Της Λίλα Μήτσουρα
Θυμάμαι. Σε αυτές τις εκλογές θυμάμαι.
Την ώρα που θα πηγαίνω στο εκλογικό μου τμήμα με την ταυτότητά μου στο χέρι θα θυμάμαι όλα όσα έγιναν αυτά τα δυο χρόνια. Μα δεν θα είμαι μόνη μου. Θα έχω εκλεκτή παρέα για να μη φοβηθώ ή ξεχάσω. Θα είναι μαζί μου όσοι δολοφονήθηκαν από αυτήν την κυβέρνηση. Όσους σκότωσαν εν ψυχρώ και δίχως συναίσθημα οι εθνοσωτήρες μας.
Αναρωτιέμαι ποιοι θα προπορεύονται άραγε? Οι οδυρμοί κα οι κλαυθμοί των αγαπημένων τους προσώπων που έμειναν πίσω να θρηνούν, τα παραδομένα βλέμματα όσων αυτοκτόνησαν, οι αδικοχαμένοι ασθενείς των νοσοκομείων του εθνικού μας μαλακισμένου, ή τα αδικοσκοτωμένα παλικάρια?
Όχι μπροστάρηδες θα είναι όλα τα νέα παιδιά που χάθηκαν άδικα. Θα χαμογελούν χαρούμενα και θα έχουν υψωμένη γροθιά. Θα περπατάνε γρήγορα πολύ, με όση βιασύνη έχουν τα νιάτα τους που δεν μπόρεσαν να ζήσουν.
Και θα μου φωνάζουν δυνατά: ΜΗ ΜΑΣ ΞΕΧΝΑΣ!!!!
Όπως θα πηγαίνω να ψηφίσω, με τον μεγάλο μου γιο στο πλάι μου στη σκέψη μου θα είναι η μάνα που έχασε τον δικό της. Όπως θα πηγαίνω με τον σύζυγο μου μαζί, στο μυαλό μου θα έχω την γυναίκα που έχασε τον δικό της άδικα όμως.
ΘΥΜΑΜΑΙ!
Θυμάμαι τους νεκρούς που δεν είναι δικοί μου άνθρωποι, και προσπαθώ να νιώσω τον τρόμο τους την ώρα που πετάριζε η ψυχή τους. Θυμάμαι τους νεκρούς μας και προσπαθώ να χωθώ στην ψυχή των δικών τους ανθρώπων που έμειναν πίσω.
Και από όλα όσα έχασα στην εποχή των μνημονίων και από όλα όσα πήρα στην εποχή που μόνο μου κλέβει, αυτό που με πονάει είναι που ο θάνατος είναι το μόνο που διεκδίκησα με την σιωπή και την ανοχή.
Μας έντυσαν στα μαύρα και το συνηθίσαμε και πια δεν μας κάνει εντύπωση. Η ζωή πενθεί και μαυροφορέθηκε. Αλλά όχι, δεν το βάζω κάτω! Παίρνω το μαύρο στο χέρι μου και τους το επιστρέφω, με χαρά και τσαμπουκά το ρίχνω στην κάλπη.
Βγάζω το μαύρο από τη ζωή μου και βάζω άσπρο. Βάζω φως στη ζωή μου και χρώμα. Κόκκινο. Για να φωτίζει τις μνήμες μου και να μη ξεχάσω ποτέ όσους έφυγαν δίχως να αποχαιρετήσουν. Όσους έφυγαν γιατί δεν άντεξαν. Όσους έφυγαν γιατί δεν είχαν κότσια. Όσους έφυγαν γιατί δεν είχαν δικαίωμα να αρρωστήσουν.
Θυμάμαι την πρώτη φορά που πήγα που να ψηφίσω. Πωπω με τη χαρά πήγαινα τότε. Και από τότε πέρασαν χρόνια πολλά και άλλαξε ο αιώνας για να ξαναβρώ την ίδια χαρά και το χαμόγελο, την αισιοδοξία των 18 μου χρόνων ότι έχω δύναμη και εγώ!
ΈΧΩ ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΕΓΩ ΚΑΙ ΕΣΥ ΚΑΙ ΌΛΟΙ ΜΑΣ!
Έχω την δύναμη να ανατρέψω ότι δεν μου αρέσει, ότι με σκοτώνει.
Έχω τον θυμό που χρειάζεται για να αλλάξω τη ζωή μου!
Παίρνω το μαύρο που με καταδίκασαν να ζω και τους το επιστρέφω, τους το πετάω στα μούτρα! Εγώ επιλέγω τη ζωή και την βάφω κόκκινη, όπως κόκκινο είναι και το αίμα.
Δεν έχω άλλη υπομονή πλέον. Η υπομονή μου εξαντλήθηκε! Και όχι φίλε μου δεν θα τους κάνω το χατίρι εγώ να φύγω από την ζωή μου ή την χώρα μου. Αυτοί θα φύγουν!
Θα τους διώξουμε εμείς και όσοι μου κάνουν παρέα στο δρόμο για την κάλπη.
Την ώρα που θα πηγαίνω στο εκλογικό μου τμήμα με την ταυτότητά μου στο χέρι θα θυμάμαι όλα όσα έγιναν αυτά τα δυο χρόνια. Μα δεν θα είμαι μόνη μου. Θα έχω εκλεκτή παρέα για να μη φοβηθώ ή ξεχάσω. Θα είναι μαζί μου όσοι δολοφονήθηκαν από αυτήν την κυβέρνηση. Όσους σκότωσαν εν ψυχρώ και δίχως συναίσθημα οι εθνοσωτήρες μας.
Αναρωτιέμαι ποιοι θα προπορεύονται άραγε? Οι οδυρμοί κα οι κλαυθμοί των αγαπημένων τους προσώπων που έμειναν πίσω να θρηνούν, τα παραδομένα βλέμματα όσων αυτοκτόνησαν, οι αδικοχαμένοι ασθενείς των νοσοκομείων του εθνικού μας μαλακισμένου, ή τα αδικοσκοτωμένα παλικάρια?
Όχι μπροστάρηδες θα είναι όλα τα νέα παιδιά που χάθηκαν άδικα. Θα χαμογελούν χαρούμενα και θα έχουν υψωμένη γροθιά. Θα περπατάνε γρήγορα πολύ, με όση βιασύνη έχουν τα νιάτα τους που δεν μπόρεσαν να ζήσουν.
Και θα μου φωνάζουν δυνατά: ΜΗ ΜΑΣ ΞΕΧΝΑΣ!!!!
Όπως θα πηγαίνω να ψηφίσω, με τον μεγάλο μου γιο στο πλάι μου στη σκέψη μου θα είναι η μάνα που έχασε τον δικό της. Όπως θα πηγαίνω με τον σύζυγο μου μαζί, στο μυαλό μου θα έχω την γυναίκα που έχασε τον δικό της άδικα όμως.
ΘΥΜΑΜΑΙ!
Θυμάμαι τους νεκρούς που δεν είναι δικοί μου άνθρωποι, και προσπαθώ να νιώσω τον τρόμο τους την ώρα που πετάριζε η ψυχή τους. Θυμάμαι τους νεκρούς μας και προσπαθώ να χωθώ στην ψυχή των δικών τους ανθρώπων που έμειναν πίσω.
Και από όλα όσα έχασα στην εποχή των μνημονίων και από όλα όσα πήρα στην εποχή που μόνο μου κλέβει, αυτό που με πονάει είναι που ο θάνατος είναι το μόνο που διεκδίκησα με την σιωπή και την ανοχή.
Μας έντυσαν στα μαύρα και το συνηθίσαμε και πια δεν μας κάνει εντύπωση. Η ζωή πενθεί και μαυροφορέθηκε. Αλλά όχι, δεν το βάζω κάτω! Παίρνω το μαύρο στο χέρι μου και τους το επιστρέφω, με χαρά και τσαμπουκά το ρίχνω στην κάλπη.
Βγάζω το μαύρο από τη ζωή μου και βάζω άσπρο. Βάζω φως στη ζωή μου και χρώμα. Κόκκινο. Για να φωτίζει τις μνήμες μου και να μη ξεχάσω ποτέ όσους έφυγαν δίχως να αποχαιρετήσουν. Όσους έφυγαν γιατί δεν άντεξαν. Όσους έφυγαν γιατί δεν είχαν κότσια. Όσους έφυγαν γιατί δεν είχαν δικαίωμα να αρρωστήσουν.
Θυμάμαι την πρώτη φορά που πήγα που να ψηφίσω. Πωπω με τη χαρά πήγαινα τότε. Και από τότε πέρασαν χρόνια πολλά και άλλαξε ο αιώνας για να ξαναβρώ την ίδια χαρά και το χαμόγελο, την αισιοδοξία των 18 μου χρόνων ότι έχω δύναμη και εγώ!
ΈΧΩ ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΕΓΩ ΚΑΙ ΕΣΥ ΚΑΙ ΌΛΟΙ ΜΑΣ!
Έχω την δύναμη να ανατρέψω ότι δεν μου αρέσει, ότι με σκοτώνει.
Έχω τον θυμό που χρειάζεται για να αλλάξω τη ζωή μου!
Παίρνω το μαύρο που με καταδίκασαν να ζω και τους το επιστρέφω, τους το πετάω στα μούτρα! Εγώ επιλέγω τη ζωή και την βάφω κόκκινη, όπως κόκκινο είναι και το αίμα.
Δεν έχω άλλη υπομονή πλέον. Η υπομονή μου εξαντλήθηκε! Και όχι φίλε μου δεν θα τους κάνω το χατίρι εγώ να φύγω από την ζωή μου ή την χώρα μου. Αυτοί θα φύγουν!
Θα τους διώξουμε εμείς και όσοι μου κάνουν παρέα στο δρόμο για την κάλπη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου