Της Λίλα Μήτσουρα
Πόσα αντίο χωράνε σε μια ζήση?
Επίγεια και ουράνια αντίο, πόσα είπαμε, πόσα μας είπαν? Τα αντέξαμε όλα και ας λέγαμε τότε που σχιζόταν η καρδιά με το άκουσμα της λέξης που ξεστομιζόταν ότι δεν θα αντέξει. Όλα τα αντέχει η ψυχή, όσο και αν σφαδάζει από τον πόνο.
Φεύγει το αντίο και πάει μακριά. Πιάνει από το χέρι τον ταξιδευτή και ξεκινούν ταξίδι. Και αν είσαι εσύ αυτός που μένει πίσω να κοιτά, σφαλίζεις το στόμα για να μη βγει αυτή η λέξη που ξεσχίζει τα σωθικά σου. Αν ο δρόμος το οδηγήσει στα σύννεφα, τότε κάντο χαρταετό να φτάσει μακριά πολύ.
Ζωγράφισε πάνω του με φωτεινά χρώματα, λόγια, στιγμές, αγκαλιές και άστον να πετάξει μακριά. Να φτάσει στο Θεό, να ακουστεί δυνατά η φωνή σου, το παιδικό σου κλάμα, εκείνο το σπαραχτικό, μήπως σε λυπηθεί και στο στείλει πίσω με μια ζωντανή αγκαλιά.
Λυπημένος ταξιδευτής και περπατά αργά σαν να θέλει να γυρίσει πίσω. Σαν να το κρατάς σφιχτά για να μη φύγει. Βαριές αποσκευές το φόρτωσες, και είναι βαρύ το βήμα του.
Και συ, άλλο δεν κάνεις, παρά να ντύνεις την θλίψη σου, οργή, για να βγάλεις από μέσα σου όσα δεν μπορείς με άλλον τρόπο. Μα τι λάθος! Το αντίο ταξιδεύει και με το δάκρυ αλλά καλοτάξιδο γίνεται μόνο με το χαμόγελο.
Αν βγει στον χωματόδρομο να περπατήσει, να πάει να συναντήσει άλλα αντίο, μη κακιώνεις. Έτσι είναι η μοίρα του αντίο. Να βρίσκει άλλα και να κάνει παρέα. Αν είναι να φύγει θα φύγει, το πεις δεν το πεις. Το λένε τα μάτια, πουλάκι μου. Που ξέρουν να μιλούν καλύτερα. Το λένε σε όλες τις γλώσσες και με όλους τους τρόπους. Μην ελπίζεις να σκοντάψει για να πισωγυρίσει. Σκονισμένο και βρώμικο θα είναι. Εσύ θα καθαρίζεις τους λεκέδες που του άφησαν τα άλλα αντίο.
Οι δρόμοι του αντίο είναι μονόδρομοι. Αν φύγει έφυγε. Δεν επιστρέφει. Και αν επιστρέψει δεν είναι αυτό που ήλπιζες. Δεν έρχεται μόνο του. Φέρνει παρέα μαζί του. Τις σκιές των άλλων. Και συ, που περίμενες, φορτώθηκες την βαριά σκιά του θυμού, της μοναξιάς, του γιατί.
Το αντίο όταν γυρίζει δεν γυρίζει μόνο του. Το ταξιδεμένο αντίο όταν γυρίζει δεν σε βρίσκει μόνο. Το αντίο και αν γυρίσει για λίγο μόνο θα φορέσει τα ρούχα του "καλώς ήρθες πάλι" θα κρατήσει το πάλι και θα ξαναφύγει. ΠΑΛΙ.
Η μοίρα του αντίο είναι να ταξιδεύει. Να φεύγει πάντα. Και δεν μπορείς να το κρατήσεις. Σφίξε τα δόντια αν θες, δάγκωσε τη γλώσσα σου, κάνε ότι νομίζεις,. αυτό θα ξεγλιστρήσει από τα μάτια. Μαρτυριάρικα τα μάτια, ψυχή μου. Μη κλείνεις τα βλέφαρα, δεν μπορείς να τα έχεις πάντα σφαλισμένα.
Αυτό θα κυλήσει μέσα από το δάκρυ. Θα φύγει μέσα από το παγωμένο χαμόγελο.
ΘΑ ΦΥΓΕΙ.
Η μοίρα του αντίο είναι να φεύγει πάντα. Να πετάει ψηλά στον ουρανό ή να περπατάει κακοτράχαλους χωματόδρομους. Και όσο φεύγει παίρνει μαζί του και την μαύρη του σκιά και αφήνει πίσω του το φως.
Για αυτό σου λέω καρδούλα μου, μη τα μετράς τα αντίο. Κρύβουν πόνο μέσα τους.
Ελευθέρωσε τα ζωντανά που με τόσο πείσμα κρατάς και να θυμάσαι μόνο τους χαρταετούς. ΕΝΤΑΞΕΙ?
Πόσα αντίο χωράνε σε μια ζήση?
Επίγεια και ουράνια αντίο, πόσα είπαμε, πόσα μας είπαν? Τα αντέξαμε όλα και ας λέγαμε τότε που σχιζόταν η καρδιά με το άκουσμα της λέξης που ξεστομιζόταν ότι δεν θα αντέξει. Όλα τα αντέχει η ψυχή, όσο και αν σφαδάζει από τον πόνο.
Φεύγει το αντίο και πάει μακριά. Πιάνει από το χέρι τον ταξιδευτή και ξεκινούν ταξίδι. Και αν είσαι εσύ αυτός που μένει πίσω να κοιτά, σφαλίζεις το στόμα για να μη βγει αυτή η λέξη που ξεσχίζει τα σωθικά σου. Αν ο δρόμος το οδηγήσει στα σύννεφα, τότε κάντο χαρταετό να φτάσει μακριά πολύ.
Ζωγράφισε πάνω του με φωτεινά χρώματα, λόγια, στιγμές, αγκαλιές και άστον να πετάξει μακριά. Να φτάσει στο Θεό, να ακουστεί δυνατά η φωνή σου, το παιδικό σου κλάμα, εκείνο το σπαραχτικό, μήπως σε λυπηθεί και στο στείλει πίσω με μια ζωντανή αγκαλιά.
Λυπημένος ταξιδευτής και περπατά αργά σαν να θέλει να γυρίσει πίσω. Σαν να το κρατάς σφιχτά για να μη φύγει. Βαριές αποσκευές το φόρτωσες, και είναι βαρύ το βήμα του.
Και συ, άλλο δεν κάνεις, παρά να ντύνεις την θλίψη σου, οργή, για να βγάλεις από μέσα σου όσα δεν μπορείς με άλλον τρόπο. Μα τι λάθος! Το αντίο ταξιδεύει και με το δάκρυ αλλά καλοτάξιδο γίνεται μόνο με το χαμόγελο.
Αν βγει στον χωματόδρομο να περπατήσει, να πάει να συναντήσει άλλα αντίο, μη κακιώνεις. Έτσι είναι η μοίρα του αντίο. Να βρίσκει άλλα και να κάνει παρέα. Αν είναι να φύγει θα φύγει, το πεις δεν το πεις. Το λένε τα μάτια, πουλάκι μου. Που ξέρουν να μιλούν καλύτερα. Το λένε σε όλες τις γλώσσες και με όλους τους τρόπους. Μην ελπίζεις να σκοντάψει για να πισωγυρίσει. Σκονισμένο και βρώμικο θα είναι. Εσύ θα καθαρίζεις τους λεκέδες που του άφησαν τα άλλα αντίο.
Οι δρόμοι του αντίο είναι μονόδρομοι. Αν φύγει έφυγε. Δεν επιστρέφει. Και αν επιστρέψει δεν είναι αυτό που ήλπιζες. Δεν έρχεται μόνο του. Φέρνει παρέα μαζί του. Τις σκιές των άλλων. Και συ, που περίμενες, φορτώθηκες την βαριά σκιά του θυμού, της μοναξιάς, του γιατί.
Το αντίο όταν γυρίζει δεν γυρίζει μόνο του. Το ταξιδεμένο αντίο όταν γυρίζει δεν σε βρίσκει μόνο. Το αντίο και αν γυρίσει για λίγο μόνο θα φορέσει τα ρούχα του "καλώς ήρθες πάλι" θα κρατήσει το πάλι και θα ξαναφύγει. ΠΑΛΙ.
Η μοίρα του αντίο είναι να ταξιδεύει. Να φεύγει πάντα. Και δεν μπορείς να το κρατήσεις. Σφίξε τα δόντια αν θες, δάγκωσε τη γλώσσα σου, κάνε ότι νομίζεις,. αυτό θα ξεγλιστρήσει από τα μάτια. Μαρτυριάρικα τα μάτια, ψυχή μου. Μη κλείνεις τα βλέφαρα, δεν μπορείς να τα έχεις πάντα σφαλισμένα.
Αυτό θα κυλήσει μέσα από το δάκρυ. Θα φύγει μέσα από το παγωμένο χαμόγελο.
ΘΑ ΦΥΓΕΙ.
Η μοίρα του αντίο είναι να φεύγει πάντα. Να πετάει ψηλά στον ουρανό ή να περπατάει κακοτράχαλους χωματόδρομους. Και όσο φεύγει παίρνει μαζί του και την μαύρη του σκιά και αφήνει πίσω του το φως.
Για αυτό σου λέω καρδούλα μου, μη τα μετράς τα αντίο. Κρύβουν πόνο μέσα τους.
Ελευθέρωσε τα ζωντανά που με τόσο πείσμα κρατάς και να θυμάσαι μόνο τους χαρταετούς. ΕΝΤΑΞΕΙ?
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου