Τρίτη 8 Αυγούστου 2017

Τα αγαπημένα σταφύλια

Αλίκη Πανοπούλου*


Ηρθε λοιπόν ο καιρός να μιλήσουμε για το σταφύλι. Αλλοι λένε ότι παχαίνει, άλλοι πιστεύουν στη σταφυλοθεραπεία, άλλοι μιλούν για τις πλούσιες αντιοξειδωτικές του δράσεις. Εμείς θα ασχοληθούμε λίγο με την ιστορία του και τους μύθους που αναφέρονται σε αυτό.

Ο Στάφυλος ήταν βοσκός του βασιλιά Οινέα. Κάθε σούρουπο, όταν οδηγούσε τα κοπάδια πίσω στο υποστατικό του αφεντικού του, πρόσεξε ότι μια γίδα καθυστερούσε, ενώ συγχρόνως έκανε τρέλες.

Την παρακολούθησε μια μέρα και είδε ότι το ζώο έτρωγε κάποιους καρπούς που ο ίδιος δεν είχε ξαναδεί. Ο Στάφυλος διηγήθηκε το περιστατικό στον Οινέα και αυτός του υπέδειξε να στύψει τους καρπούς αυτούς και να πάρει τον χυμό τους.

Παρασκεύασε έτσι ένα ποτό που ονομάστηκε οίνος (κρασί) από το όνομα του βασιλιά, ενώ οι καρποί αυτοί ονομάστηκαν σταφύλια (σταφυλαί) από το όνομα του Σταφύλου.

Αυτός είναι ένας από τους τρεις μύθους της ελληνικής μυθολογίας που αναφέρονται στον Στάφυλο.

Το αμπέλι, από το οποίο προέρχεται το κρασί έχει, σύμφωνα με τους παλαιοντολόγους, προϊστορία πολλών εκατομμυρίων ετών. Πριν ακόμη από την εποχή των παγετώνων ευδοκιμούσε στην πολική ζώνη, κυρίως στην Ισλανδία, στη Βόρεια Ευρώπη αλλά και τη βορειοδυτική Ασία.

Οι παγετώνες περιόρισαν σημαντικά την εξάπλωσή του και επέβαλαν κατά κάποιο τρόπο τη γεωγραφική απομόνωση πολλών ποικιλιών, μέρος των οποίων εξελίχθηκαν και σε διαφορετικά είδη.

Στην πορεία των χρόνων, διάφοροι πληθυσμοί άγριων αμπέλων μετακινήθηκαν προς θερμότερες ζώνες, κυρίως προς την ευρύτερη περιοχή του νοτίου Καυκάσου.

Στην περιοχή αυτή, μεταξύ Ευξείνου Πόντου, Κασπίας θάλασσας και Μεσοποταμίας, γεννήθηκε το είδος Αμπελος η Οινοφόρος (λατ. Vitis vinifera). Οι διαφορετικές ποικιλίες αυτού του είδους καλλιεργούνται και σήμερα

Για το σταφύλι, υπάρχουν αναφορές από τα έπη του Ομήρου και δεν είναι τυχαίο ότι κατείχε δεσπόζουσα θέση στα συμπόσια των αρχαίων, ενώ η Βίβλος αναφέρει ότι το καλλιεργούσαν τον καιρό του Νώε.

Οι Ρωμαίοι ήρθαν σε επαφή με το κρασί από τους Ελληνες αποίκους και τους γηγενείς Ετρούσκους και επιδόθηκαν επίσης στην αμπελοκαλλιέργεια.

Με την κατάρρευση της Ρώμης και τις μεταναστεύσεις των λαών η αμπελουργία γνώρισε περίοδο ύφεσης. Σε κάποιες περιοχές η αμπελουργία εγκαταλείφθηκε για αιώνες.

Σημαντικό ρόλο στη διάσωση της οινοποιίας είχαν οι κληρικοί και μοναχοί, που χρειάζονταν το κρασί για τελετουργικούς σκοπούς. Την εποχή του Καρλομάγνου και του Μεσαίωνα, η τέχνη του κρασιού γνώρισε ξανά άνθηση.

Δεν γίνεται να μην αναφερθώ για άλλη μια φορά στο βιβλίο του dr. Βernard Jensen («Τροφές που θεραπεύουν», εκδ. Διόπτρα) όπου αναφέρεται στο σταφύλι και την θεραπευτική του αξία.

Λέει λοιπόν :

«...λέγεται πως η θεραπευτική αξία του φρούτου αυτού οφείλεται στην ποσότητα του μαγνησίου που περιέχει. Το μαγνήσιο είναι ένα στοιχείο απαραίτητο για την καλή λειτουργία των εντέρων.

Και τα σταφύλια είναι θαυμάσια για την αναπλήρωση του μαγνησίου. Το σταφύλι είναι ευεργετικό για τον καθαρισμό του συκωτιού και τη λειτουργία των νεφρών.

Τα σταφύλια αλκαλοποιούν το αίμα. Εξάλλου περιέχουν πολύ νερό κι έτσι προσθέτουν υγρά που είναι απαραίτητα για την απέκκριση σκληρυμένων αποθεμάτων, τα οποία μπορεί να έχουν εναποτεθεί σε οποιοδήποτε μέρος του σώματος.

Είναι θαυμάσια για τα νεφρά και την κύστη και πολύ καταπραϋντικά για το νευρικό σύστημα.

Χάρη στην υψηλή περιεκτικότητά τους σε σταφυλοσάκχαρα προσφέρουν άμεση ενέργεια. Τα μαύρα σταφύλια είναι πλούσια σε σίδηρο, πράγμα που τα κάνει καλούς αιμοποιητές...
».

Μία ημέρα την εβδομάδα είναι ωφέλιμο να τρώμε μόνο σταφύλι (αν το επιτρέπει η υγεία μας).

Οι ανθοκυανίνες, οι πολυφαινόλες και η κουερσιτίνη που περιέχονται στο σταφύλι, λόγω των αντιοξειδωτικών ιδιοτήτων τους, εμποδίζουν τη δημιουργία και τη δράση των ελεύθερων ριζών, ενισχύουν τα τοιχώματα των αγγείων, μειώνουν τις φλεγμονές και ασκούν αντιγηραντική, αντικαρκινική και καρδιοπροστατευτική δράση.

Τελικά, ένα γλυκό φρούτο που στην εποχή του μας ευχαριστεί ιδιαίτερα η γεύση του.

Ξέρετε ότι:


►1. Η σταφίδα είναι τύπος σταφυλιού. Οταν αποξηρανθεί μας δίνει τη σταφίδα, κορινθιακού τύπου, μαύρη ή ξανθή. Η μαύρη σταφίδα χρησιμοποιούνταν άλλοτε για τη θεραπεία του σκορβούτου. Είναι θαυμάσια πηγή βιταμίνης C, αλλά η ξανθή δεν περιέχει πολύ από αυτή τη βιταμίνη.

►2. Αν ξεραθούν, οι σταφίδες αποτελούν πολύτιμο αντιαναιμικό επειδή περιέχουν σίδηρο, χαλκό και μαγνήσιο. Εχουν αλκαλική αντίδραση, δρουν ως υπακτικό του οργανισμού και παίζουν σημαντικό ρόλο στην αποβολή ορισμένων ακαθαρσιών. Οι μαύρες σταφίδες δεν είναι τόσο γευστικές όσο οι ξανθές.

►3. Οι σταφίδες περιέχουν ασβέστιο, φώσφορο, σίδηρο, βιταμίνη Α, θειαμίνη, ριβοφλαβίνη, νιασίνη. Οι μαύρες σταφίδες θεωρούνται θεραπευτικές σε περιπτώσεις αρθρίτιδας και ποδάγρας, ενώ οι ξανθές συνιστώνται σε περιπτώσεις δυσεντερίας.

* Σύμβουλος διατροφής - alpanopoulou@gmail.com

Πηγή: efsyn.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου