Πιο κοντά είναι η απόσταση μεταξύ του χαμόγελου του φασίστα από το μαχαίρωμα, το φονικό, την επίθεση.
Δεν πάνε πολλές μέρες που στο Πρώτο Δημοτικό Μεγάρων βγήκε μια ανακοίνωση που ευχαριστούσε θερμά τον Ηλία Κασιδιάρη -που μόλις έβγαινε από την φυλακή- για τη δωρεά του για την ανακατασκευή της στέγης του σχολείου. Ήταν η ανάγκη, λέει, μεγάλη και δεν ήθελαν να πολιτικοποιήσουν το ζήτημα.
Σκεφτόμουν ακόμα και να γράψω για αυτό. Πώς θα σταθεί αυτός ο «μεγάλος χορηγός» -μαζί με τις ιδέες τους και τους πολιτικούς του συμμάχους- σε περίπτωση που κάποιο από αυτά τα παιδιά ήταν/ είναι/ γίνει ομοφυλόφιλος, τρανς, λεσβία, πρόσφυγας, μετανάστης, κομμουνιστής, κτλ. Δωρεά με το ένα χέρι, ρόπαλο στο άλλο.
Η πραγματικότητα ξεπέρασε την υπόθεση που έκανα. Το μίσος του φασίστα είναι λάβα, ακράτητη, βγαίνει από τα σωθικά σαν πρόωρη εκσπερμάτωση πιτσιρικά που το κάνει για πρώτη φορά. Δεν αντέχει να κρυφτεί, δε μπορεί να καμουφλαριστεί ούτε για τα προσχήματα, ούτε για λίγους μήνες, ούτε για να φτάσουν μέχρι τις εκλογές με το μανδύα του δημοκράτη, του σωφρονισμένου, του χαμογελαστού παιδιού.
Σήμερα λίγα χιλιόμετρα πιο δίπλα από το πλυντήριο των Μεγάρων δυο τύποι περίμεναν έναν αντιφασίστα 32 χρονών να βγει από το σπίτι του. Καθώς ανέβαινε στη μηχανή τον πλησίασαν κι εξηγώντας τις «πολιτικές τους θέσεις», τον μαχαίρωσαν δυο φορές στα πόδια και προσπάθησαν να τον αποτελειώσουν με ένα τελευταίο μαχαίρωμα στην κοιλιά. Ευτυχώς δεν τα κατάφεραν. Τα τραύματα είναι βαθιά και το παιδί στο Τζάνειο. Ελπίζω μέσα από την ψυχή μου να τα καταφέρει να είναι σύντομα πίσω στους αγώνες. Δεν χρειαζόμαστε άλλους Φύσσες.
Νιώθω έναν περίεργο εφησυχασμό στην κοινωνία. Σαν η Χρυσή Αυγή να ήταν ένας εφιάλτης που τελείωσε, ξυπνήσαμε, σκουπίσαμε τον ιδρώτα, ήπιαμε καφέ και προχωράμε. Σαν η αστική δικαιοσύνη και το σωφρονιστικό σύστημα να έχουν τόσο ουσιαστικό ρόλο μέσα στην κοινωνία που ξεριζώνουν την φρίκη κι όσα τη γέννησαν με μια κίνηση, φτάνοντας στα μεγαλύτερα βάθη, στα έγκατα. Σα να ήταν μια ταινία, ένα σύμβολο, μια αλληγορία με οριστικό κι αμετάκλητο happy end.
Δε δικαιούμαστε να αιφνιδιαστούμε για δεύτερη φορά. Δεν έχουμε την πολυτέλεια να είμαστε αφελείς, αδιάφοροι, ανέμελοι. Οι συνθήκες δεν είναι ίδιες, είναι πιο εύφορες. Η ανάγκη ύπαρξης τέτοιων φιδιών είναι τεράστια. Τα βλέπετε σε απευθείας μετάδοση, τα ακούτε τι γίνεται στη Γαλλία, στην Ισπανία. Αυτά τα φίδια έχουν μπει μπροστά για να φυλάξουν τους αστούς από τον λαό που οργίζεται και βγαίνει στους δρόμους γιατί η αδικία χτυπάει κόκαλο και πράγματα σκοτεινιάζουν ραγδαία.
Από την άλλη, οι νοοτροπίες, οι κουλτούρες – μαζί με τις πρακτικές και την εμπειρία- έχουν αφομοιωθεί από την ελληνική κοινωνία το προηγούμενο διάστημα. Στην πρώτη στροφή αυτού του τραγουδιού. Έχουν φυσιολογικοποιηθεί και κανονικοποιηθεί οι φασίστες, οι λέξεις τους, τα αιτήματά τους.
Δεν χρειάζονται οπωσδήποτε σινιάλο από κάποιον συγκεκριμένο. Μια διαταγή. Η ίδια παρουσία του έξω -και το ξέπλυμα- είναι από μόνα τους σήμα κι αφορμή για δράσεις. Πλέον υπάρχουν πολλά ημιαυτόνομα υπόγεια που είναι έτοιμα να χύσουν το δηλητήριό τους από τα φρεάτια. Εκεί που περπατάμε, εκεί που συχνάζουν τα παιδιά μας, αυτοί που αγαπάμε.
Παίδες, ο φασισμός δεν είναι παιχνίδι. Τα μάτια μας δεκατέσσερα κι η ανοχή μας μηδενική. Έχουμε πόλεμο.
Μάγδα μου, γλυκιά, ελπίζω να είσαι καλά διαβάζοντας την είδηση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου