Οχι. Δεν θα αναρωτηθώ τι κάνουν οι γονείς κι οι δάσκαλοι σ' αυτή «την κακούργα κενωνία», γιατί άκουσα έναν μαθηματικό να συνθλίβεται από μια μαμά, μια κόρη κι ένα κινητό. Την έπιασε την έφηβη να μιλάει την ώρα της άσκησης, έκανε παρατήρηση και την άλλη μέρα πλάκωσε η μαμά. Ζήτησε τα ρέστα γιατί όφειλε να αποδεχτεί την αιτιολόγηση της δεκατετράχρονης, ότι μίλαγε με τη μαμά της. Στο επιχείρημα του δασκάλου ότι όφειλε να ξέρει πως το παιδί εκείνη την ώρα είχε μάθημα, η μάνα, μητέρα, μαμά απάντησε γενναία και ηρωικά ...«ναι, αλλά είχαμε να λύσουμε ένα ζήτημα».
Τα κοράκια ήρθαν για να μείνουν. Οπως στον θεσσαλικό κάμπο. Μετά τον «Ιανό», όχι απλώς χόρτασαν ψοφίμια, αλλά προφανώς έμαθαν κι αυτά να κάνουν τις προβλέψεις τους στο χρηματιστήριο των κοράκων, και μυρίστηκαν και επόμενες καταστροφές, κι έστησαν φωλιές και πολλαπλασιάστηκαν. Το σούρουπο υποθέτω κρώζουν και αλλαχού και παίρνουνε και τη μορφή του αρχηγού, και τα πιτσιρίκια όπως τα αποκαλούσε αυτός, μαστουρωμένα επαρκώς, ηδονίζονται με το που ζουν το θρίλερ live.
Βλέπεις στους διπρόσωπους Ιανούς του καπιταλισμού έχει επέλθει σε επίπεδο κορεσμού πλέον, ακόμα και ανατροπή του ρητού «κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει» Οχι γιατί έγιναν κακόψυχα τα κοράκια, αλλά γιατί χορταίνουν από ζώα νεκρά και ζωντόβολα παιδιά διαδικτυακά αποηλιθιοποιημένα. Καμιά απαγόρευση δεν θα σώσει τα παιδιά από τα κοράκια. Ηρθαν για να μείνουν και στα καλώδια του ηλεκτρικού και στις οπτικές ίνες. Και στις ψυχές και στα μυαλά. Κι έχει μαυρίσει ο κόσμος από φυσικά και τεχνητά ντρόουν της καταστροφής, ευθέως ανάλογης με τα μελλοντικά κέρδη των εκτροφέων κοράκων - κερδών όπου Γης. Κι αυτοί είναι που να πάρει κορακοζώητοι, όσο δεν τους παίρνουμε παραμάζωμα, με κάθε μέσο, με κάθε όπλο, ώσπου να καταλάβουν ότι δεν είμαστε η τροφή τους. Κάθε φορά που γράφω φρικιαστικά και κάποιος ανατριχιάζει, και ενδεχομένως αηδιάζει με τα φρικώδη του παρόντος και του μέλλοντός μας, έφτασα να παρηγοριέμαι. Ναι, παρηγοριέμαι γιατί μόνο μια μεγάλη ανατριχίλα μπορεί να κρατήσει το πετσί λιγότερο σκληρό από το κτήνος. Κι έτσι να πονάει με τη συμφορά των άλλων. Ελα μου όμως που χρόνια τώρα ακούω και διαβάζω, συνήθως από τους εκμεταλλευτές της, απίθανες αεροφιλοσοφίες για τη δύσμοιρη την τροφική αλυσίδα. Πάω στοίχημα πως αν το ψάξω θα βρω και οργανώσεις που θα υπερασπιστούν τα κοράκια και στον κάμπο και στην πόλη, και στο σπίτι του διπλανού, και στο σχολείο, και δη αν αύριο το πρωί ο Μασκ, κι ο κάθε Μασκ, τους προτρέψει να κάνουν τον σταυρό τους αγκυλωτά ώσπου να ανέβουν οι μετοχές του. Αχ, αυτή η τροφική αλυσίδα. Αμα μαθαίνεις στο σχολείο και στο σπίτι και στο διαδίκτυο πώς να γίνεσαι τροφή, για του αφέντη το ψωμί, τότε σε λίγο, θυμηθείτε με, η κόκα, κι η κρυσταλλική μεθαμφεταμίνη, οι μπάφοι και τα χασισάκια, οι συριγγούλες και τα σπιντάκια, θα βρούνε θέση στα ράφια του σούπερ μάρκετ, κάπου ανάμεσα στις παιδικές τροφές και τις υγιεινές. Τα κοράκια ήρθαν για να μείνουν. Θα φύγουν μόνο αν δεν μας βρίσκουν ως τροφή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου