Κάθε φορά που οι εργαζόμενοι διεκδικούν προσλήψεις ή αύξηση της χρηματοδότησης για ανάγκες όπως Υγεία και Παιδεία, μέτρα ανακούφισης από την ακρίβεια ή ουσιαστική στήριξη του λαϊκού εισοδήματος, η κυβέρνηση επικαλείται τους δημοσιονομικούς περιορισμούς, τους κανόνες και τους «κόφτες» της ΕΕ.
«Δεν επιτρέπεται», «δεν υπάρχουν περιθώρια», «οι ευρωπαϊκές δεσμεύσεις είναι αδιαπραγμάτευτες» είναι μερικές από τις απαντήσεις.
Οταν όμως πρόκειται για τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου, οι ίδιες αυτές δεσμεύσεις τελούν υπό διαπραγμάτευση.
Η στάση της κυβέρνησης στις διαπραγματεύσεις για το 21ο πακέτο κυρώσεων κατά της Ρωσίας είναι αποκαλυπτική.
Συγκεκριμένα, απείλησε ουσιαστικά να μπλοκάρει τη συμφωνία μέχρι να εξασφαλίσει εξαίρεση για τη συνέχιση της μεταφοράς ρωσικού LNG από ελληνικά συμφέροντα προς τρίτες χώρες, ικανοποιώντας ένα αίτημα που προωθούσε ανοιχτά η «Dynagas» του εφοπλιστή Προκοπίου.
Και τελικά η εξαίρεση εξασφαλίστηκε.
Εκεί που για τον εργαζόμενο η ΕΕ παρουσιάζεται ως ένας αμετακίνητος μηχανισμός κανόνων και περιορισμών, για τους εφοπλιστές μετατρέπεται σε πεδίο σκληρής διαπραγμάτευσης, ειδικών εξαιρέσεων και προσαρμογών.
Εκεί που οι λαϊκές ανάγκες σκοντάφτουν στους «δημοσιονομικούς κανόνες», τα επιχειρηματικά συμφέροντα βρίσκουν κυβερνήσεις πρόθυμες να συγκρουστούν, να διαπραγματευτούν και να ασκήσουν βέτο. Δεν πρόκειται για αντίφαση.
Είναι ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί το αστικό κράτος.
Η αποφασιστικότητα που δεν επιδεικνύεται ποτέ όταν πρόκειται για μισθούς, συντάξεις και άλλες λαϊκές ανάγκες εμφανίζεται αμέσως όταν διακυβεύονται τα κέρδη των ισχυρών επιχειρηματικών ομίλων.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου