Άνθρωπος ή απάνθρωπος;

Στέφανος Πρίντσιος 

Το δίλημμα επιλογής σε μας τους νεοέλληνες ξεκινούσε από τα μαθητικά μας χρόνια. Από σχολιαρόπαιδα εκδηλώνονταν οι συμπάθειες και οι αγάπες προς τα αντίπαλα στρατόπεδα των ενδόξων αρχαίων προγόνων μας.

• Με τους Σπαρτιάτες ή με τους Αθηναίους;

Ακολούθησαν τα επαναστατικά χρόνια.

• Με τους Φιλικούς ή με τους Κοτζαμπάσηδες;

Και κατόπιν ουκ έσται τέλος:

• Με τους Αγγλόφιλους η με τους Ρωσόφιλους,.
• Με τους Βενιζελικούς η με τους αντιβενιζελικούς;
• Με τους Βασιλικούς η με τους αντιβασιλικούς;
• Με τους Δημοκρατικούς ή με τους Συντηρητικούς;
• Με τον Άρη ή με τον Ζέρβα;
• Με τον Πλαστήρα ή με τον Παπάγο;
• Με τη Δεξιά η με την Αριστερά;
• Με τους Μνημονιακούς ή με τους αντιμνημονιακούς;

Διαμάχες, συρράξεις, συγκρούσεις, τσακωμοί, μαλώματα, κακιώματα.

Να όμως που ήρθαν οι σημερινές μέρες να παραμερίσουν, έστω προσωρινά, όλα αυτά τα διλήμματα. Να που βρέθηκαν στους δρόμους και στις πλατείες μαζί, μνημονιακοί και αντιμνημονιακοί, δεξιοί και αριστεροί, κυβερνητικοί και αντικυβερνητικοί, πλούσιοι και φτωχοί, όχι για να διαδηλώσουν και να συγκρουστούν, ούτε να διαμαρτυρηθούν και να διεκδικήσουν. Απλά βρέθηκαν ο ένας δίπλα στον άλλον κρατώντας πότε μία σακούλα με τρόφιμα ο ένας, πότε μία κουβέρτα παραμάσχαλα ο άλλος, έχοντας προορισμό τον άγνωστο συνάνθρωπο.

Τούτες τις πρωτόγνωρες για πολλούς μέρες, κανένας δεν ρωτάει στους δρόμους και τις πλατείες τον διπλανό του αν είναι δεξιός ή αριστερός, μνημονιακός ή αντιμνημονιακός. Απλά βλέποντάς τον φορτωμένο με ήδη ανάγκης ξέρει ότι πάνω από όλα είναι άνθρωπος! Αυτή η απλή διαπίστωση τον ικανοποιεί!

Άνθρωπος;;; Και είναι λόγος αυτός για να παρασιωπηθούν τόσες και τόσες διαφορές; Άκου λέει άνθρωπος!!! Και τι θα μπορούσε δηλαδή να είναι; Και όμως!

Με αφορμή το προσφυγικό εκδηλώθηκε και αποκαλύφθηκε μία καλά καμουφλαρισμένη ως τα τώρα μορφή, αυτή του απάνθρωπου! Όλα τα άλλα διλήμματα φαντάζουν σήμερα πράγματι επουσιώδη. Και βέβαια δεν είναι καθόλου ασήμαντα και δευτερεύοντα τα μέχρι τώρα προβλήματα, τα Μνημόνια, οι διεκδικήσεις, τα εργασιακά δικαιώματα, ούτε αποσιωπούνται ούτε παραμερίζονται ούτε ξεχνιούνται.

Προέχει όμως, πρωταγωνιστεί, ξεχωρίζει η ανθρωπιά!

Τι να τον κάνεις τον αριστερό ή δεξιό μέχρι τώρα φίλο σου, τον μνημονιακό ή αντιμνημονιακό, τον προοδευτικό ή συντηρητικό, αν σου βγει απάνθρωπος; Αν δηλαδή ασπάζεται, δικαιολογεί, αποδέχεται το «πνίξτε τους!», και «βυθίστε τους!»

Άνθρωπος λοιπόν ή απάνθρωπος; Με την ανθρωπιά ή με την απανθρωπιά;