Οι κατά τ' άλλα λαλίστατοι πολιτικοί αρχηγοί των συστημικών κομμάτων, που έχουν τιμήσει με το παραπάνω την αμερικάνικη πρεσβεία με τις επισκέψεις τους, δεν βρήκαν μια λέξη να πουν για το τι συζήτησαν με την πρέσβειρα Γκιλφόιλ, που συναντάει τον έναν μετά τον άλλον. Ούτε λόγος βέβαια για αντιπαράθεση μεταξύ τους για το «τι» και «πώς» ειπώθηκε σε όλες αυτές τις συναντήσεις, όπου όλοι τους ποζάρουν με βλέμμα ικανοποίησης για τη φωτογραφία που εξασφάλισαν με την Γκιλφόιλ. Υποθέτουμε λοιπόν ότι ο Τσίπρας δεν συζήτησε με την πρέσβειρα για το προεκλογικό πυροτέχνημα των δωρεάν μετακινήσεων με τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς. Ούτε ο Σαμαράς για την απόφαση του Αρείου Πάγου που δίνει μια κουτσουρεμένη ανακούφιση στους δανειολήπτες του νόμου Κατσέλη και ο ίδιος κομπάζει ότι «τα έλεγε» από καιρό στη ΝΔ. Η Λατινοπούλου, πάλι, σίγουρα δεν συζήτησε με την Γκιλφόιλ τη στενοχώρια της για τις απαντήσεις που δίνουν οι εκπρόσωποι των Ρομά στις ρατσιστικές επιθέσεις της, με τις οποίες χαϊδεύει ακροδεξιά αυτιά. Ενώ ο Ανδρουλάκης - που θα δει την πρέσβειρα την ερχόμενη Δευτέρα - δεν θα της ζητήσει προφανώς αυτόγραφο επειδή ο ΟΤΕ πρωτοπορεί στο μοντέλο της «διευθέτησης» με 4ήμερη εργασία, που το ΠΑΣΟΚ διεκδικεί την πατρότητα του μέτρου αυτού, στο όνομα μάλιστα των εργαζομένων!
Στις συναντήσεις αυτές συζητιούνται τα μεγάλα ζητήματα, αυτά που κρίνουν και τα μικρά και καθημερινά. Και συζητιούνται με δεδομένη την αφοσίωση όλων στα στρατηγικά σχέδια του κεφαλαίου και στους διεθνείς συμμάχους του, με πρώτες τις ΗΠΑ. Συζητιούνται η πολεμική εμπλοκή, τα Ελληνοτουρκικά, το Αιγαίο, οι ανταγωνισμοί στα Βαλκάνια, οι ενεργειακοί σχεδιασμοί. Και όλα αυτά μέσα από το φίλτρο του ιμπεριαλιστικού πολέμου και των στρατηγικών συμφερόντων των ΗΠΑ. Εκεί κρίνονται λοιπόν όλα τα κόμματα και στις εκλογές: Στον επικίνδυνο κοινό δρόμο όπου προσπαθούν να σύρουν τον λαό. Μπορεί στους προεκλογικούς καβγάδες να φαίνεται πως λύνουν τα «μικρά» και «ταπεινά» για την «καθημερινότητα» του λαού, στην πραγματικότητα όμως τσακώνονται για το ποιος μπορεί να διαχειριστεί καλύτερα τα μεγάλα διακυβεύματα για την αστική τάξη και τους Ευρωατλαντικούς συμμάχους της. Ολα τα άλλα είναι ανταγωνισμός για το πώς θα κάνουν τον λαό συνένοχο στη δεδομένη κοινή πολιτική τους, πώς θα εξασφαλίσουν τη σταθερότητα του συστήματος από τους μελλούμενους λαϊκούς κλονισμούς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου