Τρίτη, 30 Μαΐου 2017

Αραχνοΰφαντοι κόσμοι

Κυριακή Μπεϊόγλου


Μια αράχνη σκαρφάλωνε πάνω στη γλάστρα. Με χάρη κουνούσε τα μικροσκοπικά ποδαράκια της. Λεπτοκαμωμένη αλλά σίγουρη προχωρούσε. Σε λίγο η μικρή δρομέας κατάφερε να φτάσει στο χείλος κι άρχισε να κάνει επινίκιους γύρους. Να καταλάβαινε άραγε ότι χειροκροτούσα τη μεγάλη της προσπάθεια; Ηξερε ότι έκανε συνέχεια την ίδια διαδρομή;

Μήπως κι εμείς οι άνθρωποι καταλαβαίνουμε ότι κάνουμε συνεχώς γύρους στα ίδια μονοπάτια; Πολλές φορές και γύρω από τον εαυτό μας; Πόσο τεράστια πρέπει να φαίνεται στην αράχνη η γλάστρα της ελιάς! Ενας ολόκληρος κόσμος, κι εκείνη αναζητά το σωστό μέρος για να νιώσει ασφαλής, για να φτιάξει το σπίτι της…

Τη βλέπω να σταματά σε μια σταγόνα βροχής που μόλις έχει πέσει από κάποιο φύλλο. Κοκάλωσε μπροστά στο νερό! Προσπαθεί να καταλάβει αν πρόκειται για απειλή ή ευλογία. Την πλησιάζω αρκετά. Αδιαφορεί για την παρουσία μου. Για την πραγματική απειλή που θα μπορούσε να τη συνθλίψει με ένα μόνο δάχτυλο.

Νομίζω πως πίνει νερό κι αισθάνομαι προς στιγμήν σαν μάρτυρας ενός θαύματος της φύσης. Ζηλεύω την αυτοπεποίθησή της αλλά και την άγνοιά της μπροστά στον μεγάλο κίνδυνο. Μοιάζει να κρατά γερά τη ζωή στα χέρια της. Η ανοιξιάτικη μπόρα που προηγήθηκε πρέπει να της χάλασε το σπιτικό, για να αναγκαστεί να βγει έτσι θαρρετά στο φως.

Ολες οι αράχνες της γης κοπιάζουν να μάθουν να περπατούν στα μικρά τους ποδαράκια, να μάθουν να φτιάχνουν πανέμορφους αλλά εύθραυστους ιστούς. Σε μια σισύφεια διαδρομή, όταν ένας ιστός διαλύεται, ξαναστήνουν έναν καινούργιο.

Εμείς πάλι, οι άνθρωποι, προσπαθούμε να καταλάβουμε ποια είναι η θέση μας σ’ έναν ακατανόητο κοσμικό ιστό. Αξιολογούμε τις πληροφορίες, καταγράφουμε ενδεχόμενες απειλές ή ενδιαφέρουσες προοπτικές. Εχω όμως μια μικρή ενοχλητική σκέψη πως η μεγαλύτερη εικόνα μάς ξεφεύγει.

Σαν την αράχνη τριγυρίζουμε παγιδευμένοι σε ιστούς που οι ίδιοι υφαίνουμε. «Υπάρχει ένας ιστός αράχνης στην αφή μου», γράφει ο Μπόρχες βλέποντας από πιο μακριά τη ζωή των ανθρώπων, «δεν είναι παρά μια υποδεέστερη πλευρά του ιστού που αποκαλούμε παγκόσμια ιστορία ή κοσμική εξέλιξη.

Είναι μέρος του ιστού που περιβάλλει άστρα, αγωνίες, αποδημίες, ταξίδια, φεγγάρια, πυγολαμπίδες, αγρύπνιες…». Αγέρωχη τώρα, η μικρή αράχνη προχωρά προς τον κορμό του δέντρου, διασχίζει την καστανή έρημο της γλάστρας, με σκοπό να υφάνει τον μαγικό ιστό της στα χρυσοπράσινα φύλλα της ελιάς. Ελπίζω και εύχομαι να τα καταφέρει…

Πηγή: efsyn.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...