Ο κύριος Γιάννης Παναγόπουλος, ο ισόβιος συνδικαλιστής της ΓΣΕΕ, που αν κι έχει καβατζώσει για τα καλά τα 70 συνεχίζει να εκπροσωπεί εργαζόμενους, που έχει δώσει φοβερές μάχες να περάσουν ήσυχα και καλά τα πιο αντεργατικά, παράνομα κι εγκληματικά μνημονιακά και μητσοτακικά μέτρα κατηγορούνταν για υπεξαίρεση κάτι ψωροδιφράγκων, 3,2 εκατομμύρια ευρώ, μην φανταστείτε. Λεφτά τώρα που ο Παναγόπουλος, για όποιον ξέρει, κάτω να τα βρει δε σκύβει να τα μαζέψει.
Δέσμευσαν, λοιπόν, λογαριασμούς, θυρίδες, μετοχές γιατί λέει ήταν αδήλωτα και ίσως συσχετίζονταν με κάτι κρατικά προγράμματα κατάρτισης και τα ρέστα. Δεν πάνε να φορολογήσουν το χαρτζιλίκι στους πιτσιρικάδες που έλεγαν, βρήκαν ύποπτο να έχει ένας απλός εργαζόμενος –γιατί κι οι συνδικαλιστές αυτό θα έπρεπε να ήταν- μερικά εκατομμύρια. Τωμεταξύ 3 εκατομμύρια ήταν τα αδήλωτα, φανταστείτε τι γίνεται με τα δηλωμένα, τα κινητά και τα ακίνητα.
Τέλος πάντων, ο Παναγόπουλος σε αντίθεση με τους συγγενείς των θυμάτων των Τεμπών δεν άκουσε τίποτα από τους κυβερνητικούς για τον χαρακτήρα του, δεν τον ειρωνεύτηκε κανένας, δεν του πέταξε λάσπη, δεν συκοφάντησε κανείς την οικογένειά του. Αντιθέτως, ακόμα κι αν άνηκε σε αντίπαλη –λέμε τώρα- παράταξη, ο Άδωνις βγήκε να τον υπερασπιστεί και να ψέξει τον Ανδρουλάκη που τον διέγραψε. Ήταν σίγουρος για την αθώωσή του. Τον Ζαραλίκο λέμε προφήτη, άλλος είναι τελικά. Και γιατί να μην τον υπερασπιστεί; Ο Πάνος Ρούτσι ήταν; Κανένας μεροκαματιάρης που είχε χάσει το παιδί του; Εδώ μιλάμε για ταγό στον χώρο της εργασίας και κατ’ επέκταση της ανάπτυξης της χώρας.
Πάλι σε αντίθεση με τους συγγενείς των θυμάτων των Τεμπών ο κύριος Παναγόπουλος ούτε δίκη θα χρειαστεί να περάσει ούτε θα κάτσει σε εδώλιο κατηγορούμενου ούτε θα στοιβαχτεί σε ασφυκτικές αίθουσες ούτε θα πρέπει να πληρώνει δικηγόρους και να τρέχει στην άλλη πλευρά της Ελλάδας για να δικαιωθεί ούτε κανένας δημοσιογράφος θα του κάνει δολοφονία χαρακτήρα σε πανελλήνια μετάδοση.
Ο Παναγόπουλος πήγε κύριος, ήπιε ένα καφεδάκι με τον εισαγγελέα, του τα εξήγησε ωραία, μπορεί να έπαιξαν και κανένα ταβλάκι μετά μέχρι να τελειώσει ο καφές κι έξω από την πόρτα. Η υπόθεση στο αρχείο κι ο Παναγόπουλος βγήκε έξω και μας κουνάει και το δάκτυλο. Και καλά μας κάνει.
Τι να κάνουμε; Του εξήγησε του ανθρώπου, λύθηκε η παρεξήγηση. Ούτε προγράμματα υπήρχαν ούτε αδήλωτα ποσά ούτε φαγώθηκε τίποτα, εδώ δεν ξέρουμε καν αν υπάρχει και ΓΣΕΕ. Κρύσταλλο Βοημίας η υπόθεση.
Τι θέλω να πω; Ότι σε μια χώρα σαν την Ελλάδα είναι καλύτερο, αν πρέπει να μπλέξεις με την δικαιοσύνη, να πας κατηγορούμενος για υπεξαίρεση εκατομμυρίων παρά ως υπερασπιστής της μνήμης των παιδιών σου που κάηκαν σε ένα κρατικό έγκλημα. Κυριολεκτικά, στη δεύτερη περίπτωση έχεις περισσότερες πιθανότητες να κάτσεις στο εδώλιο του κατηγορουμένου.
Και τελευταία σημείωση. Όλο αυτό το συστηματάκι που αυτοελέγχεται κι αυτοαθωώνεται πανηγυρικά κάθε φορά το (χρυσο)πληρώνουμε εμείς.
Στην υγεία μας!
Και να χαιρόμαστε την αστική τη δημοκρατία μας!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου