Του Θανάση Καρτερού
Πολλοί τα έβαλαν με τον εκδοτικό οίκο που εξέδωσε το βιβλίο του Κουφοντίνα. Ανάμεσά τους και ο γιος θύματος της 17Ν, καθώς και πρώην βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ. Γι' αυτούς η πράξη του εκδότη είναι περίπου συνενοχή με τα εγκλήματα του συγγραφέα ή τουλάχιστον εμπορική εκμετάλλευσή τους: Ματωμένο βιβλίο, ματωμένα λεφτά, είναι η σκληρή φράση που κάνει τον γύρο του Διαδικτύου.
Αν ο Λιβάνης έχει το δικαίωμα να εκδίδει Κουφοντίνα, έχουν προφανώς κι αυτοί το δικαίωμα να εκδίδουν τη γνώμη τους για τον Λιβάνη. Ενδιαφέρον μάλιστα θα είχε να διαβάζαμε και τη γνώμη όσων θαυμάζουν τον Κουφοντίνα και το έργο του, για το γεγονός ότι διάλεξε αυτόν ακριβώς τον εκδοτικό οίκο. Διότι οι εκδόσεις Λιβάνη φημίζονται για πολλά πράγματα, αλλά όχι για την αντιπαλότητά τους με το Σύστημα που ο συγγραφέας μίσησε μέχρι θανάτου - των άλλων.
Το εκδοτικό δικαιολόγησε την έκδοση του συγκεκριμένου βιβλίου με όρους Ιστορίας. "Πιστεύουμε ότι πρέπει να φωτιστούν όλες οι πτυχές της ελληνικής Ιστορίας σε κρίσιμες και αμφισβητούμενες ιστορικές περιόδους", υποστηρίζει. Ουδείς ψόγος λοιπόν. Αν μάλιστα τις εναργείς περιγραφές της "ένοπλης προπαγάνδας" συμπλήρωναν οι φωτογραφίες των θυμάτων λίγο μετά την εκτέλεσή τους, ο αναγνώστης θα κατανοούσε ακόμα καλύτερα κάποιες από τις εν λόγω πτυχές.
Αν ωστόσο αυτές οι ιστορικές πτυχές πρέπει για να φωτιστούν να αναμένουν τους ιστορικούς τους, κάποιες άλλες πτυχές το βιβλίο τις φωτίζει μια χαρά: Πρόκειται για τις πτυχές της προσωπικότητας του συγγραφέα. Για τον τρόπο που ο συγγραφέας βλέπει τον εαυτό του, τα κίνητρά του, τη δράση του, τα αποτελέσματα της δράσης του στις ζωές και στον θάνατο των άλλων. Και μάλιστα πώς τα βλέπει τώρα, μετά από τόσα χρόνια που του έδωσαν την ευκαιρία να σκεφτεί και να αναμετρηθεί όχι με τον εχθρό, αλλά με τον εαυτό του.
Ε, από την άποψη αυτή, ουδέν νεώτερον. Ο άνθρωπος που γεννήθηκε στις 17 Νοέμβρη παραμένει καθηλωμένος στη 17 Νοέμβρη. Αρνείται να μεγαλώσει. Το βιβλίο του έχει πολύ αίμα, πολλή επανάσταση, πολύ θρίλερ, αλλά ένα σκοπό. Εντελώς μωρουδίστικο: Να κερδίσει την αποδοχή και -γιατί όχι;- τον θαυμασμό. Πράγμα που, για να αντιγράψουμε τον Γιαννόπουλο, έχει μια σπάνια τρυφερότητα. Ευτυχώς όχι ένοπλη αυτή τη φορά...
Από την ΑΥΓΗ
Πολλοί τα έβαλαν με τον εκδοτικό οίκο που εξέδωσε το βιβλίο του Κουφοντίνα. Ανάμεσά τους και ο γιος θύματος της 17Ν, καθώς και πρώην βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ. Γι' αυτούς η πράξη του εκδότη είναι περίπου συνενοχή με τα εγκλήματα του συγγραφέα ή τουλάχιστον εμπορική εκμετάλλευσή τους: Ματωμένο βιβλίο, ματωμένα λεφτά, είναι η σκληρή φράση που κάνει τον γύρο του Διαδικτύου.
Αν ο Λιβάνης έχει το δικαίωμα να εκδίδει Κουφοντίνα, έχουν προφανώς κι αυτοί το δικαίωμα να εκδίδουν τη γνώμη τους για τον Λιβάνη. Ενδιαφέρον μάλιστα θα είχε να διαβάζαμε και τη γνώμη όσων θαυμάζουν τον Κουφοντίνα και το έργο του, για το γεγονός ότι διάλεξε αυτόν ακριβώς τον εκδοτικό οίκο. Διότι οι εκδόσεις Λιβάνη φημίζονται για πολλά πράγματα, αλλά όχι για την αντιπαλότητά τους με το Σύστημα που ο συγγραφέας μίσησε μέχρι θανάτου - των άλλων.
Το εκδοτικό δικαιολόγησε την έκδοση του συγκεκριμένου βιβλίου με όρους Ιστορίας. "Πιστεύουμε ότι πρέπει να φωτιστούν όλες οι πτυχές της ελληνικής Ιστορίας σε κρίσιμες και αμφισβητούμενες ιστορικές περιόδους", υποστηρίζει. Ουδείς ψόγος λοιπόν. Αν μάλιστα τις εναργείς περιγραφές της "ένοπλης προπαγάνδας" συμπλήρωναν οι φωτογραφίες των θυμάτων λίγο μετά την εκτέλεσή τους, ο αναγνώστης θα κατανοούσε ακόμα καλύτερα κάποιες από τις εν λόγω πτυχές.
Αν ωστόσο αυτές οι ιστορικές πτυχές πρέπει για να φωτιστούν να αναμένουν τους ιστορικούς τους, κάποιες άλλες πτυχές το βιβλίο τις φωτίζει μια χαρά: Πρόκειται για τις πτυχές της προσωπικότητας του συγγραφέα. Για τον τρόπο που ο συγγραφέας βλέπει τον εαυτό του, τα κίνητρά του, τη δράση του, τα αποτελέσματα της δράσης του στις ζωές και στον θάνατο των άλλων. Και μάλιστα πώς τα βλέπει τώρα, μετά από τόσα χρόνια που του έδωσαν την ευκαιρία να σκεφτεί και να αναμετρηθεί όχι με τον εχθρό, αλλά με τον εαυτό του.
Ε, από την άποψη αυτή, ουδέν νεώτερον. Ο άνθρωπος που γεννήθηκε στις 17 Νοέμβρη παραμένει καθηλωμένος στη 17 Νοέμβρη. Αρνείται να μεγαλώσει. Το βιβλίο του έχει πολύ αίμα, πολλή επανάσταση, πολύ θρίλερ, αλλά ένα σκοπό. Εντελώς μωρουδίστικο: Να κερδίσει την αποδοχή και -γιατί όχι;- τον θαυμασμό. Πράγμα που, για να αντιγράψουμε τον Γιαννόπουλο, έχει μια σπάνια τρυφερότητα. Ευτυχώς όχι ένοπλη αυτή τη φορά...
Από την ΑΥΓΗ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου