Της Ελένης Ζάχαρη
Το περασμένο καλοκαίρι, στο ηλεκτρονικό περιοδικό «Λόγων Παίγνια», με αφορμή τα γεγονότα στην Πλατεία Ταξίμ είχα παρουσιάσει στην εκεί στήλη μου «Από Καρδιάς», μια συζήτηση – τοποθέτηση κάποιων, κατά την γνώμη μου, σημαντικών ανθρώπων που έδωσαν τη δική τους οπτική.
Η Πλατεία Ταξίμ ξαναγίνεται επίκαιρη καθώς η τραγωδία στο ανθρακωρυχείο της Σομά προκαλεί σοβαρές αντιδράσεις σχεδόν σε όλη την Τουρκία που εκδηλώνονται με διαδηλώσεις και με πάγιο αίτημα αυτό που επαναλαμβάνουν όσοι αντιδρούν εδώ και ένα χρόνο: την παραίτηση της κυβέρνησης Ερντογάν!
Η Τουρκική αστυνομία εκτόξευσε δακρυγόνα, χρησιμοποίησε πλαστικές σφαίρες και αντλίες νερού υπό πίεση ώστε να διαλύσει το πλήθος που έκανε πορεία κατά μήκος της Λεωφόρου Ιστικλάλ.
Ο Τούρκος πρωθυπουργός νωρίτερα είχε επισκεφθεί το ανθρακωρυχείο της Σομά, όπου διαδηλωτές επιτέθηκαν οργισμένοι στο αυτοκίνητο που τον μετέφερε κλωτσώντας το οργισμένοι. Αλήθεια, πώς θα έπρεπε να αντιμετωπιστεί κάποιος που με απίστευτο κυνισμό δηλώνει «Αυτά συμβαίνουν!» και τρεις εβδομάδες νωρίτερα η Κυβέρνησή του έχει απορρίψει όλες τις προτάσεις των Κομμάτων της Αντιπολίτευσης για να εξακριβωθεί η ασφάλεια των ανθρακωρυχείων της Τουρκίας;
Πόσο αστείο ακούγεται το όνομα του Κόμματος Ερντογάν μπροστά στην τραγωδία..
Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης… Πράγματι, μια Δικαιοσύνη καθαρά νεοφιλελεύθερη και μια Ανάπτυξη που στηρίζεται είτε σε κομμένα δέντρα είτε σε νεκρούς για τους οποίους περισσότερο μοιάζει να «θλίβονται» οι ξένοι ομόλογοι του Ερντογάν, στέλνοντας μάλιστα βοήθεια, παρά ο ίδιος. Το σκληρό πρόσωπο του Μαυροθαλασσίτη πρωθυπουργού φάνηκε ήδη από το καλοκαίρι και τα εκτεταμένα γεγονότα στις μεγάλες πόλεις της Τουρκίας. Ανυποχώρητος και σκληροπυρηνικός εξαπέλυσε τις δυνάμεις καταστολής προκειμένου να ξεμπερδεύει μια ώρα αρχύτερα με τους αντιδραστικούς. Συντηρητικός Ισλαμιστής που επαναφέρει τη μαντίλα και απαγορεύει το αλκοόλ, αδιαφορεί όμως για τους 274 νεκρούς και τους 120 εγκλωβισμένους… Πολύ πιθανόν η μεγάλη αυτή τραγωδία που ξεκινά ένα νέο γύρο συγκρούσεων αρχικά με τους αριστερούς, να οδηγήσει σε εξελίξεις μη ελεγχόμενες.
Πολύ πιθανόν ο Ερντογάν να βρεθεί αντιμέτωπος και με ένα συσπειρωμένο εργατικό κίνημα, σίγουρα όμως έχει να αντιμετωπίσει την οργή του λαού του.
Θεώρησα σημαντικό να δημοσιεύσω από την συζήτηση του καλοκαιριού την τοποθέτηση μιας φοιτήτριας από την Τουρκία. Αποτελεί τη σύγχρονη ματιά, την προοδευτική ματιά της Τουρκίας και τις ελπίδες για ένα καλύτερο μέλλον..
«Με αφορμή την συζήτηση για τα γεγονότα στην πλατεία Ταξίμ και τη σημασία τους, μια φοιτήτρια από την Τουρκία, που συμμετέχει στο πρόγραμμα ανταλλαγής φοιτητών Erasmus στην Πορτογαλία, η Alev Yildirim, μας έγραψε την δική της άποψη. Η Alev δεν εκπροσωπεί ωστόσο έναν συνηθισμένο τύπο γυναίκας, η αδελφή της είναι ανιματέρ, η ίδια δεν πιστεύει σε όσα απαγορεύονται, καπνίζει και πίνει ακόμα και μπροστά στη μητέρα της και βέβαια αμφισβητεί και ονειρεύεται έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο….
«Η σημασία αυτών των εξεγέρσεων για την νεολαία της Τουρκίας είναι πως για πρώτη φορά από τότε που οι γονείς μας έγιναν αυτόπτες μάρτυρες των μαζικών εξεγέρσεων του 1968 ή 1978, εμείς, η τόσο πολύ αποκαλούμενη ‘’απολιτίκ’’ νεολαία της μετά πραξικοπήματος εποχής καταφέραμε να δημιουργήσουμε ένα τέτοιο κίνημα. Το “Occupy Gezi” ξεκίνησε σαν μια μικρή περιβαλλοντική διαμαρτυρία και κλιμακώθηκε μέρα με την μέρα με υπερβολική βία από την αστυνομία η οποία όμως δεν φόβισε τους διαδηλωτές αλλά έφερε χιλιάδες και χιλιάδες ακόμα ανθρώπους στο δρόμο και τελικά διαμορφώθηκε σε ένα μαζικό κίνημα που απαιτούσε δημοκρατία. Φάνηκε πως ο κόσμος είχε κουραστεί από αυτή την καταπιεστική κυβέρνηση που γίνεται όλο και περισσότερο αυταρχική αγνοώντας τα δημόσια αιτήματα. Οι περισσότεροι διαδηλωτές δεν ανήκουν σε κάποιο πολιτικό κόμμα ή κάποια οργάνωση, κάποιοι από αυτούς πάνε σε διαδήλωση ενάντια στην κυβέρνηση για πρώτη φορά στην ζωή τους και τώρα πιστεύουν ότι είναι αναγκαίο να δείξουν αυτή την αντίδραση ενάντια στις νέες μεταρρυθμίσεις της κυβέρνησης που αφορούν την ίδια τους την ζωή και απειλούν τον τρόπο ζωής τους.
Από την άλλη μεριά, η ποικιλία στα ‘’είδη’’ των διαδηλωτών δημιουργεί ανησυχία για το μέλλον αυτής της κίνησης. Παρόλο που ο κοινός στόχος είναι να προστατέψουν την δημοκρατία και ένα πιο ανεκτικό καθεστώς στην χώρα, αν δεν υπάρχουν κοινά αιτήματα οι συνέπειες θα είναι τόσες με όσα έχουν κατακτηθεί στον δρόμο. Η Κυβέρνηση προσπαθεί να χειραγωγήσει τις διαμαρτυρίες, ο πρωθυπουργός απειλεί πως θα αφήσει την νεολαία της AKP στους δρόμους σε μεγαλύτερους αριθμούς, κάνει προπαγάνδα προς τους ψηφοφόρους του ισχυριζόμενος πως οι διαδηλωτές είχαν μεταφέρει αλκοολούχα ποτά στο τζαμί ( την ίδια στιγμή που το τζαμί είχε μετατραπεί σε κλινική πρώτων βοηθειών με εθελοντές γιατρούς και φοιτητές ιατρικής και ο ισχυρισμός για την κατανάλωση αλκοόλ είχε διαψευστεί από τον μουεζίνη του τζαμιού) .
Προς το παρόν , οι διαδηλωτές ψάχνουν ποιο θα είναι το επόμενό τους βήμα, είτε να ιδρύσουν μια νέα πολιτική οργάνωση ή να συνεχίσουν αυτό το ελεύθερο κίνημα χωρίς να το προσδιορίσουν. Σε αυτό το σημείο, περισσότερο το κοινό στοιχείο των διαδηλωτών είναι ‘’σε τι στεκόμαστε εναντίον’’ αντί για το ‘’τι είναι αυτό που θα μας ενώσει’’. Σε κάθε περίπτωση το κίνημα είναι μια αφύπνιση. Δεν είναι μόνο η νεολαία της Τουρκίας αλλά και η αλληλεγγύη των ανθρώπων από διαφορετικές κουλτούρες ή ιδεολογικό παρελθόν, από διαφορετικές ηλικίες ( από 7 μέχρι 70) , σοσιαλιστές, φιλελεύθεροι, θρησκευόμενοι άνθρωποι που επαναστάτησαν ( οι περισσότεροι από αυτούς είχαν ψηφήσει ΑΚΡ, εθνικιστές, υποστηρικτές της CHP ή Κούρδοι και πάει λέγοντας... Αυτή είναι η ανάδυση μια νέας πολιτικής κουλτούρας που συνεπάγεται ανοχή ανάμεσα σε αυτούς τους διαφορετικούς ανθρώπους. Από την άλλη μεριά, υπάρχει χιούμορ και ελπίδα σε όλη την χώρα. Οι άνθρωποι εμπιστεύονται τους εαυτούς τους και συνειδητοποιούν την δύναμή τους, παρ’ όλη την πίεση από την κυβέρνηση. Παρ’ όλο που δεν θα υπάρξουν πολλές πολιτικές νίκες με τις προπαγανδιστικές πολιτικές της κυβέρνησης της ΑΚΡ και την αλαζονεία και υπεροψία του Ερντογάν που τον αποτρέπουν να κάνει ένα βήμα πίσω και να σκεφτεί τα αιτήματα του κόσμου, αυτή η κίνηση είναι ορόσημο στην πολιτική κουλτούρα της Τουρκίας και θα φέρει πολλές νίκες μακροπρόθεσμα.
( Την ίδια στιγμή, ο πρόεδρος Abdullah Gul επικύρωσε το νόμο που ρυθμίζει ( ή περιορίζει) την πώληση και κατανάλωση αλκοόλ, παρ’ όλη την διαφωνία του κόσμου για αυτή την μεταρρύθμιση. Αυτό μπορεί να είναι ένα παράδειγμα ότι η κυβέρνηση δεν κάνει βήμα πίσω για να συμφιλιωθεί με τους διαδηλωτές.)»
Alev Yıldırım
Πιστεύω πως η Alev δεν έπεσε έξω στις προβλέψεις της αναφορικά με τον Ερντογάν, ωστόσο, σε μια τραγική στιγμή όπως αυτή ποτέ δεν ξέρουμε πώς μπορούν να λειτουργήσουν τα πράγματα….
Να ευχηθούμε για την Τουρκία να επουλώσει τις πληγές της και να προχωρήσει σε νίκη της Δημοκρατίας ουσιαστική.
Το περασμένο καλοκαίρι, στο ηλεκτρονικό περιοδικό «Λόγων Παίγνια», με αφορμή τα γεγονότα στην Πλατεία Ταξίμ είχα παρουσιάσει στην εκεί στήλη μου «Από Καρδιάς», μια συζήτηση – τοποθέτηση κάποιων, κατά την γνώμη μου, σημαντικών ανθρώπων που έδωσαν τη δική τους οπτική.
Η Πλατεία Ταξίμ ξαναγίνεται επίκαιρη καθώς η τραγωδία στο ανθρακωρυχείο της Σομά προκαλεί σοβαρές αντιδράσεις σχεδόν σε όλη την Τουρκία που εκδηλώνονται με διαδηλώσεις και με πάγιο αίτημα αυτό που επαναλαμβάνουν όσοι αντιδρούν εδώ και ένα χρόνο: την παραίτηση της κυβέρνησης Ερντογάν!
Η Τουρκική αστυνομία εκτόξευσε δακρυγόνα, χρησιμοποίησε πλαστικές σφαίρες και αντλίες νερού υπό πίεση ώστε να διαλύσει το πλήθος που έκανε πορεία κατά μήκος της Λεωφόρου Ιστικλάλ.
Ο Τούρκος πρωθυπουργός νωρίτερα είχε επισκεφθεί το ανθρακωρυχείο της Σομά, όπου διαδηλωτές επιτέθηκαν οργισμένοι στο αυτοκίνητο που τον μετέφερε κλωτσώντας το οργισμένοι. Αλήθεια, πώς θα έπρεπε να αντιμετωπιστεί κάποιος που με απίστευτο κυνισμό δηλώνει «Αυτά συμβαίνουν!» και τρεις εβδομάδες νωρίτερα η Κυβέρνησή του έχει απορρίψει όλες τις προτάσεις των Κομμάτων της Αντιπολίτευσης για να εξακριβωθεί η ασφάλεια των ανθρακωρυχείων της Τουρκίας;
Πόσο αστείο ακούγεται το όνομα του Κόμματος Ερντογάν μπροστά στην τραγωδία..
Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης… Πράγματι, μια Δικαιοσύνη καθαρά νεοφιλελεύθερη και μια Ανάπτυξη που στηρίζεται είτε σε κομμένα δέντρα είτε σε νεκρούς για τους οποίους περισσότερο μοιάζει να «θλίβονται» οι ξένοι ομόλογοι του Ερντογάν, στέλνοντας μάλιστα βοήθεια, παρά ο ίδιος. Το σκληρό πρόσωπο του Μαυροθαλασσίτη πρωθυπουργού φάνηκε ήδη από το καλοκαίρι και τα εκτεταμένα γεγονότα στις μεγάλες πόλεις της Τουρκίας. Ανυποχώρητος και σκληροπυρηνικός εξαπέλυσε τις δυνάμεις καταστολής προκειμένου να ξεμπερδεύει μια ώρα αρχύτερα με τους αντιδραστικούς. Συντηρητικός Ισλαμιστής που επαναφέρει τη μαντίλα και απαγορεύει το αλκοόλ, αδιαφορεί όμως για τους 274 νεκρούς και τους 120 εγκλωβισμένους… Πολύ πιθανόν η μεγάλη αυτή τραγωδία που ξεκινά ένα νέο γύρο συγκρούσεων αρχικά με τους αριστερούς, να οδηγήσει σε εξελίξεις μη ελεγχόμενες.
Πολύ πιθανόν ο Ερντογάν να βρεθεί αντιμέτωπος και με ένα συσπειρωμένο εργατικό κίνημα, σίγουρα όμως έχει να αντιμετωπίσει την οργή του λαού του.
Θεώρησα σημαντικό να δημοσιεύσω από την συζήτηση του καλοκαιριού την τοποθέτηση μιας φοιτήτριας από την Τουρκία. Αποτελεί τη σύγχρονη ματιά, την προοδευτική ματιά της Τουρκίας και τις ελπίδες για ένα καλύτερο μέλλον..
«Με αφορμή την συζήτηση για τα γεγονότα στην πλατεία Ταξίμ και τη σημασία τους, μια φοιτήτρια από την Τουρκία, που συμμετέχει στο πρόγραμμα ανταλλαγής φοιτητών Erasmus στην Πορτογαλία, η Alev Yildirim, μας έγραψε την δική της άποψη. Η Alev δεν εκπροσωπεί ωστόσο έναν συνηθισμένο τύπο γυναίκας, η αδελφή της είναι ανιματέρ, η ίδια δεν πιστεύει σε όσα απαγορεύονται, καπνίζει και πίνει ακόμα και μπροστά στη μητέρα της και βέβαια αμφισβητεί και ονειρεύεται έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο….
«Η σημασία αυτών των εξεγέρσεων για την νεολαία της Τουρκίας είναι πως για πρώτη φορά από τότε που οι γονείς μας έγιναν αυτόπτες μάρτυρες των μαζικών εξεγέρσεων του 1968 ή 1978, εμείς, η τόσο πολύ αποκαλούμενη ‘’απολιτίκ’’ νεολαία της μετά πραξικοπήματος εποχής καταφέραμε να δημιουργήσουμε ένα τέτοιο κίνημα. Το “Occupy Gezi” ξεκίνησε σαν μια μικρή περιβαλλοντική διαμαρτυρία και κλιμακώθηκε μέρα με την μέρα με υπερβολική βία από την αστυνομία η οποία όμως δεν φόβισε τους διαδηλωτές αλλά έφερε χιλιάδες και χιλιάδες ακόμα ανθρώπους στο δρόμο και τελικά διαμορφώθηκε σε ένα μαζικό κίνημα που απαιτούσε δημοκρατία. Φάνηκε πως ο κόσμος είχε κουραστεί από αυτή την καταπιεστική κυβέρνηση που γίνεται όλο και περισσότερο αυταρχική αγνοώντας τα δημόσια αιτήματα. Οι περισσότεροι διαδηλωτές δεν ανήκουν σε κάποιο πολιτικό κόμμα ή κάποια οργάνωση, κάποιοι από αυτούς πάνε σε διαδήλωση ενάντια στην κυβέρνηση για πρώτη φορά στην ζωή τους και τώρα πιστεύουν ότι είναι αναγκαίο να δείξουν αυτή την αντίδραση ενάντια στις νέες μεταρρυθμίσεις της κυβέρνησης που αφορούν την ίδια τους την ζωή και απειλούν τον τρόπο ζωής τους.
Από την άλλη μεριά, η ποικιλία στα ‘’είδη’’ των διαδηλωτών δημιουργεί ανησυχία για το μέλλον αυτής της κίνησης. Παρόλο που ο κοινός στόχος είναι να προστατέψουν την δημοκρατία και ένα πιο ανεκτικό καθεστώς στην χώρα, αν δεν υπάρχουν κοινά αιτήματα οι συνέπειες θα είναι τόσες με όσα έχουν κατακτηθεί στον δρόμο. Η Κυβέρνηση προσπαθεί να χειραγωγήσει τις διαμαρτυρίες, ο πρωθυπουργός απειλεί πως θα αφήσει την νεολαία της AKP στους δρόμους σε μεγαλύτερους αριθμούς, κάνει προπαγάνδα προς τους ψηφοφόρους του ισχυριζόμενος πως οι διαδηλωτές είχαν μεταφέρει αλκοολούχα ποτά στο τζαμί ( την ίδια στιγμή που το τζαμί είχε μετατραπεί σε κλινική πρώτων βοηθειών με εθελοντές γιατρούς και φοιτητές ιατρικής και ο ισχυρισμός για την κατανάλωση αλκοόλ είχε διαψευστεί από τον μουεζίνη του τζαμιού) .
Προς το παρόν , οι διαδηλωτές ψάχνουν ποιο θα είναι το επόμενό τους βήμα, είτε να ιδρύσουν μια νέα πολιτική οργάνωση ή να συνεχίσουν αυτό το ελεύθερο κίνημα χωρίς να το προσδιορίσουν. Σε αυτό το σημείο, περισσότερο το κοινό στοιχείο των διαδηλωτών είναι ‘’σε τι στεκόμαστε εναντίον’’ αντί για το ‘’τι είναι αυτό που θα μας ενώσει’’. Σε κάθε περίπτωση το κίνημα είναι μια αφύπνιση. Δεν είναι μόνο η νεολαία της Τουρκίας αλλά και η αλληλεγγύη των ανθρώπων από διαφορετικές κουλτούρες ή ιδεολογικό παρελθόν, από διαφορετικές ηλικίες ( από 7 μέχρι 70) , σοσιαλιστές, φιλελεύθεροι, θρησκευόμενοι άνθρωποι που επαναστάτησαν ( οι περισσότεροι από αυτούς είχαν ψηφήσει ΑΚΡ, εθνικιστές, υποστηρικτές της CHP ή Κούρδοι και πάει λέγοντας... Αυτή είναι η ανάδυση μια νέας πολιτικής κουλτούρας που συνεπάγεται ανοχή ανάμεσα σε αυτούς τους διαφορετικούς ανθρώπους. Από την άλλη μεριά, υπάρχει χιούμορ και ελπίδα σε όλη την χώρα. Οι άνθρωποι εμπιστεύονται τους εαυτούς τους και συνειδητοποιούν την δύναμή τους, παρ’ όλη την πίεση από την κυβέρνηση. Παρ’ όλο που δεν θα υπάρξουν πολλές πολιτικές νίκες με τις προπαγανδιστικές πολιτικές της κυβέρνησης της ΑΚΡ και την αλαζονεία και υπεροψία του Ερντογάν που τον αποτρέπουν να κάνει ένα βήμα πίσω και να σκεφτεί τα αιτήματα του κόσμου, αυτή η κίνηση είναι ορόσημο στην πολιτική κουλτούρα της Τουρκίας και θα φέρει πολλές νίκες μακροπρόθεσμα.
( Την ίδια στιγμή, ο πρόεδρος Abdullah Gul επικύρωσε το νόμο που ρυθμίζει ( ή περιορίζει) την πώληση και κατανάλωση αλκοόλ, παρ’ όλη την διαφωνία του κόσμου για αυτή την μεταρρύθμιση. Αυτό μπορεί να είναι ένα παράδειγμα ότι η κυβέρνηση δεν κάνει βήμα πίσω για να συμφιλιωθεί με τους διαδηλωτές.)»
Alev Yıldırım
Πιστεύω πως η Alev δεν έπεσε έξω στις προβλέψεις της αναφορικά με τον Ερντογάν, ωστόσο, σε μια τραγική στιγμή όπως αυτή ποτέ δεν ξέρουμε πώς μπορούν να λειτουργήσουν τα πράγματα….
Να ευχηθούμε για την Τουρκία να επουλώσει τις πληγές της και να προχωρήσει σε νίκη της Δημοκρατίας ουσιαστική.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου