Τα ακριβά τιμολόγια τα πληρώνουν οι συνεπείς καταναλωτές, εξαιτίας όσων δεν εξοφλούν τους λογαριασμούς τους.
Μόνο που τα ίδια τα στοιχεία το διαψεύδουν.
Από τα 2,1 δισ. ευρώ των οφειλών στη Χαμηλή Τάση, τα 819 εκατ. ευρώ αφορούν εμπορικές και βιομηχανικές επιχειρήσεις, ενώ τα οικιακά τιμολόγια αντιστοιχούν σε 710 εκατ. ευρώ.
Επιπλέον υπάρχουν άλλα 684 εκατ. ευρώ στη Μέση Τάση και πάνω από 214 εκατ. ευρώ στην Υψηλή Τάση, δηλαδή σε μεγάλες επιχειρήσεις και βιομηχανίες.
Με άλλα λόγια, ένα τεράστιο μέρος των χρεών προέρχεται από τον επιχειρηματικό τομέα, γεγονός που σχεδόν εξαφανίζεται από τα περισσότερα ρεπορτάζ.
Το ίδιο συμβαίνει και με τον περιβόητο «ενεργειακό τουρισμό».
Το ίδιο συμβαίνει και με τον περιβόητο «ενεργειακό τουρισμό».
Παρουσιάζεται σαν μια συνήθεια κάποιων «πονηρών» καταναλωτών που αλλάζουν πάροχο αφήνοντας απλήρωτους λογαριασμούς.
Ομως οι μεγαλύτερες μετακινήσεις πελατών και τα μεγαλύτερα ανείσπρακτα ποσά αφορούν επιχειρήσεις, οι οποίες διαθέτουν πολύ μεγαλύτερη «διαπραγματευτική δυνατότητα» από το λαϊκό νοικοκυριό, που βρίσκεται αντιμέτωπο με τη διακοπή του ρεύματος.
Κι όμως, αντί να μπουν στο στόχαστρο το ίδιο το «απελευθερωμένο» Χρηματιστήριο Ενέργειας και το καθεστώς που επιτρέπει στα μονοπώλια να μετακυλίουν κάθε κόστος στον λαό, επιχειρείται να καλλιεργηθεί ο «κοινωνικός αυτοματισμός», ώστε να μεγαλώσει η επίθεση συνολικά στα λαϊκά στρώματα.
Να πιστέψει ο εργαζόμενος ότι για τον φουσκωμένο λογαριασμό του φταίει ο γείτονας που δεν μπόρεσε να πληρώσει, και όχι η πολιτική που έχει μετατρέψει το ηλεκτρικό ρεύμα σε πανάκριβο εμπόρευμα. Τελικά, το πραγματικό «φέσι» δεν είναι αυτό που επιχειρούν να χρεώσουν στα λαϊκά νοικοκυριά.
Είναι το κόστος της «απελευθερωμένης» αγοράς Ενέργειας, που εξασφαλίζει τα κέρδη των ομίλων και φορτώνει στον λαό κάθε επιχειρηματικό «ρίσκο», κάθε ζημιά και κάθε «μαύρη τρύπα».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου