Ακούω τη νέα γενιά να μιλάει για επενδύσεις, δουλειές και αξίες, όλα άυλες εκφάνσεις της ανθρώπινης απληστίας και της θεοποίησης του πλούτου, κι αισθάνομαι σαν απολειφάδι του Χάξλεϊ στον καθόλου Γενναίο Καινούργιο Κόσμο. Οταν διάβαζα το «Brave New World» στην εφηβεία μου, εποχές που στη Δύση τα παιδιά των λουλουδιών μαστούρωναν και παρτουζιάντουσαν σε συναυλίες και κοινόβια, τον ουρανό τον κοίταζαν όλοι σε Ανατολή και Δύση για τον ήλιο, το φεγγάρι, τα σύννεφα, τη βροχή, το φως. Τα καπέλα φοριόντουσαν για την αντηλιά. Κι όχι για να μη σε πιάσει η κάμερα, και φακελωθείς ως πρόσωπο ενδιαφέροντος. Τώρα που καμία συνείδηση δεν στοιχειώνουν τα φαντάσματα των Γιαπωνέζων που εξαερώθηκαν στον ύπνο τους από μια πυρηνική βόμβα που οι αθεόβοφοι είχαν βαφτίσει μικρό αγόρι, τα μικρά μας αγόρια και κορίτσια εκπαιδεύονται να πιλοτάρουν ντρόουν τερατάκια που πέφτουν στο κεφάλι των συνομήλικών τους, των παππουδογιαγιάδων τους, σαν βροχή και πολύ καλή εκπαιδευτική κι επενδυτική ευκαιρία.
Το χειρότερο απ' όλα, θαρρώ, είναι πως γενιές ολόκληρες αγνοούν ότι η βόμβα στη Χιροσίμα έπεσε αφού ο πόλεμος είχε τελειώσει τρεις μήνες πριν. Και τα μάθαμε τα παιδιά ν' ακούνε πως ήρθε ο καιρός να ανοίξει η συζήτηση για την πυρηνική ενέργεια στην Ελλάδα, με την ίδια απάθεια που ανοίγουν τα σχολεία με ελλείψεις κάθε Σεπτέμβρη. Ο πυρός του συστήματος είναι το κέρδος. Κι είναι αυτό που θέλει τον πυρό του μυαλού των ανθρώπων σε μέγεθος κουκουτσιού , στο οποίο έχει εμφυτευθεί το μάικροτσιπ του ελεγχόμενου τρόμου. Τα καλά μυαλά, τα γερά στα μαθηματικά, οι καπιτάλες τα εντοπίζουν έγκαιρα και τα αγοράζουν σε ακαδημαϊκούς πλειστηριασμούς. Σ' αυτήν την πολιτισμική εξέλιξη, οι συλλογικές τύψεις δεν είναι πολυτέλεια απλώς. Είναι βλακεία, γιατί σου στερεί τη δυνατότητα να συνεργαστείς με τα σχέδια της μηχανής και να στερηθείς τη χαρά μιας τεχνητής νοημοσύνης που θα σου δείχνει στην οθόνη τον αφανισμό της παραδίπλα κοινωνίας ως θέαμα.
Ο πυρός έχει υπαρξιακή σημασία πριν γίνει πυρηνικός, αν σκεφτεί κανείς ότι αφορά στο κέντρο του καρπού, δηλαδή στην τροφική αλυσίδα, που άμα κομματιαστεί οι Χιροσίμες θα περισσεύουν με την πείνα, τη σκοτεινή και μαύρη, στη θέση του μανιταριού της πυρηνικής έκρηξης.
Είμαι σίγουρη πως όλο και κάποιος θα σκεφτεί τι θέλει αυτή και μας μαυρίζει την ψυχή μέσα στον Αύγουστο, αλλά δεν έχω τύψεις. Κανείς χρήστης πανάκριβης ξαπλώστρας δεν μπορεί ποτέ να προειδοποιηθεί από τον «Ριζοσπάστη», γιατί εκεί στο λαδωμένο του κορμί, την πανάκριβη πετσέτα, ευκολότερα ξωκύλει ένα θαλάσσιο ντρόουν σαν της Λευκάδας, παρά η εφημερίδα. Απ' την άλλη, αυτοί που φεύγουν με ένα κουπόνι διακοπών για λίγες μέρες είναι ήδη κυνηγημένοι από τον πυρό της ανάγκης. Το καλοκαίρι είναι από μόνο του επικίνδυνο, και η Χιροσίμα απλώς θυμίζει ποιος φταίει γι' αυτό και ποιον πρέπει να αντιμετωπίζεις ως εχθρό και τις τέσσερις εποχές του χρόνου, χωρίς Βιβάλντι...
Πηγή: rizospastis
Η Σφήκα: Επιλογές
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου