«Γιατί οι γονείς φταίνε για όλα;»
Και ξέρεις κάτι; Δεν είναι ακριβώς ότι φταίνε για όλα.
Είναι ότι ήταν οι πρώτοι.
Οι πρώτοι που σε κοίταξαν, οι πρώτοι που σε άγγιξαν, οι πρώτοι που σου έμαθαν τι σημαίνει “αγάπη”, “όχι”, “ναι”, “σκάσε”, “είσαι καλό παιδί”.
Αυτοί που σου έδωσαν τον καθρέφτη και σου είπαν… “Έτσι είσαι.Αυτος είσαι ”
Και τι να κάνεις; Τον πίστεψες.
Γιατί ήσουν μικρός και ήθελες να ανήκεις, όχι να καταλάβεις.
Οπότε, όχι, δεν φταίνε για όλα.
Οπότε, όχι, δεν φταίνε για όλα.
Φταίνε όμως για πολλά απ’ αυτά που αργότερα νόμισες πως είναι δικά σου.
Τα κόμπλεξ, η φωνή μέσα σου που λέει “μη μιλάς”, “πρόσεχε”, “μην είσαι φορτικός”, “να είσαι τέλειος για να σ’ αγαπάνε”.
Δεν το έκαναν επίτηδες.
Κι αυτοί κουβαλούσαν τις βαλίτσες με τα άπλυτα των δικών τους.
Μόνο που κάπου στη διαδρομή, τις άφησαν στα δικά σου χέρια.
Και τώρα παλεύεις να ξεχωρίσεις ποιες σου ανήκουν και ποιες όχι.
Δεν είναι για να τους κατηγορήσεις αιώνια.
Δεν είναι για να τους κατηγορήσεις αιώνια.
Είναι για να καταλάβεις και να ξεφορτωθείς.
Να πεις… «Α, αυτό δεν είναι δικό μου. Αυτό είναι το άγχος της μάνας μου. Αυτό είναι το βάρος του πατέρα μου. Εμένα η ζωή μου είναι αλλού.», «Αααα τελικά δεν είμαι αυτός!».
Όταν λες “οι γονείς φταίνε για όλα” μην το πετάς σαν βολή.
Πες το σαν ξεκίνημα.
Σαν εξερεύνηση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου