Σ’ εκείνους που έφυγαν πριν από μας και κατοικούν τώρα στη σιωπή.
Σ’ εκείνους που περιμένουν πίσω απ’ τα κάγκελα, μετρώντας τις μέρες από μια λωρίδα ουρανού.
Σ’ εκείνους που σκόρπισαν οι εξορίες, οι δρόμοι, οι σταθμοί και οι μακρινές αποστάσεις.
Και σ’ εκείνους που η ζωή τούς έγειρε τους ώμους, μα δεν τους έμαθε να σκύβουν το κεφάλι.
Χαιρετισμός στους φίλους.
Σ’ εκείνους που είναι ακόμη εδώ, που καθόμαστε μαζί στο ίδιο τραπέζι, κόβουμε το ψωμί, μοιραζόμαστε τις λέξεις, ένα όνειρο που δεν τέλειωσε, μια αγωνία που δεν κοιμήθηκε όλη τη νύχτα.
Κι έτσι, με μια κουβέντα, ένα βλέμμα, με το χέρι που ακουμπά για λίγο στον ώμο μας, μας δίνουν έναν ακόμη λόγο να συνεχίσουμε.
Χαιρετισμός σ’ εκείνους που έφυγαν και έγιναν μνήμη, σαν ένα παλιό τραγούδι που επιστρέφει όταν πέφτει το βράδυ.
Σ’ εκείνους που απομακρύνθηκαν και έγιναν νοσταλγία, ένα παράθυρο φωτισμένο σε ξένη πόλη.
Σ’ εκείνους που φυλακίστηκαν και έγιναν αναμονή, ένα βήμα που ακούγεται στον διάδρομο κι ύστερα πάλι σιωπή.
Χαιρετισμός στην ελευθερία, που ανεβαίνει απ’ το αίμα του μάρτυρα και ζητά δικαιοσύνη απ’ τον ουρανό.
Κι αν ο ουρανός αργεί να απαντήσει, εμείς θα κρατήσουμε αναμμένο το φως στο μικρό δωμάτιο της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
Χαιρετισμός στους φίλους.
Στην αγάπη των χειμωνιάτικων νυχτών, γύρω απ’ τη φωτιά, ανάμεσα σε ποιήματα, καπνό και παλιά τραγούδια.
Σ’ εκείνους που έφυγαν χωρίς αποχαιρετισμό και μας άφησαν μονάχα μια φωτογραφία, μια χειρονομία, μια κουβέντα, μια ιστορία.
Κι όμως, καμιά φορά, αυτά τα λίγα είναι περισσότερα από μια ολόκληρη ζωή.
Χαιρετισμός σε όλους σας, φίλοι μου.
Ώσπου να συναντηθούμε ξανά, όχι σε μια φωτογραφία, όχι μέσα στις σελίδες ενός παλιού τετραδίου, ούτε σ’ ένα όνειρο που σβήνει με το πρωί.
Μα κάπου όπου θα καθίσουμε πάλι μαζί, θα σπάσουμε το ψωμί με τα χέρια μας, θα πούμε τ’ όνομά μας χωρίς φόβο και θα κοιταχτούμε όπως τότε.
Μια συνάντηση που δεν θα μας την κλέψει η ζωή, που δεν θα την αναβάλει ο θάνατος, που δεν θα την εμποδίσουν οι τοίχοι, τα σύνορα, οι φυλακές και οι αποστάσεις.
Γιατί οι φίλοι, ακόμη κι όταν φεύγουν, αφήνουν πάντα μια καρέκλα άδεια στο τραπέζι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου