Salah Musa
Το όνομα της φυλακής στα εβραϊκά είναι «Ρακεβέτ», που σημαίνει «κουτί». Βρίσκεται σε έναν βαθύ λάκκο κάτω από τη φυλακή Ράμλα του Ισραήλ. Εκεί, κάτω από τη γη, κρατούνται Παλαιστίνιοι κρατούμενοι: πέτρινα, ψυχρά και σιωπηλά κελιά, καλυμμένα με παχιές στρώσεις οπλισμένου σκυροδέματος και σιδήρου· στενά κελιά χωρίς παράθυρα και φωτισμό· σκοτεινοί, στοιβαγμένοι τάφοι όπου ασκούνται όλες οι μορφές εκδίκησης και σαδισμού.
Η περιγραφή του «λάκκου» στη φυλακή Ράμλα δεν είναι απλώς μια χωρική λεπτομέρεια· είναι μια δήλωση ενός σταθμού εκτέλεσης, όπως δήλωσε ο εξτρεμιστής Μπεν Γκβιρ, και ένας τίτλος της σιωνιστικής φασιστικής αγριότητας και της ηθικής της βαρβαρότητας, που μετέτρεψε τα βασανιστήρια και τη σεξουαλική βία σε επίσημη και συστηματική πολιτική, χωρίς λογοδοσία ή τιμωρία.
Ο λάκκος υπάρχει παντού: στο αιματηρό στρατόπεδο Σντέ Τεϊμάν, στις φυλακές Σάττα και Μεγκίντο, στο Οφέρ και στο Νεγκέβ, στη Γάζα, στη Δυτική Όχθη και στην Ιερουσαλήμ. Θέλουν ο παλαιστινιακός λαός να εξαφανιστεί από την ύπαρξη, είτε στους τάφους είτε στις φυλακές.
Ο λάκκος είναι πολιτικός και πολεμικός τίτλος: η μετατροπή του Παλαιστινίου σε σώμα φυλακισμένο σε ένα πέτρινο κουτί κάτω από τη γη, χωρίς όνομα ή ταυτότητα· όπου ο ουρανός καταργείται, το φως αποκλείεται, ο αέρας αποξηραίνεται και ο κόσμος περιορίζεται σε τέσσερις τοίχους, ακολουθούμενους από τέσσερις τοίχους σιωπής και τρόμου. Η πατρίδα έχει γίνει ένα σύνολο από λάκκους, φράγματα και πολυάριθμα κελιά: εξαναγκαστικές εξαφανίσεις κρατουμένων, επιτόπιες εκτελέσεις. Αυτά τα κελιά, όπως αναφέρουν εκθέσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αποτελούν ένα εργαστήριο για τη μελέτη του πώς η κατοχή μπορεί να αναδιαμορφώσει τον άνθρωπο μέσω της ψυχικής και σωματικής αποδόμησής του, υπό την κάλυψη της «διοικητικής κράτησης», του «νόμου της θανατικής ποινής», της «απομόνωσης» ή της κατηγορίας του «παράνομου μαχητή» — απογυμνώνοντάς τον από την ανθρωπιά και την αξιοπρέπειά του μέσω εξευτελισμού, λιμοκτονίας, βιασμού και βασανιστηρίων, μέσα σε κλειστές ώρες όπου κυριαρχεί μια τρομακτική σιωπή και σαπίζει η αξία του ανθρώπου.
Στον λάκκο θάβονται η ιδέα, η ταυτότητα και τα δικαιώματα. Δεν υπάρχει νομιμότητα για όποιον αντιστάθηκε στην κατοχή. Θάβονται οι τέσσερις Συμβάσεις της Γενεύης και το δίκαιο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, θάβεται η διεθνής δικαιοσύνη. Και μέσα στον λάκκο αναδιαμορφώνεται ένα νέο διεθνές σύστημα που βασίζεται αποκλειστικά στη δύναμη και στη νομιμοποίηση εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας.
Στον λάκκο υπάρχει χτύπημα και θραύση, συνωστισμός και ασφυξία, σκουλήκια και υγρασία, αυστηρές αλυσίδες και θανατηφόρα μεταχείριση, άγρια σκυλιά, εξευτελισμοί, ασθένειες — ένα κολαστήριο άλεσης ανθρώπων. Ο εγκληματίας Νετανιάχου επισκέφθηκε τον λάκκο και διαβεβαιώθηκε ότι κάθε κρατούμενος που ανεβαίνει από εκεί είναι δεμένος με σχοινί αγχόνης. Έτσι «νικά» το κράτος του Ισραήλ όταν μετατρέπεται σε επιδημία στην περιοχή.
Η φυλακή Ράμλα δεν είναι απλώς μια συνηθισμένη εγκατάσταση κράτησης. Είναι μία από τις παλαιότερες φυλακές που χρησιμοποιούνται από τις ισραηλινές αρχές κατοχής για την αποθήκευση παλαιστινιακών σωμάτων και τη μετατροπή της αντίστασης σε αριθμούς σε φακέλους ασφαλείας. Σε αυτό το πλαίσιο, ο «λάκκος» υπερβαίνει τη λειτουργία του ως κελί και γίνεται ένα κατεξοχήν πολιτικό εργαλείο:
1. Πολιτική απομόνωσης: Η απομόνωση που εφαρμόζεται σε αυτά τα κελιά αποτελεί μορφή «αργού θανάτου», όπου ο κρατούμενος στερείται τα πιο βασικά ανθρώπινα δικαιώματά του και αποκόπτεται από τον έξω κόσμο. Δεν είναι τιμωρία για μια πράξη, αλλά στρατηγική αποδόμησης της βούλησής του πριν ή και χωρίς δίκη.
2. Μαζικές συλλήψεις: Όταν οι συλλήψεις γίνονται μαζικές, χάνουν κάθε άμεση «ασφαλιστική» δικαιολογία και μετατρέπονται σε πολιτική συλλογικής τιμωρίας. Η διοικητική κράτηση — που επιτρέπει την κράτηση χωρίς κατηγορία ή δίκη — ενσαρκώνει αυτή την πολιτική, όπου ο νόμος γίνεται κάλυμμα της απόλυτης βούλησης του δήμιου.
3. Νόμος της θανατικής ποινής: Η υιοθέτηση του λεγόμενου «νόμου της θανατικής ποινής» για τους Παλαιστίνιους κρατούμενους αντικατοπτρίζει μια μετατόπιση από πολιτική σύγκρουση σε υπαρξιακή σύγκρουση, όπου κάθε αντίσταση θεωρείται τρομοκρατία και αποανθρωποποιείται.
4. Βιασμός στις στρατιωτικές φυλακές: Δεν αποτελεί μεμονωμένη πράξη, αλλά στρατηγική καταστροφής της αξιοπρέπειας, επαναπαράγοντας τη λογική της αποικιακής κυριαρχίας μέσω της παραβίασης των πιο βαθιών ορίων του σώματος.
Η πρόσφατη έκθεση των Ηνωμένων Εθνών (19.3.2026), που αναφέρεται σε «βιασμό και βασανιστήρια» σε ισραηλινά κέντρα κράτησης και στην παροχή ασυλίας στους δράστες, αποτελεί τεκμηριωμένη νομική καταδίκη μιας από τις πιο φρικτές παραβιάσεις που μπορεί να διαπράξει μια δύναμη κατοχής στον 21ο αιώνα — ένα στίγμα ντροπής για την ανθρωπότητα.
Ο λάκκος στη φυλακή Ράμλα είναι μια βαθιά κατάρρευση όλων των ανθρωπιστικών εννοιών και συστημάτων προς την άβυσσο. Η ίδια η δικαιοσύνη έχει μπει σε ένα κουτί. Ο άνθρωπος έχει μετατραπεί σε αντικείμενο, χωρίς φωνή, χωρίς ιστορία, χωρίς νόημα.
Οι κρατούμενοι που βγήκαν από αυτούς τους λάκκους δεν κατάφεραν να αφήσουν πίσω τους τον λάκκο μέσα τους. Κάτι χαράχτηκε βαθιά μέσα τους — ένας τρόμος που περιγράφεται ως κόλαση — χαραγμένος στα οστά και στο μυαλό τους, σαν μαχαίρι που επιμένει. Και σε κάθε τους βήμα βλέπουν τον δεσμοφύλακα να τους καταδιώκει.
Ο λάκκος είναι προέκταση όσων δημιούργησαν οι αποικιακές αυτοκρατορίες — η βρετανική, η γαλλική, η γερμανική, η πορτογαλική και η αμερικανική — στην Αφρική, την Ασία και τη Λατινική Αμερική: στρατόπεδα και μυστικοί χώροι κράτησης, αποστέρηση νομικής ταυτότητας, υπόγεια γεμάτα αίμα και ανθρώπινα υπολείμματα — μέρος ενός συστήματος καταστολής και γενοκτονίας.
Οι αποικιοκράτες δεν έμαθαν ότι όποιος σκάβει λάκκο, πέφτει μέσα του. Η δεσποτική δύναμη δεν δημιουργεί ούτε νίκη ούτε δικαίωμα. Ο λάκκος, όσο βαθιά κι αν είναι, μπορεί να φυλακίσει σώματα, αλλά δεν μπορεί να φυλακίσει τη συνείδηση της αδικίας. Η συνείδηση είναι φως που δεν σβήνει.
Όπως λέει ο ποιητής Σαμίχ αλ-Κάσεμ:
Πιστεύω στο δίκαιο που η δόξα του αρπάζεται με τον αγώνα
Και πιστεύω ότι αύριο θα αναστήσω
Τον ήλιο που έγινε χώμα
Κάνε υπομονή, εσύ κηλίδα ντροπής
Που χάραξε το χθες στο πρόσωπό μου βιβλίο
Και περίμενε τη φωτιά που στα πλευρά μου
Θα νικήσει τη νύχτα και θα σαρώσει την ομίχλη
Πιστεύω στο δίκαιο που η δόξα του αρπάζεται με τον αγώνα
Και πιστεύω ότι αύριο θα αναστήσω
Τον ήλιο που έγινε χώμα
Κάνε υπομονή, εσύ κηλίδα ντροπής
Που χάραξε το χθες στο πρόσωπό μου βιβλίο
Και περίμενε τη φωτιά που στα πλευρά μου
Θα νικήσει τη νύχτα και θα σαρώσει την ομίχλη
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου