ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ
Μισθωτή σκλαβιά. Δουλειά ή Δουλεία …«ήλιο με ήλιο». 13 ώρες στο γιαπί, στις μηχανές, στην παραγωγή, στο γραφείο και όποιος αντέξει. Τα αφεντικά απαιτούν και οι κυβερνώντες νομοθετούν την εξόντωση του εργαζόμενου λαού…
Κάθε δύο χρόνια η κυβέρνηση Μητσοτάκη φέρνει ένα νέο εργασιακό τερατούργημα ισοπεδώνοντας κάθε δικαίωμα, σέρνοντας τις συνθήκες της εργασίας δύο αιώνες πίσω… Στόχος η περαιτέρω εντατικοποίηση και ελαστικοποίηση της εργασίας η ακόμα μεγαλύτερη εκμετάλλευση της εργατικής τάξης.
Μετά τους νόμους Χατζηδάκη (ν. 4808/2021), Γεωργιάδη (ν. 5053/2023) που γκρέμισαν κάθε έννοια εργατικού Δικαίου, έρχεται ο νόμος Κεραμέως για να επιβάλλει την συνεχόμενη 13ωρη εργασία! Η προκλητική υπουργός «Εργασίας» (που όπως μάθαμε έχει τραπεζικές καταθέσεις πάνω από 1,3 εκατ. ευρώ) ισχυρίστηκε ότι το 13ωρο το ζήτησαν οι εργαζόμενοι και ότι «δεν το θέλουν οι εργοδότες» γιατί δήθεν θα πληρώνουν μεγαλύτερους μισθούς!
Είναι τόσο αδίστακτοι. Ισχυρίζονται ότι το 13ωρο το ζήτησαν οι εργαζόμενοι. Ζήτησαν δηλαδή να πιάνουν δουλειά στις 8.00 και σχολάνε στις 21.00! Ζήτησαν να φεύγουν από το σπίτι τους στις 7 ή 7.30 το πρωί και να γυρνάνε 9.30 με 10.00 το βράδυ! Για να πάνε την επόμενη μέρα και πάλι στο μεροκάματο! Ζητάνε λοιπόν σύμφωνα με τους κυβερνώντες οι εργαζόμενοι να εξουθενώνονται και να διαλύονται σωματικά και ψυχικά.
Ποια είναι όμως η ταξική αλήθεια; Τόσο το συγκεκριμένο νομοσχέδιο, όσο και τα προηγούμενα τα απαίτησαν οι εργοδοτικές ενώσεις, οι τραπεζίτες, ο ΣΕΒ, ο ΣΕΤΕ, όλοι οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη εδώ και μια πενταετία, κάνει νόμο κάθε άθλια απαίτηση των αφεντικών, εδραιώνοντας τη φτώχεια, τσακίζοντας τον κόσμο της εργασίας, εκτοξεύοντας τον αριθμό των εργατικών ασθενειών, ατυχημάτων και δυστυχημάτων.
Στις 30 Σεπτεμβρίου, παραμονή της μεγάλης πανεργατικής απεργίας, ένας 64χρονος οδοκαθαριστής που δούλευε μέσω προγράμματος της ΔΥΠΑ στο Δ. Αθηναίων, άφησε την τελευταία του πνοή στο πεζοδρόμιο γιατί σε αυτή την ηλικία …πάλευε για να μαζέψει ένσημα να βγει στην σύνταξη.
Τα αντεργατικά τερατουργήματα…
Αυτή είναι η εργασιακή «ζούγκλα» που δημιουργούν. Δουλειά χωρίς ωράριο και μέχρι τον τάφο… Οι εργασιακές συνθήκες, χρόνο με τον χρόνο, γίνονται ολοένα και δυσμενέστερες. Κωστής Χατζηδάκης, Άδωνις Γεωργιάδης και Νίκη Κεραμέως, είναι οι τρεις Υπουργοί Εργασίας, που επί των ημερών τους, νομοθετήθηκαν ολοένα και δυσμενέστερες σχέσεις εργασίας.
Συγκεκριμένα:
— Η αρχή έγινε το 2021 από τον Κωστή Χατζηδάκη. Η αλλαγή αφορούσε τη θεσμοθέτηση της δεκάωρης απασχόλησης. Ουσιαστικά μέσω της διαδικασίας διευθέτησης του χρόνου εργασίας και κατόπιν συμφωνίας εργοδότη και εργαζομένων, θα μπορούν οι τελευταίοι να δουλεύουν έως και δέκα ώρες ημερησίως, για χρονικό διάστημα έως έξι μηνών.
— Το 2023 ακολούθησε ο Άδωνις Γεωργιάδης που θεσμοθέτησε το …13άωρο! Μόνο που αρχικά, οι 13 ώρες εργασίας θα μπορούσαν να πραγματοποιηθούν σε δύο ή και περισσότερους εργοδότες.
— Σήμερα το 2025, η Νίκη Κεραμέως νομοθετεί τις 13ώρες εργασίας σε έναν εργοδότη για το «καλό» μας!
Ολο το νομοθετικό πλαίσιο της κυβέρνησης είναι «κομμένο και ραμμένο» στη λογική της κατάργησης του 8ωρου. Το υπουργείο Εργασίας υποκριτικά διαβεβαιώνει ότι το οκτάωρο παραμένει θεμέλιο και ότι το «13ωρο» δεν αποτελεί υποχρέωση, αλλά επιλογή, πάντα με τη ρητή συναίνεση του εργαζομένου.
Μισθωτή σκλαβιά. Δουλειά ή Δουλεία …«ήλιο με ήλιο». 13 ώρες στο γιαπί, στις μηχανές, στην παραγωγή, στο γραφείο και όποιος αντέξει. Τα αφεντικά απαιτούν και οι κυβερνώντες νομοθετούν την εξόντωση του εργαζόμενου λαού…
Κάθε δύο χρόνια η κυβέρνηση Μητσοτάκη φέρνει ένα νέο εργασιακό τερατούργημα ισοπεδώνοντας κάθε δικαίωμα, σέρνοντας τις συνθήκες της εργασίας δύο αιώνες πίσω… Στόχος η περαιτέρω εντατικοποίηση και ελαστικοποίηση της εργασίας η ακόμα μεγαλύτερη εκμετάλλευση της εργατικής τάξης.
Μετά τους νόμους Χατζηδάκη (ν. 4808/2021), Γεωργιάδη (ν. 5053/2023) που γκρέμισαν κάθε έννοια εργατικού Δικαίου, έρχεται ο νόμος Κεραμέως για να επιβάλλει την συνεχόμενη 13ωρη εργασία! Η προκλητική υπουργός «Εργασίας» (που όπως μάθαμε έχει τραπεζικές καταθέσεις πάνω από 1,3 εκατ. ευρώ) ισχυρίστηκε ότι το 13ωρο το ζήτησαν οι εργαζόμενοι και ότι «δεν το θέλουν οι εργοδότες» γιατί δήθεν θα πληρώνουν μεγαλύτερους μισθούς!
Είναι τόσο αδίστακτοι. Ισχυρίζονται ότι το 13ωρο το ζήτησαν οι εργαζόμενοι. Ζήτησαν δηλαδή να πιάνουν δουλειά στις 8.00 και σχολάνε στις 21.00! Ζήτησαν να φεύγουν από το σπίτι τους στις 7 ή 7.30 το πρωί και να γυρνάνε 9.30 με 10.00 το βράδυ! Για να πάνε την επόμενη μέρα και πάλι στο μεροκάματο! Ζητάνε λοιπόν σύμφωνα με τους κυβερνώντες οι εργαζόμενοι να εξουθενώνονται και να διαλύονται σωματικά και ψυχικά.
Ποια είναι όμως η ταξική αλήθεια; Τόσο το συγκεκριμένο νομοσχέδιο, όσο και τα προηγούμενα τα απαίτησαν οι εργοδοτικές ενώσεις, οι τραπεζίτες, ο ΣΕΒ, ο ΣΕΤΕ, όλοι οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη εδώ και μια πενταετία, κάνει νόμο κάθε άθλια απαίτηση των αφεντικών, εδραιώνοντας τη φτώχεια, τσακίζοντας τον κόσμο της εργασίας, εκτοξεύοντας τον αριθμό των εργατικών ασθενειών, ατυχημάτων και δυστυχημάτων.
Στις 30 Σεπτεμβρίου, παραμονή της μεγάλης πανεργατικής απεργίας, ένας 64χρονος οδοκαθαριστής που δούλευε μέσω προγράμματος της ΔΥΠΑ στο Δ. Αθηναίων, άφησε την τελευταία του πνοή στο πεζοδρόμιο γιατί σε αυτή την ηλικία …πάλευε για να μαζέψει ένσημα να βγει στην σύνταξη.
Τα αντεργατικά τερατουργήματα…
Αυτή είναι η εργασιακή «ζούγκλα» που δημιουργούν. Δουλειά χωρίς ωράριο και μέχρι τον τάφο… Οι εργασιακές συνθήκες, χρόνο με τον χρόνο, γίνονται ολοένα και δυσμενέστερες. Κωστής Χατζηδάκης, Άδωνις Γεωργιάδης και Νίκη Κεραμέως, είναι οι τρεις Υπουργοί Εργασίας, που επί των ημερών τους, νομοθετήθηκαν ολοένα και δυσμενέστερες σχέσεις εργασίας.
Συγκεκριμένα:
— Η αρχή έγινε το 2021 από τον Κωστή Χατζηδάκη. Η αλλαγή αφορούσε τη θεσμοθέτηση της δεκάωρης απασχόλησης. Ουσιαστικά μέσω της διαδικασίας διευθέτησης του χρόνου εργασίας και κατόπιν συμφωνίας εργοδότη και εργαζομένων, θα μπορούν οι τελευταίοι να δουλεύουν έως και δέκα ώρες ημερησίως, για χρονικό διάστημα έως έξι μηνών.
— Το 2023 ακολούθησε ο Άδωνις Γεωργιάδης που θεσμοθέτησε το …13άωρο! Μόνο που αρχικά, οι 13 ώρες εργασίας θα μπορούσαν να πραγματοποιηθούν σε δύο ή και περισσότερους εργοδότες.
— Σήμερα το 2025, η Νίκη Κεραμέως νομοθετεί τις 13ώρες εργασίας σε έναν εργοδότη για το «καλό» μας!
Ολο το νομοθετικό πλαίσιο της κυβέρνησης είναι «κομμένο και ραμμένο» στη λογική της κατάργησης του 8ωρου. Το υπουργείο Εργασίας υποκριτικά διαβεβαιώνει ότι το οκτάωρο παραμένει θεμέλιο και ότι το «13ωρο» δεν αποτελεί υποχρέωση, αλλά επιλογή, πάντα με τη ρητή συναίνεση του εργαζομένου.
- Πόσο ελεύθερη είναι όμως πραγματικά η συναίνεση ενός εργαζόμενου όταν εξαρτάται απόλυτα από τον μισθό του;
- Πόσο πραγματική είναι η συναίνεση του εργαζόμενου μέσα σε μια οικονομία που η ακρίβεια λεηλατεί τα πενιχρά εισοδήματα του;
- Πόσο πραγματική είναι η συναίνεση του εργαζόμενου μέσα στο καπιταλιστικό «καμίνι» της άγριας εκμετάλλευσης, των απολύσεων, της ανεργίας, της απαγόρευσης (επί της ουσίας) του δικαιώματος στην απεργία;
Κανένα αφεντικό δεν θα ζητήσει την συναίνεση του εργαζόμενου όταν στα χέρια του έχει το «νόμιμο όπλο» της 13ωρης εργασίας. Σε συνδυασμό με την καθιέρωση της ευελιξίας θα απαιτήσει ωράριο σύμφωνα με τις ανάγκες της επιχείρησης του και της παραγωγής του.
Οι επιχειρήσεις θέλουν να χρησιμοποιούν την εργατική δύναμη για όσο χρόνο τη χρειάζονται λόγω των αναγκών της παραγωγής τους, αυξάνοντας έτσι την απλήρωτη εργασία, δημιουργώντας πολλαπλάσιο κέρδος.
Δουλειά 13 ώρες καθημερινά σημαίνει εξάντληση, που φθείρει ανεπανόρθωτα την υγεία των εργαζομένων, τους αναγκάζει να απέχουν από κάθε άλλη δραστηριότητα, όπως κοινωνικοπολιτική δράση, οικογενειακή ζωή, σχέσεις με φίλους, ψυχαγωγία κλπ., ενώ μετά βίας έχουν 11 ώρες την ημέρα για ξεκούραση.
Ο καπιταλιστής βγάζει πολλαπλάσιο κέρδος και ο εργάτης από την αξία της παραγωγής, δηλαδή τον πλούτο που παράγει, παίρνει μικρότερο μερίδιο. Και αυτό επίσης πρέπει να τον ενδιαφέρει άμεσα. Δεν έχει σημασία αν π.χ. δε μειώνεται ο μισθός ή το μεροκάματο, αφού αυξάνεται η εκμετάλλευση. Επίσης την ίδια περίοδο οι μεγαλοεπιχειρηματίες κλέβουν την υπερωρία βγάζοντας μεγαλύτερα κέρδη από τον εργάτη. Επομένως δεν καταστρέφουν απλά τη ζωή των εργαζομένων, αλλά αυξάνουν στο έπακρο την εκμετάλλευση για μεγαλύτερη κερδοφορία.
Ο εργαζόμενος θα οφείλει να «προσαρμόζεται» και να δουλεύει όποτε κρίνει σκόπιμο ο επιχειρηματίας. Να εργάζεται κατά «παραγγελία». Αλλοτε 13 ώρες και άλλοτε 10 ώρες, μπορεί και 4, 5 ή ακόμα και καθόλου. Πρόκειται για μια συντονισμένη προσπάθεια των αφεντικών, ώστε να εξαναγκαστούν οι εργάτες να συμβιβαστούν με τη λογική της εκ περιτροπής εργασίας, της εργασίας χωρίς ωράρια, με μεροκάματα και μισθούς πείνας. Με το «τυράκι» δήθεν το πληρωμένων υπερωριών που όμως θα συνθλίβονται στις «μυλόπετρες» του πληθωρισμού και των ολοένα και ακριβότερων εμπορευμάτων και προϊόντων.
Οι κατά καιρούς εκθέσεις του ΣΕΒ «βαφτίζουν» την επιβολή αυτών των δουλικών εργασιακών σχέσεων «δυνατότητα που παρέχει στις επιχειρήσεις την απαραίτητη ευελιξία ώστε να ανταπεξέλθουν στο μεταβαλλόμενο και ανταγωνιστικό οικονομικό περιβάλλον».
Η ουσία των κυβερνητικών αντεργατικών νόμων, διασφαλίζουν στα αφεντικά την παραπέρα συμπίεση της τιμής της εργατικής δύναμης, μέσω της μείωσης των μισθών και ταυτόχρονα την απαλοιφή κάθε μορφής εξαρτημένης σχέσης εργασίας, μέσω συλλογικών ή κλαδικών συμβάσεων. Αυτές οι συνθήκες θα τους εξασφαλίσουν την ενίσχυση την ανταγωνιστικότητα τους, αναγκαία προϋπόθεση, για τη μεγιστοποίηση της κερδοφορίας τους, στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος. Είναι ενδεικτικό ότι την ίδια στιγμή που για τους εργαζόμενους φέρνουν 13ωρη σκλαβιά τα κέρδη μόνο 128 εταιρειών που είναι εισηγμένες στο Χρηματιστήριο εκτοξεύτηκαν στα 5,759 δισ. ευρώ το Α’ εξάμηνο του 2025!
…που περιέγραψε ο Μαρξ από το 1867
Αυτές τις σχέσεις εργασίας, οι οποίες από τη μια πλευρά φέρνουν τεράστια κέρδη στους κεφαλαιοκράτες και από την άλλη συντρίβουν τους εργαζόμενους και οι Έλληνες καπιταλιστές τις παρουσιάζουν σαν αναγκαίο μοντέλο, τις αναλύει ο Μαρξ στο αξεπέραστο έργο του «Το Κεφάλαιο», σε μια εποχή που η μόνιμη τάση του κεφαλαίου – όπως και σήμερα – ήταν να «ξεζουμίζει» τους εργάτες.
Έγραφε, ο Μάρξ:
«Αν το ωρομίσθιο καθοριστεί έτσι που ο κεφαλαιοκράτης να υποχρεώνεται να πληρώνει όχι ένα ημερήσιο ή βδομαδιάτικο μισθό, αλλά μόνο τις ώρες εργασίας που στη διάρκειά τους ευαρεστείται ν’ απασχολεί τον εργάτη, τότε μπορεί να τον απασχολεί λιγότερο από το χρόνο που βρίσκεται αρχικά στη βάση του υπολογισμού του ωρομισθίου ή της μονάδας μέτρου για την τιμή της εργασίας. Επειδή αυτή η μονάδα μέτρου καθορίζεται από την αναλογία
ημερήσια αξία της εργατικής δύναμης
——————————————————
εργάσιμη μέρα δοσμένου αριθμού ωρών
χάνει φυσικά κάθε έννοια, μόλις η εργάσιμη μέρα παύσει να ‘χει έναν καθορισμένο αριθμό ωρών. Καταργείται η σχέση ανάμεσα στην πληρωμένη και απλήρωτη εργασία. Ο κεφαλαιοκράτης μπορεί τώρα να βγάζει από τον εργάτη μιαν ορισμένη ποσότητα υπερεργασίας, χωρίς να του παραχωρεί τον αναγκαίο για την αυτοσυντήρησή του χρόνο εργασίας. Μπορεί να εκμηδενίζει κάθε κανονικότητα στην απασχόληση και, απόλυτα σύμφωνα με την ευκολία, την αυθαιρεσία και το συμφέρον του της στιγμής, να εναλλάσσει την πιο τρομερή υπερβολική εργασία με τη σχετική ή ολοκληρωτική ανεργία. Με το πρόσχημα ότι πληρώνει την “κανονική τιμή της εργασίας”, μπορεί να παρατείνει αφύσικα την εργάσιμη μέρα, χωρίς καμιά αντίστοιχη ισοστάθμιση για τον εργάτη. Σε αυτό οφείλεται η πέρα για πέρα λογική εξέγερση (1860) των εργατών οικοδόμων του Λονδίνου ενάντια στην απόπειρα των κεφαλαιοκρατών να επιβάλουν αυτό το ημερομίσθιο. Ο περιορισμός με νόμο της εργάσιμης μέρας βάζει τέρμα σ’ αυτήν την ασχημία αν και δε βάζει φυσικά τέρμα στην υποαπασχόληση που πηγάζει από το συναγωνισμό των μηχανών, από την αλλαγή στην ποιότητα των χρησιμοποιουμένων εργατών, καθώς και από τις μερικές και γενικές κρίσεις». (Καρλ Μαρξ «Το Κεφάλαιο» σελ. 563 – Εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή).
Γίνεται λοιπόν εύκολα αντιληπτό γιατί τόσο μεγάλη επιμονή των εργοδοτών να επιβάλουν πλήρως νέες μορφές «ελαστικής» εργασίας. Που θα ξεκινούν από τις 13ωρες εργασίας και θα προσαρμόζονται ανάλογα με τις ανάγκες του κεφαλαίου. Μέσω αυτών αυξάνεται η εκμετάλλευση και κατ’ επέκταση η κερδοφορίας τους. Ο εργαζόμενος καλείται να δουλέψει τη μια στιγμή υπερωρίες, την άλλη μερικές ώρες μέρες ή ώρες και μετά να περάσει στην ανεργία. Έτσι λειτουργεί το καπιταλιστικό σύστημα. Πάνω σε αυτές τις βάσεις στηρίζεται η ανάπτυξη του. Αυτή στηρίζουν και οι ελληνικές κυβερνήσεις που το υπηρετούν.
Πριν 165 χρόνια οι οικοδόμοι του Λονδίνου ξεσηκώθηκαν για να εμποδίσουν την επιβολή των συγκεκριμένων μέτρων όταν τους ζητήθηκε να δουλεύουν 10ωρα και 12ωρα. Σήμερα, ας μην τα αποδεχτούν «μοιραία» οι εργαζόμενοι της χώρας μας… Ο χρόνος εργασίας δεν είναι ένας αριθμός. Συνδέεται άμεσα με την ίδια μας, τη ζωή… Η απεργία της 1ης του Οκτώβρη θα πρέπει να είναι μόνο η αρχή, στο δρόμο για να συντρίψουμε τα σχέδια αφεντικών και πολιτικών υπαλλήλων τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου