"Απαγορεύονται οι Εβραίοι και τα σκυλιά στο κατάστημα" έβλεπες σε ταμπέλες της Γερμανίας -κι όχι μόνο -του Μεσοπολέμου λίγο πριν ξεκινήσει το Ολοκαύτωμα. Αυτό που δεν αναγνώριζαν μέχρι πρότινος αυτοί που σήμερα στηρίζουν την γενοκτονία στην Παλαιστίνη και στον Λίβανο.
Σήμερα είμαστε πολιτισμένοι. Σήμερα είναι το κέρδος και το ινφλουενσινγκ το κίνητρο, η κολυμβήθρα του Σιλωάμ, για κάθε έκφραση μίσους, διακρίσεων κι αποκλεισμού.
Όπως έχω πει κι άλλες φορές είμαι ψυχολόγος και δουλεύω στην ειδική αγωγή. Ανάμεσα στα άλλα έχω φτιάξει μια μικρή ομάδα τριών εφήβων που βρίσκονται στο ευρύτερο φάσμα της νευροδιαφορετικότητας και κάποιες φορές παρέα με τα νευροτυπικα τους αδέλφια που κάνουμε εξορμήσεις στην κοινότητα. Μια υπέροχη μίξη χωρίς ταμπέλες και προκαταλήψεις, ένα μείγμα που κάθε φορά γίνεται και πιο ομοιογενές. Μπαίνουμε σε μετρό, σε λεωφορεία, σε ταξί, πάμε σε εστιατόρια, σε καφετέριες, σε μπόουλινγκ, σε καταστήματα ρούχων, σε malls, σε γήπεδα να παίξουμε μπάσκετ. Η εξέλιξή τους σε ένα τεράστιο πλαίσιο δεξιοτήτων με συγκινεί. Από εκεί που δε μπορούσαν να περάσουν έναν δρόμο τώρα χειρίζονται χάρτες, διαβάζουν ταμπέλες, ενημερώνονται από τους πίνακες, ξέρουν τα φανάρια , τις διαβάσεις, διαχειρίζονται τα χρήματά τους.
Είναι παράλληλα και κάτι που τους κάνει πολύ ευτυχισμένους, έχουν γίνει για πρώτη φορά μέλη μιας ομάδας, μαθαίνουν τη λειτουργική επικοινωνία, τον σεβασμό των άλλων και των ορίων τους, την έκφραση των αναγκών τους, γίνονται πιο ευέλικτοι στο να μην περνάει το δικό τους πάντα, στο να διαπραγματεύονται, να νιώθουν περισσότερη ενσυναίσθηση και να μπορούν να την εκφράσουν. Οι ανεπιθύμητες κι επικίνδυνες συμπεριφορές εξαφανίζονται κι αντικαθίστανται από ευγένεια, υπομονή και καταπληκτική διαχείριση θυμού κι άγχους. Κανένα εξατομικευμένο πρόγραμμα με συνέπειες σε micro επίπεδο δε μπορεί να επιφέρει τόσο μεγάλες, γενικευμένες και διαρκείς αλλαγές όσο αυτές που προέρχονται από τον συγχρονισμό της ομάδας, από τους εσωτερικούς κανόνες της. Νιώθω ένας μικρός μαέστρος που συνεδρία τη συνεδρία κάνω ένα βήμα πίσω κι αφήνω αυτό το υπέροχο σχήμα να βρει το δικό του ρυθμό. Μικρά διάσπαρτα ερεθίσματα για να πάρει μπρος η μηχανή και διαχείριση μερικών ζητημάτων ρίσκου. Κι η μπαγκέτα σε αυτούς.
Ένας τέτοιο ερέθισμα είναι τα επιτραπέζια, είναι ένας πολύ ευχάριστος τρόπος να κινηθεί η επικοινωνία, να μάθουν στη συνεργασία, στη διαχείριση της ήττας και της νίκης, στην ακολουθία κανόνων, στην εκπαίδευση σε γνωστικούς στόχους χωρίς να νιώθουν πίεση και βαρεμάρα.
Το τελευταίο διάστημα μας έχει συμβεί επαναλαμβανόμενα και σε διαφορετικές καφετέριες να έρχεται ο σερβιτόρος να μας σταματά το παιχνίδι γιατί... απαγορεύεται. Δεν είχε προηγηθεί απολύτως τίποτα, καμία συμπεριφορά που ίσως να δημιουργούσε αναστάτωση στο μαγαζί. Ούτε ίχνος. Χώρια που συνήθως επιλέγονται μαγαζιά με ελάχιστο ή καθόλου κόσμο σε ώρες εντελώς χαλαρές κι αντιεμπορικές. Όταν τα ίδια τα παιδιά τους ζήτησαν εξηγήσεις τους απάντησαν ότι απαγορεύεται η χαρτοπαιξία. Ότι θα φάνε πρόστιμο. Σε μια κοινωνία που έχει φρουτάκια ακόμα και στις τουαλέτες μας, που οι στοιχηματικες είναι χορηγοί στα πάντα, που φτιάχνουν καζίνο και μέσα σε σχολεία, απαγορεύεται το Uno και το memory. Δεν υπάρχει τέτοιος νόμος προφανώς.
Ένα παιδί με ρώτησε απογοητευμένο και μου σπαραξε την καρδιά "δε μας αφήνουν να παίξουμε γιατί είμαστε αυτιστικοί;". Σε άλλες περιπτώσεις έχει προσπαθήσει να τους κλέψει ένας ταρίφας, οδηγοί λεωφορείων δεν περιμένουν να κατέβει ο ένας από αυτούς που έχει και κινητικές δυσκολίες, οι επιβάτες δυσανασχετούν να τους δώσουν τις θέσεις που είναι προορισμένες για αυτούς. Έχουν μαζευτεί πολλά.
Ξέρω και ξέρετε ότι αν ήταν κανένας ινφλουενσερ ή τίποτα ανθυποσελεμπριτι τα ίδια μαγαζιά θα τους άφηναν και τσόχα να βγάλουν και σκονάκια με κοκαΐνη. Δεν είναι το ίδιο οι ινφλουενσερ κι οι αυτιστικοί. Προφανώς.
Θα σας πω, όμως, κάτι και στους μικροαστούς μαγαζατορες σκατοεπιχειρηματίες της κακιάς ώρας και στους πολιτικούς της μαφίας του τζόγου και στα πιστά σκυλιά τους που δε ντρέπονται να εμποδίζουν την επιστημονική παρέμβαση και να κόβουν τις εκπαιδευτικές δραστηριότητες εφήβων που προσπαθούν να ενταχθούν στη σιχαμενη τους κοινωνία:
Εμείς και τις Παρασκευές και τις Τετάρτες πλέον κι όλες τις ημέρες θα συνεχίσουμε να βγαίνουμε και να παίζουμε τα παιχνίδια μας, τις χαρτοπαιξίες μας που λέτε, και να μιλάμε και να γελάμε και να έχουμε καμία φορά και το παραπάνω άγχος μας και τις στερεουπίες μας κι ίσως να αργούμε λίγο παραπάνω να κατέβουμε από το λεωφορείο κι ίσως να θέλουμε λίγο παραπάνω χρόνο να παραγγείλουμε ή να πληρώσουμε κι ίσως να χρειάζεται να κάτσουμε σε συγκεκριμένα σημεία του μαγαζιού κι ίσως να πρέπει να προσαρμόσετε κάποτε τις συνθήκες για να έχουν όλοι πρόσβαση, όλοι την ίδια ευχάριστη διάθεση.
Μέχρι να υπάρχει ορατότητα κι ίδιες ευκαιρίες κι ίσα δικαιώματα για όλους.
Όσοι δεν το αντέχετε αυτό, εγώ δεν έχω πρόβλημα, έχω και τέτοιους φίλους, αρκεί να μην προκαλείτε, να κρατάτε αυτές τις κουλτούρες και τις συμπεριφορές για το σπίτι σας και την κρεβατοκάμαρα σας.
Ξηγημένοι ή να αρχίσω και τις ενημερώσεις για τα ονόματα των μαγαζιών να μάθει όλος ο κόσμος που δεν πρέπει να παίζουμε Uno;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου