Πέμπτη 8 Οκτωβρίου 2026

Μια μικρή ιστορία για το πώς ξεκίνησαν οι νότες

Κατερίνα Σταυριανέα


Οι νότες, όπως τις ξέρουμε σήμερα , πρωτοεμφανίστηκαν κάπου στον 16ο αιώνα, όταν ένας μοναχός της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, ο Γκουίντο Ντ' Αρέτσο, θέλοντας να ευχαριστήσει το Θεό για τα καλά που προσφέρει στους ανθρώπους, και τους αγίους για την καθοδήγησή του στον ίσιο δρόμο, μακριά από την αμαρτία και τη διαφθορά, ξεκίνησε να γράφει διάφορους ψαλμούς, ενώ του άρεσε πολύ να τους διαβάζει μελωδικά, έτσι ώστε, όπως είχαν σκεφτεί κάποτε οι Βυζαντινοί, να ακούγεται στον τόνο της φωνής του το πόσο ευγνώμων ειναι στον Κύριο και το πόσο χαρούμενος είναι για το δώρο της ζωής... Σημειωτέον βέβαια, πως και οι Βυζαντινοί μουσικοί είχαν δημιουργήσει ένα δικό τους μουσικό σύστημα, με τους ήχους "πα βου γα δι κε ζω νη", το οποίο ωστόσο δεν ήταν αρκετά εύχρηστο, και δυσκόλευε πολύ τη δημιουργία ασμάτων.

Κάπως έτσι λοιπόν, ο Γκουίντο, ξεκίνησε, μεταξύ άλλων, να γράφει έναν ύμνο προς τον Άγιο Ιωάννη... Ο ύμνος γράφτηκε στα λατινικά όπως ήταν φυσικό και είχε ως εξής:

" Ut queante laxis, resonare fibris, mira gestorum, famuli tuorum, solve polluti, labii reatum, Sancte Johannes " , που σε ελευθερη μετάφραση σημαίνει:

" Για να μπορούν να υμνούν με χαλαρές χορδές οι δούλοι σου τα κατορθώματά σου, λύσε την αμαρτία των μολυσμένων χειλιών μου, Άγιε Ιωάννη " .

Έπειτα, σκέφτηκε πώς θα ήταν, αν δοκίμαζε να δημιουργήσει ονόματα - κλειδιά για τις νότες, μέσω αυτού του ψαλμού. Χρησιμοποίησε λοιπόν την πρώτη συλλαβή απο καθε στίχο του ύμνου, κ έτσι προέκυπταν 7 καινούρια ονόματα για τις νότες, όσοι ήταν και οι στίχοι του ύμνου. Αναλυτικά λοιπόν ακουγόταν έτσι:

Ut queante laxis

Resonare fibris

Mira gestorum

Famuli tuorum

Solve polluti

Labii reatum

Sancte Johannes ( όπου συγκεκριμένα χρησιμοποίησε τα δύο αρχικά γράμματα του ονόματος

του Αγίου ) .

Έτσι λοιπόν βρέθηκαν κωδικές μονοσύλλαβες ονομασίες για την οκταβα : ut, re, mi, fa, sol, la, si

Όταν όμως δοκίμασε τη χρήση τους, ενώ σε όλους τους μοναχούς άρεσε η πρότασή του και μάλιστα τη βρήκαν πολύ πρακτική, το " ut " που αποτελούσε την αρχή της οκτάβας δεν ηχούσε όμορφα, και φαινόταν δύσχρηστο. Έτσι ο Γκουίντο αποφάσισε να το αντικαταστήσει με τη συλλαβή " do " , από το ξεκίνημα της φράσης " Dominus Deus ", που χρησιμοποιούσαν οι μοναχοί στις προσευχές τους και που σημαίνει "Κύριος ο Θεός"...

Με την πάροδο των χρόνων, αυτό το σύστημα εγκαθιδρύθηκε μόνιμα και διαδόθηκε σε όλες τις γωνιές της γης, ως η πιο εύκολη και χρήσιμη κωδικοποίηση της μουσικής, η οποία προτιμάται από τους μουσικούς μέχρι και σήμερα.

Είναι αξιοσημείωτο το ότι, κάτι τόσο πνευματικό όσο η θρησκευτική πίστη, μπόρεσε να δημιουργήσει κατι τόσο χειροπιαστό, και σπουδαίο για τους ανθρώπους, όπως επίσης το οτι αυτό το κάτι σπουδαίο δν έχει όρια που το θέτουν μόνο εντός μιας εκκλησίας, αλλά χρησιμοποιήθηκε και χρησιμοποιείται για δεκαδες είδη μουσικής στον πλανήτη, όχι μόνο για τις ψαλμωδίες.. Φαίνεται λες και όντως, ίσως να υπαρχει μια ανώτερη δύναμη που "έσπρωξε" μια τέτοια δράση. Άλλωστε ας μην ξεχνάμε πως η μουσική είναι ένας τρόπος για μας να εκφράζουμε τα βαθύτερά μας συναισθήματα, ενώ λέγεται χαρακτηριστικά πως μπορεί να εξημερώσει μέχρι και άγρια θηρία..

Κλείνω λοιπόν εδώ αυτό το άρθρο, με ένα απόφθεγμα ενός παλιού καθηγητή μου θεολόγου στο γυμνάσιο: " ο άνθρωπος μπορεί να φτάσει στο ανώτερο πνευματικό επίπεδο, τη "θέωση" που λέμε, με 2 τρόπους... Ο ένας είναι η πίστη στο Θεό΄ ο δεύτερος είναι σίγουρα η μουσική" ...

Ελπίζω να το βρήκατε ενδιαφέρον


Πηγή: musicheaven


Η Σφήκα: Επιλογές


Διαβάστε Περισσότερα »

Posted by 1 σχόλιο:

Μπ. Μπρεχτ: Η Μπαλάντα του Εμπορα



Ρύζι έχει κει κάτω κοντά στο ποτάμι
Εκεί ψηλά στο βουνό χρειάζουνται ρύζι.
Αν το ρύζι το κρύψουμε στις αποθήκες
θ’ ακριβύνει το ρύζι γι’ αυτούς εκεί πάνω.
Οι μαούνες του ρυζιού θα ‘χουν λιγότερο ρύζι
και το ρύζι φτηνότερο θα ‘ναι για μένα.

Τι είναι στ’ αλήθεια το ρύζι
πού να ξέρω το ρύζι τι είναι
ποιός να το ξέρει τάχα.

Δεν ξέρω το ρύζι τι είναι
ξέρω την τιμή του μονάχα.

Φτάνει χειμώνας και χρειάζουνται ρούχα
πρέπει μπαμπάκι λοιπόν ν’ αγοράσουμε
και το μπαμπάκι να μην το πουλήσουμε.
Σαν θα ‘ρθει το κρύο, θ’ ακριβύνουν τα ρούχα.

Τα κλωστήρια πληρώνουν πολύ ψηλά μεροκάματα
κι έπειτα υπάρχει πάρα πολύ μπαμπάκι.

Τι είναι στ’ αλήθεια το μπαμπάκι
πού να ξέρω το μπαμπάκι τι είναι
ποιός να το ξέρει τάχα.
Δεν ξέρω το μπαμπάκι τι είναι
Ξέρω την τιμή του μονάχα.

 

Η Σφήκα: Επιλογές


Διαβάστε Περισσότερα »

Posted by Δεν υπάρχουν σχόλια:

Τα σάλια της αμερικανοφροσύνης…

Από Ημεροδρόμο


Υπάρχουν οι υποκύψεις της αμερικανοφροσύνης, υπάρχουν οι επικύψεις της αμερικανοφροσύνης, υπάρχουν και τα σάλια της αμερικανοφροσύνης…

Και μιας και είπαμε για “σάλια”, πάμε στον ειδικό: Γεωργιάδης.

Ο εν λόγω έσπευσε σήμερα να σχολιάσει την ομιλία του Ρούμπιο στην Πνύκα και να παράσχει διαπιστευτήρια ότι είναι το πιο αμερικανοτσολιαδάκι από τα αμερικανοτσολιαδάκια.

Η λατρεία του, η “Χαρά” του, η “Απόλαυση” του να ακούσει τον Ρούμπιο καταγράφηακν στην παρακάτω ανάρτησή του.

Την παραθέτουμε. Τα συμπεράσματα δικά σας:

«Είχα την συγκλονιστική Χαρά, Τιμή και Απόλαυση να παρίσταμαι και να ακούσω ζωντανά την πιο σπουδαία πολιτική ομιλία που έχω ακούσει στην ζωή μου. Ο Υπουργός των Εξωτερικών των ΗΠΑ @SecRubio δεν μίλησε σήμερα στην Πνύκα, μπροστά από την Ακρόπολη μόνον ως ο ΥΠΕΞ των ΗΠΑ, αλλά ως ο πολιτικός εκπρόσωπος των ανθρώπων της Δύσης που ζούσαν, που ζουν και που θα ζήσουν στο μέλλον. Έκανε μια αληθινά Ιστορικών διαστάσεων ομιλία. Περιττό να πω ότι συμφωνώ σε όσα είπε στο 100% και ότι ως Έλλην αισθάνομαι υπερήφανος για το βάθος του θαυμασμού του για τους προγόνους μας αλλά και ως Υπουργός αυτής της Κυβερνήσεως για την δημόσια αναγνώριση του στην αξιοπιστία και στην επιτυχία της Χώρας μας σήμερα. Η Ελλάδα, η Ρώμη και ο Χριστιανισμός συνθέτουν τον Δυτικό Πολιτισμό και η παρακμή του πρέπει να τελειώσει και να ξαναβρεί η Δύση τις ρίζες, τις αξίες και το πνεύμα της που την έκαναν για αιώνες κυρίαρχη. Πραγματικά αξίζουν πολλά εύγε αλλά και ευχαριστώ στον κ. Ρούμπιο για την σημερινή του ομιλία.» 





Η Σφήκα: Επιλογές


Διαβάστε Περισσότερα »

Posted by 1 σχόλιο:

Τι έκαναν;



Για όσα προκλητικά και εξωφρενικά ξεστόμισε η ευρωβουλευτής της ΝΔ Ελ. Μελέτη, για τους δύσμοιρους εργοδότες που ...καταδυναστεύονται από τους εργαζόμενους, βρέθηκαν πολλοί να καταδικάσουν - και από τα κόμματα της συστημικής αντιπολίτευσης. 

Τι έκαναν όμως τα ίδια κόμματα στην Ευρωβουλή όταν ήρθε η ώρα της ψηφοφορίας για την έκθεση, την οποία εκθείασε η Μελέτη, λέγοντας ότι «θα την ψηφίσουμε, γιατί έρχεται να βοηθήσει τους υπεύθυνους εργοδότες που θέλουν η επιχείρησή τους να είναι παραγωγική και ευέλικτη»; 

Στην ψηφοφορία, λοιπόν, εκτός από τη ΝΔ ψήφισαν την έκθεση «και με τα δυο χέρια» το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ και η Πλεύση. Μόνο οι ευρωβουλευτές του ΚΚΕ την καταψήφισαν, αποδεικνύοντας ότι η καταδίκη τέτοιων κατάπτυστων δηλώσεων είναι αέρας κοπανιστός αν δεν καταδικάσεις και καταψηφίσεις τα αντιδραστικά ευρωενωσιακά νομοθετήματα που τις ενέπνευσαν.

Πηγή: rizospastis


Η Σφήκα: Επιλογές


Διαβάστε Περισσότερα »

Posted by 1 σχόλιο:

Η παλιά λογοκρισία έκοβε, η καινούργια θάβει


Ευτυχώς, τσακώθηκαν η Βίσση με τον Καρβέλα. Γιατί διαφορετικά θα έπρεπε τα δελτία ειδήσεων να ασχοληθούν με κάτι πολύ πιο δυσάρεστο, με την πραγματικότητα.

Και η πραγματικότητα έχει τελευταία ένα κακό συνήθειο. Δεν είναι καθόλου τηλεοπτική. Έχει πολέμους, ανταγωνισμούς, ΝΑΤΟ, αμερικανική εξωτερική πολιτική, κυβερνητικές δεσμεύσεις, λαούς που πληρώνουν τον λογαριασμό και ανθρώπους που επιμένουν να κατεβαίνουν στους δρόμους, αντί να κάθονται ήσυχοι μπροστά στις οθόνες τους.

Ενώ ένας καβγάς Βίσση-Καρβέλα είναι άλλο πράγμα. Έχει δράμα. Έχει ανατροπές. Έχει δηλώσεις. Έχει παρελθόν. Έχει μέλλον. Κυρίως, έχει πάνελ. Μπορείς να τον αναλύσεις επί ώρες, χωρίς να κινδυνεύσεις να συζητήσεις τίποτε απολύτως για τη ζωή του τηλεθεατή.

Και σαν να μην έφτανε αυτό το δώρο της επικαιρότητας, ήρθε και η σύλληψη του Καμπούρη για την υπόθεση του ΕΦΚΑ. Νέα εθνική αποστολή. Ποιος, πού, πότε, γιατί, τι είπε, τι απάντησε, ποιος γνώριζε, ποιος δεν γνώριζε. Έκτακτα, ζωντανές συνδέσεις, τίτλοι, υπότιτλοι και η γνωστή βιομηχανία της τηλεοπτικής αγωνίας. Προφανώς και αποτελεί είδηση. Και προφανώς πρέπει να καλυφθεί. Έλα όμως, που κάπου εδώ συμβαίνει το λάθος θέμα. Έρχεται στην Ελλάδα ο Μάρκο Ρούμπιο. Υπάρχουν κινητοποιήσεις και αντιδράσεις. Άνθρωποι βγαίνουν στον δρόμο για να διαμαρτυρηθούν για τους πολέμους, για την εμπλοκή της χώρας, για μια πολιτική που δεν είναι ούτε lifestyle, ούτε αστυνομικό ρεπορτάζ. Και ξαφνικά ο τηλεοπτικός χρόνος αποκτά τεράστια οικονομία. "Δεν χωράνε όλα, παιδιά. Έχουμε πρόγραμμα."

Κάπως έτσι λειτουργεί σήμερα ένα μεγάλο κομμάτι της ενημέρωσης. Δεν χρειάζεται να απαγορεύσεις μια διαδήλωση στην τηλεόραση. Μπορείς απλώς να την κάνεις μικρή. Τόσο μικρή, ώστε να υπάρχει τυπικά και να μην υπάρχει ουσιαστικά. Να δείξεις μερικά πλάνα, να πεις δυο κουβέντες, να ξεμπερδέψεις. Και μετά επιστροφή στα σοβαρά:

«Τι απάντησε η Άννα Βίσση;» Αυτό είναι το μεγαλείο της σύγχρονης ενημέρωσης. Δεν σου κρύβει απαραιτήτως την πραγματικότητα. Σου την τοποθετεί ανάμεσα σε δύο πολύ μεγαλύτερες δόσεις θεάματος μέχρι να πάψεις να την προσέχεις.

Η παλιά λογοκρισία έκοβε. Η καινούργια θάβει. Και το χώμα είναι άφθονο: lifestyle, αστυνομικό θέαμα, ίντριγκα, καβγάδες, «αποκλειστικές πληροφορίες», τηλεφωνήματα, συγγενείς, φίλοι, γνωστοί και φυσικά ο άνθρωπος που «ήταν εκεί και τα είδε όλα».

Για μια κινητοποίηση όμως δεν χρειάζονται όλα αυτά. Εκεί αρκεί συνήθως η φράση: «Ένταση προκλήθηκε στο κέντρο της Αθήνας». Προσέξτε τη μαγεία. Δεν υπάρχουν πια αιτήματα. Δεν υπάρχει πολιτικό περιεχόμενο. Δεν υπάρχει λόγος που οι άνθρωποι βγήκαν στον δρόμο. Υπάρχει «ένταση». Οι διαδηλωτές μετατρέπονται σε κυκλοφοριακό φαινόμενο. Και ο πολίτης ενημερώνεται κυρίως για το ποιοι δρόμοι έκλεισαν.

Ίσως μάλιστα αυτό να είναι το κορυφαίο στάδιο της ενημέρωσης, η πολιτική διαμαρτυρία να αντιμετωπίζεται περίπου όπως μια βλάβη σε αγωγό της ΕΥΔΑΠ. «Αποφύγετε το κέντρο». Και συνεχίζουμε.

Βέβαια υπάρχει πάντοτε η περίφημη δικαιολογία: «Αυτά θέλει ο κόσμος». Ποιος κόσμος; Αυτός στον οποίο επί έξι ώρες δείχνεις Βίσση-Καρβέλα και την έβδομη ώρα ανακαλύπτεις- μέσω των μετρήσεων- ότι ενδιαφέρεται γι αυτό; Είναι ένα εντυπωσιακό επιστημονικό πείραμα. Πρώτα κατασκευάζεις την τηλεοπτική προτεραιότητα και μετά χρησιμοποιείς την προτεραιότητα που κατασκεύασες , ως απόδειξη ότι αυτή ήταν η επιθυμία του κοινού. Και ο κύκλος κλείνει. Το ζήτημα, λοιπόν, δεν είναι αν πρέπει να μάθουμε τι συνέβη με τον Καμπούρη. Βεβαίως. Ούτε αν δικαιούται η Βίσση να απαντήσει στον Καρβέλα και ο Καρβέλας στη Βίσση. Ας συνεχίσουν ν απαντούν μέχρι το 2046. Το ζήτημα είναι γιατί ο καβγάς δύο διάσημων ανθρώπων, μπορεί να αποκτά μεγαλύτερη δημόσια ορατότητα, από ανθρώπους που βγαίνουν στον δρόμο για ζητήματα πολέμου, ειρήνης και διεθνών σχέσεων. Που κινητοποιούνται, διαδηλώνουν και εκφράζουν πολιτική αντίθεση με αφορμή την έλευση του Μάρκο Ρούμπιο.

Στο αλλόκοτο σύμπαν της ελληνικής τηλεόρασης, δεν λένε «αυτό δεν συνέβη». Λένε: «Συνέβη, αλλά πρώτα να δούμε τι είπε ο Καρβέλας». Και όταν τελειώσει ο Καρβέλας, έχουμε Καμπούρη. Και μετά διαφημίσεις. Και μετά καιρό. Και κάπου εκεί, αν περισσέψουν μερικά δευτερόλεπτα πριν από το δελτίο καιρού, μπορεί να εμφανιστούν και οι διαδηλωτές. Όχι πολύ όμως. Μην κουραστεί και ο τηλεθεατής. Γιατί ο τηλεθεατής, σύμφωνα με αυτή την αντίληψη της ενημέρωσης, φαίνεται πως αντέχει απεριόριστες ώρες κουτσομπολιού, παραφιλογίας της εγκληματολογίας, lifestyle και τηλεοπτικού καβγά, αλλά κινδυνεύει να καταρρεύσει από υπερκόπωση, αν ακούσει για περισσότερο από δύο λεπτά, μια πολιτική διαμαρτυρία. Το θέμα επομένως, είναι η ιεράρχηση.

Η ενημέρωση δεν χειραγωγείται μόνο με ψέματα. Χειραγωγείται και με αναλογίες. Σαράντα λεπτά για το ασήμαντο. Σαράντα δευτερόλεπτα για το σημαντικό. Και στο τέλος όλα έχουν μεταδοθεί, άρα κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει κανέναν, ότι τα έκρυψε.

Τέλειο; Σχεδόν δημοκρατικό. Γι’ αυτό, όταν κλείνει το δελτίο και ξέρουμε με κάθε λεπτομέρεια ποιος είπε τι στη Βίσση, ποιος απάντησε στον Καρβέλα και ποιος οδηγήθηκε πού για την υπόθεση του ΕΦΚΑ, αξίζει να κάνουμε μια τελευταία ερώτηση:

Τι άλλο συνέβη σήμερα; Όχι τι δεν συνέβη. Τι συνέβη μπροστά σε χιλιάδες μάτια, αλλά δεν κρίθηκε αρκετά ενδιαφέρον για τα δικά μας. Γιατί η πιο αποτελεσματική εξαφάνιση μιας είδησης δεν είναι να την απαγορεύσεις. Είναι να την μεταδώσεις για λίγα δευτερόλεπτα.

Και αμέσως μετά να ρωτήσεις: «Και τώρα, πάμε πάλι στη Βίσσοκαρβελιάδα. Έχουμε νεότερα;».

Πηγή: 902.gr


Η Σφήκα: Επιλογές


Διαβάστε Περισσότερα »

Posted by Δεν υπάρχουν σχόλια:

Τετάρτη 7 Οκτωβρίου 2026

Το «επιτελικό τους κράτος» είναι γυμνό



Δυο παραδείγματα των τελευταίων ημερών από τον χώρο της Παιδείας ξεσκεπάζουν τη γύμνια του... «επιτελικού κράτους».

Το πρώτο αφορά τον Νότιο Τομέα της Αθήνας. Τι έγινε εκεί; Η Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Δ' Αθήνας (που καλύπτει τα σχολεία του Νότιου Τομέα), λόγω υπηρεσιακής αστοχίας κατά την καταχώρηση των κενών για τη β' φάση προσλήψεων αναπληρωτών, δεν καταχώρησε κανένα από τα κενά γενικής αγωγής που υπήρχαν. Αποτέλεσμα; Κανένας αναπληρωτής δεν τοποθετήθηκε στα σχολεία της Διεύθυνσης στη β' φάση προσλήψεων, με τα κενά εκπαιδευτικών να παραμένουν στη συντριπτική πλειοψηφία των σχολείων του Τομέα, κενά δασκάλων στα τμήματα (πρωινά και ολοήμερα) αλλά και κενά εκπαιδευτικών ειδικοτήτων. Η επόμενη, γ' φάση προσλήψεων αναπληρωτών, αναμένεται τον Νοέμβρη. Μέχρι τότε τι θα γίνει στα σχολεία;

Το λάθος προέκυψε από την ίδια τη διοικητική δομή του υπουργείου, από τη Διεύθυνση Εκπαίδευσης. Ηταν υπόθεση κάποιων κλικ στον υπολογιστή. Γιατί δεν διορθώθηκε επί τόπου την ώρα που εντοπίστηκε; Γιατί δεν διορθώνεται δύο, τρεις, τέσσερις μέρες μετά...; Γιατί το υπουργείο δεν στέλνει τώρα αναπληρωτές και πρέπει οι μαθητές να περιμένουν μέχρι τον Νοέμβρη για να κάνουν μάθημα;

Το ερώτημα, φυσικά, μπορεί να επεκταθεί: Γιατί δεν έχουν καλυφθεί ήδη όλα τα κενά σε όλη τη χώρα; Τα παιδιά της Γ' Λυκείου στα Κύθηρα δεν έχουν διδαχθεί ούτε μια ώρα από την αρχή της σχολικής χρονιάς τα πανελλαδικώς εξεταζόμενα μαθήματά τους...

***

Το δεύτερο είναι το παράδειγμα της Γκράβας. Σ' ένα συγκρότημα με 4.000 μαθητές έχουμε κρούσματα έντονης οσμής αερίου εδώ και είκοσι μέρες και κανείς δεν απαντάει επίσημα και υπεύθυνα το «γιατί;». Χρειάστηκε να ξεσηκωθούν γονείς, εκπαιδευτικοί και μαθητές για να απαιτήσουν εκκένωση την Παρασκευή, κι οι εμπλεκόμενοι δήμοι καθησύχαζαν ή ακόμα και προκαλούσαν χωρίς να απαντούν στα αμέτρητα «γιατί» και την αγωνία της σχολικής κοινότητας. Το δε υπουργείο Παιδείας δεν έχει ψελλίσει ούτε μισή κουβέντα για το θέμα στο μεγαλύτερο σχολικό συγκρότημα της χώρας.


Αφήσαν το Σαββατοκύριακο χωρίς να κάνουν κανέναν έλεγχο. Ακόμα και η διακοπή της παροχής φυσικού αερίου (που δεν είναι λύση, απλά το πρώτο βήμα για την ασφάλεια μέχρι να γίνουν οι απαραίτητοι έλεγχοι) έπρεπε να περάσουν τρεις μέρες για να γίνει. Και βγάζουν κάτι λακωνικές ανακοινώσεις όπως αυτή του δημάρχου Γαλατσίου προχθές το βράδυ του τύπου... «μην ανησυχείτε». Μα πώς να μην ανησυχούν, αφού οι εταιρείες στην υπόθεση του φυσικού αερίου είναι ελεγκτές του εαυτού τους - κάτι που αποκαλύφθηκε από τον περασμένο Μάη με την επικίνδυνη κατάσταση της οσμής αερίου σε όλους τους νότιους δήμους; Πώς να μην ανησυχούν όταν κανένας δημόσιος φορέας δεν παίρνει την ευθύνη να κάνει ολοκληρωμένους ελέγχους και να απαντήσει από πού και γιατί προερχόταν η οσμή; Και τι θα γίνει όταν το επόμενο διάστημα τα σχολεία θα χρειαστούν θέρμανση;

***

Μιλάμε, λοιπόν, για το αστικό κράτος. Ενα κράτος που όχι μόνο δεν μπορεί να προστατεύσει αποτελεσματικά τις λαϊκές ανάγκες, αλλά που, όταν αυτές συγκρούονται με τις προτεραιότητες του κεφαλαίου, αποδεικνύεται «επιτελικό» στην υποβάθμιση, στην καθυστέρηση, στη μετακύλιση των ευθυνών. Ενα κράτος που έχει αποδειχθεί κατά συρροήν επιζήμιο για την ανθρώπινη ζωή και τις εργατικές - λαϊκές ανάγκες.

Τα δύο παραπάνω παραδείγματα από την Παιδεία δεν είναι «κακές στιγμές» μιας κατά τα άλλα εύρυθμης κρατικής μηχανής. Δεν είναι απλώς κάποια υπηρεσιακά λάθη ή κάποιες καθυστερήσεις που «θα διορθωθούν». Είναι χαρακτηριστικές πλευρές του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί το αστικό κράτος, το οποίο ιδιαίτερα στην εποχή της πολεμικής προετοιμασίας και εμπλοκής έχει ξεκάθαρες προτεραιότητες.

Γιατί το ίδιο κράτος που εμφανίζεται «ανίκανο» να εξασφαλίσει έγκαιρα εκπαιδευτικούς στα σχολεία, να ελέγξει με επάρκεια ένα σχολικό συγκρότημα όπου επί μέρες υπάρχει έντονη οσμή αερίου, να εξασφαλίσει ασφαλή σχολικά κτίρια, είναι απολύτως ικανό όταν πρόκειται να οργανώσει την καταστολή, την παρακολούθηση, την υπονόμευση των απεργιών, την εφαρμογή αντιλαϊκών νόμων και την προώθηση των απαιτήσεων των επιχειρηματικών ομίλων και των ιμπεριαλιστικών συμμαχιών της αστικής τάξης.

Ας θυμηθούμε πάλι από την Παιδεία την ταχύτητα με την οποία λειτούργησε το αστικό κράτος, δικαιοσύνη και αστυνομία, πριν λίγες μέρες στη Σάμο, απέναντι σε ανήλικους μαθητές που κινητοποιούνταν για τις ανάγκες των σχολείων τους και «τους τύλιξε σε μια κόλλα χαρτί» σαν εγκληματίες...

Γ.

Πηγή: rizospastis


Η Σφήκα: Επιλογές


Διαβάστε Περισσότερα »

Posted by 1 σχόλιο:

Το μήνυμα έφτασε στην αμερικάνικη πρεσβεία: Ανεπιθύμητος ο Ρούμπιο! H διαδήλωση έσπασε την τρομοκρατία

Από Ημεροδρόμο


Οι συνδικαλιστές με μία αιφνιδιαστική κίνηση  έσπασαν στην πράξη τον κρατικό αυταρχισμό και την προσπάθεια να απαγορευτεί η διαδήλωση ενάντια στον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ και την ατζέντα της πολεμικής εμπλοκής για τα συμφέροντα των ελληνικών ομίλων.



Στη συνέχεια χιλιάδες διαδηλωτές μαχητικά μπόρεσαν να πορευτούν προς την πρεσβεία αντιμετωπίζοντας χημικά και φραγμούς των κρατικών δυνάμεων καταστολής.

Όπως αναφέρει και ο Μάρκος Μπεκρής η εργατική τάξη της χώρας στέλνει ξεκάθαρο μήνυμα ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο είναι ανεπιθύμητος.


Η Σφήκα: Επιλογές


Διαβάστε Περισσότερα »

Posted by 1 σχόλιο:

Δεκάδες λιμάνια - ένα μήνυμα



Δεκάδες λιμάνια αναμένεται να «νεκρώσουν» με τη συντονισμένη απεργία σε Ευρώπη, Ασία, Αφρική, ακόμα και Αμερική στις 30 Οκτώβρη, στέλνοντας ελπιδοφόρο μήνυμα ότι «οι εργαζόμενοι έχουν τη δύναμη»!

Είναι μια μεγάλη διεθνιστική πρωτοβουλία που παίρνει τη σκυτάλη από την προηγούμενη Μέρα Δράσης, στις 6 Φλεβάρη, με τους λιμενεργάτες να διαδηλώνουν: «Δεν δουλεύουμε για τον πόλεμο! Λιμάνια των λαών και της ειρήνης - όχι βάσεις των ιμπεριαλιστών».

Στην Ελλάδα, μαζί με τους λιμενεργάτες στις προβλήτες ΙΙ και ΙΙΙ του Πειραιά, συμμετοχή με απεργία έχουν αποφασίσει οι ναυτεργάτες και οι εργάτες στη Ζώνη, στα άλλα Ναυπηγεία και στα εργοστάσια Μετάλλου. Σε ακόμα περισσότερους κλάδους και χώρους δουλειάς του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα θα ξεδιπλωθούν πρωτοβουλίες την ίδια μέρα.

Στον αγώνα θα συναντηθούν...

- αυτοί που βάζουν σε κίνηση τις γερανογέφυρες. Που φορτώνουν εκατομμύρια τόνους εμπορευμάτων και τώρα οι επιχειρηματικοί όμιλοι τους ζητούν να «φορτώνουν» πρώτες ύλες, όπλα και πυρομαχικά για τον πόλεμο

- οι ναυτεργάτες, που βάζουν μπρος τα βαπόρια σε όλο τον κόσμο και σήμερα οι εφοπλιστές τούς στέλνουν στις εμπόλεμες ζώνες για τα κέρδη τους, τους βάζουν να υπογράφουν θανατόχαρτα

- οι εργάτες που χτίζουν τα βαπόρια και δίνουν ζωή στις μηχανές της μεταλλουργίας, και με τη στροφή στην πολεμική οικονομία βλέπουν την εργοδοσία να αρπάζει άλλη μια ευκαιρία για να απαιτήσει δουλειά με «τα κεφάλια μέσα», ένταση της εκμετάλλευσης για τα πολεμικά της σχέδια.

Η Μέρα Δράσης εξελίσσεται σε κορυφαίο σταθμό μαχητικής παρέμβασης του εργατικού κινήματος ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, στην εμπλοκή της χώρας, στη μετατροπή κρίσιμων υποδομών σε κρίκους της πολεμικής αλυσίδας.

Αλλά και ενάντια στις συνέπειες στα εργατικά δικαιώματα, στο εισόδημα, συνολικά στη ζωή των εργαζομένων, στα καλέσματα υποταγής μπροστά σε έναν ακόμα «δύσκολο χειμώνα» από την κλιμάκωση του ιμπεριαλιστικού πολέμου.

Αποτελεί ταυτόχρονα σταθμό στην απεργιακή κλιμάκωση του επόμενου διαστήματος για ΣΣΕ με αυξήσεις, για μέτρα υγείας και ασφάλειας, για σταθερό - μειωμένο εργάσιμο χρόνο. Ενάντια σε όλα εκείνα που - όπως αποδεικνύεται και στον νέο προϋπολογισμό - βάφουν στο «χακί» τη ζωή της εργατικής τάξης, καθορίζουν κάθε πλευρά της δουλειάς και της ζωής της, προκαλούν δικαιολογημένα μεγάλη δυσαρέσκεια για την πολιτική της κυβέρνησης και των άλλων κομμάτων.

Στις 30 Οκτώβρη, στην ίδια αγωνιστική «αλυσίδα» θα βρεθούν εργάτες από πολλές διαφορετικές χώρες, που οι αστικές τάξεις βάζουν στο στόχαστρο για τη μοιρασιά της ιμπεριαλιστικής λείας.

Ανάμεσά τους, οι Έλληνες λιμενεργάτες με τους Τούρκους συναδέλφους τους, εκπέμποντας το μήνυμα ότι η πατρίδα των εργαζομένων και του λαού δεν έχει κανένα κοινό συμφέρον με την πατρίδα των εκμεταλλευτών, που τους σέρνουν στη φωτιά των ανταγωνισμών και του πολέμου.

Η μέρα της μεγάλης διεθνούς δράσης δίνει απάντηση στο «τι μπορούμε να κάνουμε»: Δείχνει ότι οι εργαζόμενοι βρίσκουν τη δύναμη όταν βγαίνουν στον αγώνα κόντρα στους επιθετικούς σχεδιασμούς της αστικής τάξης. Ότι σήμερα και κάθε μέρα κρίνεται η σύγκρουση σε κάθε χώρα με το κεφάλαιο και τις στρατηγικές επιλογές του, η οργάνωση της εργατικής - λαϊκής αντεπίθεσης, ο δρόμος για την ανατροπή του σάπιου συστήματος της εκμετάλλευσης και του πολέμου. 


Πηγή: rizospastis


Η Σφήκα: Επιλογές


Διαβάστε Περισσότερα »

Posted by 1 σχόλιο:

Ντροπή και κατάντια



Είναι τρομακτική, για να μην πω προσβλητική, η εικόνα υποτέλειας που δείχνει η Ελλάδα κάθε φορά που ένας αξιωματούχος, ούτε καν πρόεδρος ή πρωθυπουργός μία ισχυρής χώρας έρχεται στη χώρα μας, πόσο μάλλον όταν αυτή η χώρα είναι οι ΗΠΑ.

Για μία επίσκεψη του Ρούμπιο, ούτε καν του Τραμπ, η Αθήνα έχει γίνει μία πόλη φρούριο μη φιλική, σε ντόπιους, σε τούριστες, σε ανθρώπους, σκύλους, σε ότι κινείται και αναπνέει.

Κλεισμένοι δρόμοι, ακυρωμένα δρομολόγια των μέσων μαζικής μεταφοράς, κλειστοί σταθμοί του Μετρό, φυσικά απαγόρευση συναθροίσεων κλπ κλπ.
 
Δεν φερόμαστε ως ιθαγενείς που τους μοιράζουν αναπτήρες, είμαστε ιθαγενείς.
 
Όχι μόνο ξεπουλάμε γη και ύδωρ αλλά ακυρώνουμε τη λειτουργία της πρωτεύουσας μία ολόκληρης χώρας για να περάσει η πομπή ενός μόνο ανθρώπου.

Και αυτή η εικόνα είναι βαθιά προσβλητική τελικά για πολλούς λόγους σε πολλά επίπεδα.
 
Δεν δείχνουμε κανένα ίχνος αξιοπρέπειας ως λαός από τους εκπροσώπους μας.
 
Και τέλος πάντων αν η Ελλάδα είναι μία χώρα τόσο επικίνδυνη για έναν αμερικανό υπουργό εξωτερικών που να χρειάζονται μέτρα ανάλογα επίσκεψης στο ΙΡΑΚ και τη ΣΥΡΙΑ τότε τι σημαίνει αυτό για τους πολίτες εδώ όλο το υπόλοιπο διάστημα;

Ποια είναι η ασφάλεια που έχουμε, η ασφάλεια που μας παρέχει αυτό το κράτος όταν υπάρχει η αντίληψη ότι αν δεν μετατρέψουμε σε φυλακή μία πόλη κινδυνεύει (απο ποιον) η ζωή και η σωματική ακεραιότητα ενός αξιωματούχου των ΗΠΑ;

Δηλαδή για τρεις μέρες η Αθήνα θα είναι ασφαλής για τον Ρούμπιο και μετά θα επιστρέψει στο χάος της ανασφάλειας και της εγκληματικότητας που αξίζουν και έχουν συνηθίσει να ζουν οι πολίτες της Αθήνας;

Αυτό είναι το δίδαγμα;
 
Αθήνα πόλη φυλακή, ασφαλής για έναν μόνο άνθρωπο για τρεις μέρες; Και μετά το χάος;

Γιατί όταν διαλύεις τη ζωή της πόλης και τη μετατρέπεις σε φρούριο για τον ίδιο και φυλακή για όλους τους άλλους αυτό δηλώνεις.

Ότι είσαι ένα ανίκανο κράτος να κρατήσει ταυτόχρονα ζωντανή μία πόλη και να παρέχει ασφάλεια στους καλεσμένους του όπως και στους πολίτες της πόλης αυτής.

Αυτό είναι κατάντια. Ντροπή και κατάντια


Πηγή:facebook


Η Σφήκα: Επιλογές


Διαβάστε Περισσότερα »

Posted by Δεν υπάρχουν σχόλια:

«Αν εσύ και το αφεντικό σου ψηφίζετε το ίδιο, ποιον, πιστεύεις, ότι έχουν πιάσει μαλάκα;»


Με βάση τις ανεξάρτητες έρευνες στο πρωτογενές πεδίο ΟΣΕΤΕΕ (Ομοσπονδία Συλλόγων Εργαζομένων Τεχνικών Επιχειρήσεων Ελλάδος) το 2023 στην Ελλάδα είχαμε 179 θανάτους στους χώρους δουλειάς, το 2024 είχαμε 149, την προηγούμενη χρονιά σπάσαμε το φράγμα των 200, φέτος μόνο στο πρώτο εξάμηνο ξεπεράσαμε τους 80, ενώ έχει ήδη σημειωθεί μεγάλη έξαρση των περιστατικών το καλοκαίρι. Η ΕΛΣΤΑΤ αποκρύπτει τουλάχιστον το 60 - 70% των εργοδοτικών δολοφονιών. Έχουμε κάθε 2 ή 3 ημέρες νεκρό εξαιτίας της εργασίας. Με άμεση εξάρτηση. Δε μπορούν να καταμετρηθούν χρόνια παθήσεις, παθήσεις της ψυχικής υγείας, συνέπειες του άγχους, κτλ.
Κάθε χρόνο έχουμε πάνω από 50 χιλιάδες ατυχήματα στους χώρους εργασίας εκ των οποίων το 70% ΔΕΝ καταγράφεται, δεν επιφέρει νομικές συνέπειες στους εργοδότες, δεν επιφέρει αλλαγές προς όφελος της ασφάλειας των εργαζομένων.

Την ίδια ώρα που στην Ευρώπη ο μέσος όρος εργασίας δεν ξεπερνά τις 36 ώρες την εβδομάδα, εμείς ξεπερνάμε επίσημα, με βάση τις συμβάσεις, τις 41 ώρες. Η αλήθεια είναι ότι πάνω και πέρα από αυτό το 65% των εργαζόμενων δουλεύει υπερωρίες σε εβδομαδιαία βάση, και το 60% αυτών των υπερωριών είναι απλήρωτες.
 
Ως προς την ανασφάλιστη εργασία, έρευνες δείχνουν ότι πάνω από το 60% των εργαζόμενων στον ιδιωτικό τομέα έχει υποστεί κάποιου είδους απόκρυψη ωραρίου ή αποδοχών. Πάνω από το 30% των μικρών επιχειρήσεων εφαρμόζει την τακτική να παίρνει πίσω με εργασιακό μπούλινγκ κι εκβιασμούς τα δώρα που υποχρεούται να δίνει από το κράτος. Να μη μιλήσουμε για την ευέλικτη εργασία με το «μπλοκάκι» που δουλεύεις 20, 30 και 40 ώρες κάπου και πληρώνεις μόνο σου ολόκληρες τις ασφαλιστικές εισφορές και δε δικαιούσαι δώρα κι άδειες.
 
Το 25% των εργαζόμενων στον ιδιωτικό τομέα πληρώνεται με τον κατώτατο μισθό, ενώ ο μέσος μικτός μισθός για τις συμβάσεις μερικής απασχόλησης (που συχνά μόνο μερικής δεν είναι), κυμαίνεται και κάτω των 450-500 ευρώ. Είμαστε στην προτελευταία θέση στην ΕΕ στην αγοραστική δύναμη και περιμένουμε να μας ξεπεράσει κι η Βουλγαρία.
 
Ο Έλληνας εργαζόμενος είναι ο πρώτος στις στατιστικές στους δείκτες που αφορούν το άγχος (με παράγοντες όπως: ασάφεια των ωραρίων, η οικονομική ανασφάλεια, η έλλειψη προσωπικού κι η πίεση χρόνου) με 55% έναντι 44% του ευρωπαϊκού μέσου όρου. Το 64% των Ελλήνων εργαζομένων δηλώνει ότι βιώνει συμπτώματα επαγγελματικής εξουθένωσης (Burnout) σε καθημερινή ή εβδομαδιαία βάση (σωματική και ψυχική εξάντληση, συναισθηματική αποστασιοποίηση). Στο νοσηλευτικό προσωπικό το ποσοστό ξεπερνά το 75%

Τουλάχιστον το 30% των Ελλήνων εργαζομένων δηλώνει ότι έχει υποστεί συστηματική ψυχολογική πίεση, λεκτική βία ή εκφοβισμό (mobbing) στον χώρο εργασίας κατά τη διάρκεια του επαγγελματικού του βίου και πάνω από το 55% έχει δηλώσει ότι έχει γίνει μάρτυρας ή αποδέκτης απαξιωτικών συμπεριφορών, φωνών ή απειλών από ανωτέρους. Λιγότερο από το 5% των περιπτώσεων έχει καταλήξει στη δικαιοσύνη.

Το 85% των γυναικών εργαζόμενων στην Ελλάδα έχει υποστεί κάποια μορφή σεξουαλικής παρενόχλησης ή ανεπιθύμητης συμπεριφοράς στον χώρο εργασίας. Το 72% εξ’ αυτών δεν ανέφερε από φόβο κι έλλειψη εμπιστοσύνης αυτά τα συμβάντα στους αρμόδιους φορείς.
 
Είναι τέτοια η πίεση, η νομική κάλυψη στον εργοδότη κι η απειλή για απόλυση που τα σωματεία σε μικρές επιχειρήσεις (που αποτελούν το 90% των επιχειρήσεων στην Ελλάδα) αγγίζουν το 0,5 με 1,5%. Πάνω από το 90% των απεργιών κηρύσσονται παράνομες και καταχρηστικές. Με 70%+ των εργαζομένων να είναι σε καθεστώς ατομικών συμβάσεων και χωρίς υποχρέωση τεκμηρίωσης της απόλυσης από τον εργοδότη το να απολυθεί όποιος συνδικαλίζεται, απεργεί ή συμμετέχει σε σωματείο είναι μια απλούστατη διαδικασία. Πριν την κρίση το ποσοστό των ατομικών συμβάσεων δεν ξεπερνούσε το 20%.

Η κατάσταση είναι τέτοια που ο πρωθυπουργός πανηγύριζε που πάνω από 200 χιλιάδες συνταξιούχοι έχουν αναγκαστεί να επιστρέψουν στη δουλειά για να τα βγάλουν πέρα. Αυτοί είναι συχνά κι οι πιο ευάλωτοι σε ατυχήματα, δυστυχήματα, ασθένειες που προκύπτουν από την εργασιακή πίεση. Ένα μικρό Άουσβιτς ηλικιωμένων.
 
Καταλαβαίνω. Προεκλογική περίοδο έχουμε κι είναι λογικό η ΝΔ να θέλει να απλώσει τα δίχτυα της στον μικρομεσαίο. Σε αυτόν που άνοιξε μια καφετέρια, άντε δυο, ένα μπεργκεράδικο, δυο σουβλατζίδικα, 2-3 συνοικιακά μίνι μάρκετ, 2-3 φούρνους, ένα κομμωτήριο με 4 «ψαλίδια», ένα φροντιστήριο με 5 καθηγητές κι έναν/μια γραμματέα. Αυτόν που νομίζει ότι ξαφνικά καβάλησε το κύμα, ότι είναι πιο κοντά στον εφοπλιστή και στον μεγάλο εργολάβο παρά στον εργάτη και τον άνεργο. Αυτόν που νομίζει ότι είναι πια «αφεντικό», στον προθάλαμο για τα μεγάλα πλούτη. Μακάρι να είχαν κι αυτοί αν όχι ταξική συνείδηση, τουλάχιστον μια συναίσθηση της ρευστότητας της κατάστασης τους. Το τι έγινε το 2010 δεν είναι πολύ μακριά. Και τι γίνεται ακόμα σε πολλές περιπτώσεις είναι ενδεικτικό.
Δε γενικεύω. Κάποιοι από αυτούς έχουν συνείδηση και συμμετέχουν σε δράσεις κι αγώνες. Και παραμένουν κι άνθρωποι. Αλλά δεν απευθύνεται σε αυτούς η ευρωβουλεύτρια.
 
Οι μικροεπιχειρηματίες, όμως, είναι κοντά στους 280 χιλιάδες. Οι υπάλληλοι, οι εργάτες, οι άνεργοι είναι κοντά στα 4 εκατομμύρια. Και θα πω το κλισέ, που συνήθως το λέμε για τα πιο μεγάλα αφεντικά:

«Αν εσύ και το αφεντικό σου ψηφίζετε το ίδιο, ποιον, πιστεύεις, ότι έχουν πιάσει μαλάκα;»


Πηγή:facebook

Η Σφήκα: Επιλογές


Διαβάστε Περισσότερα »

Posted by Δεν υπάρχουν σχόλια:

Τρίτη 6 Οκτωβρίου 2026

Φοβού τον Ρούμπιο και δώρα φέροντα….

Γιώργος Μαργαρίτης


Στην κυβέρνηση, αλλά και στον επιχειρηματικό κόσμο της χώρας, οι ετοιμασίες για την υποδοχή του υπουργού εξωτερικών των ΗΠΑ, Ρούμπιο, συνοδεύονται από αισιοδοξία, ενίοτε από ενθουσιασμό. Ο προσερχόμενος κρίνεται ικανός να λύσει -για λογαριασμό της χώρας μας- όλα τα προβλήματα της χώρας μας. Από την ελληνική πλευρά είναι άγνωστες τόσο οι προτεραιότητες με τις οποίες θα τεθούν τα εν λόγω προβλήματα στον επιφανή επισκέπτη, όσο και η σημασία, το βάρος που θα δοθεί στο καθένα από αυτά. Εξάλλου μερικά από αυτά είναι αντιφατικά μεταξύ τους: το βασικό πρόβλημα που καλείται να επιλύσει η χώρα είναι το ενεργειακό καλώδιο για την Κύπρο και -κυρίως- για το Ισραήλ. Τυχόν μεσολάβηση των ΗΠΑ για την πραγματοποίηση του ζωτικού για το Ισραήλ έργου προϋποθέτει την ματαίωση κάθε ελπίδας της ελληνικής πλευράς για «συνέτιση» της Τουρκίας σε όλα τα υπόλοιπα πεδία -στην ευθεία αμφισβήτηση ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων δηλαδή.

Αντίθετα με την ελληνική πλευρά ο Ρούμπιο έχει ξεκάθαρα αιτήματα και απαιτήσεις. Η με κάθε μέσο υποστήριξη του Ισραήλ -το καλώδιο είναι ένα από τα μέσα- βρίσκεται ψηλά στην ατζέντα του και δεν θα αφήσει να διαταράξουν την βούληση των ΗΠΑ τυχόν ενστάσεις για θέματα ελληνικής κυριαρχίας στην ανατολική Μεσόγειο – πέραν των έξι μιλίων και, φυσικά, νοτίως του Καστελόριζου. Κατόπιν έρχεται η διατήρηση, διεύρυνση και αναβάθμιση της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας στην χώρα μας. Ο πόλεμος είναι ισχυρό ενδεχόμενο. Οι εξελίξεις στον Περσικό Κόλπο δεν είναι ιδιαίτερα ευνοϊκές για την υπερδύναμη και η διατήρηση της απαραίτητης για την στήριξη του Ισραήλ και τον έλεγχο των ενεργειακών πόρων της δυτικής Ασίας αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας πρέπει να μεταφερθεί δυτικά: η Κύπρος, η Κρήτη με την Σούδα και τις εγκαταστάσεις του ΝΑΤΟ όπως και οι λοιπές βάσεις ή εγκαταστάσεις των ΗΠΑ στην Ελλάδα όχι μόνο πρέπει να ενισχυθούν, αλλά και πρέπει να «αυτονομηθούν» από τον έλεγχο της Αθήνας. Στην Ουάσιγκτον δεν πρέπει να ανησυχούν για πιθανές ενστάσεις της όποιας ελληνικής κυβέρνησης σε περίπτωση πολεμικής εμπλοκής των βάσεων ή και της Ελλάδας στο σύνολό της. Αυτά τα ζητήματα πρέπει να αποφασίζονται στις ΗΠΑ και μόνο εκεί – ή και στο Ισραήλ, στο βαθμό που αυτό θα χρειαστεί.

Υπάρχουν ακόμα και τα τρέχοντα. Η Ελλάδα να γίνει κόμβος στην υποδοχή και στην διανομή αμερικανικού πετρελαίου και φυσικού αερίου, οι ελληνικές βιομηχανίες να μετάσχουν στα σχέδια για «πολεμική οικονομία», των ΗΠΑ και της Ευρώπης, οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις να αγοράζουν αμερικανικά όπλα -ή ισραηλινά, το ίδιο είναι, περισσότερο από 50-60% των εξαρτημάτων και της τεχνολογίας των ισραηλινών πυραύλων της «Ασπίδας του Αχιλλέα» είναι αμερικανικής προέλευσης. Και φυσικά εχθρός της Ελλάδας να είναι ο εκάστοτε εχθρός των ΗΠΑ και του Ισραήλ και όχι όποιον θεωρεί ως εχθρό η Αθήνα.

Σε αντάλλαγμα η Ελλάδα θα πάρει F-35, μάλλον χωρίς δυνατότητα χρήσης χωρίς άδειες και κανόνες της Ουάσιγκτον. Θα πάρει και «Ασπίδα του Αχιλλέα», μάλλον χωρίς «πηγαίο κώδικα». Ίσως πάρει και πυρομαχικά – αυτά που έστειλε δεξιά και αριστερά για να συνδράμει φίλους και γνωστούς των ΗΠΑ. Το πιο σημαντικό όμως είναι ίσως ότι θα της αφεθεί μια δυνατότητα αυτενέργειας απέναντι στον θρασύ γείτονα που ζητά τον ουρανό, την θάλασσα και τ’ άστρα – όσα βρίσκονται εντός ελληνικής επικράτειας και κυριαρχίας. Μη φανταστεί κανείς τίποτε το σημαντικό: απλά όταν η γειτονική χώρα μετακινεί μια ταξιαρχία πεζοναυτών απέναντι από την Σάμο, η Ελλάδα θα μπορεί, σε απάντηση, να μετακινήσει έναν λόχο καταδρομών στο Σουφλί… Ως εκεί…

Γιώργος Μαργαρίτης, καθηγητής σύγχρονης ιστοριας



Πηγή: alt.gr


Η Σφήκα: Επιλογές


Διαβάστε Περισσότερα »

Posted by 1 σχόλιο:

Προσχέδιο Προϋπολογισμού 2027: Νέος γύρος λεηλασίας!




Σήμερα ο σωτήρας Πιερακάκης κατέθεσε στη Βουλή το προσχέδιο προυπολογισμού της κυβέρνησης του σωτήρα Μητσοτάκη.

Προσέξτε:

α) Την ώρα που οι φόροι έχουν γονατίσει τον ελληνικό λαό, αυτοί προωθούν αύξηση φόρων επί αγαθών και υπηρεσιών κατά 4,2 δις (!) το 2027 έναντι του 2026! Από 73,645 δις φέτος στα 77,878 δις του χρόνου…

β) Την ώρα που οι έμμεσοι φόροι – ό,τι πιο άδικο σε επίπεδο φορολογίας, έχουν λεηλατήσει τα λαικά εισοδήματα – αυτοί αφενός κρατούν στα ίδια ληστρικά επίπεδα τους Ειδικούς Φόρους Κατανάλωσης (στα 7,3 δις!), αφετέρου σχεδιάζουν νέα αύξηση του ΦΠΑ κατά 1,3 δις (!) το 2027 (από 29,229 το 2026 στα 30,581 το 2027)…

γ) Την ώρα που ο φόρος εισοδήματος ισοδυναμεί με σαφάρι κατά εργαζόμενων και βιοπαλαιστών, αυτοί σχεδιάζουν να επιβάλλουν φόρους στα φυσικά πρόσωπα αυξημένους κατά σχεδόν 1,2 δις (!) μέσα στο 2027 (από 15,815 το 2026 στα 16,995 το 2027)… όταν οι φόροι επί του κεφαλαίου περιορίζονται στα 262 εκατομμύρια…

Ταυτόχρονα με τα παραπάνω, τα ματωμένα πλεονάσματα που προυπολογίζουν και σχεδιάζουν (και) για το 2027 αγγίζουν τα 10 δις ευρώ!

Δεν χρειάζεται, λοιπόν, να πούμε εμείς τίποτα για τον κοινωνικό κανιβαλισμό που εκπέμπει η πολιτική τους.

Τα λέει όλα το προσχέδιό τους 




Η Σφήκα: Επιλογές


Διαβάστε Περισσότερα »

Posted by 1 σχόλιο:

Οι μαθητές της Γαλλίας στους δρόμους

Κόσμος


Οι μαζικές μαθητικές κινητοποιήσεις σε πάνω από 1.000 Λύκεια κυριαρχούν αυτές τις μέρες στην ειδησεογραφία της Γαλλίας , ενώ οι εικόνες της καταστολής κάνουν τον γύρο του κόσμου. Οι Γάλλοι μαθητές διαδηλώνουν «Να ποια είναι η ισχυρή Γαλλία του 21ου αιώνα», όταν σε κάθε τμήμα φτάνουν να στοιβάζονται 28 - 30 μαθητές στα Γυμνάσια και έως 36 στα Λύκεια! «Είμαστε οι πρωταθλητές της Ευρώπης σε αυτό το θέμα», τονίζουν τα συνδικάτα των εκπαιδευτικών (π.χ. SNES FSU), που καταγγέλλουν επίσης ότι «οι συνθήκες εργασίας είναι άθλιες και οι συνθήκες μάθησης δύσκολες. Οι μαθητές είναι αυτοί που υποφέρουν περισσότερο».

Η κατάσταση στην Εκπαίδευση που επιδεινώνεται από χρόνο σε χρόνο είναι η θρυαλλίδα για τις μαζικές μαθητικές κινητοποιήσεις. Στη νεολαία υπάρχει συσσωρευμένη οργή και αγανάκτηση για το αβέβαιο μέλλον στην εποχή της πολεμικής εμπλοκής και των καπιταλιστικών κρίσεων, με τη γαλλική οικονομία να βρίσκεται σε στενωπό και τους «κόφτες» στις λεγόμενες «κοινωνικές δαπάνες» να πέφτουν βροχή, για να καλυφθούν κρατικά ελλείμματα και τα χρέη. Αντίστροφα, οι πολεμικοί προϋπολογισμοί απογειώνονται, για να υπερασπιστεί η γαλλική αστική τάξη τα συμφέροντά της στον παγκόσμιο ανταγωνισμό και στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο που δυναμώνει.

Είναι αποκαλυπτικό το γεγονός ότι στον προϋπολογισμό του 2027 προβλέπονται «προσαρμογές» ύψους 54 δισ. ευρώ για να μειωθεί το κρατικό έλλειμμα στο 5% του ΑΕΠ. Από αυτά, τα 43 δισ. ευρώ θα προέλθουν από άμεσες μειώσεις δαπανών που αφορούν κατά προτεραιότητα συντάξεις και επιδόματα, μειώσεις προσλήψεων στον δημόσιο τομέα και στην Κοινωνική Ασφάλιση - Υγεία, με νέους «κόφτες» σε κρατικές παροχές. Αλλα 18 δισ. θα μπουν στα κρατικά ταμεία από πρόσθετους φόρους και αυξήσεις αυτών που ήδη υπάρχουν.

Εντελώς αντίστροφα, οι πολεμικές δαπάνες εντάσσονται σε ρήτρες διαφυγής και δεν προσμετρώνται στα χρέη και στα ελλείμματα, με αποτέλεσμα να τρέχουν ανεξέλεγκτα προς νέες κορυφές. Το 2027 θα φτάσουν τα 64 δισ. ευρώ, ποσό διπλάσιο σε σχέση με πριν δέκα χρόνια. Εγκρίθηκαν επίσης έξτρα δαπάνες 36 δισ. ευρώ για την περίοδο έως το 2030, με στόχο την «ταχύτερη προσαρμογή στις διεθνείς γεωπολιτικές κρίσεις». Μέχρι τότε, η Γαλλία φιλοδοξεί να έχει ξεπεράσει το 2,5% του ΑΕΠ σε στρατιωτικές δαπάνες. Στους στόχους των επόμενων χρόνων είναι και η αύξηση του έμψυχου στρατιωτικού δυναμικού στις 330.000, που σημαίνει ότι πολλοί από τους σημερινούς μαθητές θα χρειαστεί να ντυθούν στο χακί, ενώ ήδη οι εξελίξεις στα μέτωπα του ιμπεριαλιστικού πολέμου τούς έχουν κλείσει μια θέση στα πεδία των μαχών.

Ολα αυτά, σε συνδυασμό με το κόστος ζωής, αντανακλούν στις εργατικές - λαϊκές οικογένειες και στα παιδιά της, μεγαλώνουν τη δυσαρέσκεια για την κυρίαρχη αντιλαϊκή πολιτική και τις θυσίες που καλούνται να κάνουν εργαζόμενοι και νεολαία για την «ισχυρή Γαλλία του 21ου αιώνα», όπως γράφεται και στα συνθήματά του. Δίπλα σ' αυτά, η κατάσταση στην Εκπαίδευση πάει από το κακό στο χειρότερο εξαιτίας της υποχρηματοδότησης που μεγαλώνει, αλλά και προσαρμογών στο περιεχόμενό της, που γίνονται εδώ και χρόνια, προκειμένου το εκπαιδευτικό σύστημα να προσαρμοστεί ακόμα περισσότερο στις ανάγκες των μονοπωλίων και στα δεδομένα του παγκόσμιου ανταγωνισμού.

Δεν είναι τυχαίο λοιπόν ότι οι μαθητές που κάνουν μάθημα σε γερασμένες και διαλυμένες υποδομές, στοιβαγμένοι κατά δεκάδες σε τάξεις - κλουβιά, με τεράστιες ελλείψεις σε εκπαιδευτικούς, είναι οι ίδιοι που καταγράφουν τις χαμηλότερες επιδόσεις σε κρίσιμα μαθησιακά αντικείμενα όπως τα μαθηματικά, η κατανόηση κειμένου, οι φυσικές επιστήμες κ.λπ. Αλλά και στη Γερμανία καταγράφηκε ότι περίπου ένας στους τρεις (!) 15χρονους δεν διαθέτει βασικές δεξιότητες στην κατανόηση κειμένου και στα μαθηματικά. Στην Ολλανδία, το 39% των 15χρονων δεν διαθέτει βασικές δεξιότητες για στοιχειώδεις λειτουργίες, όπως για να αξιολογήσει την αξιοπιστία μιας πηγής ή να κατανοήσει κείμενα μεγαλύτερης έκτασης.

Οι Γάλλοι μαθητές, που τα αστικά επιτελεία και ΜΜΕ έσπευσαν να βαφτίσουν «ταραχοποιούς», διαδηλώνουν με πικέτες που γράφουν «On n' est pas machines!» («Δεν είμαστε μηχανές!») και «L'education est un droit, pas un privilege!» («Η εκπαίδευση είναι δικαίωμα, όχι προνόμιο!»). Με τον αγώνα τους για «ένα σχολείο που μορφώνει και δεν εξοντώνει» εκφράζουν την αγωνία, την ανασφάλεια και την αγανάκτηση για το κράτος και την κυβέρνηση που τους στερεί ακόμα και τα αυτονόητα, ενώ ζεσταίνει διαρκώς τις μηχανές του πολέμου. Οι φωνές και οι διεκδικήσεις τους ξεπερνούν τα σύνορα της Γαλλίας και προκαλούν κύματα αλληλεγγύης, γίνονται έμπνευση για τους αγώνες της νεολαίας και σε άλλες χώρες.

Α. Μ.

Πηγή: rizospastis


Η Σφήκα: Επιλογές


Διαβάστε Περισσότερα »

Posted by 1 σχόλιο:

Τα χρέη... του Σίσυφου

Ελλάδα



«Ευαγγέλιο» έχουν κάνει κυβέρνηση, ΠΑΣΟΚ και κόμμα Τσίπρα τις 120 δόσεις, διεκδικώντας μάλιστα ο καθένας για λογαριασμό του την πατρότητα του μέτρου, το οποίο ανακουφίζει τάχα τα νοικοκυριά και τους αυτοαπασχολούμενους που χρωστάνε. 

Πέρα από το γεγονός ότι το επιτόκιο είναι κυριολεκτικά τοκογλυφικό (στο 5,8%), υπάρχει και ένα ακόμα στοιχείο που αναδεικνύει την κοροϊδία του μέτρου και όσων το υπερασπίζονται. 

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του Κέντρου Είσπραξης Ασφαλιστικών Οφειλών (ΚΕΑΟ) για τα χρέη προς τον ΕΦΚΑ, περισσότερες από 961.000 ρυθμίσεις χάθηκαν στην πορεία, λόγω αδυναμίας των οφειλετών να καταβάλλουν κάθε μήνα τις υψηλές δόσεις. 

Το νούμερο αυτό αντιστοιχεί σχεδόν στο 50% των συνολικών ρυθμίσεων που είχαν ενεργοποιηθεί (961.691 σε σύνολο 1.956.671). 

Η μαζική απώλεια των ρυθμίσεων οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι οι οφειλέτες δεν μπόρεσαν να αντεπεξέλθουν στις δόσεις, ενώ δεν έπαψαν ποτέ να φορτώνονται με νέα χρέη.

Σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία, το 70,78% του συνόλου του χρέους προς τον ΕΦΚΑ που εντάχθηκε σε κάποιο σχήμα διακανονισμού τα τελευταία 13 χρόνια τελικά δεν εισπράχθηκε ποτέ, επειδή οι ρυθμίσεις «κατέρρευσαν»... 

Τι αποδεικνύεται; 

Οτι το «κοστολογημένο» αυτό μέτρο δεν μπορεί να ανακουφίσει ουσιαστικά τους οφειλέτες, πόσο μάλλον να τους απαλλάξει από τον βραχνά των χρεών. 

Η πλειοψηφία κλωτσάει μερικές δόσεις παρακάτω το τενεκεδάκι του χρέους, και μετά ξανά στα ίδια και χειρότερα. 

Μόνο τα μέτρα που διεκδικούν τα εργατικά συνδικάτα και τα αγωνιστικά σωματεία των ΕΒΕ (κατάργηση της τεκμαρτής φορολόγησης, του ΦΠΑ και των Ειδικών Φόρων Κατανάλωσης, αφορολόγητο 12.000 ευρώ, διαγραφή τόκων και προσαυξήσεων, δραστική μείωση των χρεών, άτοκες δόσεις κ.ά.) μπορούν να εξασφαλίσουν μια ανάσα από την ακρίβεια, σε σύγκρουση με την πολιτική που από τη μια χρεώνει τον λαό μέχρι τον λαιμό και από την άλλη τον καταδικάζει στον ρόλο του Σίσυφου, με πέτρα το τεράστιο χρέος.


Πηγή: rizospastis


Η Σφήκα: Επιλογές


Διαβάστε Περισσότερα »

Posted by Δεν υπάρχουν σχόλια:

Ατζέντα πολέμου

Ελλάδα


Ο Ρούμπιο καταφτάνει σήμερα στην Αθήνα. Στις αποσκευές του έχει πόλεμο, ανταγωνισμούς, «ευκαιρίες» για την αστική τάξη και νέα επεισόδια πολεμικής εμπλοκής. Αυτά είναι τα υλικά του ελληνοαμερικανικού «Στρατηγικού Διαλόγου», σε συνθήκες μεγάλης κλιμάκωσης των ιμπεριαλιστικών συγκρούσεων.

Η ατζέντα του διαλόγου που θα γίνει αύριο, είναι φωτιά: Εξοπλισμοί, ενεργειακοί σχεδιασμοί και «Κάθετος Διάδρομος», αμερικανοΝΑΤΟικές βάσεις, Ελληνοτουρκικά είναι τα βασικά κεφάλαια. Καθένα από αυτά μυρίζει μπαρούτι για τον λαό, που δεν έχει τίποτα να περιμένει. Αντίθετα, η συμμετοχή του στα σημερινά συλλαλητήρια είναι το πιο ξεκάθαρο μήνυμα ότι δεν αναγνωρίζει κανένα από τα βρώμικα σχέδια που συνυπογράφουν οι κυβερνήσεις ΗΠΑ και Ελλάδας, με τη στήριξη και των άλλων κομμάτων...

Δεν αναγνωρίζει και δεν συναινεί σε νέες θυσίες για τα εξοπλιστικά, ενώ στενάζει από την ακρίβεια και τον πλακώνει η σκιά του πολέμου. Ρούμπιο και ελληνική κυβέρνηση παζαρεύουν κι άλλες παρτίδες όπλων για την «προβολή ισχύος» του ΝΑΤΟ απέναντι στους ανταγωνιστές του, που οδηγούν την Ελλάδα πιο βαθιά στη δίνη των συγκρούσεων. Η απάντηση είναι μία και ενώνει σαν νήμα τις προηγούμενες με τις σημερινές παλλαϊκές κινητοποιήσεις: Καμιά εμπλοκή στον πόλεμο! Δώστε λεφτά για Υγεία και Παιδεία, καμιά θυσία για τα κέρδη και τους πολέμους τους!

Δεν αναγνωρίζει και δεν συναινεί στη μετατροπή της χώρας σε δολοφονικό ορμητήριο, με την αναβάθμιση της βάσης της Σούδας, που η λειτουργία της στο εξής είναι επ' αόριστον, με βάση τις συμφωνίες που έχουν υπογράψει η σημερινή και όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Από τα σημερινά συλλαλητήρια να ακουστεί δυνατά: Να κλείσουν όλες οι βάσεις, ο λαός δεν ανέχεται να είναι θύτης άλλων λαών και θύμα των ιμπεριαλιστικών πολέμων. Καμιά εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση και στα άλλα κόμματα του πολέμου, στις εγκληματικές συμμαχίες τους.

Δεν αναγνωρίζει και δεν συναινεί στους σχεδιασμούς του κεφαλαίου να γίνει η χώρα κόμβος της «ενεργειακής κυριαρχίας» των ΗΠΑ. Τα σχέδια αυτά, όπως ο «Κάθετος Διάδρομος», είναι αγωγοί κινδύνων για τον λαό, αλλά και ενεργειακής ακρίβειας και φτώχειας, λόγω του πανάκριβου αμερικάνικου LNG. Δεν υπάρχει κανένα κοινό συμφέρον της πατρίδας του λαού με εκείνης των εφοπλιστών, των ενεργειακών και κατασκευαστικών ομίλων, των τραπεζών, που τρίβουν τα χέρια τους για τις συμφωνίες κυβέρνησης - ΗΠΑ - ΕΕ στα ενεργειακά. Τα συλλαλητήρια στην Αθήνα και στις άλλες πόλεις σήμερα «φωνάζουν»: Τώρα μέτρα ανακούφισης του λαού από το πανάκριβο ρεύμα και τα καύσιμα, σε σύγκρουση με την πολιτική της πολεμικής εμπλοκής, τις κυρώσεις στη Ρωσία, τα κοστολογημένα ψίχουλα ΕΕ - κυβέρνησης - συστημικών κομμάτων.

Δεν αναγνωρίζει και δεν συναινεί στη συμμαχία με το κράτος - δολοφόνο Ισραήλ, που ενισχύεται με αμερικάνικη ομπρέλα και εκθέτει τον λαό σε νέους μεγάλους κινδύνους. Οι ΗΠΑ επενδύουν στη συμμαχία 3+1 για τα ενεργειακά και πολεμικά τους σχέδια, με τα οποία ευθυγραμμίζονται τα συμφέροντα της αστικής τάξης στην Ελλάδα και η πολιτική όλων των κομμάτων. Το σύνθημα - απαίτηση στο σημερινό συλλαλητήριο είναι: Καμιά συμμαχία με το κράτος - τρομοκράτη, να ακυρωθεί η συμφωνία για την «Ασπίδα του Αχιλλέα», αλληλεγγύη στον Παλαιστινιακό και στους άλλους λαούς!

Δεν αναγνωρίζει και δεν συναινεί στις συνεργασίες των Ενόπλων Δυνάμεων με την αμερικάνικη πολιτοφυλακή, με τις συμφωνίες «ήπιας πολιτικής» που προωθούν οι δυο κυβερνήσεις, για να εξωραΐζουν τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, το ΝΑΤΟ, τους πολέμους και τις επεμβάσεις, όπου είναι χωμένη μέχρι τον λαιμό η ελληνική αστική τάξη. Δεν συναινεί με τις «γωνιές» της αμερικανοΝΑΤΟικής προπαγάνδας, με την οποία προσπαθούν να δηλητηριάσουν τα νέα παιδιά, για να τους στείλουν αύριο στα πολεμικά σφαγεία τους.

Αυτούς κι άλλους τόσους λόγους έχουν εργαζόμενοι, βιοπαλαιστές και νεολαία για να συμμετέχουν στα σημερινά συλλαλητήρια που κηρύσσουν ανεπιθύμητο το γεράκι των ΗΠΑ και δίνουν συνέχεια στον μεγάλο αγώνα του λαού ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και την ελληνική εμπλοκή, ενάντια στις στρατηγικές επιλογές και τις συμμαχίες του κεφαλαίου, που για τα συμφέροντα και τα κέρδη του σπρώχνουν στον όλεθρο και την καταστροφή. 


Πηγή: rizospastis

Η Σφήκα: Επιλογές


Διαβάστε Περισσότερα »

Posted by Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δευτέρα 5 Οκτωβρίου 2026

Κατερίνα Γώγου: Η μοναξιά…

Κατερίνα Γώγου



Η μοναξιά…
δεν έχει το θλιμμένο χρώμα στα μάτια
της συννεφένιας γκόμενας.
Δεν περιφέρεται νωχελικά κι αόριστα
κουνώντας τα γοφιά της στις αίθουσες συναυλιών
και στα παγωμένα μουσεία.
Δεν είναι κίτρινα κάδρα παλιών «καλών» καιρών
και ναφθαλίνη στα μπαούλα της γιαγιάς
μενεξελιές κορδέλες και ψάθινα πλατύγυρα.
Δεν ανοίγει τα πόδια της με πνιχτά γελάκια
βοϊδίσο βλέμμα κοφτούς αναστεναγμούς
κι ασορτί εσώρουχα.
Η μοναξιά.
Έχει το χρώμα των Πακιστανών η μοναξιά
και μετριέται πιάτο-πιάτο
μαζί με τα κομμάτια τους
στον πάτο του φωταγωγού.
Στέκεται υπομονετικά όρθια στην ουρά
Μπουρνάζι – ‘Αγ. Βαρβάρα – Κοκκινιά
Τούμπα – Σταυρούπολη — Καλαμαριά
Κάτω απ’ όλους τούς καιρούς
με ιδρωμένο κεφάλι.
Εκσπερματώνει ουρλιάζοντας κατεβάζει μ’ αλυσίδες τα τζάμια
κάνει κατάληψη στα μέσα παραγωγής
βάζει μπουρλότο στην ιδιοχτησία
είναι επισκεπτήριο τις Κυριακές στις φυλακές
ίδιο βήμα στο προαύλιο ποινικοί κι επαναστάτες
πουλιέται κι αγοράζεται λεφτό λεφτό ανάσα ανάσα
στα σκλαβοπάζαρα της γης – εδώ κοντά είν’ η Κοτζιά –
ξυπνήστε πρωί.
Ξυπνήστε να τη δείτε.
Είναι πουτάνα στα παλιόσπιτα
το γερμανικό νούμερο στους φαντάρους
και τα τελευταία
ατέλειωτα χιλιόμετρα ΕΘΝΙΚΗ ΟΔΟΣ-ΚΕΝΤΡΟΝ
στα γατζωμένα κρέατα από τη Βουλγαρία.
Κι όταν σφίγγει το αίμα της και δεν κρατάει άλλο
που ξεπουλάν τη φάρα της
χορεύει στα τραπέζια ξυπόλυτη ζεμπέκικο
κρατώντας στα μπλαβιασμένα χέρια της
ένα καλά ακονισμένο τσεκούρι.
Η μοναξιά
η μοναξιά μας λέω. Για τη δική μας λέω
είναι τσεκούρι ατά χέρια μας
πού πάνω απ’ τα κεφάλια σας γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει

Πηγή: whenpoetryspeaks.gr


Η Σφήκα: Επιλογές


Διαβάστε Περισσότερα »

Posted by Δεν υπάρχουν σχόλια:

Σπ. Χαλβατζή; Οι απείθαρχοι



Καθημερινά ένας τεράστιος αριθμός πληροφοριών διαμορφώνει τις σκέψεις μας, τις απόψεις μας, τις επιλογές μας, τον τρόπο ζωής μας. Ενώ το διάβασμα και η μελέτη έχουν περιοριστεί επικίνδυνα, κάθε λογής προπαγανδιστές, απολογητές του καπιταλισμού ακόμη και με πανεπιστημιακούς τίτλους διαδίδουν ψέματα, λένε μισές αλήθειες, διαστρεβλώνουν τα γεγονότα και προσπαθούν να ξαναγράψουν την ιστορία κόβοντας και ράβοντάς την στα μέτρα τους. Κάτω από αυτές τις συνθήκες πώς μπορούμε να καταλάβουμε το σήμερα αν δεν γνωρίζουμε την αλήθεια για το χθες;

Διαβάζοντας το βιβλίο του Σπύρου Χαλβατζή “Οι απείθαρχοι” αισθανόμαστε ότι παρελαύνουν μπροστά μας τεκμήρια των γνωστών στίχων του Γιάννη Ρίτσου “εμείς διαβάζαμε την ιστορία του κόσμου σε μικρά ονόματα”. Είναι αυτά τα μικρά ονόματα όμως που σηκώνουν στις πλάτες τους το μέλλον αυτού του κόσμου. Αυτοί που αλλάζουν τη ροή της ιστορίας χωρίς τυμπανοκρουσίες και θριαμβολογίες με πράξεις και έργα που τα θεωρούν απλά κι αυτονόητα, τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από το σωστό, το τίμιο, το δίκιο. Αυτοί που δεν το βάζουν κάτω και με ψηλά το κεφάλι αντιστέκονται και τελικά κερδίζουν “μια οργιά ουρανό” για τις αξίες της ζωής, για την αξιοπρέπεια του ανθρώπινου είδους. Οι ήρωες του βιβλίου ξεπηδούν μέσα από λαϊκές γιορτές, πανηγύρια, φυλακές, μεταγωγές, εξορίες,. Από την κυρά Κατίγκω μέχρι τον “Γίγαντα της Μαδαγασκάρης”, από τη μάνα, τον πατέρα, το συνάδελφο, το σύντροφο μέχρι τον χαφιέ, τον ασφαλίτη, τον βασανιστή. Όλοι επώνυμοι, έτσι που να τεκμηριώνουν τα γεγονότα και να σφραγίζουν την αλήθεια. Κι όπου είναι αναγκαίο με ντοκουμέντα της εποχής.

Ίσως αυτός ο τρόπος καταγραφής των γεγονότων από τη δεκαετία του 1950 μέχρι σήμερα να είναι και ο πιο ξεκάθαρος, ο πιο ανεπιτήδευτος τρόπος για να καταλάβει κανείς τί έχει συμβεί. Λόγια απλά, που σε κάνουν να θέλεις να διαβάσεις το βιβλίο μονορούφι. Κι αυτά τα απλά λόγια σε βοηθούν να συσχετίζεις τις δυσκολίες των αγώνων του χθες με αυτούς του σήμερα. Να παίρνεις μαθήματα αντίστασης στους κατασταλτικούς μηχανισμούς και να ατσαλώνεις την πίστη ότι όσο πάνοπλος, όσο ανίκητος κι αν μοστράρει ο ταξικός εχθρός στο τέλος θα ηττηθεί.

Ζώσα μνήμη των τελευταίων 70 χρόνων μπορούμε να χαρακτηρίσουμε τον Σπύρο Χαλβατζή διαβάζοντας τις αφηγήσεις του. Κι από αυτές να αντλούμε δύναμη για τους αγώνες που εγκυμονούν οι καιροί μας.


Πηγή: dioti.gr


Η Σφήκα: Επιλογές


Διαβάστε Περισσότερα »

Posted by 1 σχόλιο:

Η αηδία που προκάλεσε ο Ζαχαρός μέσα σε μια «ατάκα» του για τα Τέμπη και το Πολυτεχνείο (ΒΙΝΤΕΟ)

Από Ημεροδρόμο

Λέγεται Ζαχαρός και δίνει «παραστάσεις» ως δημοσιογράφος σε εκπομπή του τηλεοπτικού σταθμού ΟΝΕ.

Αυτός ο τύπος, λοιπόν, κατάφερε μέσα μια φράση να αμφισβητήσει νεκρούς στο έγκλημα στα Τέμπη και να ανασύρει όλη την αθλιότητα των “δεν υπήρχαν νεκροί” στην εξέγερση του Πολυτεχνείου. Στο στούντιο ήταν καλεσμένος ο δικηγόρος Θ. Στάικος, ο οποίος εκπροσωπεί την οικογένεια Βούλγαρη στη δίκη για τα Τέμπη. Κατά τη διάρκεια της συζήτησης είπε: «Θα σας πω ένα όνομα: Εριέττα Μόλχο. Δεν βρέθηκε ποτέ». Σε αυτό το σημείο ο Ζαχαρός, χωρίς ίχνος ντροπής, παρενέβη:

«Πώς γίνεται; Μήπως δεν ήταν στο τρένο; Θα σας θυμίσω ότι παλαιότερα έχουμε ακούσει για αγνοούμενους, στην εισβολή του τανκς στο Πολυτεχνείο, που δεν υπήρχαν».

Ιδού και το βίντεο. Σας προειδοποιούμε ότι είναι πολύ πιθανό να σας πιάσει αηδία:

Oι γονείς της 23χρονης Εριέττας, που επέβαινε στο επιβατικό τρένο που συγκρούστηκε με την εμπορική αμαξοστοιχία, το βράδυ της 28ης Φεβρουαρίου 2023, βρέθηκαν στο δικαστήριο της Λάρισας για τα Τέμπη τον περασμένο Απρίλιο. Η μητέρα και ο πατέρας της νεαρής φοιτήτριας, της οποίας δεν βρέθηκε ούτε μια τρίχα της πάνω στο τρένο, δήλωσαν παράσταση προς υποστήριξη της κατηγορίας στην προδικασία.

Πάνω σε αυτό το συγκλονιστικό δράμα, το οποίο δεν ήξερε (;), ο Ζαχαρός είχε διάθεση για «ειρωνείες», συνδυάζοντας, παράλληλα, και τις χουντικές «θεωρίες» για τους νεκρούς του Πολυτεχνείου! Στη «συγγνώμη» που ζήτησε, μετά τον σάλο που προκάλεσε η δήλωση του, ισχυρίστηκε πως πρόθεση του ήταν να ασκήσει «ειρωνική κριτική σε όσους υιοθετούν διάφορες θεωρίες γύρω από το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών»!

Μεταξύ άλλων ισχυρίστηκε σε ανάρτηση του:

«Θέλω να είμαι απολύτως ξεκάθαρος: η συγκεκριμένη διατύπωση ήταν δικό μου λάθος και δεν εξέφραζε σε καμία περίπτωση ούτε ειρωνεία προς την αδικοχαμένη Εριέττα Μόλχο ούτε, πολύ περισσότερο, υιοθέτηση οποιασδήποτε θεωρίας συνωμοσίας. Η πρόθεσή μου ήταν να ασκήσω ειρωνική κριτική σε όσους υιοθετούν διάφορες θεωρίες γύρω από το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών, όπως έχω κάνει και στο παρελθόν μέσα από την εκπομπή. Όμως η συγκεκριμένη διατύπωση ήταν απολύτως λανθασμένη και ο τρόπος με τον οποίο επέλεξα να εκφράσω αυτή την άποψη ήταν επίσης λάθος. Αναλαμβάνω πλήρως την ευθύνη για όσα είπα. Ζητώ ειλικρινά συγγνώμη από όλους όσοι προσβλήθηκαν ή πληγώθηκαν από τη συγκεκριμένη αναφορά και, πάνω απ’ όλα, από την οικογένεια της Εριέττας Μόλχο και τους συγγενείς όλων των θυμάτων των Τεμπών».


Η Σφήκα: Επιλογές


Διαβάστε Περισσότερα »

Posted by 1 σχόλιο:

Χρόνια πολλά στη ΝΔ! Κλείνει τα 52!



52 υπενθυμίσεις λοιπόν:
 
1. Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος
2. Φωτιές στην Ηλεία, 67 νεκροί
3. Ιάκωβος Κουμής & Σταματίνα Κανελλοπούλου
4. Τέμπη/ 57 νεκροί, δολοφονία, μπάζωμα, συγκάλυψη, σκύλευση νεκρών
5. Ναυάγιο της Πύλου, 600 νεκροί/ συστηματικοί πνιγμοί προσφύγων
6. ΟΠΕΚΠΕ
7. Υποκλοπές Μαυρίκη
8. Υποκλοπές Predator
9. Υποκλοπές Vodafone και δολοφονία Τσαλικίδη
10. Βατοπέδι
11. Κουμπάροι
12. Siemens
13. Λίστα Πέτσα
14. Σκόιλ Ελικικού
15. Λιγνάδης, Μίχος, Γεωργιάδης, Δράκος
16. Υπόθεση Πάτση κι Ασημακοπούλου
17. Νίκος Τεμπονέρας
18. Μαχαιρώματα στην ΑΣΟΕΕ μαζί με χρυσαυγίτες
19. Δολοφονία Παύλου Φύσσα και Λουκμάν Σαχζάτ
20. ΑΓΕΤ Ηρακλής
21. Σκάνδαλο δομημένων ομολόγων
22. Συνομιλίες Μπαλτάκου με Ναζί/ συγκάλυψη στα ναζιστικά εγκλήματα μέχρι τη δολοφονία Φύσσα
23. Υπογραφή 2 μνημονίων
24. Χρεοκοπία της χώρας/ εκτόξευση χρέους
25. Ιδιωτικοποίηση πανεπιστημίων
26. Σχέση με γενοκτόνους του Ισραήλ/ στρατιωτική σύμπραξη και κάλυψη εγκλημάτων πολέμου
27. Στρατιωτική βοήθεια στη φονταμενταλιστική Σ. Αραβία που γενοκτόνησε την Υεμένη
28. Δεύτερος Αττίλας/ Φάκελος Κύπρου/ «Η Κύπρος κείται μακράν»
29. Σκάνδαλο Energa
30. Κύπριος φοιτητής στη ζαρντινιέρα
31. Ξύλο στην πανδημία/ παράλογα σαδιστικά μέτρα/ ο ανέμελος
32. Οι πνιγμένοι του Παλαμά
33. Οι νεκροί του COVID στα ράντζα/ αγνόηση ερευνών/ μη υποστήριξη δημόσιας υγείας
34. Σαμπάνης, Φραγκούλης, Μιχαλόπουλος
35. Οι αυτιστικοί δολοφονημένοι Αντώνης και Θοδωρής
36. Novartis
37. Λίστα Λαγκάρντ
38. Αθώωση Χριστοφοράκου/ παραγραφή εγκλημάτων της Siemens
39. Μαύρο στην ΕΡΤ
40. Αμνήστευση χουντικών και ποινές χάδια σε βασανιστές της Χούντας
41. Βασίλης Μάγγος
42. Κώστας Μανιουδάκης
43. Καρτέλ/ ακρίβεια/ απευθείας αναθέσεις/ χρηματιστήριο ενέργειας
44. Ρουσφέτια και βύσματα
45. Δολοφονία και συγκάλυψη του Ebuka Mamasubek στο ΑΤ Ομονοίας και του Μοχάμεντ Καμράν Ασίκ στο ΑΤ Αγίου Παντελεήμονα
46. Βασανιστήρια στον ΑΜΕΑ Χρήστο Χρονόπουλο
47. Μισό δισεκατομμύριο χρέη
48. Ανακεφαλαιοποιήσεις τραπεζών/ ασυδοσία στις προμήθειες
49. Θαλασσοδάνεια
50. Λαυρεντιάδης
51. Ψωμιάδης, Παπαγεωργόπουλος
52. Υπουργοποίηση αρχηγού χουντικού «κόμματος», αντισημιτών, νεοφασιστών, ακροδεξιών

Προσθέστε τις δικές σας ευχές

Πηγή:facebook

Η Σφήκα: Επιλογές


Διαβάστε Περισσότερα »

Posted by 1 σχόλιο:

ΚΩΣΤΑΣ ΧΑΤΖΗΧΡΗΣΤΟΣ Ο άνθρωπος με τις τρύπιες τσέπες και τη γεμάτη καρδιά



Ενας από τους δημοφιλέστερους κωμικούς του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου, με περισσότερες από 70 ταινίες, αμέτρητες θεατρικές παραστάσεις, περιοδείες, τεράστιες επιτυχίες, αλλά και απίστευτες καταστροφές, ο αξέχαστος Κώστας Χατζηχρήστος μπήκε στο θέατρο ...κυνηγημένος. Κυριολεκτικά. Το 1943, μέσα στην Κατοχή, βρέθηκε στη Λάρισα και με τους Γερμανούς στα ίχνη του. Αναζήτησε τότε καταφύγιο εκεί όπου αργότερα θα περνούσε σχεδόν ολόκληρη τη ζωή του. Σ' ένα θέατρο. Μόνο που αντί να χωθεί σε κάποια σκοτεινή γωνιά ή πίσω από μια κουίντα, βρέθηκε πάνω στη σκηνή. Αποφάσισε πως θα 'πρεπε να αρχίσει να αυτοσχεδιάζει και, χωρίς καλά - καλά να το καταλάβει, έκανε το ακροατήριο να ξεσπάσει σε γέλια. Ετσι, η φυγή για να σωθεί μετατράπηκε σε κάτι σαν ανεπίσημη πρεμιέρα μιας τεράστιας καριέρας. Η ζωή, προτού ακόμη τον κάνει διάσημο κωμικό, του είχε γράψει ήδη ένα σενάριο που δύσκολα θα φανταζόταν και ο πιο ευφάνταστος σεναριογράφος. Τα πρώτα χρόνια, βέβαια, δεν είχαν τίποτε από την αναγνώριση, τη δόξα και τη λατρεία που θα ακολουθούσαν.


Ηταν χρόνια δύσκολα και βασανισμένα. Με τον Νίκο Ρίζο, έναν από τους πιο αγαπημένους φίλους του, μοιράστηκαν φτώχεια, όνειρα και ένα μικρό δωμάτιο. Ο Ρίζος πρόσεχε σχολαστικά τα λιγοστά του χρήματα και για μεγαλύτερη ασφάλεια τα έκρυβε μέσα στη φόδρα του σακακιού του. Ο Χατζηχρήστος όμως, που γνώριζε το μυστικό θησαυροφυλάκιο, όταν έμενε άφραγκος περίμενε να κοιμηθεί ο φίλος του, άνοιγε προσεκτικά τη φόδρα και «δανειζόταν» ό,τι χρειαζόταν. Είχε πάντως τον δικό του ιδιότυπο κώδικα τιμής, αφού μόλις πληρωνόταν επέστρεφε τα χρήματα εκεί όπου τα είχε βρει. Ο Ρίζος, εν αγνοία του, είχε μετατραπεί σε νυχτερινή τράπεζα, χωρίς ωράριο και - ευτυχώς - χωρίς τόκο. Εκείνα τα χρόνια όμως ήταν πολύ πιο σκοτεινά από αυτές τις ιστορίες. Στη διάρκεια του Εμφυλίου ο Χατζηχρήστος βρέθηκε ξανά στη Λάρισα, αυτήν τη φορά στον θίασο του Λουκά Μυλωνά. Στο πιάνο της παράστασης βρισκόταν ο σπουδαίος Λυκούργος Μαρκέας. Μια βραδιά, το θέατρο κινδύνεψε να γίνει τόπος εκτέλεσης.

Ο Χατζηχρήστος βρισκόταν πάνω στη σκηνή, όταν ο Μαρκέας αντιλήφθηκε ότι ένοπλοι των ΕΑΟ (Ελληνικών Αντικομμουνιστικών Ομάδων) έρχονταν προς το θέατρο αναζητώντας τον. Δεν μπορούσε φυσικά να διακόψει την παράσταση και να του ανακοινώσει μπροστά στους θεατές ότι κινδύνευε. Βρήκε λοιπόν έναν τρόπο σχεδόν θεατρικό και πέρασε την προειδοποίηση μέσα από τη μουσική ...τραγουδώντας του να εξαφανιστεί. Ο Χατζηχρήστος κατάλαβε αμέσως. Εγκατέλειψε - με τρόπο - το νούμερό του, πέρασε στα παρασκήνια και διέφυγε από την πίσω πλευρά του θεάτρου. Λίγα λεπτά αργότερα, οι ένοπλοι είχαν ήδη εισβάλει στον χώρο. Εκείνος όμως είχε προλάβει να χαθεί. Χρόνια μετά, διηγιόταν γελώντας το περιστατικό, με εκείνον τον μοναδικό τρόπο που είχε να μετατρέπει ακόμη και μια ανάμνηση τρόμου σε αφήγηση με κωμικό ρυθμό. Και, βέβαια, δεν ξεχνούσε ποτέ ότι στον Μαρκέα χρωστούσε κυριολεκτικά τη ζωή του.

Το κωμικό και το τραγικό στον ίδιο άνθρωπο

Η ιστορία αυτή έχει και μια ειρωνική λεπτομέρεια, που μόνο η πραγματικότητα μπορεί να επινοήσει. Ο Χατζηχρήστος, άνθρωπος της Αριστεράς, θα μπορούσε εύκολα να θεωρήσει ότι η επίθεση είχε αποκλειστικά πολιτικά κίνητρα. Ο ίδιος όμως αργότερα έδωσε μια πολύ πιο πεζή - και απροσδόκητη - εξήγηση. Δεν παρουσίασε τον εαυτό του ως κάποιο σημαντικό στέλεχος του ΕΛΑΣ, ούτε επιχείρησε να κατασκευάσει εκ των υστέρων έναν ηρωικό μύθο γύρω από το όνομά του. Οπως αφηγήθηκε, πίσω από την καταδίωξη βρισκόταν μια προσωπική ιστορία, μια παλιά ερωτική σχέση που είχε τελειώσει άσχημα. Σύμφωνα με τη δική του εκδοχή, η γυναίκα ζήτησε τη βοήθεια γνωστού της, που συνδεόταν με τις ΕΑΟ, και η προσωπική εκδίκηση, συν τις πολιτικές επιλογές του ηθοποιού, συν το εκρηκτικό κλίμα της εποχής, πήρε διαστάσεις πραγματικής απειλής για τη ζωή του. Και ενώ λίγο έλειψε να δολοφονηθεί, αρνιόταν να φορέσει στον εαυτό του φωτοστέφανο, προτιμώντας να τσαλακώσει τον μύθο του και τελικά να γελάσει πρώτος με την απίστευτη περιπέτειά του. Γιατί στη ζωή του Χατζηχρήστου το τραγικό και το κωμικό κατοικούσαν συχνά στο ίδιο δωμάτιο.

Αλλά ίσως το πιο ενδιαφέρον έργο αυτού του μεγάλου θεατρίνου παίχτηκε μακριά από τους προβολείς. Ο Χατζηχρήστος είχε μια παράξενη σχέση με το χρήμα, το θεωρούσε κάτι σαν περαστικό επισκέπτη. Ερχόταν κι έφευγε, μόνο που συνήθως έφευγε προς την τσέπη κάποιου άλλου. Χρόνια αργότερα, όταν τον ρώτησαν για τα πάθη του, έδωσε μια απάντηση που σχεδόν συνοψίζει τη βιογραφία του: Το πάθος που δεν κατάφερε ποτέ να κόψει ήταν το «εγώ πληρώνω». Και πρόσθετε πως τόσο στα πλούτη όσο και στις φτώχειες του, έβαζε πάντα το χέρι στην τσέπη για όλους δίπλα του.


Οι συνάδελφοί του που τον έζησαν στα καμαρίνια, στις περιοδείες, στα ξενύχτια και στις εποχές που το θέατρο όχι μόνο δεν είχε λάμψη αλλά ήταν κάτι σαν επικίνδυνη αποστολή, έχουν να πουν μόνο καλά γι' αυτόν. Ο Νίκος Ρίζος, φίλος του από τα δύσκολα χρόνια, θυμόταν κάτι μαγικό από την παλιά Αθήνα των θεάτρων. Ο Χατζηχρήστος και ο Βασίλης Αυλωνίτης ήξεραν ακριβώς ποια ώρα έβγαινε ο ένας και ο άλλος στη σκηνή των γειτονικών θεάτρων όπου έπαιζαν. Ο Χατζηχρήστος λοιπόν εγκατέλειπε για λίγο το δικό του θέατρο, έτρεχε γρήγορα, ανέβαινε ξαφνικά στη σκηνή του Αυλωνίτη και οι δυο τους αυτοσχεδίαζαν επί μισή ώρα. Την επομένη γινόταν το αντίθετο, ο Αυλωνίτης έτρεχε στο θέατρο του Χατζηχρήστου και έπαιζαν για λίγο μαζί, ενθουσιάζοντας τους θεατές. Μιλώντας για εκείνη τη φουρνιά, ο Ρίζος κατέληγε: «Ηταν μια άλλη γενιά ηθοποιών, σήμερα δεν τους "πιάνει" κανείς από εμάς». Η Σπεράντζα Βρανά μιλώντας γι' αυτόν είχε φωτίσει μια διαφορετική πλευρά του: Την πληθωρικότητα με την οποία αγαπούσε. Οπως έλεγε, «όταν ο Χατζηχρήστος ερωτευόταν, αφοσιωνόταν ολόψυχα και μπορούσε να εκφράσει αυτό που ένιωθε με μια γλυκιά κουβέντα, μια ξαφνική αγκαλιά ή ένα δώρο που ο άλλος δεν είχε καν φανταστεί. Οταν αγαπούσε, δεν ήξερε από οικονομία αισθημάτων». Η Αλίκη Γεωργούλη περιέγραψε πώς κάποτε το αυτοκίνητο του ερωτευμένου Κώστα ήταν γεμάτο λουλούδια, σχεδόν ένα ολόκληρο ανθοπωλείο πάνω σε τέσσερις ρόδες. «Ηταν ωραίος άνθρωπος ο Χατζηχρήστος. Καλοπροαίρετος. Αυθόρμητος. Γενναιόδωρος». Η Ρίκα Διαλυνά τον σκιαγράφησε με πολλή αγάπη: «Ο Κώστας ήταν πολύ σπουδαίος άνθρωπος και ηθοποιός. Οσοι συνεργάστηκαν μαζί του, τον λάτρεψαν κυριολεκτικά. Τους ζούσε όλους, κι ας μην είχε ο ίδιος ούτε φράγκο στην τσέπη. Και το σημαντικότερο; Δεν άφησε ποτέ κανέναν απλήρωτο». Η Βάσια Τριφύλλη είπε για εκείνον: «Είχε τρύπια χέρια. Δεν μπορούσε να καθίσει να φάει μόνος. Μετά την παράσταση μάζευε γύρω του κόσμο - δέκα, δεκαπέντε ανθρώπους - και τους πήγαινε στο τραπέζι. Και το να επιχειρήσει κάποιος άλλος να πληρώσει ήταν σχεδόν αιτία διακοπής σχέσεων». Ο Κώστας Καραγιάννης το εξηγούσε διαφορετικά: «Δεν αγαπούσε τα χρήματα για τα χρήματα. Τα ξόδευε. Δύσκολα θα έβρισκες καλλιτέχνη ή φτωχό άνθρωπο που να είχε βρεθεί κοντά του και να μην είχε κάποια στιγμή δεχθεί τη βοήθειά του». Και έτσι σχηματίζεται από τις μαρτυρίες των άλλων ένα πορτρέτο πολύ διαφορετικό από εκείνο που χωράει στις κινηματογραφικές αφίσες. Ο Χατζηχρήστος δεν ήταν μόνο ένας μεγάλος κωμικός. Ηταν ο άνθρωπος που όταν είχε πολλά τα σκόρπιζε, και όταν είχε λίγα τα μοιραζόταν. Ισως τελικά η πιο σπουδαία κριτική για έναν καλλιτέχνη να μην είναι πόσο γέλιο προκάλεσε πάνω στη σκηνή, αλλά πόσοι άνθρωποι, όταν έσβησαν τα φώτα της, είχαν έναν λόγο να τον θυμούνται με αγάπη.

Ο Λουντέμης, ο ΕΛΑΣ και η Ντιριντάουα

Το 1956, όταν ο Μενέλαος Λουντέμης βρισκόταν αντιμέτωπος με τη γνωστή δίωξη για το έργο του, ο Χατζηχρήστος, λόγω της σχέσης του με την Αλίκη Γεωργούλη, προσπάθησε κι αυτός να βοηθήσει τον μεγάλο Ελληνα συγγραφέα. Εμφανίστηκε λοιπόν στη φυλακή, φορτωμένος με ένα στρώμα και μια κούτα τρόφιμα, προσπαθώντας να τα περάσει στον κρατούμενο. Και τελικά τα κατάφερε, τους έπεισε και τα πέρασε. Μετά απ' αυτό, δεν έκανε καμία ανακοίνωση αλληλεγγύης. Δεν φωτογραφήθηκε. Ούτε έκανε δηλώσεις γι' αυτήν την πρωτοβουλία. Απλώς κουβάλησε στην πλάτη του ένα στρώμα και τρόφιμα. Και αυτή του η κίνηση έδειξε πως υπάρχουν φορές που η ιδεολογία ενός ανθρώπου μπορεί να χωρέσει και σε μία μόνο εικόνα, σε μία μόνο κίνηση.


Ο ίδιος είχε γνωρίσει άλλωστε από νωρίς μια Ελλάδα πολύ διαφορετική από εκείνη των μεταγενέστερων κινηματογραφικών του επιτυχιών. Είχε πολεμήσει στον ελληνοϊταλικό πόλεμο. Είχε περάσει από τα δύσκολα χρόνια της Κατοχής και του Εμφυλίου. Σε συνέντευξή του θυμόταν ακόμα τη δολοφονία του αδελφού του, που ήταν στον ΕΛΑΣ, λίγο πριν από την απελευθέρωση της Δράμας.

Κι ύστερα, υπήρξε στη ζωή του και εκείνη η γυναίκα. Η σπουδαία Καίτη Ντιριντάουα. Δεν ήταν «η όμορφη πρωταγωνίστρια» που παντρεύτηκε έναν διάσημο κωμικό. Πίσω από το εξωτικό καλλιτεχνικό όνομα βρισκόταν η Αικατερίνη Οικονόμου, μια γενναία γυναίκα της Αντίστασης. Θρυλική αγωνίστρια του ΕΑΜ, καταδικάστηκε σε φυλάκιση από τους Γερμανούς και μεταπολεμικά γνώρισε τις διώξεις και τις εξορίες. Μακρόνησος, Χίος, Τρίκερι. Η ηθοποιός και χορεύτρια με τα μεγάλα τσακίρικα μάτια από τη Θεσσαλονίκη είχε δηλώσει ότι «αγάπησα τον αγώνα περισσότερο απ' το θέατρο», γι' αυτό και παρά τις φυλακίσεις, τα βασανιστήρια, την παρανομία, τις εξορίες και τις κακουχίες που άφησαν βαρύ αποτύπωμα στην υγεία της, συνέχισε να αγωνίζεται μέσα από το ΚΚΕ και το ΕΑΜ Θεάτρου. Με τον Χατζηχρήστο συνεργάστηκαν στο θέατρο, ερωτεύτηκαν, παντρεύτηκαν το 1959 και απέκτησαν μια κόρη. Ο γάμος τους κράτησε έως το 1975. Η κοινή ζωή τους ασφαλώς δεν ήταν ειδυλλιακή, ο ίδιος δεν έκρυψε ποτέ τις αδυναμίες και τις απιστίες του. Αλλά για αρκετά χρόνια συναντήθηκαν στο θέατρο δύο άνθρωποι με παράλληλες λαϊκές διαδρομές: Εκείνη με την Αντίσταση, τις διώξεις και τις εξορίες, εκείνος με τον πόλεμο, την Αριστερά και μια σχεδόν παθολογική ανάγκη να μοιράζεται ό,τι είχε. Μια γενναιοδωρία που είχε κάτι το παιδικό.

Από τη δόξα και τη λατρεία στη μοναξιά

Ο Χατζηχρήστος δεν γνώριζε το «λίγο». Ούτε στο θέατρο, ούτε πουθενά. Κάποτε, το 1963-64, έφερε στο «Παρκ» μια γιγαντιαία παραγωγή, με περισσότερους από 100 ηθοποιούς και χορευτές, Ελληνες και Γάλλους. Το υπερθέαμα κατέληξε σε οικονομική καταστροφή. Χρόνια μετά, εξηγούσε πως τα περισσότερα χρήματά του χάθηκαν σε θεατρικές και κινηματογραφικές δουλειές, αλλά και πως ποτέ δεν φοβήθηκε το ρίσκο. Και, με εκείνη την αυτοσαρκαστική ειλικρίνεια που τον χαρακτήριζε, παραδεχόταν ότι όσα ξόδεψε δεν τα ξόδεψε ποτέ μόνος του, υπήρχαν πάντοτε φίλοι, συνεργάτες και γνωστοί γύρω του.


Ακόμη και η τέχνη του γεννήθηκε πολλές φορές από το ίδιο ένστικτο, να σώσει τον άλλον, τη στιγμή, την παράσταση. Οταν κάποτε σε μια σκηνή του «Μπακαλόγατου» - από αβλεψία - έλειψαν από το σκηνικό οι φακές, αντί να παγώσει και να τα χάσει, αυτοσχεδίασε μια ξεκαρδιστική ιστορία. Είπε στους θεατές πως ήρθαν κάποια ...μαμούνια που τάχα πήραν τις φακές στον ώμο τους και έφυγαν. Το λάθος έγινε ατάκα και η στιγμιαία αμηχανία έγινε γέλιο και χειροκρότημα. Αυτή ήταν ίσως η μεγαλύτερη τέχνη του Χατζηχρήστου: Μετέτρεπε τη στραβή στιγμή σε ζωή. Και η ζωή τού έδωσε πολλές στραβές στιγμές.

Εχασε χρήματα, θέατρο, ανθρώπους. Γνώρισε τη μεγάλη δημοσιότητα, τη δόξα, την αγάπη του κοινού, και αργότερα τη μοναξιά και την αγνωμοσύνη. Πέρασε περιόδους μεγάλης οικονομικής δυσκολίας και μόνο ελάχιστοι άνθρωποι, που τον αγάπησαν πραγματικά, στάθηκαν δίπλα του. Ισως γιατί η αλληλεγγύη μερικές φορές έχει μνήμη. Εκείνος που επί δεκαετίες πλήρωνε τραπέζια, βοηθούσε συναδέλφους, κουβαλούσε τρόφιμα και χάριζε πράγματα, στα δύσκολα βρήκε μόνο κάποιους λίγους ανθρώπους που δεν τον ξέχασαν. Μάλλον γι' αυτό, ένα τέταρτο του αιώνα μετά τον θάνατό του, ο Χατζηχρήστος δεν είναι μόνο ο Θύμιος, ο Ζήκος ή ο αξέχαστος Ηλίας του 16ου. Είναι και εκείνος ο άνθρωπος με το στρώμα στην πλάτη έξω από τη φυλακή του Λουντέμη. Είναι ο στρατιώτης που αρνιόταν να πυροβολήσει αμούστακα παιδιά. Εκείνος που έβγαζε κόσμο για φαγητό και το θεωρούσε περίπου προσωπική προσβολή να πληρώσει άλλος. Ενας άνθρωπος ατελής, πληθωρικός, αντιφατικός, σπάταλος σε χρήματα, έρωτες, γέλιο και προσφορά.

Και ίσως αυτή να είναι η ωραιότερη απάντηση στο ερώτημα που βασάνιζε τον ίδιο τα τελευταία χρόνια: «Χαρτιά δεν ξέρω. Από ιππόδρομο δεν έχω ιδέα. Πού πήγαν όλα αυτά τα χρήματα;». Και σχεδόν απαντούσε μόνος του: «Από τα χέρια μου πέρασαν πολλά χρήματα. Επρεπε να κρατώ πισινή». Δεν κράτησε. Τα λεφτά πήγαν σε παραστάσεις, σε αποτυχίες, σε φίλους, σε συναδέλφους, σε τραπεζώματα, σε λουλούδια, σε ανθρώπους που είχαν ανάγκη.

Δηλαδή, με έναν τρόπο δεν πήγαν χαμένα. Πήγαν στους άλλους. Γιατί ο Χατζηχρήστος αγάπησε τους ανθρώπους και το θέατρο περισσότερο από την ασφάλεια.

«Εφυγε» στις 3 Οκτωβρίου 2001, στα 80 του χρόνια.

Της
Σεμίνας Διγενή



Πηγή:rizospastis


Η Σφήκα: Επιλογές


Διαβάστε Περισσότερα »

Posted by 1 σχόλιο:
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)