Τετάρτη, 1 Απριλίου 2020

Ασθενής “Χ” – Μια μαρτυρία

Θάνος Αθανασιάδης


Φίλη αγαπημένη φαίνεται ότι έπεσε θύμα του ιού. Ως κάποια ώρα δεν είχε διαγνωστεί θετική – ήταν πέντε το απόγευμα της 31ης Μαρτίου.

Μέρες τώρα την παρακολουθούσε ο γιατρός της στην πόλη της. Είχε συμπτώματα ίωσης ή λοίμωξης, πυρετό, βήχα, κρυάδες. Πήρε τυπική αντιβίωση στην αρχή, μετά διπλή, μπας και πιάσουν τον παράγοντα. Δεν τον έπιασαν.

Χθες το απόγευμα πρέπει να ένιωσε πολύ χειρότερα, δεν ρώτησα, διότι δεν ήταν το ζητούμενο. Ατομικά υποχρεώθηκε, ενδεχομένως μετά από τηλεφώνημα, να μεταβεί σε άλλη –μεγάλη– πόλη, στο εκεί εφημερεύον νοσοκομείο.

Εισήχθη και ο σύζυγός της επέστρεψε, διότι δεν του επετράπη να παραμείνει στο χώρο.

Ο εγκλεισμός έλαβε χώρα χθες το βράδυ. Στο δωμάτιο μόνη της, όπως είναι το σωστό.

Όμως το κρεββάτι του δωματίου δεν είχε κλινοσκεπάσματα.

Ένας ασθενής με διαγνωσμένη πνευμονία δεν είχε κλινοσκεπάσματα στο κρεββάτι του.

Της τοποθετήθηκε ένας ορός ενυδάτωσης και τίποτε άλλο.

Έκανε το τεστ.

Όμως το τζάμι του παραθύρου στο δωμάτιο είναι σπασμένο – και το νοσοκομείο το ξέρει.

Η πόλη είναι στα βόρεια, το κρύο πολύ. Η φίλη μου κοιμήθηκε τυλιγμένη με το μπουφάν της.

Φαγητό πήγε στις 12 το μεσημέρι σήμερα.

Έκτοτε σιωπή.

Κανείς δεν πήγε να τη δει, κανείς δεν πήγε ένα ποτήρι νερό. Τα τηλέφωνα επικοινωνίας βουβά.

Όλα αυτά, μέχρι που –πολύ εκνευρισμένος– κάλεσα κάθε πιθανό τηλέφωνο, για να μου απαντήσει και να με συνδέσει το εφημερεύον νοσοκομείο με το νοσοκομείο όπου νοσηλευόταν η φίλη μου. Ο νοσηλευτής που μου απάντησε, λογικά δεν είχε κάποια ευθύνη, αλλά για το παράθυρο γνώριζε και με κατηύθυνε προς τη Διοίκηση, αφού ούτε οι νοσηλευτές ούτε οι γιατροί επισκευάζουν παράθυρα.

Είμαι όμως βέβαιος ότι εκείνοι είναι επιφορτισμένοι με την παρακολούθηση των ασθενών – και παρακολούθηση δεν υπήρξε για πέντε ώρες.

Είναι έξι το απόγευμα πλέον. Η ασθενής Χ έχει διαγνωσθεί θετική και θα διακομισθεί σε λίγο στο εφημερεύον νοσοκομείο.

Η έκφραση που θα χρησιμοποιούσε κάποιος από αυτούς που δε χειροκροτάνε στα μπαλκόνια τους ήρωες, είναι «θα πάμε σαν τα σκυλιά στ’ αμπέλι».

Προσέξτε τους εαυτούς σας.

Πηγή: prevezanews.gr



Θάνος Αθανασιάδης: Σχετικά με τον συντάκτη




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου