Όσο αγαπώ την αποθυμιά, τόσο καχύποπτος είμαι με τη νοσταλγία.
Πεθύμησα θα πει λαχταρώ κάτι εντατικά, κι όχι μόνο κάτι που παρήλθε ή χάθηκε, αλλά και κάτι που έχω ακόμα, και δεν μπορώ να χορτάσω όσο θέλω. Σε πεθύμησα θα πει, λείπεις οχτώ ώρες στη δουλειά κι αφουγκράζομαι το ασανσέρ που ανεβαίνει, περιμένω ν' ακούσω το κλειδί σου στην πόρτα.
Η νοσταλγία, πάλι, πάσχει από ανήκεστη μυωπία: όσο απομακρύνεσαι απ' το αντικείμενό της, τόσο πιο θολό το βλέπει, τόσο πιο στρογγυλεμένο κι ασαφές, ώσπου ο αλλοτινός πόνος είναι αγνώριστος, αξεχώριστος απ' την αλλοτινή χαρά. Η νοσταλγία είναι εξακολουθητική ψεύτρα: έστω κι ερήμην μας, όταν νοσταλγούμε, αλλοιώνουμε το παρελθόν, το εξωραΐζουμε, ώσπου καταλήγουμε να πιστεύουμε πράγματα που δεν ζήσαμε, αισθήματα που δεν νιώσαμε.
Όταν αναπολώ τα περασμένα, τις ευτυχισμένες στιγμές που φωτίζουν τη διαδρομή της ζωής μου, δεν νοσταλγώ: βλέπω την ευτυχία ολοκάθαρα, σαν κάτι κρυστάλλινο, και ξέρω πως, κι αν με χωρίζουν χρόνια απ' τη στιγμή, εξακολουθεί να υπάρχει μέσα μου ατόφια. Τα μάτια της ψυχής αντικρίζουν αυτά που την έθρεψαν σαν να βρίσκονται και πάλι μπροστά της.
Η νοσταλγία, βέβαια, είναι δημοφιλής κι αναπόφευκτη, γιατί όλοι έχουμε ανάγκη να μοντάρουμε λιγάκι ορισμένα κομμάτια της ζωής μας, να τα δούμε θαμπά, στο περίπου, και να συμφιλιωθούμε με τον εαυτό μας παρερμηνεύοντας και ωραιοποιώντας.
Εγώ, ωστόσο, απέχω: θέλω την αλήθεια της λαχτάρας, κι όχι το παραμύθι μιας επινοημένης ομορφιάς.
Η νοσταλγία φοράει πάντα ροζ διορθωτικούς φακούς...
Πηγή:
Πεθύμησα θα πει λαχταρώ κάτι εντατικά, κι όχι μόνο κάτι που παρήλθε ή χάθηκε, αλλά και κάτι που έχω ακόμα, και δεν μπορώ να χορτάσω όσο θέλω. Σε πεθύμησα θα πει, λείπεις οχτώ ώρες στη δουλειά κι αφουγκράζομαι το ασανσέρ που ανεβαίνει, περιμένω ν' ακούσω το κλειδί σου στην πόρτα.
Η νοσταλγία, πάλι, πάσχει από ανήκεστη μυωπία: όσο απομακρύνεσαι απ' το αντικείμενό της, τόσο πιο θολό το βλέπει, τόσο πιο στρογγυλεμένο κι ασαφές, ώσπου ο αλλοτινός πόνος είναι αγνώριστος, αξεχώριστος απ' την αλλοτινή χαρά. Η νοσταλγία είναι εξακολουθητική ψεύτρα: έστω κι ερήμην μας, όταν νοσταλγούμε, αλλοιώνουμε το παρελθόν, το εξωραΐζουμε, ώσπου καταλήγουμε να πιστεύουμε πράγματα που δεν ζήσαμε, αισθήματα που δεν νιώσαμε.
Όταν αναπολώ τα περασμένα, τις ευτυχισμένες στιγμές που φωτίζουν τη διαδρομή της ζωής μου, δεν νοσταλγώ: βλέπω την ευτυχία ολοκάθαρα, σαν κάτι κρυστάλλινο, και ξέρω πως, κι αν με χωρίζουν χρόνια απ' τη στιγμή, εξακολουθεί να υπάρχει μέσα μου ατόφια. Τα μάτια της ψυχής αντικρίζουν αυτά που την έθρεψαν σαν να βρίσκονται και πάλι μπροστά της.
Η νοσταλγία, βέβαια, είναι δημοφιλής κι αναπόφευκτη, γιατί όλοι έχουμε ανάγκη να μοντάρουμε λιγάκι ορισμένα κομμάτια της ζωής μας, να τα δούμε θαμπά, στο περίπου, και να συμφιλιωθούμε με τον εαυτό μας παρερμηνεύοντας και ωραιοποιώντας.
Εγώ, ωστόσο, απέχω: θέλω την αλήθεια της λαχτάρας, κι όχι το παραμύθι μιας επινοημένης ομορφιάς.
Η νοσταλγία φοράει πάντα ροζ διορθωτικούς φακούς...
Πηγή:
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου