλόβορος, το Λυκόρεμα, ο Βουρλοπόταμος, ο Βοϊδοπνίχτης, ο Αλασσώνας είναι μερικά από αυτά.



Σύμφωνα με το ΙΓΜΕ σε ολόκληρο το Λεκανοπέδιο έχουν μπαζωθεί ρέματα και χείμαρροι συνολικού μήκους 550 χιλιομέτρων. Πριν από μερικά χρόνια το 80% των νερών της βροχής το απορροφούσε το έδαφος και μόνο το 20% κατέληγε στη θάλασσα. Σήμερα, όμως, τα ποσοστά έχουν αντιστραφεί.

Τρεις ήταν οι βασικοί ποταμοί που διέρρεαν την πεδιάδα της Αττικής κατά την αρχαιότητα, οι δύο εκ των οποίων απλώνονταν πέραν των ορίων της πόλεως.
Ποια ήταν τα ποτάμια της Αθήνας

Το δυτικό και μεγαλύτερο τμήμα της πεδιάδας έβρεχε ο Κηφισός, που είχε τις πηγές του στους πρόποδες της Πάρνηθος στα βόρεια και συνέχιζε την πορεία του για 27 χλμ., έως ότου εκχυνόταν στον Φαληρικό Kόλπο.

Το ανατολικό τμήμα διέσχιζε ο Ιλισός, ο οποίος εκκινούσε από τις υπώρειες του Υμηττού κατευθυνόμενος προς δυσμάς, παρέρρεε τον Αρδηττό και, μέσω της κοιλάδος που σχηματιζόταν ανάμεσα στους λόφους των Μουσών (Φιλοπάππου) και της Σικελίας (δεξιά της σύγχρονης λεωφόρου Συγγρού), δεχόταν στην κοίτη του τα νερά του Ηριδανού και στη συνέχεια συναντούσε τον Κηφισό στα νοτιοανατολικά.



Μικρότερος των δύο προηγούμενων ήταν ο Ηριδανός, που ανέτελλε στις νότιες πλαγιές του Λυκαβηττού. Κυλώντας βόρεια της Ακροπόλεως, περνούσε μέσα από την Αγορά και εξέβαλλε στον Ιλισσό.


Πηγή:topontiki.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο 27 Μαρτίου 2021

Έρευνα: Οι ελληνικές θάλασσας ερημώνονται από την υπεραλίευση

Περιβάλλον-Μανωλάς Χρήστος


Δραματική χαρακτηρίζει το Ινστιτούτο Θαλάσσιας Προστασίας, Αρχιπέλαγος, την κατάσταση των ιχθυαποθεμάτων στις ευρωπαϊκές θάλασσες και ειδικά στα ελληνικά νερά.


Το 96% των πληθυσμών βαθύβιων ψαριών (που ζουν στον βυθό δηλαδή) υπεραλιεύεται, ενώ για τα πελαγικά είδη, όπως η σαρδέλα και ο γαύρος, το ποσοστό αυτό είναι τουλάχιστον 71%.

«Δυστυχώς τα απαραίτητα μέτρα αλλά και οι επιστημονικές συμβουλές δεν εφαρμόζονται. Οι πρακτικές παράνομης και καταστροφικής αλιείας στις ελληνικές θάλασσες είναι πολυάριθμες και ποικίλουν από την αλιεία με δυναμίτη, έως τις πρακτικές παράνομης αλιείας με μηχανότρατες εκτός αλιευτικών πεδίων, και πάρα πολλά άλλα» αναφέρει αποκλειστικά στο topontiki.gr η Αναστασία Μήλιου, υδροβιολόγος και διευθύντρια Ερευνών του Ινστιτούτου Θαλάσσιας Προστασίας «Αρχιπέλαγος»

Είναι ενδεικτικό ότι τόσο οι αλιείς όσο και οι ερευνητές σημειώνουν πως με την πάροδο των ετών μειώνονται το μέγεθος και η ηλικία των ψαριών που αλιεύονται, με μεγάλο μέρος να μην έχει προλάβει να αναπαραχθεί ούτε μία φορά!

Πρόκειται για γενοκτονία


Πρόκειται για πλευρές μιας «γενοκτονίας» με θύματα τους πληθυσμούς των ψαριών, με αντίκτυπο όμως και στα θαλάσσια θηλαστικά (δελφίνια, φάλαινες, φώκιες).

«Στόχος του Ινστιτούτου Αρχιπέλαγος είναι να δοθεί ένα τέλος στην καταλήστευση των θαλασσών μας. Για το σκοπό αυτό, συνδυάζουμε την άσκηση πίεσης στις αρμόδιες ευρωπαϊκές και εθνικές αρχές, με τη συλλογή στοιχείων για τα περιστατικά παράνομης αλιείας από το «Αλιευτικό Παρατηρητήριο του Αρχιπελάγους» – ένα πανελλαδικό δίκτυο πολιτών που απαρτίζεται τόσο από ψαράδες, όσο και από άλλους ενεργούς πολίτες που μοιράζονται τις ίδιες αξίες και αρχές.

Τα παραπάνω σε συνδυασμό με τις δυναμικές αντιδράσεις του Αρχιπελάγους, όπου αυτές είναι απαραίτητες, στοχεύουν στο να συμβάλλουμε στην άμυνα και την προστασία των θαλασσών μας!», μας λέει η κα Μήλλου.

«Ιδιαίτερα υποφέρουν τα είδη της παράκτιας αλιείας. Η πυκνότητά τους έχει περιοριστεί πολύ τις τελευταίες δεκαετίες, ενώ υπάρχουν περιοχές που έχουν μεταβληθεί σε κρανίου τόπο.

Ροφοί, στείρες, σαργοί και όλα τα συγγενικά είδη, έχουν μειωθεί πολύ, τόσο όσον αφορά τον αριθμό τους, όσο και το μέγεθος των ψαριών. Η μείωση της παραγωγής της παράκτιας αλιείας είναι πολύ μεγάλη» αναφέρει η ερευνήτρια.

Οι λόγοι της περιβαλλοντικής καταστροφής

Σημαντική αιτία για την υποβάθμιση των παράκτιων ιχθυοαποθεμάτων αποτελούν και τα ξενικά είδη, που πέρασαν από άλλες θάλασσες στο Αιγαίο.

Για παράδειγμα, οι γερμανοί και οι αγριόσαλπες είναι χορτοφάγα ψάρια. Καθώς έχουν καταφέρει να επικρατήσουν σε παραλιακές περιοχές εξαφανίζουν τα μακροφύκη, που αποτελούν τους βιότοπους αναπαραγωγής πολλών ψαριών».

Πολύ αρνητικό ρόλο παίζει η αυξανόμενη ρύπανση των θαλασσών. «Πολλές θαλάσσιες περιοχές και ακτές μοιάζουν με σκουπιδότοπο. Ας σκεφθούμε πόσα θηλαστικά έχουμε βρει νεκρά με το στομάχι τους γεμάτο πλαστικά. Υπάρχουν ευθύνες, δεν μπορεί νησιά με τουρισμό πολυτελείας να έχουν χωματερές δίπλα στη θάλασσα και να γεμίζουν το Αιγαίο με σκουπίδια», λέει στο topontiki.gr η κ. Αναστασία Μήλιου.

«Υποβάθμιση του περιβάλλοντος, ακόμα και βάλτος στον βυθό, προκαλείται και από ιχθυοκαλλιέργειες, όταν η παραγωγή γίνεται εντατικά και χωρίς την απαραίτητη περιβαλλοντική φροντίδα. Επίσης, προβλήματα προκαλεί και η ανεξέλεγκτη τουριστική ανάπτυξη, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την καταπάτηση των βιοτόπων της μεσογειακής φώκιας», συμπληρώνει η κ. Μήλιου.

Τα θηλαστικά

Μεγάλος είναι ο πλούτος των ελληνικών θαλασσών, όπου ζουν μόνιμα εννέα θαλάσσια θηλαστικά: η πτεροφάλαινα, η μεσογειακή φώκια, ο φυσητήρας, ο ζιφιός, το σταχτοδέλφινο, το ρινοδέλφινο, το ζωνοδέλφινο, το κοινό δελφίνι και η μικροσκοπική φώκαινα στη Θράκη. Πέντε άλλα είδη είναι «περαστικά»: η μεγάπτερη φάλαινα, η βόρεια ρυγχοφάλαινα, η ψευδόρκα, ο μεσοπλόδοντας και το στενόρυγχο δελφίνι.

Δυστυχώς, όμως, τα νερά μας δεν αποδεικνύονται τόσο φιλόξενα ούτε για τα θαλάσσια θηλαστικά, που δέχονται μεγάλες πιέσεις από μία σειρά ανθρώπινων δραστηριοτήτων.

Πηγή:topontiki.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »