Λιάνα Κανέλλη
Αν πάω τώρα, ή αύριο, ή μεθαύριο, σε μια μάνα ή έναν πατέρα που δεν έχει να βάλει φαΐ στο τραπέζι για τα παιδιά του, και τους πω ότι άρχισε η παγκόσμια επισιτιστική κρίση, τι θα καταλάβουν; Τι θα μου πούνε; Για να είμαι ειλικρινής, έστω και απολύτως υποκειμενική, θα περίμενα να μου πετάξουν στα μούτρα το άδειο πιάτο τους, σερβιρισμένο με χορταστική περιφρόνηση κι ίσως μια χοντρή βρισιά για μένα και τις λέξεις μου. Το επίθετο επισιτιστική είναι ένα άθλιο, αστικό, προεπιλεγμένο ακαδημαϊκό κατασκεύασμα, μια κομψευάμενη κουκούλα για την πείνα. Βλέπεις, άμα ρωτήσω πεινάς, θα πάρω πίσω ένα ναι ή ένα όχι. Αμα ρωτήσω και δη μάζες εργαζομένων και ανέργων μαζί, επισιτίζεστε; Λογικά θα πρέπει να υπάρξει επανάσταση. Οχι, δεν παίζω με τις λέξεις, αυτές παίζουν μαζί μας, καθώς αποτελούν πια πυρομαχικά της κυρίαρχης αστικομηντιακής τάξης, που εκτοξεύονται σε εποχές πολεμικής κρίσης, με πυρά ομαδόν, εναντίον κυριολεκτικά των μυαλών μας.
Πολεμική οικονομία, κακά τα ψέματα, σημαίνει πρωτίστως πείνα, χωρίς πάτο, σε πάρα πολλές χώρες, της Αφρικής, της Ασίας, αλλά και του δυτικού ημισφαιρίου, όπου οι κάτοικοι δουλεύουν ευθέως δυσανάλογα με το χαμηλό τους εισόδημα. Και η πείνα δεν εμφανίζεται όταν αδειάζουν τα ράφια στο σουπερμάρκετ. Η εφιαλτική πείνα αρχίζει όταν λείψουν τα λιπάσματα και η Ενέργεια απ' τα χωράφια, όταν διακοπεί η προμήθεια θρεπτικών ουσιών των καλλιεργειών, όταν χαθεί μία ή περισσότερες περίοδοι σποράς. Αμα χαθεί η συγκομιδή, τότε τα στρατεύματα της πείνας, τάγματα φόβου, ανασφάλειας και οργής, εισβάλλουν στη ζωή καθεμιανής οικογένειας ταχύτερα απ' ό,τι οι φρουροί του Τραμπ στο νησί των φρουρών της επανάστασης. Πάντως, πέρα και πάνω από τις λέξεις, η αλυσιδωτή αντίδραση της πείνας πυροδοτήθηκε και δεν θα ανακοπεί χωρίς συνέπειες, ακόμα κι αν ο πόλεμος λήξει σήμερα. Που είναι και του Λαζάρου. Και κανείς αυτοχρισμένος σωτήρας δεν πρόκειται να φωνάξει στους μελλοθάνατους από πείνα, Λάζαρε δεύρο έξω.
Θαρρώ ότι κάπου εδώ περνάνε στην πρώτη γραμμή, στην αντιπολεμική πρωτοπορία οι γυναίκες. Από τη φύση τους. Το σώμα τους, βλέπεις, παράγει τροφή. Γάλα. Κι έχω δει σκελετωμένα μωρά να κρέμονται από μια πέτσα με θηλή, που κάποτε ήταν βυζί της μάνας τους, που όμως από την πείνα δεν είχε γάλα να κατεβάσει. Δεν ξέρω, που να με πάρει, αν η αστική προσέγγιση σε μια τέτοια εικόνα θα ήταν να στηθεί μια ΜΚΟ, με εθελοντές ψυχαναλυτές να απαλλάσσουν από τις ενοχές τις μανάδες που δεν κατεβάζουν γάλα και ...«δολοφονούν» άθελά τους τα παιδιά τους. Σ' αυτήν την ακραία εικόνα - αντίφαση κρύβεται, κακά τα ψέματα, και η αμβλυμένη δικαιική μας κρίση. Και για τον ρόλο των γυναικών ακόμα στην κρίση. Απ' την νταρντάνα - επιτομή του μισογυνισμού, την στηριζόμενη στον πήχη του ντάντυ, έως την ιδεολογική καρακαλτάκα τέως αυτοκόλλητο του Μαδούρο, που έδωσε τη χώρα της στο αμερικανικό κεφάλαιο ανασταίνοντας τις δημοκρατίες της μπανανίας. Η αντίληψη ότι σ' ένα αντιπολεμικό κίνημα θα πρωτοπορήσουν γυναίκες τύπου catwoman, λυσσασμένες γάτες με νύχια που θα ξεσκίσουν τον εχθρό, είναι πλασαρισμένη απ' την πολιτική του τραγελαφισμού, τόσο χρήσιμη στον κόσμο του αστού, που πλουτίζει από τη διάδοση της αδρανοποιητικής μωρίας. Κανείς δεν μπορεί να σταματήσει τον πόλεμο, αυτόν ή άλλο, εκτός από τους λαούς, τις άγρυπνες μανάδες, τους σκληρά εργαζόμενους, που δεν αρκούνται σε μια καχεκτική επιβίωση, και αρνούνται να πληρώνουν φόρο αποκτήνωσης και ιδεολογικής απονεύρωσης.
Στη φετινή πικρή άνοιξη, στο δικό μας Πάσχα, το μπλοκαρισμένο από εκατομμύρια φανταστικά αρνιά και δεκάδες καθόλου φανταστικά σκάνδαλα, το τραπέζι της Ανάστασης θα μοιάζει περισσότερο με μυστικό δείπνο. Μπορεί και νηστικό. Προσοχή μόνο σε όλες και όλους μας, η εβδομάδα των Παθών να μη γίνει και εβδομάδα λαθών. Η πείνα έρχεται και πρέπει να αποφασίσουμε αν θα την ξεγελάσουμε ή αν θα τη χορτάσουμε.
Πηγή: rizospastis
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου