Είμαστε η γενιά που μεγάλωσε με πολλούς μπαμπούλες. Αν δεν έτρωγες το φαΐ σου θα ερχόταν ο "γύφτος", ο "αράπης", ο "Αλβανός", ο "γέρος" και μια ολόκληρη παρέλαση από πολιτικαλ κορεκτ περσόνες που εξηγούν γιατί η εργοστασιακή μας ρύθμιση είναι ο ρατσισμός κι ο Σεφερλής.
Ανάμεσα στους πολλούς μπαμπούλες ήταν κι η ΕΣΣΔ που πεινούσαν. Μιλάμε ποιος λιμός της Αθήνας στην Κατοχή; Εκατομμύρια σοβιετικοί κάθε μέρα στην Κόκκινη Πλατεία στέκονταν υπομονετικά καφκικά για ώρες για να πάρουν δύο γραμμάρια καφέ, δύο κόκκους ζάχαρης και μισή κουταλιά χορτόσουπα, γιατί προφανώς δεν είχαν δει ποτέ κρέας. Και δώσε τα ευτυχώς ηττήθηκαμε σύντροφε και πάρε την ευτυχία των μπλου τσιπς και των κινητών Νοκια.
Μετά όταν μεγαλώσαμε και πήγαμε στα πανεπιστήμια, τότε που μας περίμεναν στην πόρτα του αμφιθεάτρου μια σφαίρα μπάτσου και μια κρίση χωρίς τέλος οι διηγήσεις γίνονταν ακόμη πιο γλαφυρές, οι υπερβολές πιο ξεχειλωμενες, οι συγκρίσεις πιο αναχρονιστικές κι ανυπόστατες. Μια καλτ πινελιά σε μια τραγωδία που ξεκινούσε ως φάρσα.
Κι ερχόμαστε στο σήμερα. Με βάση τις εξελίξεις στην τεχνολογία και στις επιστήμες, την γνώση και την αυτοματοποίηση στην παραγωγή, την έκρηξη στις μετακινήσεις, στην επικοινωνία, στην εξέλιξη και επέκταση του ψηφιακού σύμπαντος. Με βάση την ανάπτυξη στις κοινωνικές επιστήμες, στις επιστήμες της συμπεριφοράς, στην ιατρική επιστήμη, τη βιολογία, ποτέ δε γνωρίζαμε καλύτερα τον άνθρωπο μέσα κι έξω, σώμα, σκέψη, συναισθήματα, αντιλήψεις και συμπεριφορές. Με βάση την σκληρή εμπειρία δύο παγκοσμίων πολέμων και την χρήση ατομικών βομβών, τους οργανισμούς και τις ενώσεις που φτιάχτηκαν υποτίθεται για την προστασία της ειρήνης και της ασφάλειας. Με βάση ακόμα και τη συσσώρευση των αγώνων του ανθρώπου για καλύτερες συνθήκες ζωής κι εργασίας.
Με βάση όλα αυτά κι άλλα τόσα έχετε συνειδητοποιήσει ότι ζούμε την χειρότερη δυνατή ζωή που θα μπορούσαμε; Δε γίνεται πιο πάτος. Μπορούμε φυσικά να ξύσουμε τον πάτο και να ανοίξουμε την καταπακτή της απόλυτης αυτοκαταστροφής. Αλλά σε κάθε περίπτωση ζούμε στον πάτο, εκεί που δεν υπάρχει πιο κάτω. Για τα περισσότερα επαγγέλματα χρειάζεται υψηλή κατάρτιση και χρόνια εκπαίδευσης για να καταλήγεις να δουλεύεις σε καταργημένα οχτάωρα ήλιο με ήλιο έξι κι εφτά ημέρες την εβδομάδα για να βγάζεις λεφτά που τελειώνουν πριν τελειώσει ο μήνας. Μιλάμε για έναν κόσμο που δεν παράγει πια πολιτισμό, που η παιδεία, η υγεία, η στέγαση, η θέρμανση, το ποιοτικό φαγητό, οι διακοπές, η ασφάλιση, η δημιουργία οικογένειας είναι λούσα για περιορισμένο κοινό. Η οικολογική καταστροφή μοιάζει πια αναπόσπαστη. Η κατάθλιψη κι οι ασθένειες της ψυχικής υγείας θερίζουν κι αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο, το ίδιο τα ναρκωτικά, ο τζόγος, το αλκοόλ, όλοι οι εθισμοί, αστράφτει μοναξιά και βρέχει αυτοκτονίες. Γίνονται γενοκτονίες μπροστά στα μάτια μας, ιμπεριαλισμός χωρίς καν πρόφαση, παντού ανεβαίνει ο φασισμός, ο νεοναζισμός, κυριαρχεί η πολιτισμική καθυστέρηση, αμφισβητείται για πρώτη φορά σε τέτοια έκταση η επιστήμη, μυρίζει μεσαίωνας, κλόουν παίρνουν κομβικές θέσεις, σκετς από μέτρια κωμωδία είναι οι πολιτικές ομιλίες, οι συγκεντρώσεις τους, οι συναντήσεις. Πυρηνική απειλή.
Τι θαρρείτε πως θα λένε οι επόμενες γενιές, αν υπάρξουν, για τον κόσμο μας; Πώς θα τον περιγράφουν; Τι επίθετα θα χρησιμοποιούν, τι χρώματα, τι περιγραφές;
Λένε δεν έζησες σε κομμουνιστική χώρα, έζησα σε καπιταλιστικές, όχι τον προηγούμενο αιώνα, σήμερα. Πόσο πιο φρικτή μπορεί να είναι η ζωή κάπου αλλού σε σχέση με τα δικά μας χάλια; Πόσο ψηλά έχουμε την μύτη; Πόση έλλειψη αυτοκριτικής κι αντίληψης της πραγματικότητας; Με τι αλαζονεία βλέπουμε και σήμερα τους άλλους πολιτισμούς πέρα από την Δύση, με τι οριεντασλισμο; Έτσι την πάτησαν κι οι Αμερικάνοι με το Ιράν, έτσι θα την πατήσουν και με την Κίνα. Με βάση αυτό το αφήγημα το Ισραήλ αντί για δολοφόνος παρουσιάζεται ως η μόνη δημοκρατία στη Μέση Ανατολή. Έχουμε περάσει στον παραλογισμό. Ένας γυμνός βασιλιάς που αρνείται να αγγίξει το δέρμα του, τις ανοιχτές πληγές του, μήπως και τσαλακώσει τα φανταστικά του ρούχα.
Έχουν κάνει το πιο ακραίο εμπάργκο στην Κούβα, στήνουν προφάσεις για πολεμική εμπλοκή, για μια ακόμη τρομοκρατία και περηφανεύονται ότι αυτό το έθνος τους, της Κούβας , έχει πεθάνει. Μια ακόμα απόδειξη ότι ο κομμουνισμός δε δουλεύει. Τα ζόμπι του δυτικού καπιταλισμού μιλάνε για νεκρούς. Ούτε ο καλύτερος τραγικός ποιητής της αρχαιότητας δε θα μπορούσε να σκεφτεί τέτοια ειρωνεία. Πουκάμισα αδειανά, ποια Ελένη;
Χωρίς βουλή χωρίς Θεό
Σα βασιλιάς σ' αρχαίο δράμα
Η Ύβρις οδηγεί στη Νέμεση.
Πού να τα ξέρει αυτά ο δυτικός πολιτισμός που ξέχασε τον Θουκυδίδη;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου