Της Λίλα Μήτσουρα
Φεύγουν. Ένα ένα μας αποχαιρετάνε. Δακρυσμένα αντίο, πίσω από ψευτικα χαμόγελα γέμισαν τα αεροδρομια. Φεύγουν τα παιδιά μας για να βρουν δουλειά σε άλλα μέρη, σε άλλες χώρες.Θα αγαπήσουν άλλη πατρίδα. Και δεν ευθύνονται αυτά για αυτό. Η μαμά πατρίδα τα διώχνει, δεν τα θέλει,δεν τα φροντίζει, δεν τα αγαπάει.
Φεύγουν σου λέω. Και μέχρι τώρα, απλά με ενοχλούσε, αλλά τώρα φεύγουν τα δικά μου παιδιά. Με καταλαβαίνεις? Πλέον είναι δικός μου ο πόνος, όχι των άλλων. Πρέπει να προχωρήσουν στη ζωή τους. Εντάξει το ξέρω αυτό.Δεν μας ανήκουν. Και αυτό το ξέρω. Καλή η θεωρία, αλλά στην πράξη τα πράματα διαφέρουν.
Στα οικογενειακά τραπέζια κάθε φορά θα είμαστε και λιγότεροι. Ζωντανοί απόντες.
Ένα τηλέφωνο για να μάθουμε τα νέα τους και αυτό σύντομο γιατί κοστίζει. Γρήγορα και ένοχα να ακούσουμε λίγο την φωνή τους. Αδύνατισες παιδί μου? Να τρως καλά και να ντύνεσαι καλά δεν είναι ο καιρός όπως εδώ, εντάξει?
Μεγάλοι άνθρωποι,ενήλικες, πια, αλλά πάντα το δικό μου παιδί, το μικρό μου παιδί. Που το σπούδασα για να μείνει εδώ και να προσφέρει στην δική του πατρίδα. Μια πατρίδα που δεν το θέλει. Με γνώσεις πολλές, που όμως δεν τις εκτιμούν εδώ. Εδώ μένουν πια γέροι.
Μεταναστεύουν τα παιδιά μας εν έτη 2013. Πως το αντιλαμβάνεσαι εσύ αυτό? Τον Σεπτέμβρη πρέπει να αποχαιρετήσω τα δικά μου παιδιά. Και σιχαίνομαι τους αποχαιρετισμούς!
Χαμογελώντας, γιατί ξέρω ότι είναι για το καλό τους. Και εμείς αυτό δεν θέλουμε? Να είναι αυτά καλά. Αλλα βρε παιδί μου μείναμε μόνο οι γέροι. Οι ανήμποροι. ΟΙ χωρίς αντοχές και πάθος. Εμείς που παραδώσαμε τα όπλα, εμείς που τους φέραμε στο σημείο να τα παρατήσουνε όλα και να πούνε! "έτσι που τα κάνατε, ζήστε τα μόνοι σας!"
Και έχουν δίκιο! Αυτό με θυμώνει. Ότι φταίω εγώ με τις επιλογές μου και εσύ με τις δικές σου για αυτό το χάλι. Και δεν ξέρω αν το έχουν καταλάβει όλοι. Και μείναμε εμείς που κάναμε το λάθος για να το ξανακάνουμε.
Γερασμένα αντίο ακούγονται γύρω μου. Γερασμένες επιλογές με κυριεύουν.
Σαθρά επιχειρήματα, ξεχειλίζουν από σάπια μυαλά που πάσχουν από κατοχικό σύνδρομο. Σφίγγουν γερά στη φούχτα τους το ξεροκόματο που τους απέμεινε και προτιμούν να ανοίξουν το χέρι τους σε ένα πικρό αντίο. Κλείνουν το μυαλό τους σε ότι νέο και καινούργιο πολιτικά από φόβο και άγνοια. Φοβούνται την νιότη. Και την διώχνουν μακριά.
Αποσύνθεση. Την βλέπεις? Μια χώρα σε αποσύνθεση,οικογένειες σε αποσύνθεση. Και αρχίζει να μυρίζει η σαπίλα. Βρώμα ατελείωτη γύρω μου και δεν την ξεπλένει κανένα δάκρυ.
Μείναμε μόνοι μας, με τα λάθη μας και τις ενοχές μας και τα δακρυσμένα αντίο μας.
Φεύγουν σου λέω. Και μέχρι τώρα, απλά με ενοχλούσε, αλλά τώρα φεύγουν τα δικά μου παιδιά. Με καταλαβαίνεις? Πλέον είναι δικός μου ο πόνος, όχι των άλλων. Πρέπει να προχωρήσουν στη ζωή τους. Εντάξει το ξέρω αυτό.Δεν μας ανήκουν. Και αυτό το ξέρω. Καλή η θεωρία, αλλά στην πράξη τα πράματα διαφέρουν.
Στα οικογενειακά τραπέζια κάθε φορά θα είμαστε και λιγότεροι. Ζωντανοί απόντες.
Ένα τηλέφωνο για να μάθουμε τα νέα τους και αυτό σύντομο γιατί κοστίζει. Γρήγορα και ένοχα να ακούσουμε λίγο την φωνή τους. Αδύνατισες παιδί μου? Να τρως καλά και να ντύνεσαι καλά δεν είναι ο καιρός όπως εδώ, εντάξει?
Μεγάλοι άνθρωποι,ενήλικες, πια, αλλά πάντα το δικό μου παιδί, το μικρό μου παιδί. Που το σπούδασα για να μείνει εδώ και να προσφέρει στην δική του πατρίδα. Μια πατρίδα που δεν το θέλει. Με γνώσεις πολλές, που όμως δεν τις εκτιμούν εδώ. Εδώ μένουν πια γέροι.
Μεταναστεύουν τα παιδιά μας εν έτη 2013. Πως το αντιλαμβάνεσαι εσύ αυτό? Τον Σεπτέμβρη πρέπει να αποχαιρετήσω τα δικά μου παιδιά. Και σιχαίνομαι τους αποχαιρετισμούς!
Χαμογελώντας, γιατί ξέρω ότι είναι για το καλό τους. Και εμείς αυτό δεν θέλουμε? Να είναι αυτά καλά. Αλλα βρε παιδί μου μείναμε μόνο οι γέροι. Οι ανήμποροι. ΟΙ χωρίς αντοχές και πάθος. Εμείς που παραδώσαμε τα όπλα, εμείς που τους φέραμε στο σημείο να τα παρατήσουνε όλα και να πούνε! "έτσι που τα κάνατε, ζήστε τα μόνοι σας!"
Και έχουν δίκιο! Αυτό με θυμώνει. Ότι φταίω εγώ με τις επιλογές μου και εσύ με τις δικές σου για αυτό το χάλι. Και δεν ξέρω αν το έχουν καταλάβει όλοι. Και μείναμε εμείς που κάναμε το λάθος για να το ξανακάνουμε.
Γερασμένα αντίο ακούγονται γύρω μου. Γερασμένες επιλογές με κυριεύουν.
Σαθρά επιχειρήματα, ξεχειλίζουν από σάπια μυαλά που πάσχουν από κατοχικό σύνδρομο. Σφίγγουν γερά στη φούχτα τους το ξεροκόματο που τους απέμεινε και προτιμούν να ανοίξουν το χέρι τους σε ένα πικρό αντίο. Κλείνουν το μυαλό τους σε ότι νέο και καινούργιο πολιτικά από φόβο και άγνοια. Φοβούνται την νιότη. Και την διώχνουν μακριά.
Αποσύνθεση. Την βλέπεις? Μια χώρα σε αποσύνθεση,οικογένειες σε αποσύνθεση. Και αρχίζει να μυρίζει η σαπίλα. Βρώμα ατελείωτη γύρω μου και δεν την ξεπλένει κανένα δάκρυ.
Μείναμε μόνοι μας, με τα λάθη μας και τις ενοχές μας και τα δακρυσμένα αντίο μας.
