Τελικά ποιος σκοτώνει ποιον στη Βενεζουέλα;

Διεθνή

Τα τελευταία 24ωρα τα διεθνή μέσα ενημέρωσης αλλά και αρκετά από τα ιδιωτικά κανάλια της Βενεζουέλας (τα οποία στο παρελθόν συμμετείχαν σε επιχειρήσεις πραξικοπηματικής ανατροπής της κυβέρνηση) αφήνουν να εννοηθεί ότι οι 22 νεκροί στα επεισόδια των τελευταίων ημερών σκοτώθηκαν από τις αρχές ασφαλείας.

Στην Ελλάδα μάλιστα ορισμένοι δημοσιογράφοι φτάνουν στο σημείο να αποκαλούν τον εκλεγμένο πρόεδρο Μαδούρο δολοφόνο δικτάτορα.

Όπως προκύπτει όμως από την λίστα που παρουσιάζει το (κυβερνητικό) δίκτυο Telesur, τα πράγματα ίσως είναι πολύ διαφορετικά.

• O Yey Amaro, 37χρονος αστυνομικός παρασύρθηκε από αυτοκίνητο αντικυβερνητικών διαδηλωτών στις 11 Απριλίου.
• Ο Kevin Leon, δολοφονήθηκε από διαδηλωτές που επιτέθηκαν στο κατάστημά του.
• Η 83χρονη Ricarda de Lourdes, πέθανε στο σπίτι της στο Καράκας από άσχετα αίτια καθώς λόγω των επεισοδίων δεν μπορούσε να προσεγγίσει ασθενοφόρο να την παραλάβει.
• Ο Ramon Martinez, 29 ετών πυροβολήθηκε από μέλη της αντιπολίτευσης. Εργαζόταν στο ίδιο κατάστημα με τον Kevin Leon.
• Ο Brayan Principal, 13 ετών πυροβολήθηκε από διαδηλωτές.
• Η Paola Ramirez, 23 ετών πυροβολήθηκε 20 φορές από μέλη της δεξιάς οργάνωσης Vente Venezuela

Επίσης εννέα διαδηλωτές της αντιπολίτευσης πέθαναν από ηλεκτροπληξία, όταν επιχείρησαν να παραβιάσουν κατάστημα το οποίο διέθετε ηλεκτροφόρο σύρμα στην είσοδο.

Τρεις θάνατοι (Gruseny Antonio Canelon, Miguel Angel Colmenarez και Melvin Guitanυπό) βρίσκονται υπό αστυνομική διερεύνηση καθώς αποδίδονται από την αντιπολίτευση σε άγνωστους οπλοφόρους.

Τρία ακόμη περιστατικά (Oliver Villa Camargo, Carlos Moreno, Jairo Ortiz) αποδίδονται επίσης σε πυροβολισμούς από αγνώστους αλλά πιθανόττα συνδέονται με δράση κοινών εγκληματιών – το Καράκας θεωρείται η πιο επικύνδυνη πόλη στον πλανήτη λόγω των ένοπλων ληστειών.

Τέλος ένας διαδηλωτής, ο Daniel Queliz, σκοτώθηκε από αστυνομικό κατά τη διάρκεια εκτεταμένων επεισοδίων μεταξύ της αστυνομίας και αντικυβερνητικών δυνάμεων.

Πηγή: info-war.gr

---

Η Σφήκα: Διεθνή

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Συρία: Μετά την πτώση του Χαλεπιού

Πάνος Πέτρου

Μετά από μήνες πολιορκίας και βομβαρδισμών, το Χαλέπι έπεσε στα χέρια των πιστών στον Μπασάρ Αλ Άσαντ δυνάμεων. Πρόκειται για εξαιρετικά σοβαρή εξέλιξη, με μια σειρά τρόπους.

Τρα­γω­δία

Πρώτο, είναι μια νέα αν­θρώ­πι­νη τρα­γω­δία, στη με­γά­λη αλυ­σί­δα τρα­γω­διών που ζει η ευ­ρύ­τε­ρη πε­ριο­χή (Συρία, Ιράκ, Υε­μέ­νη, Λιβύη, Τουρ­κία). Όταν συ­γκρού­ο­νται μη­χα­νι­σμοί προ­πα­γάν­δας, αρκεί η κοινή λο­γι­κή. Στο Χα­λέ­πι προ­ε­λαύ­νουν σι­ι­τι­κές πο­λι­το­φυ­λα­κές που κι­νη­το­ποι­ή­θη­καν από Ιράν, Συρία, Αφ­γα­νι­στάν, Λί­βα­νο, για «θρη­σκευ­τι­κό πό­λε­μο» με ό,τι συ­νε­πά­γε­ται αυτό. Η μοίρα των σου­νι­τών στη Φα­λού­τζα, το Ρα­μα­ντί (και προ­σε­χώς στη Μο­σού­λη) μετά την «απε­λευ­θέ­ρω­σή» τους από το Ισλα­μι­κό Κρά­τος, αρκεί ως προει­δο­ποί­η­ση.

Στο ανα­το­λι­κό Χα­λέ­πι αμ­φι­σβη­τή­θη­κε ένο­πλα η εξου­σία του Άσαντ για 4 χρό­νια. Η τύχη της Χάμα το 1982 (όταν ο πα­τέ­ρας Άσαντ συ­νέ­τρι­ψε μια ένο­πλη εξέ­γερ­ση των Αδελ­φών Μου­σουλ­μά­νων) ή πιο πρό­σφα­τα της Χομς (που με­τα­τρά­πη­κε σε «πό­λη-φά­ντα­σμα» από τον γιό Άσαντ) αρ­κούν ως προει­δο­ποί­η­ση.

Το Χα­λέ­πι σφυ­ρο­κο­πή­θη­κε επί μήνες από τη ρω­σι­κή αε­ρο­πο­ρία. Θα ήταν του­λά­χι­στον αφε­λής όποιος υπο­τι­μά ότι ο ρω­σι­κός στρα­τός «ξα­να­στή­θη­κε στα πόδια του» με τη νίκη του στην Τσε­τσε­νία, όπου απέ­κτη­σε μια πολύ συ­γκε­κρι­μέ­νη «εκ­παί­δευ­ση» στο «πώς ανα­κα­τα­λαμ­βά­νεις πό­λεις από ισλα­μι­στές αντάρ­τες».

Ση­μείο κα­μπής

Δεύ­τε­ρο, πρό­κει­ται για ένα πο­λι­τι­κό μή­νυ­μα. Αν και η δυ­να­μι­κή του 2011 είχε θα­φτεί εδώ και πολύ καιρό, η ανα­κα­τά­λη­ψη του Χα­λε­πιού από τις δυ­νά­μεις του Άσαντ δια­τη­ρεί έναν ισχυ­ρό συμ­βο­λι­σμό για όσους (κυ­ρί­ως πρό­σφυ­γες πλέον) ήλ­πι­ζαν ότι θα ζή­σουν κά­πο­τε σε μια Συρία χωρίς τον Άσαντ. «Δεν υπάρ­χει ρουά-ματ. Ο βα­σι­λιάς δεν πε­θαί­νει!», φώ­να­ζε ο δε­σμο­φύ­λα­κας στον κρα­τού­με­νο, σε μια συ­ρια­κή ται­νία μι­κρού μή­κους.

Τρίτο, πρό­κει­ται για ένα γε­γο­νός που απο­τε­λεί ση­μείο κα­μπής στην πο­ρεία του πο­λέ­μου. Ολο­κλη­ρώ­νε­ται με την ανα­κα­τά­λη­ψη του Χα­λε­πιού, η εκ­στρα­τεία του Άσαντ με στόχο να θέσει υπό τον έλεγ­χό του τη λε­γό­με­νη «χρή­σι­μη Συρία». Μπο­ρεί στο χάρτη να είναι το 30% του εδά­φους, αλλά πρό­κει­ται για τις ση­μα­ντι­κό­τε­ρες πό­λεις, την πλειο­ψη­φία του πλη­θυ­σμού, τις βα­σι­κές οδι­κές αρ­τη­ρί­ες, που «ενώ­νο­νται» σε ένα «Υ». Οι Κούρ­δοι και οι σύμ­μα­χοί τους στις Συ­ρια­κές Δη­μο­κρα­τι­κές Δυ­νά­μεις ελέγ­χουν τη βο­ρειο­α­να­το­λι­κή Συρία, το Ισλα­μι­κό Κρά­τος δια­τη­ρεί τη Ράκα, στο Ιντλίμπ (όπου την εξου­σία κρατά η Αλ Νούσ­ρα και άλλες σα­λα­φι­στι­κές ορ­γα­νώ­σεις) «σπρώ­χνο­νται» συ­στη­μα­τι­κά όσοι εγκα­τα­λεί­πουν τις πό­λεις που ανα­κα­τα­λαμ­βά­νει το κα­θε­στώς, ενώ το φι­λο­δυ­τι­κό «Μέ­τω­πο του Νότου» είναι κα­θη­λω­μέ­νο σε μια λω­ρί­δα γης στα σύ­νο­ρα με την Ιορ­δα­νία, σε μια άτυπη εκε­χει­ρία με το κα­θε­στώς που κρα­τά­ει πάρα πολ­λούς μήνες.

Και τώρα;

Δια­μορ­φώ­νε­ται ένα σκη­νι­κό που μένει να φανεί αν θα ανα­τρα­πεί ένο­πλα ή αν θα πα­γιω­θεί έστω προ­σω­ρι­νά. Σ’ αυτό το γρίφο υπάρ­χουν πολ­λοί πα­ρά­γο­ντες: Αν η Ρωσία θα δώσει πρά­σι­νο φως στον Άσαντ να ανα­κα­τα­λά­βει όλη τη Συρία. Αν οι ΗΠΑ θα πα­ρα­μεί­νουν σε γραμ­μή «ανο­χής» της επέ­λα­σης του Άσαντ ή ο «θρή­νος» για το Χα­λέ­πι προ­ε­τοι­μά­ζει μια σκλή­ρυν­ση της στά­σης τους. Ποιος θα κι­νη­θεί τα­χύ­τε­ρα προς τη Ράκα (οι Κούρ­δοι και οι σύμ­μα­χοί τους ή ο Άσαντ; Και με ποιας με­γά­λης δύ­να­μης τη στή­ρι­ξη;). Τι θα γίνει με την «τουρ­κι­κή» ζώνη στη βό­ρεια Συρία, αλλά και με τη Ρο­ζά­βα.

Και βέ­βαια, οι πλη­γές του εμ­φυ­λί­ου (που πήρε έντο­νο «θρη­σκευ­τι­κό» χα­ρα­κτή­ρα και γί­νε­ται όλο και πιο άγριος) μέ­νουν ανοι­χτές και μπο­ρούν να τρο­φο­δο­τή­σουν νέες συ­γκρού­σεις: από μια στρο­φή των αντι­κα­θε­στω­τι­κών πο­λι­το­φυ­λα­κών σε «ανταρ­το­πό­λε­μο» ή και σε ακόμα πε­ρισ­σό­τε­ρες επι­θέ­σεις «τρο­μο­κρα­τί­ας» (άλλοι από φόβο τι θα τους συμ­βεί αν πα­ρα­δο­θούν, άλλοι από επι­μο­νή να συ­νε­χι­στεί η «τζι­χάντ», άλλοι με την εν­θάρ­ρυν­ση της Σα­ου­δι­κής Αρα­βί­ας και του Κατάρ) μέχρι τη δράση των πο­λυά­ριθ­μων πο­λι­το­φυ­λα­κών που έχουν ου­σια­στι­κά αντι­κα­τα­στή­σει τον παλιό «συ­ρια­κό στρα­τό». Τα διαρ­κή εμπό­δια στην υλο­ποί­η­ση της εκε­χει­ρί­ας για με­τα­φο­ρά αμά­χων είναι ένα πρώτο δείγ­μα: Σι­ϊ­τι­κές πο­λι­το­φυ­λα­κές πυ­ρο­βο­λούν λε­ω­φο­ρεία που έχει στεί­λει το ίδιο το κα­θε­στώς για με­τα­φο­ρά πο­λιορ­κη­μέ­νων του Χα­λε­πί­ου, σα­λα­φι­στές πυρ­πο­λούν λε­ω­φο­ρεία που θα με­τέ­φε­ραν τους πο­λιορ­κη­μέ­νους (από τους αντι­κα­θε­στω­τι­κούς) των αλε­βι­τι­κών χω­ριών.

Είναι μια με­γά­λη συ­ζή­τη­ση η ίδια η «λύση» που ίσως προ­κύ­ψει και η οποία κατά πάσα πι­θα­νό­τη­τα δεν θα αλ­λά­ζει τις ζωές των Σύρων προς το κα­λύ­τε­ρο. Αλλά όπως φαί­νε­ται απέ­χου­με ακόμα από έστω αυτή τη «σάπια» λύση, που του­λά­χι­στον θα έβαζε ένα τέλος στη φρίκη του πο­λέ­μου.

«Αν­θρω­πι­στι­κά» γε­ρά­κια

Τα γε­γο­νό­τα στο Χα­λέ­πι απο­τέ­λε­σαν ση­μα­ντι­κό γε­γο­νός και όσον αφορά τη διε­θνή συ­ζή­τη­ση. Πάνω στην πτώση του Χα­λε­πιού σπε­κου­λά­ρουν οι οπα­δοί του «φι­λε­λεύ­θε­ρου πα­ρεμ­βα­τι­σμού» για να αντε­πι­τε­θούν ιδε­ο­λο­γι­κά και να απο­κα­τα­στή­σουν το δόγμα της «αν­θρω­πι­στι­κής πα­ρέμ­βα­σης». Το δόγμα αυτό είχε δε­χτεί τε­ρά­στια πλήγ­μα­τα μετά το Ιράκ. Επι­χει­ρή­θη­κε να «ανα­βα­πτι­στεί» στη Λιβύη, αλλά τα κα­τα­στρο­φι­κά απο­τε­λέ­σμα­τα της επέμ­βα­σης απο­δυ­νά­μω­σαν ακόμα πε­ρισ­σό­τε­ρο το επι­χεί­ρη­μα.

Σή­με­ρα η τρα­γω­δία στο Χα­λέ­πι αξιο­ποιεί­ται ως «αντε­πι­χεί­ρη­μα». Αν το Ιράκ και η Λιβύη έδει­ξαν «το κό­στος των επεμ­βά­σε­ων», λέει ο συλ­λο­γι­σμός, το Χα­λέ­πι δεί­χνει «το κό­στος της μη-επέμ­βα­σης». Κι έτσι ο υπο­κρι­τι­κός «θρή­νος» για τους άμα­χους νε­κρούς του Χα­λε­πιού συ­νο­δεύ­ε­ται από «αυ­το­κρι­τι­κές» πο­λι­τι­κών στε­λε­χών του «δυ­τι­κού κό­σμου που δεν έπαι­ξε το ρόλο του» και κρι­τι­κές σε όποιον ενα­ντιώ­θη­κε στην προ­ο­πτι­κή πα­ρέμ­βα­σης στη Συρία το 2013. Αυτοί που έχουν τόσο αίμα στα χέρια τους προ­σπα­θούν σή­με­ρα να «ισο­φα­ρί­σουν», ισχυ­ρι­ζό­με­νοι ότι «έχει αίμα στα χέρια του» και όποιος αντι­δρά στην κλι­μά­κω­ση του πο­λέ­μου!

Αρι­στε­ρά

Απέ­να­ντι σε αυτή την πίεση, πολ­λές αντι­δρά­σεις κό­σμου της Αρι­στε­ράς ήταν βαθιά προ­βλη­μα­τι­κές. Η «φι­λι­κό­τη­τα» προς τον Άσαντ και τη Ρωσία, που συ­νο­δεύ­ει κά­ποιες ανα­λύ­σεις από το 2011 ακόμα, έφτα­σε σε πα­ρο­ξυ­σμό το τε­λευ­ταίο διά­στη­μα, στη­ριγ­μέ­νη σε επι­χει­ρή­μα­τα που ανή­κουν πα­ρα­δο­σια­κά στο ιδε­ο­λο­γι­κό οπλο­στά­σιο του αντι­πά­λου –από μια κα­τά­στα­ση «άρ­νη­σης» όσον αφορά τους άμα­χους νε­κρούς, μέχρι τη δι­καιο­λό­γη­ση των εγκλη­μά­των «αφού οι αντάρ­τες είχαν οχυ­ρω­θεί σε πυ­κνο­κα­τοι­κη­μέ­νες πε­ριο­χές», μέχρι την πε­ρι­γρα­φή όσων συ­νέ­βη­σαν ως «απε­λευ­θέ­ρω­ση»! Επι­στρα­τεύ­τη­κε το «δι­καί­ω­μα της νό­μι­μης κυ­βέρ­νη­σης να ζη­τή­σει τη βο­ή­θεια του Ιράν και της Ρω­σί­ας», που ανα­κα­λύ­πτει «νο­μι­μό­τη­τα» στον Μπα­σάρ, που κλη­ρο­νό­μη­σε την εξου­σία από τον πα­τέ­ρα του, ο οποί­ος την είχε κα­τα­λά­βει με πρα­ξι­κό­πη­μα ενά­ντια στην αρι­στε­ρή πτέ­ρυ­γα του Μπάαθ, που «αθω­ώ­νει» κάθε ιμπε­ρια­λι­στι­κή επέμ­βα­ση, αν αυτή γίνει «κα­τό­πιν πρό­σκλη­σης της νό­μι­μης κυ­βέρ­νη­σης».

Αλλά πιο επι­κίν­δυ­νη είναι η «κρυφή γοη­τεία του πο­λέ­μου ενά­ντια στην τρο­μο­κρα­τία». Όλη η επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία που επι­στρα­τεύ­τη­κε για να στη­ρί­ξει την επι­χεί­ρη­ση Άσαντ-Ρω­σί­ας στο Χα­λέ­πι οδη­γεί εύ­κο­λα κά­ποιον να ετοι­μα­στεί να πα­νη­γυ­ρί­σει και για την επι­χεί­ρη­ση Βα­γδά­της-ΗΠΑ στη Μο­σού­λη, ή να στη­ρί­ξει τον (δι­κτά­το­ρα, αλλά κο­σμι­κό) Σίσι στον πό­λε­μό του κατά του εκεί ισλα­μι­κού αντάρ­τι­κου (ή να κάνει την αυ­το­κρι­τι­κή του που ενα­ντιώ­θη­κε στην αμε­ρι­κα­νι­κή επέμ­βα­ση στο Αφ­γα­νι­στάν, που δεν «πα­νη­γύ­ρι­σε» τα αμε­ρι­κα­νι­κά χτυ­πή­μα­τα στη νότια Υε­μέ­νη κατά της Αλ Κάι­ντα, ή τις βόμ­βες του «διε­θνούς συ­να­σπι­σμού» στη Ράκα).

Ο Όουεν Τζό­ουνς, με τον οποίο μπο­ρεί να δια­φω­νή­σει κα­νείς σε πολλά ως «θε­ω­ρη­τι­κό» της αρι­στε­ρής πτέ­ρυ­γας των Ερ­γα­τι­κών, πα­ρε­νέ­βη εύ­στο­χα στο διά­λο­γο με άρθρο του.

«Η Συρία μας υπεν­θυ­μί­ζει την ανά­γκη της συ­νέ­πειας. Όσοι από μας ενα­ντιω­θή­κα­με πα­θια­σμέ­να στους πο­λέ­μους της Δύσης σε Ιράκ και Λιβύη δεν εί­μα­στε απο­λο­γη­τές του Πού­τιν και του Άσαντ. Αντί­στοι­χα, όσοι κα­τη­γο­ρούν τους αντι­πά­λους της δυ­τι­κής επέμ­βα­σης θα έπρε­πε να ντρέ­πο­νται πε­ρισ­σό­τε­ρο για το Ιράκ και τη Λιβύη: για τους εκα­το­ντά­δες χι­λιά­δες νε­κρούς, τη θρη­σκευ­τι­κή σύ­γκρου­ση, τα εκα­τομ­μύ­ρια εκτο­πι­σμέ­νων, τις εξ­τρε­μι­στι­κές ορ­γα­νώ­σεις που άν­θι­σαν μέσα στο χάος. Θα έπρε­πε να μι­λή­σουν για τη συμ­μα­χία της Δύσης με μια δι­κτα­το­ρία που απο­κε­φα­λί­ζει κόσμο όπως η Σα­ου­δι­κή Αρα­βία, η οποία εξά­γει εξ­τρε­μι­σμό –και στη Συρία– και η οποία σφα­γιά­ζει Υε­μέ­νιους πο­λί­τες με βρε­τα­νι­κές βόμ­βες.

Αν ενα­ντιώ­νε­σαι στα εγκλή­μα­τα πο­λέ­μου, αν ενα­ντιώ­νε­σαι στις δο­λο­φο­νί­ες αθώων πο­λι­τών, πρέ­πει να μιλάς όποιος κι αν είναι ο υπεύ­θυ­νος. Δεν υπάρ­χει αντί­φα­ση στο να ενα­ντιώ­νε­σαι στα εγκλή­μα­τα και της δυ­τι­κής και της ρω­σι­κής εξω­τε­ρι­κής πο­λι­τι­κής ή στο να κα­ταγ­γέλ­λεις τις βόμ­βες και της Συ­ρί­ας και της Σα­ου­δι­κής Αρα­βί­ας. Εγώ αυτό το απο­κα­λώ συ­νέ­πεια».

ΥΓ: Κά­ποιοι σύ­ντρο­φοι εστιά­ζουν στην ανά­γκη «να ητ­τη­θούν τα σχέ­δια του αμε­ρι­κα­νι­κού ιμπε­ρια­λι­σμού» και «να επι­βιώ­σει το μπα­α­θι­κό κρά­τος». Aν αξί­ζει το μπα­α­θι­κό κρά­τος κά­ποια αντι-ιμπε­ρια­λι­στι­κή στή­ρι­ξη (σή­με­ρα και όχι το 1960), ποια ήταν πραγ­μα­τι­κά τα σχέ­δια των ΗΠΑ για τη Συρία (το 2011 και όχι το 2003), τι συ­νέ­βη στη Συρία (το 2011, το 2013, το 2015…) και ποια η σχέση ΗΠΑ-φο­ντα­με­ντα­λι­στι­κού Ισλάμ (το 2016 και όχι το 1979), όλα αυτά θα απαι­τού­σαν ένα άλλο άρθρο. Αλλά πέραν αυτών των δια­φω­νιών, θα ήταν πιο φρό­νι­μο να πε­ριο­ρι­στεί κα­νείς στη θέση ότι «η γε­ω­πο­λι­τι­κή» ιε­ραρ­χεί­ται ψη­λό­τε­ρα από όσα κάνει το κα­θε­στώς Άσαντ στη Συρία, και να μην επι­χει­ρεί να τα «ξε­πλύ­νει» βα­φτί­ζο­ντας τα πάντα «προ­πα­γάν­δα» και βλέ­πο­ντας πα­ντού «να­τοϊ­κούς»… Αυτό είναι μια καλή αφε­τη­ρία, για να συ­ζη­τη­θούν σο­βα­ρά και τα πα­ρα­πά­νω…

*Ανα­δη­μο­σί­ευ­ση από την "Ερ­γα­τι­κή Αρι­στε­ρά" που κυ­κλο­φο­ρεί

Πηγή: rproject.gr

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Κούβα και προσωπολατρία

Διεθνή

Η Κούβα ως επανάσταση, πέρα από τα όποια θετικά είχε, ξεχώρισε και από το γεγονός ότι δεν καλλιεργήθηκε προσωπολατρία γύρω από τον Φιντέλ Κάστρο. Δεν ακολουθήθηκε δηλαδή ένας συνήθης, για πολλές άλλες περιπτώσεις μεταβατικών κοινωνιών, δρόμος. Ωριμότητα, δίδαγμα, αντίληψη; Πάντως ήταν μια εμφανής επιλογή.

Όπως δήλωσε πρόσφατα, ο Ραούλ Κάστρο θα καταθέσει στην Εθνοσυνέλευση ένα σχέδιο νόμου ώστε να αποτραπεί οποιαδήποτε εκδήλωση προσωπολατρίας. Τόνισε ότι ο Φιντέλ Κάστρο επέμενε όσο ζούσε και ήταν επιθυμία του μετά τον θάνατό του «το όνομά του κι η μορφή του να μην χρησιμοποιηθούν ποτέ στις ονομασίες θεσμών, τοποθεσιών, πάρκων, λεωφόρων, δρόμων ή άλλων δημόσιων τόπων, και να μην ανεγερθούν ποτέ γι’ αυτόν μνημεία, ανδριάντες, αγάλματα και άλλα τέτοια παρόμοια».

Αν γίνει σεβαστή, η επιθυμία του Κάστρο θα είναι άλλη μια συμβολή στην πιο ανθρώπινη διαχείριση των ηγετών και σε μια πιο προσγειωμένη και ρεαλιστική αποτίμηση της συμβολής μεγάλων προσωπικοτήτων στην υπόθεση της χειραφέτησης και απελευθέρωσης. Ο κουβανικός λαός μπορεί να βρει άλλους τρόπους να τιμά και να θυμάται τους ηγέτες του. Είναι ενδεικτικό πως όσο ζούσε ο Φιντέλ φαινόμενα προσωπολατρίας δεν είχαν παρατηρηθεί στην Κούβα. Η μορφή του απεικονίζεται μόνο σε δύο γραμματόσημα που κυκλοφόρησαν την εποχή του μπρεζνιεφισμού. Το κύριο βάρος δόθηκε στην προβολή προσώπων που είχαν περάσει στην ιστορία, όπως ο Χοσέ Μαρτί ή ο Τσε Γκεβάρα.

Το γεγονός αυτό έχει τη σημασία του και χρεώνεται θετικά στον Φιντέλ Κάστρο.

Βέβαια η αποκαστροποίηση της Κούβας είναι άλλη υπόθεση, όπως και το αν θα ερμηνευτεί με αυτόν τον τρόπο η γνωστοποίηση της επιθυμίας του Φ. Κάστρο. Τα βήματα που θα κάνει η χώρα από ‘δω και μπρος δεν θα είναι εύκολα, και μένει να δούμε το φορτίο που διατηρείται από την επανάσταση του 1959 μέσα στον ίδιο τον λαό. Εκεί θα κριθούν πολλά.

Πηγή: e-dromos.gr

---

Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Το αντιπαγκοσμιοποιητικό ρεύμα

Του Γιάννη Ραχιώτη

Το αποτέλεσμα των αμερικανικών εκλογών, όπως και το Brexit, με κριτήριο τις δημοσκοπήσεις ήταν έκπληξη. Πρέπει, όμως, να παραδεχθούμε ότι οι δημοσκοπήσεις δεν ήταν στημένες αφού και οι εταιρείες που εργάστηκαν για την άλλη όχθη δεν έκαναν διαφορετικές προγνώσεις. Φαίνεται ότι τα περιθωριοποιημένα κοινωνικά στρώματα ή δεν προσεγγίζονται ή δεν εκφράζονται στις δημοσκοπήσεις. Όμως αυτά τα αποτελέσματα δεν θα έπρεπε να θεωρούνται έκπληξη μπροστά σε αυτό το οποίο προκάλεσε η νεοφιλελεύθερη απορρύθμιση στους λαούς αυτών ακριβώς των χωρών που, πιο επιθετικά απ’ όλες, εδώ και 40 περίπου χρόνια εφαρμόζουν νεοφιλελεύθερες πολιτικές, με συνέπεια οι ελίτ τους να έχουν συσσωρεύσει πολύ περισσότερο πλούτο, ενώ η φτώχεια ακουμπάει πλέον τον μισό πληθυσμό τους.

Το αποτέλεσμα του βρετανικού δημοψηφίσματος και η νίκη του Τραμπ οφείλονται, σε πολύ μεγάλο βαθμό, στην εργατική τάξη και τους φτωχούς, δηλαδή στα θύματα του νεοφιλελευθερισμού και της παγκοσμιοποίησης. Αυτοί παρ’ ότι διαμόρφωσαν τις πλειοψηφίες, δεν ηγεμόνευσαν σ’ αυτές. Έστω και έτσι, ήταν μια νίκη τους. Με σαφέστερο περιεχόμενο στην περίπτωση της Βρετανίας, πιο αμφιλεγόμενη στην περίπτωση των ΗΠΑ. Το τμήμα της βρετανικής ελίτ που ηγήθηκε του Brexit και των Ρεπουμπλικανών που στήριξε τον, εκτός πολιτικού κατεστημένου μεγαλοαστό, Τραμπ, δεν εκπροσωπούν φυσικά τα θύματα. Συνδιαλέγονται μαζί τους αλλά δεν άλλαξαν στρατόπεδο. Είχαν τους δικούς τους λόγους να επιδιώκουν αλλαγή πορείας.

Η τεράστια εκχώρηση κρατικής κυριαρχίας από τα εθνικά κράτη προς την Ε.Ε. στέρησε από τη, βαθιά ριζωμένη στη χώρα της, βρετανική αστική τάξη σημαντικά πεδία λήψης αποφάσεων και αυτό ένα μειοψηφικό μέρος της μάλλον το θεωρεί αρνητική εξέλιξη. Στις ΗΠΑ ένα μέρος του πολιτικού κατεστημένου φαίνεται πως έστω και την τελευταία στιγμή αντέδρασε στην προοπτική σύγκρουσης, ακόμα και πυρηνικής, με τη Ρωσία που δρομολογήθηκε επί διοίκησης Ομπάμα και διακήρυσσε, με μισάνθρωπο φανατισμό, πως θα συνεχίσει η Κλίντον. Επιπλέον, φαίνεται πως ένα μέρος της αστικής τάξης διδασκόμενο ίσως από την κρίση του 2008, δεν πιστεύει πλέον ότι ωφελείται από την αποβιομηχάνιση και τη μετατροπή της οικονομίας σε χρηματιστική.

Η συνέχεια θα δοθεί στην Ευρώπη. Αύριο γίνεται το ιταλικό δημοψήφισμα και οι προεδρικές εκλογές στην Αυστρία. Το κίνημα των Πέντε Αστέρων, ηγείται της καμπάνιας του «όχι» και προβλέπεται να κερδίσει. Δεν κατατάσσεται στη Δεξιά ή την Αριστερά, έχει όμως σαφή θέση υπέρ της ανάκτησης της οικονομικής και νομισματικής κυριαρχίας και κατά της παγκοσμιοποίησης. Στην Αυστρία το Κόμμα των Ελεύθερων με ακροδεξιά παράδοση και θέσεις υπέρ της ανάκτησης της κρατικής κυριαρχίας διεκδικεί αύριο την προεδρία και έρχεται πρώτο στις δημοσκοπήσεις για τις βουλευτικές εκλογές. Στη Βουλγαρία και τη Μολδαβία ήδη κέρδισαν τις προεδρικές εκλογές αριστεροί υποψήφιοι με θέσεις σαφώς κατά της Ε.Ε.

Στη Γαλλία, τη Βρετανία, τη Γερμανία, την Ουγγαρία κ.λπ. από χρόνια υπάρχουν ισχυρά πολιτικά ρεύματα προερχόμενα από την ακροδεξιά με αντιμονοπωλιακή, αντι-Ε.Ε. ρητορική, υπέρ της βελτίωσης της θέσης των λαϊκών στρωμάτων, αλλά και υπέρ της αύξησης της αστυνόμευσης, της επαναφοράς της θανατικής ποινής και της μη αποδοχής μεταναστών. Η εχθρότητά τους προς τον επιθετικό νεοφιλελευθερισμό και την παγκοσμιοποίηση που επιβάλλει τη συντριβή σειράς κυρίαρχων κρατών μπορεί να τους κάνει λιγότερο επικίνδυνους για την παγκόσμια ειρήνη από τους νεοφιλελεύθερους. Για να μην τους αδικούμε, άλλωστε, οι νεοφιλελεύθερες ελίτ που διοικούν σήμερα το δυτικό κόσμο έχουν επιδείξει τέτοια βίαιη επιθετικότητα κατά των φτωχών, τέτοιο πολεμικό μένος κατά αδύναμων χωρών, τέτοιο αυταρχισμό και επιμονή στη συστηματική εξόντωση των έστω και δυνάμει αντιπάλων τους, που μόνο σε φασίζουσες δικτατορίες μπορούν να βρεθούν αναλογίες.

Σ’ αυτό που εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας η Αριστερά του δυτικού κόσμου, όλων των αποχρώσεων, δεν υπάρχει και δεν θα υπάρξει, γιατί από χρόνια πλέον είναι μέρος της παγκοσμιοποίησης. Καταγγέλλουν τη φτώχεια, δηλώνουν ευαίσθητοι για τους μετανάστες , αλλά -στην καλύτερη περίπτωση- μένουν ουδέτεροι στους πολέμους των χωρών τους, που προκαλούν τη φτώχεια και τη μετανάστευση με πρόσχημα ότι τα κράτη που καταστρέφουν τα κυβερνούν «δικτάτορες». Δηλώνουν ως πολιτική δράση τη συμμετοχή σε «πρότζεκτ» των ΜΚΟ που στήνει και χρηματοδοτεί ο Σόρος. Στην Ελλάδα, δήθεν ακροαριστερές οργανώσεις, δεν δυσκολεύονται να κάνουν εκδηλώσεις μαζί με χρηματοδοτούμενες από τον Σόρος οργανώσεις-σφραγίδες και γνωστοί αριστεροί να συμμετέχουν στη διοίκηση ΜΚΟ-εργολάβους «προγραμμάτων». Αποδέχονται τη ρητορική του νεοφιλελευθερισμού για τα δικαιώματα, που επικεντρώνει στο «άτομο» και στα δικαιώματά του χωρίς κανένα κοινωνικό, ταξικό ή γεωγραφικό πρόσημο. Την ενσωματώνουν πλέον και στα επίσημα προγράμματά τους.

Σίγουρα κανείς δεν μπορεί να πει ότι ο κόσμος έχει μπει σε άλλη τροχιά. Ότι τελειώνουν οι μεγάλες νεοφιλελεύθερες ολοκληρώσεις που στήριξαν την παγκοσμιοποίηση. Τα προνόμια των πολυεθνικών, το επιθετικό εμπόριο και η χωρίς φραγμούς κίνηση των κεφαλαίων δεν θα εγκαταλειφθούν αμαχητί. Είμαστε μάρτυρες της προσπάθειας να ακυρωθεί το αποτέλεσμα του βρετανικού δημοψηφίσματος, όχι φυσικά με τον ξετσίπωτο τρόπο του Τσίπρα, αλλά με την καθυστέρηση, την επινόηση σταδίων, προϋποθέσεων και προσκομμάτων. Για πρώτη φορά οργανώθηκαν στις ΗΠΑ -από το ίδιο το αμερικανικό κατεστημένο- διαδηλώσεις κατά εκλογικού αποτελέσματος σε προεδρικές εκλογές. Όσο ασήμαντες και να είναι αριθμητικά δεν παύει να είναι πρωτοφανής κίνηση. Η πρόσφατη απόφαση του Ευρωκοινοβουλίου για λήψη μέτρων (ήδη λαμβάνονται) κατά της «προπαγάνδας της Ρωσίας» δηλαδή η επιβολή λογοκρισίας στα ΜΜΕ που εκφράζουν αντιπαγκοσμιοποιητικές θέσεις είναι στην ίδια λογική.

Αυτή η σύγκρουση που εξελίσσεται μέσα στο εσωτερικό των δυτικών δυνάμεων, θα δώσει ίσως μια ανάσα σε πολλούς λαούς. Πρέπει φυσικά να υποστηρίξουμε οποιαδήποτε εξέλιξη είναι υπέρ της παγκόσμιας ειρήνης και κατά της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, όμως αυτό δεν μας απαλλάσσει από την υποχρέωση δημιουργίας μιας νέας Αριστεράς, χωρίς δεσμούς με το νεοφιλελεύθερο κατεστημένο, που θα έχει κεντρικό στόχο την άμεση αποδέσμευση από τους μηχανισμούς της παγκοσμιοποίησης, μια ταξική πολιτική υπέρ των λαϊκών στρωμάτων και εξωτερική πολιτική μη επέμβασης στις εσωτερικές υποθέσεις άλλων κρατών και ενίσχυσης της πολυπολικότητας.

Πηγή: e-dromos.gr

---

Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Βραβείο στη Ζωή Κωνσταντοπούλου από το Κογκρέσο της Βραζιλίας!

Διεθνή

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου προσκλήθηκε στη Βραζιλία να μιλήσει για το χρέος, λόγω της πρωτοβουλίας να ιδρύσει την Επιτροπή Αλήθειας Δημόσιου Χρέους κατά τη διάρκεια της θητείας της ως Προέδρου της Βουλής των Ελλήνων.

Όπως αναφέρει το βραβείο που της απονεμήθηκε στη Γερουσία: πρόκειται για «λαμπρή πρωτοβουλία που μας εμπνέει να πράξουμε το ίδιο άριστα για τη χώρα μας».

Στην Ελλάδα -όπως τονίζεται από την Πλεύση Ελευθερίας- «την Επιτροπή κατήργησε ο Βούτσης μόλις ανέλαβε ο ίδιος Πρόεδρος της Βουλής, αφαίρεσε τα πορίσματα από το site της Βουλής, κλείδωσε τα γραφεία της, ώστε να αποσιωπήσει το έργο της. Και ώστε να γίνει μια Βουλή ''όπως την ξέρανε''.

Παρ’ όλ’ αυτά, η Επιτροπή, αρνούμενη να υπακούσει, αρνούμενη να δεχθεί αυτή την απροκάλυπτη φίμωση και, ουσιαστικά, υπερασπιζόμενη το δικαίωμα των πολιτών να μάθουν επιτέλους την αλήθεια για ζητήματα που επηρέασαν καθοριστικά τις ζωές τους, ειδικά τα τελευταία χρόνια, συνεχίζει τη δράση της με τη νομική μορφή σωματείου».

Πηγή: northpress.gr

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Νέα όξυνση στη Βενεζουέλα

Διεθνή

«Αστυνομικός σκοτώθηκε στη Βενεζουέλα υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες» έγραφε χτες η Washington Post. Όχι και τόσο αδιευκρίνιστες, στην πραγματικότητα. Ο Αλεχάντρο Μολίνα Ραμίρεζ (βλ. φωτό) πυροβολήθηκε από δεξιούς «διαδηλωτές» στην πόλη Μιράντα, και εξέπνευσε στο νοσοκομείο. Τρεις ακόμη συνάδελφοί του, που επίσης τραυματίστηκαν από πυροβόλα όπλα, νοσηλεύονται. Η δράση ένοπλων ακροδεξιών «διαδηλωτών» δεν είναι βέβαια κάτι νέο στη Βενεζουέλα… Πριν το πραξικόπημα του 2002, με το οποίο οι ΗΠΑ και η ντόπια ολιγαρχία επιχείρησαν, δίχως επιτυχία τελικά, να ανατρέψουν τον Τσάβες, είχαν πολλαπλασιαστεί ανάλογα επεισόδια. Το ίδιο και το 2014, με 40 συνολικά νεκρούς.

Τώρα η κατάσταση οξύνεται εκ νέου, με μεγάλο τμήμα των μεσαίων στρωμάτων να βγαίνει στους δρόμους επιδιώκοντας την εκδίωξη του διαδόχου του Τσάβες, προέδρου Μαδούρο. Και, για να την επισπεύσει, το πιο ακροδεξιό κομμάτι του συνασπισμού της αντιπολίτευσης επιδιώκει, προφανώς με τις ευλογίες της Ουάσιγκτον, αιματοχυσία – φέρνοντας σε δύσκολη θέση την εύθραυστη ηγεσία της αντιπολίτευσης, που θέλει να εμφανίζεται ως «ειρηνικό θύμα του δικτάτορα Μαδούρο». Την ίδια στιγμή, ο σκληρός πυρήνας των υποστηρικτών του κυβερνητικού Ενιαίου Σοσιαλιστικού Κόμματος της Βενεζουέλας (PSUV) επίσης βγαίνει στους δρόμους για να υπερασπίσει το καθεστώς.

Είναι γεγονός ότι ο πολύμορφος πόλεμος που έχουν εξαπολύσει οι Δυτικοί και η ολιγαρχία εναντίον της Βενεζουέλας, σε συνδυασμό με τη γενικότερη ανάσχεση των προοδευτικών ρευμάτων σε όλη τη Λατινική Αμερική, προκαλεί σοβαρά υλικά προβλήματα σε πλατιά λαϊκά στρώματα και «θαμπώνει» στα μάτια τους τις κατακτήσεις που πέτυχαν από την άνοδο του Τσάβες στην εξουσία μέχρι σήμερα.

Επιπλέον, ο επί χρόνια μονόπλευρος προσανατολισμός της οικονομίας στην εξαγωγή πετρελαίου, του οποίου οι τιμές έχουν καταρρεύσει εδώ και καιρό, δεν επιτρέπει τώρα στην κυβέρνηση Μαδούρο να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τα σαμποτάζ και την έλλειψη βασικών ειδών (όσο κι αν ξεθάβει τόνους τροφίμων που κρύβουν οι μαυραγορίτες). Οι επόμενες μέρες θα είναι κρίσιμες, αφού το ακραίο τμήμα της αντιπολίτευσης καλεί σε «γενική απεργία» και «πορεία στο προεδρικό μέγαρο», ενώ οι πιο μετριοπαθείς δέχονται το διάλογο με την κυβέρνηση.

Πηγή: e-dromos.gr

---

Η Σφήκα: Επιλογές από τον Δρόμο

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Οι Ζαπατίστας κατεβαίνουν στις εκλογές

Διεθνή

Οι αντάρτες του Εθνικοαπελευθερωτικού Στρατού των Ζαπατίστας (EZLN) και το Εθνικό Συνέδριο Ιθαγενών (CNI) του Μεξικό για πρώτη φορά στην ιστορία τους αποφάσισαν να συμμετάσχουν σε εκλογική διαδικασία, κατεβάζοντας ως υποψήφια για τις προεδρικές εκλογές του Μεξικό του 2018 μια γυναίκα ιθαγενή.

«Είθε η γη να τρανταχτεί συθέμελα», ανέφεραν στον τίτλο της ανακοίνωσή τους και όντως η συμμετοχή τους στις εκλογές προκαλεί σεισμό, όχι μόνο στο Μεξικό, αλλά διεθνώς, αλλάζοντας ριζικά την εικόνα των Ζαπατίστας και την κυρίαρχη αντίληψη για αυτούς παγκοσμίως.

Οι Ζαπατίστας θα λάβουν μέρος στις εκλογές του 2018. Οι εξεγερμένοι - από την 1 Ιανουαρίου του 1994 - αντάρτες της πολιτείας Τσιάπας του Μεξικό, που μέχρι σήμερα απέρριπταν οποιαδήποτε συμμετοχή στις εκλογές και καλούσαν τους πολίτες να μη συμμετέχουν σε αυτές φαίνεται ότι έχουν αναθεωρήσει τη στάση τους. Εξάλλου οι προεδρικές εκλογές του 2018 αποτελούν και την πρώτη εκλογική διαδικασία στην οποία θα επιτραπεί η συμμετοχή ανεξάρτητων υποψηφίων.

Η απόφαση ελήφθη κατά τη συνάντηση για την εικοστή επέτειο του Εθνικού Συνεδρίου Ιθαγενών (CNI), που αποτελείται από εκπροσώπους αυτοχθόνων και ανταρτών Ζαπατίστας. Το CNI έλαβε την απόφαση για να κατεβάσει μια γυναίκα ιθαγενή ως υποψήφιο για τις προεδρικές εκλογές, ωστόσο δεν έχει ακόμη καταλήξει στο πρόσωπο. Αυτό θα αποφασιστεί στις επόμενες συναντήσεις.

Όπως αναφέρει το περιοδικό ROAR, στη σχετική ανακοίνωση επισημαίνεται πως η καπιταλιστική δράση διαλύει το περιβάλλον στο οποίο ζουν οι περισσότερες αυτόχθονες κοινότητες. Μεταξύ άλλων αναφέρονται η ιδιωτικοποίηση φυσικών πόρων, οι εξορύξεις, τα μεγάλα οικοτουριστικά και υδροηλεκτρικά προγράμματα, η κατασκευές τεράστιων οδικών δικτύων και αεροδρομίων και εν γένει οι στερήσεις με τις οποίες βρίσκονται αντιμέτωποι οι αυτόχθονες.

Απαρριθμώντας τις επιθέσεις που έχουν δεχτεί, αναφέρεται πως αυτές δεν πρόκειται να σταματήσουν, αντίθετα θα ενταθούν «έως ότου σαρώσουν και το τελευταίο ίχνος τους στις πόλεις και στην ύπαιθρο». Για τους λόγους αυτούς το CNI αποφάσισε να εξουσιοδοτήσει μια γυναίκα, η οποία θα συμμετάσχει ως υποψήφια στις προεδρικές εκλογές του 2018, στο όνομα της CNI και του EZLN.

«Στόχος είναι ανατροπή από τα κάτω της εξουσίας, που από τα πάνω μας επιβάλλουν και που το μόνο που μας προσφέρει είναι ένα σκηνικό θανάτου, βίας, λεηλασίας και καταστροφής».

«Βεβαιώνουμε πως στόχος μας δεν είναι η εξουσία. Δεν αναζητούμε αυτό. Αυτό που επιδιώκουμε είναι η συμπόρευση όλων των αυτοχθόνων πληθυσμών και της κοινωνίας των πολιτών, ώστε να οργανωθούμε και να αποτρέψουμε αυτή την καταστροφή. Να ενισχύσουμε την αντίσταση και την εξέγερσή μας για την υπεράσπιση της ζωής του κάθε ατόμου, της οικογένειας, της συλλογικότητας, της κοινότητας, της γειτονιάς», τονίζεται στην ανακοίνωση.

Όπως και να έχει η απόφασή τους έχει προκαλέσει ποικίλες αντιδράσεις και σχόλια. Και μπορεί η εμπλοκή των Ζαπατίστας στην πολιτική να μην εντάσσεται στο στερεοτυπικό πλαίσιο που γνωρίζουμε για το πολιτικό σύστημα, ωστόσο είναι γεγονός πως οι Ζαπατίστας με αυτή τους την απόφαση εισέρχονται σε μια νέα εποχή. Αυτό που μένει να φανεί το επόμενο διάστημα είναι ποια είναι ακριβώς αυτή η νέα εποχή, ποια θα είναι τα επόμενα βήματά τους και τι απήχηση θα έχουν στην μεξικανική κοινωνία και διεθνώς.

Πηγή: ArtiNews.gr

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Λινέρα: Τι κάναμε λάθος στη Λατινική Αμερική;

Διεθνή

O Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα, Αντιπρόεδρος της Βολιβίας από το 2006 στην κυβέρνηση του Έβο Μοράλες, επιχειρεί τη δική του αποτίμηση για τους κλυδωνισμούς των αριστερών και κεντροαριστερών κυβερνήσεων στη Λατινική Αμερική. H πολιτική κρίση στη Βραζιλία με την αποπομπή της Ντίλμα Ρούσεφ από το αξίωμα της Προέδρου της χώρας στις αρχές Σεπτεμβρίου, η αύξηση της κοινωνικής και πολιτικής πίεσης στη Βενεζουέλα για διεξαγωγή δημοψηφίσματος με θέμα την απομάκρυνση του Νικολάς Μαδούρο από την Προεδρία, αλλά και η αμφισβήτηση της πολιτικής του Μοράλες στη Βολιβία, διαμορφώνουν ένα τοπίο έντονων πολιτικών ανακατατάξεων στην ήπειρο. Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί απόσπασμα από την ομιλία του Λινέρα στη Σχολή Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου του Μπουένος Άιρες, τον Μάιο του 2016.

«Βρισκόμαστε σε ένα ιστορικό σημείο καμπής στη Λατινική Αμερική. Ορισμένοι μιλούν για πισωγύρισμα, για την επάνοδο των συντηρητικών δυνάμεων. Η αλήθεια είναι ότι τους τελευταίους δώδεκα μήνες, μετά από μια δεκαετία έντονης προόδου και ενίσχυσης των προοδευτικών και επαναστατικών κυβερνήσεων στην ήπειρο, αυτή η πρόοδος συναντά εμπόδια. Σε κάποιες περιπτώσεις υποχωρεί και σε άλλες απειλείται η συνέχειά της.

Εκεί όπου οι συντηρητικές δυνάμεις κερδίζουν έδαφος, παρατηρούμε μια εντατική διαδικασία επαναφοράς των παλιών ελίτ των δεκαετιών του 1980 και του 1990, οι οποίες επιχειρούν να ανακτήσουν τον έλεγχο του κράτους.

Στο επίπεδο της πολιτισμικής ατζέντας, υπάρχει η αποφασιστική προσπάθεια από ΜΜΕ, μη κυβερνητικές οργανώσεις και οργανικούς διανοούμενους της Δεξιάς, να θέσουν υπό αμφισβήτηση και να αποδυναμώσουν το σχέδιο της αλλαγής και της επανάστασης.

Στοχοποιούν αυτό που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε χρυσή και ενάρετη δεκαετία στη Λατινική Αμερική.

Στην πραγματικότητα, πρόκειται για παραπάνω από μια δεκαετία. Από το 2000, με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους –κάποιοι πιο ριζοσπαστικοί από άλλους, κάποιοι πιο αστικοί και άλλοι πιο αγροτικοί– με διαφορετικές γλώσσες αλλά με μια συγκλίνουσα οπτική, η Λατινική Αμερική έζησε μια από τις πιο σημαντικές περιόδους αυτονομίας και οικοδόμησης της κυριαρχίας της στην ιστορία της, από την εποχή της ίδρυσης των κρατών τον 19ο αιώνα.

Τα τέσσερα χαρακτηριστικά της χρυσής δεκαετίας στη Λατινική Αμερική

Καταρχάς, ο πολιτικός παράγοντας: η κοινωνική ενεργοποίηση και οι λαϊκές δυνάμεις που παίρνουν την εξουσία του κράτους, υπερβαίνοντας τον παλιό διάλογο για το κατά πόσο μπορεί κανείς να αλλάξει τον κόσμο χωρίς να πάρει την εξουσία.

Λαϊκοί φορείς, εργαζόμενοι, αγρότες, ιθαγενείς πληθυσμοί, γυναίκες και οι κατώτερες κοινωνικές τάξεις, ανέτρεψαν αυτόν τον θεωρητικό και αναστοχαστικό διάλογο με έναν πρακτικό τρόπο. Ανέλαβαν καθήκοντα ελέγχου του κράτους. Έγιναν αντιπρόσωποι, βουλευτές, γερουσιαστές, κινητοποιήθηκαν, ανέτρεψαν νεοφιλελεύθερες πολιτικές, ενεπλάκησαν στη διοίκηση του κράτους, άλλαξαν δημόσιες πολιτικές, έκαναν τροποποιήσεις σε προϋπολογισμούς.

Σε αυτά τα δέκα χρόνια γινόμαστε μάρτυρες της λαϊκής, πληβειακής παρουσίας στη διαχείριση του κράτους.

Δεύτερο χαρακτηριστικό είναι η ενδυνάμωση της κοινωνίας των πολιτών: σωματεία, συνεταιρισμοί, μετανάστες, ομάδες γειτονιάς, φοιτητές και ενώσεις, άρχισαν να αναπτύσσουν και να ενδυναμώνουν τη δράση τους σε πολλές διαφορετικές περιοχές, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας. Το νεοφιλελεύθερο σκοτάδι της απάθειας και της ανάθεσης έσπασε, δημιουργώντας χώρο για την αναδημιουργία μιας ισχυρής κοινωνίας των πολιτών που αναλαμβάνει καθήκοντα, παράλληλα με τις νέες κυβερνήσεις στη Λατινική Αμερική.

Όσον αφορά τον κοινωνικό παράγοντα, στη Βραζιλία, τη Βενεζουέλα, την Αργεντινή, τη Βολιβία, το Εκουαδόρ, την Παραγουάη, την Ουρουγουάη, τη Νικαράγουα και το Ελ Σαλβαδόρ, είδαμε μια σημαντική αναδιανομή του κοινωνικού πλούτου.

Σε αντίθεση με τις πολιτικές που πριμοδοτούν την υπερσυγκέντρωση του πλούτου, η οποία κατέστησε τη Λατινική Αμερική μια από τις περιοχές με τη μεγαλύτερη ανισότητα, οι προοδευτικές και επαναστατικές κυβερνήσεις από το 2000 και μετά, ενεργοποίησαν μια διαδικασία αναδιανομής του πλούτου. Αυτή η διαδικασία οδήγησε στη διεύρυνση των μεσαίων τάξεων, όχι με την κοινωνιολογική έννοια του όρου, αλλά με την έννοια της καταναλωτικής δυνατότητας. Η καταναλωτική δυνατότητα των εργατών, των αγροτών, των ιθαγενικών πληθυσμών και άλλων καταπιεσμένων ομάδων ενισχύθηκε.

Το χάσμα ανάμεσα στο 10% των πιο πλούσιων και το 10% των πιο φτωχών, το οποίο ήταν τεράστιο κατά τη δεκαετία του 1990, μειώθηκε σημαντικά και ενισχύθηκε η συνεισφορά και η ισότητα μεταξύ των κοινωνικών ομάδων.

Παρακολουθήσαμε την εφαρμογή μετα-νεοφιλελεύθερων στρατηγικών, που έδωσαν στο κράτος ισχυρό ρόλο. Ορισμένες χώρες προχώρησαν στην εθνικοποίηση ιδιωτικών εταιριών ή στη δημιουργία νέων δημόσιων επιχειρήσεων, διεύρυναν την εμπλοκή του κράτους στην οικονομία, προκειμένου να δημιουργήσουν μετα-νεοφιλελεύθερες δυνατότητες διαχείρισης της οικονομίας, έδωσαν έμφαση στη σημασία της εγχώριας αγοράς, επανέφεραν τη σημασία του κράτους για την αναδιανομή του πλούτου και την κρατική συμμετοχή σε στρατηγικούς τομείς της οικονομίας.

Στα ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής, διαμορφώσαμε μια άτυπη, προοδευτική και επαναστατική Διεθνή σε επίπεδο ηπείρου. Αυτή η κίνηση μάς επέτρεψε να κάνουμε μεγάλα βήματα στη συγκρότηση της ανεξαρτησίας μας.

Αυτήν τη δεκαετία, ως αντίβαρο στην Οργάνωση Αμερικανικών Κρατών (OAS) δημιουργήθηκε η Κοινότητα των Κρατών της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής (CELAC) και η Ένωση των Εθνών της Νότιας Αμερικής(UNASUR). Πρόκειται για μια εξέλιξη στο ζήτημα της λατινοαμερικάνικης ολοκλήρωσης, χωρίς τις ΗΠΑ, δηλαδή χωρίς κηδεμονία.

Συνολικά, λοιπόν, η ήπειρος, κατά τη διάρκεια αυτής της ενάρετης δεκαετίας, πραγματοποίησε πολιτικές αλλαγές: η συμμετοχή των ανθρώπων στην οικοδόμηση ενός νέου τύπου κράτους. Κοινωνικές αλλαγές: η αναδιανομή του πλούτου και η άμβλυνση των ανισοτήτων. Οικονομικές αλλαγές: η ενεργή συμμετοχή του κράτους στην οικονομία, η ενίσχυση της εγχώριας αγοράς, η ανάδυση νέων μεσαίων στρωμάτων. Αλλαγές στο επίπεδο των διεθνών σχέσεων: η πολιτική ολοκλήρωση της ηπείρου. Δεν είναι μικρά επιτεύγματα για ένα διάστημα δέκα χρόνων. Μάλλον είναι τα πιο σημαντικά χρόνια για την επίτευξη της ολοκλήρωσης, της κυριαρχίας και της ανεξαρτησίας στην ήπειρό μας από τον 19ο αιώνα και μετά.

Πρέπει, παρ’ όλα αυτά, να αναγνωρίσουμε ότι, κατά τη διάρκεια των τελευταίων μηνών, η διαδικασία διάχυσης και ενίσχυσης των προοδευτικών κυβερνήσεων βρίσκεται σε τέλμα. Παρακολουθούμε την επαναφορά συντηρητικών δυνάμεων σε πολύ σημαντικές και νευραλγικές χώρες της περιοχής. Προφανώς, η Δεξιά πάντοτε θα επιχειρεί να σαμποτάρει τις προοδευτικές διαδικασίες. Είναι ζήτημα πολιτικής επιβίωσης για τους ίδιους· ζήτημα ελέγχου και σύγκρουσης.

Είναι πολύ σημαντικό να εξετάσουμε τι κάναμε λάθος, πού συναντήσαμε όρια, πού σκοντάψαμε – με λίγα λόγια ποιοι παράγοντες επέτρεψαν στη Δεξιά να ανακτήσει την πρωτοβουλία.

Όρια και αντιφάσεις της ενάρετης δεκαετίας στη Λατινική Αμερική

Υπήρξαν αντιφάσεις στο επίπεδο της οικονομίας: ήταν σαν να δίναμε μικρή σημασία στα οικονομικά ζητήματα εντός των επαναστατικών διαδικασιών.

Όταν είσαι στην αντιπολίτευση, τα σημαντικά πράγματα είναι η πολιτική, η οργάνωση, οι ιδέες και η οργάνωση, μαζί με κάποιες άλλες περισσότερο ή λιγότερο γοητευτικές και αξιόπιστες δομικές προτάσεις. Όταν, όμως, είσαι στην κυβέρνηση, όταν αναλαμβάνεις το κράτος, η οικονομία είναι κρίσιμη.

Οι προοδευτικές κυβερνήσεις και οι επαναστατικοί ηγέτες δεν κατανόησαν πάντοτε αυτή την κρίσιμη σημασία της οικονομίας. Η φροντίδα της οικονομίας, η διεύρυνση της αναδιανομής του πλούτου και η στήριξη της ανάπτυξης είναι οι πυλώνες οποιασδήποτε ανατροπής.

Όλα τα γραπτά του Λένιν μετά τον πολεμικό κομμουνισμό (War Communism) αφορούν την αναζήτηση τρόπων αποκατάστασης της αξιοπιστίας του δημόσιου τομέα, μέσα από την οικονομική διαχείριση, την ανάπτυξη της παραγωγής, τη διανομή του πλούτου, τη δημιουργία αυτόνομων πρωτοβουλιών από αγρότες, εργάτες, μικρές και μεγάλες επιχειρήσεις, ώστε να θεμελιωθεί μια αξιόπιστη οικονομία που θα δίνει σταθερότητα και ευημερία στον πληθυσμό, γνωρίζοντας ότι δεν μπορεί να χτιστεί ο σοσιαλισμός ή ο κομμουνισμός σε μια μόνο χώρα.

Πρέπει να λάβουμε υπόψη μας ότι οι οικονομικές σχέσεις ρυθμίζονται από την παγκόσμια αγορά, ότι οι αγορές και οι ισοτιμίες δεν εξαφανίζονται με κυβερνητικές αποφάσεις ή με την εθνικοποίηση των μέσων παραγωγής. Επίσης, ότι η κοινωνική και κοινοτική οικονομία μπορεί να αναπτυχθεί μόνο μέσα στο πλαίσιο παγκόσμιων και ηπειρωτικών αλλαγών.

Εν τω μεταξύ, εξαρτάται από την κάθε χώρα το πώς θα δημιουργήσει βασικές προϋποθέσεις επιβίωσης για την ευημερία των ανθρώπων της και για τη διατήρηση της πολιτικής δύναμης των εργαζομένων. Μπορεί να κάνεις παραχωρήσεις, μπορεί να μιλάς με όποιον μπορεί να βοηθήσει στην οικονομική ανάπτυξη, όμως πρέπει πάντοτε να διασφαλίζεις ότι η πολιτική εξουσία είναι στα χέρια των εργαζομένων και των επαναστατικών δυνάμεων.

Ο λόγος πρέπει να είναι αποτελεσματικός και να δημιουργεί θετικές συλλογικές προσδοκίες, έχοντας πάντοτε στη βάση του την εξασφάλιση των βασικών προϋποθέσεων για μια μίνιμουμ υλική ευημερία. Αν αυτές οι προϋποθέσεις δεν πληρούνται, οποιοσδήποτε λόγος, όσο γοητευτικός ή ελπιδοφόρος κι αν είναι, τελικά αποδυναμώνεται.

Μια ακόμα αδυναμία στο τομέα της οικονομίας ήταν ότι οι προοδευτικές κυβερνήσεις υιοθέτησαν μέτρα που επηρέασαν το επαναστατικό μπλοκ, ενδυναμώνοντας το συντηρητικό.

Προφανώς, μια κυβέρνηση πρέπει να κυβερνά προς το συμφέρον όλων. Αυτός είναι ο άξονας προσανατολισμού του κράτους. Όμως, πώς λειτουργεί κανείς μέσα σε αυτόν το δυισμό; Δηλαδή το να κυβερνά για όλους, να λαμβάνει υπόψη τους πάντες, αλλά πάνω από όλα τους πολίτες;

Καμιά οικονομική πολιτική δεν μπορεί να μην λαμβάνει υπόψη τους ανθρώπους. Όταν κάποιος λειτουργεί έτσι, θεωρώντας ότι θα εξασφαλίσει την υποστήριξη της Δεξιάς ή ότι θα την ουδετεροποιήσει, κάνει μεγάλο λάθος, γιατί η Δεξιά δεν είναι ποτέ εμπιστεύσιμη.

Μπορεί να επιχειρούμε να ουδετεροποιήσουμε κάποιους επιχειρηματικούς τομείς, αλλά αυτοί ποτέ δεν θα είναι στο πλευρό μας. Οποιαδήποτε στιγμή αντιληφθούν ότι οι λαϊκές πολιτικές κλονίζονται ή κάποιο άλλο σημάδι αδυναμίας, δεν θα διστάσουν να στραφούν εναντίον των προοδευτικών και επαναστατικών κυβερνήσεων.

Μπορεί να εκδώσεις ένα προεδρικό διάταγμα που να ισχυρίζεται ότι δεν υπάρχει αγορά, αλλά η αγορά θα είναι ακόμα εκεί. Μπορεί να εκδώσεις ένα διάταγμα που να επιχειρεί να βάλει ένα τέλος στις ξένες επιχειρήσεις, αλλά τα εξαρτήματα και ο εξοπλισμός για την κατασκευή κινητών τηλεφώνων θα απαιτούν πάντα παγκόσμια τεχνογνωσία. Δεν μπορεί να δημιουργηθεί μια αυταρχική χώρα. Καμιά επανάσταση δεν έχει διαρκέσει και δεν θα επιβιώσει μέσα στην αυτάρκεια και την απομόνωση. Η επανάσταση ή θα είναι παγκόσμια και ηπειρωτική ή θα είναι μια παρωδία.

Οι προοδευτικές κυβερνήσεις οδήγησαν στην ενδυνάμωση των εργαζομένων, των αγροτών, των γυναικών και της νεολαίας, με τρόπο λιγότερο ή περισσότερο ριζοσπαστικό ανάλογα με τη χώρα για την οποία μιλάμε. Όμως, η πολιτική εξουσία δεν θα διατηρηθεί αν δεν συνοδεύεται από οικονομική δύναμη των λαϊκών τομέων.

Το κράτος δεν είναι υποκατάστατο των εργαζομένων. Μπορεί να συνεργάζεται, να βελτιώνει τις συνθήκες, αλλά αργά ή γρήγορα πρέπει να εκχωρεί οικονομική δύναμη στους υποκείμενους τομείς. Η δημιουργία οικονομικών δυνατοτήτων και η οικοδόμηση συνεταιριστικής παραγωγικής δυνατότητας είναι οι παράγοντες-κλειδιά που θα καθορίσουν το αν στο μέλλον θα περάσουμε από τον μετα-νεοφιλελευθερισμό στον μετα-καπιταλισμό.

Το δεύτερο πρόβλημα είναι που αντιμετωπίζουν οι προοδευτικές κυβερνήσεις είναι ότι η αναδιανομή του πλούτου δεν συνοδεύεται απαραίτητα από κοινωνική πολιτικοποίηση. Αν η  ενίσχυση της αγοραστικής δύναμης και της κοινωνικής δικαιοσύνης δεν συνοδεύεται από κοινωνική πολιτικοποίηση, δεν δημιουργούμε μια διαφορετική κοινή λογική. Θα δημιουργήσουμε μια νέα μεσαία τάξη, με αγοραστική δύναμη, η οποία όμως θα κουβαλά μια συντηρητική κοινή λογική.

Τι εννοώ με την έννοια κοινή λογική; Εννοώ τις εσωτερικές, ηθικές και λογικές αρχές με τις οποίες οι άνθρωποι οργανώνουν τη ζωή τους. Έχει να κάνει με τις προσωπικές σταθερές, με το πώς στεκόμαστε στον κόσμο.

Σε αυτή την οπτική, οι πολιτισμικοί, ιδεολογικοί και πνευματικοί παράγοντες είναι κρίσιμοι. Δεν υπάρχει πραγματική επανάσταση ούτε εδραίωση οποιασδήποτε επαναστατικής διαδικασίας χωρίς θεμελιακή πολιτιστική επανάσταση.

Όταν κάποιος είναι στην κυβέρνηση χρειάζεται να είναι καλός υπουργός και καλός βουλευτής, αλλά και το ίδιο καλός ως μέλος ενός σωματείου, ως φοιτητής ή τοπικός αγωνιστής, γιατί σε αυτά τα πεδία δίνεται η μάχη για την κοινή λογική.

Μια τρίτη αδυναμία των προοδευτικών κυβερνήσεων είναι η ηθική αλλαγή. Είναι σαφές ότι η διαφθορά είναι ένα καρκίνωμα που φθείρει την κοινωνία – όχι απλώς τώρα, αλλά εδώ και 15, 20, 200 χρόνια. Οι νεοφιλελεύθεροι είναι ένα παράδειγμα θεσμοθετημένης διαφθοράς, έχοντας μετατρέψει τα δημόσια ζητήματα σε ιδιωτικά και συσσωρεύοντας ιδιωτικές περιουσίες από την καταλήστευση της συλλογικής περιουσίας των λαών της Λατινικής Αμερικής.

Οι ιδιωτικοποιήσεις υπήρξαν το πιο εξωφρενικό, ανήθικό, ανέντιμο και αισχρό παράδειγμα μιας διάχυτης διαφθοράς. Και αυτό είναι σίγουρα κάτι ενάντια στο οποίο πολεμήσαμε, αλλά όχι αρκετά.

Καθώς αποκαθιστούμε τα κοινά αγαθά και τις δημόσιες πηγές της πολιτείας, είναι σημαντικό ο κάθε σύντροφος, ο κάθε Πρόεδρος και Αντιπρόεδρος, σε ατομικό επίπεδο και στην καθημερινή τους συμπεριφορά, να μην αποποιούνται ποτέ την ταπεινότητα, την απλότητα, τη λιτότητα και τη διαφάνεια.

Το τελευταίο διάστημα υπάρχει μια κατασκευασμένη ηθική καμπάνια στα ΜΜΕ. Θα μπορούσαμε να κάνουμε μια λίστα με δεξιούς γερουσιαστές, βουλευτές, υποψηφίους και υπουργoύς που δήλωναν τις εταιρίες τους στον Παναμά για να γλιτώνουν φόρους. Εκείνοι είναι οι διεφθαρμένοι και έχουν το θράσος να μας κατηγορούν για διαφθορά, για ανεντιμότητα.

Θα πρέπει όμως κι εμείς να επιμείνουμε και να δείξουμε πιο καθαρά πού στεκόμαστε μέσα και από τη στάση μας στην καθημερινή μας ζωή. Δεν μπορούμε να διαχωρίζουμε τα πιστεύω μας από τις πράξεις μας, αυτό που είμαστε από αυτό που λέμε.

Ένα τέταρτο στοιχείο που δεν θα έλεγα ότι αποτελεί μια αδυναμία είναι το ζήτημα της συνέχειας στην ηγεσία των δημοκρατικών πολιτευμάτων. Στις δημοκρατικές επαναστάσεις πρέπει να ζήσεις μαζί και να ανεχτείς τους αντιπάλους σου. Μπορεί να νίκησες σε επίπεδο λόγου, σε εκλογικό, πολιτικό και ηθικό επίπεδο, όμως οι αντίπαλοί σου είναι ακόμα εκεί. Είναι ένα γεγονός που πάει μαζί με τη δημοκρατία. Και τα Συντάγματα θέτουν όρια –5, 10, 15 χρόνια– στην εκλογή των αρχών. Πώς μπορεί μια επαναστατική διαδικασία να έχει συνέχεια μέσα σε αυτά τα όρια;

Θα πουν: «οι λαϊκιστές, οι σοσιαλιστές πιστεύουν στους ηγέτες». Όμως κάθε πραγματική επανάσταση ενσαρκώνει το πνεύμα της εποχής. Αν τα πάντα εξαρτώνται από τους θεσμούς, τότε δεν μιλάμε για επανάσταση. Δεν υπάρχει επανάσταση χωρίς ηγέτες. Όμως είναι η υποκειμενικότητα των ανθρώπων που ορίζει τη μοίρα μιας χώρας και τότε μιλάμε για πραγματικά επαναστατική διαδικασία. Το θέμα είναι πώς διασφαλίζουμε τη συνέχεια αυτής της διαδικασίας μέσα στα υφιστάμενα συνταγματικά όρια;

Η οικοδόμηση συλλογικών ηγεσιών έχει ίσως μεγαλύτερες πιθανότητες διασφάλισης της συνέχειας μέσα στο πλαίσιο της δημοκρατίας. Αυτό είναι ένα ζήτημα που πρέπει να λυθεί με πολιτικό διάλογο. Πώς διασφαλίζουμε τη συνέχεια ούτως ώστε οι διαδικασίες να μην τεμαχίζονται και να είναι ανθεκτικές σε ιστορική προοπτική.

Τέλος μια πέμπτη αδυναμία που θα ήθελα να αναφέρω έχει τον χαρακτήρα αυτοκριτικής αλλά και διατύπωσης προτάσεων και σχετίζεται με την οικονομική και ηπειρωτική ολοκλήρωση. Έχουμε κάνει πολύ σημαντική πρόοδο στο επίπεδο της πολιτικής ολοκλήρωσης. Κάθε κυβέρνηση κοιτάζει τον γεωγραφικό της χώρο, την αγορά της, αλλά όταν κοιτάξουμε τις άλλες αγορές αναδύονται περιορισμοί.

Η οικονομική ολοκλήρωση δεν είναι εύκολη υπόθεση. Μπορεί να μιλάς διεξοδικά για αυτήν, αλλά όταν εξετάσεις το ισοζύγιο πληρωμών, τους μέσους όρους επενδύσεων και τεχνολογικά ζητήματα, τα πράγματα παρουσιάζουν αργούς ρυθμούς.

Αυτό είναι το μεγάλο ζήτημα. Είμαι πεπεισμένος ότι η Λατινική Αμερική θα μπορέσει να πάρει τον έλεγχο της μοίρας της στον 21ο αιώνα αν καταφέρει να μετατραπεί σε ένα είδος ηπειρωτικού, πολυεθνικού κράτους που σέβεται τις τοπικές και εθνικές δομές των υπαρχόντων κρατών, αλλά δημιουργήσει και ένα δεύτερο επίπεδο ηπειρωτικών θεσμών που θα διαχειρίζονται ζητήματα οικονομίας, πολιτισμού, πολιτικής και εμπορίου. Μπορείτε να φανταστείτε να είμαστε 450 εκατομμύρια άνθρωποι; Θα διαθέταμε τα μεγαλύτερα αποθέματα ορυκτών, λιθίου, νερού, πετρελαίου, αερίου, αγροτικών προϊόντων. Θα μπορούσαμε να απομακρύνουμε τις διαδικασίες παγκοσμιοποίησης από την οικονομία της ηπείρου. Μόνοι είμαστε βορά στην απληστία και την εκμετάλλευση των εταιριών και των χωρών του Βορρά. Ενωμένοι, θα μπορέσουμε να βαδίσουμε σταθερά στον 21ο αιώνα και να ορίσουμε τη μοίρα μας».

[…]

Το κείμενο της ομιλίας δημοσιεύτηκε στο Open Democracy, στις 7 Σεπτεμβρίου 2016.

ΑrtiΝews.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Μαδούρο: Νέο σχέδιο Κόνδωρ στη Λατινική Αμερική

Διεθνή

Ιμπεριαλιστική επίθεση σε Βενεζουέλα, Βραζιλία, Βολιβία

Τα πρόσφατα γεγονότα στη Βολιβία, με τη δολοφονία του αναπληρωτή υπουργού από μεταλλωρύχους και στη Βραζιλία με την παραπομπή Ρούσεφ, είναι μέρος ενός σχεδίου αποσταθεροποίησης των προοδευτικών κυβερνήσεων στην περιοχή της Λατινικής Αμερικής, τόνισε ο πρόεδρος της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο.

Μιλώντας σε μεγάλη εργατική συγκέντρωση υποστηρικτών της Μπολιβαριανής Επανάστασης, έξω από το Προεδρικό Μέγαρο Miraflores,  o Νικολάς Μαδούρο προειδοποίησε για ιμπεριλαστικές επιθέσεις κατά της Αριστεράς στην περιοχή και συνέκρινε την κατάσταση με ένα νέο σχέδιο Κόνδωρ.

Πρόκειται για ιμπεριαλιστική επίθεση εναντίον όλων μας, είπε ο Μαδούρο. Από τη Βενεζουέλα θα πολεμήσουμε το πραξικόπημα της ολιγαρχίας», τόνισε ο Μαδούρο.

Το σχέδιο Κόνδωρ ήταν μια επιχείρηση των μυστικών υπηρεσιών τη δεκαετία του 1970  κατά την οποία η Ουάσινγκτον υποστήριζε σιωπηρά και κατηύθυνε πράξεις κρατικής τρομοκρατίας για να εξολοθρεύσει αριστερές οργανώσεις και τομείς της κοινωνίας. Υπάρχει άλλωστε και η ομώνυμη ταινία με τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ που εξηγεί πολλά πράγματα για τη τακτική της CIA στη Λατινική Αμερική εκείνο το διάστημα.

Οπως τόνισε κατά την ομιλία του ο Νικολάς Μαδούρο, θα αγωνιστούμε για την κυριαρχία μαζί με τους λαούς της Λ. Αμερικής και με την υποστήριξη της Ντίλμα Ρούσεφ, του προέδρου Εβο Μοράλες της Βολιβίας, του προέδρου Ραφαέλ  Κορρέα του Ισημερινού και του προέδρου Ντανιέ Ορτέγκα της Νικαράγουας.

Ο πρόεδρος της Βενεζουέλας κάλεσε τους πολίτες να υπερασπισθούν την ειρήνη, το μέλλον και την δημοκρατία απέναντι σε οτι κατονόμασε ένα σχεδιασμένο πραξικόπημα της αντιπολίτευσης στη χώρα. Η Βενεζουέλα έζησε ώρες αγωνίας και πόνου τις οποίες δεν αντέχουμε να ξαναζήσουμε, είπε ο Μαδούρο.

presspublica.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Τουρκία: Στη φυλακή η βραβευμένη συγγραφέας Ασλί Ερντογάν

Διεθνή

Τουρκικό δικαστήριο διέταξε τη σύλληψη της βραβευμένης συγγραφέως Ασλί Ερντογάν με την κατηγορία ότι διατηρούσε σχέσεις με Κούρδους αυτονομιστές, ανέφερε η εφημερίδα Haberturk, τρεις ημέρες μετά την προσαγωγή της, μαζί με άλλους 24 εργαζόμενους στην φιλοκουρδική εφημερίδα Ozgur Gundem.

Η Ozgur Gundem έκλεισε την Τρίτη με δικαστική εντολή καθώς κρίθηκε ότι διέδιδε την προπαγάνδα του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK) που έχει χαρακτηριστεί τρομοκρατική οργάνωση στην Τουρκία.

Περισσότερα από 130 μέσα ενημέρωσης έχουν κλείσει μετά την κατάσταση έκτακτης ανάγκης που κηρύχθηκε στην Τουρκία με αφορμή την απόπειρα πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου. Κυβερνητικός αξιωματούχος διέψευσε ότι το κλείσιμο της φιλοκουρδικής εφημερίδας σχετίζεται με το γεγονός αυτό.



Η Ασλί Ερντογάν, που συνεργαζόταν με την εφημερίδα, προφυλακίστηκε στην Κωνσταντινούπολη με τις κατηγορίες της συμμετοχής σε τρομοκρατική οργάνωση και της υπονόμευσης της εθνικής ενότητας, ανέφερε στον ιστότοπό της η φιλοκυβερνητική Haberturk.

Η Ασλί Ερντογάν αρνείται τις κατηγορίες.

Παρόμοιες πληροφορίες μετέδωσαν και άλλα μέσα ενημερώσης.

Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, δύο αρχισυντάκτες της εφημερίδα παραμένουν ακόμη υπό κράτηση.

Συνολικά την Τρίτη είχαν προσαχθεί 25 εργαζόμενοι της Ozgur Gundem. Σύμφωνα με την εφημερίδα Sabah, οι 22 από αυτούς έχουν αφεθεί ελεύθεροι.



Δυό λόγια για την Ασλί Ερντογάν

Γεννήθηκε το 1967 στην Κωνσταντινούπολη της Τουρκίας, όπου και ζει.

Σπούδασε Πληροφορική και Φυσική. Έκανε τη διπλωματική της εργασία στην Ευρωπαϊκή Οργάνωση για την Πυρηνική Έρευνα (CERN).

Διέκοψε το διδακτορικό της, που είχε ξεκινήσει στο Ρίο ντε Τζανέιρο, όταν αποφάσισε να στραφεί στη συγγραφή βιβλίων.

Έζησε για δύο χρόνια στη Νότια Αμερική.

Συγγραφέας μυθιστορημάτων, διηγημάτων και δοκιμίων.

Έχουν εκδοθεί πλήθος βιβλίων της, μεταξύ των οποίων: Taş Bina ve Diğerleri, επιλεγμένα διηγήματα (Κωνσταντινούπολη 2009), Hayatın Sessizliğinde, δοκίμια (Κωνσταντινούπολη 2004), Bir Yolculuk Ne Zaman Biter, κείμενα δημοσιευμένα σε στήλες εφημερίδων (Κωνσταντινούπολη 2000), Mucizevi Mandarin, διηγήματα (Κωνσταντινούπολη 1996), Kabuk Adam, μυθιστόρημα (Κωνσταντινούπολη 1994).

Το διήγημα Tahta Kuşlar διακρίθηκε το 1997 με το Λογοτεχνικό Βραβείο της Deutsche Welle και μεταφράστηκε σε εννέα γλώσσες.

Το βιβλίο της «Το τόλμημα της μνήμης» (2011) κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Καστανιώτη.

tvxs.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Ποιοι δημιουργούν το χάος στη Συρία;

Διεθνή

Ποιος θυμάμαι την επίσκεψη του προέδρου των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα στο Κάιρο στην αρχή της πρώτης του θητείας; Στην ομιλία του που χαρακτηρίστηκε ιστορική, αναφέρθηκε στον εκδημοκρατισμό των αυταρχικών αραβικών καθεστώτων. Μόνο που ως αυταρχικά θεωρήθηκαν τα καθεστώτα που δεν ήταν προσκείμενα στη Δύση. Έτσι η Συρία του Άσαντ έπρεπε να εκδημοκρατισθεί, ενώ η Σαουδική Αραβία όχι! Ποιο είναι το κριτήριο της διάκρισης; Μα, τα αμερικανικά και εν γένει τα δυτικά γεωπολιτικά συμφέροντα. Συνέπεια αυτής της πολιτικής είναι και ο σημερινός πόλεμος στη Συρία. Ο πόλεμος που έχει προκαλέσει την φοβερή ανθρωπιστική κρίση εκατοντάδων χιλιάδων ξεριζωμένων και χιλιάδων νεκρών.

Αυτός ο πόλεμος που διαρκεί χρόνια, εμείς τον ανακαλύπτουμε πάντα όταν η φωτογραφία ενός παιδιού –του Αϊλάν ή του Ομράν- ανασύρει για λίγο τις απωθημένες μας ευαισθησίες και μια πρόσκαιρη αγανάκτηση, η οποία θα χαθεί, μέχρι την επόμενη φορά, στην επόμενη φωτογραφία ενός παιδιού, θύματος του πολέμου.

Όμως, γνωρίζουμε τι συμβαίνει στη Συρία; Ποιοι αντιπαρατίθενται; Ποιοι είναι με το Ισλαμικό Κράτος, ποιοι είναι εναντίον; Οι φιλοδυτικοί αντάρτες που μάχονται εναντίον του καθεστώτος Άσαντ ποια σχέση έχουν με τους τζιχαντιστές; Γιατί η Δαμασκός συγκρούεται, τώρα, ακόμα και με τους Κούρδους; Χάος.

Στα περίχωρα του Χαλεπίου διεξάγονται σκληρές μάχες μεταξύ των δυνάμεων της Δαμασκού και των ανταρτών, καθώς η πόλη θεωρείται κλειδί για την έκβαση της σύγκρουσης στη Συρία. Το Χαλέπι είναι κομμένο στη μέση από το 2012 και εκατοντάδες χιλιάδες άμαχοι είναι εγκλωβισμένοι εκεί, υποφέροντας από σημαντικές ελλείψεις.

Οι άνθρωποι έχουν εξαντληθεί από τη στέρηση του νερού και της ηλεκτρικής ενέργειας, με την αγωνία για τις οικογένειές τους και από το γεγονός ότι δεν γνωρίζουν πότε ο πόλεμος θα τελειώσει. Παραδόξως, ο αριθμός των καφενείων έχει αυξηθεί σημαντικά! Οι άνδρες εκεί… σκοτώνουν το χρόνο τους. Ενώ το βράδυ ακούγονται τα αεροπλάνα που βομβαρδίζουν το ανατολικό μέρος του Χαλεπίου, σκοτώνοντας ανθρώπους.

Για τους κατοίκους των προαστίων οι αεροπορικές επιθέσεις είναι ενταγμένες στην καθημερινότητά τους. Ένας τέτοιος βομβαρδισμός είχε ως αποτέλεσμα να ισοπεδωθεί και το σπίτι του μικρού Ομράν. Πολλοί κάτοικοι, όσοι πρόλαβαν, έχουν καταφύγει προ πολλού χρόνου στη Βηρυτό. Μεταξύ αυτών και νέοι που ήθελαν να αποφύγουν τη στρατολόγηση.

Ο 28χρονος Joudy επισκέπτεται, όποτε μπορεί, την οικογένειά του που ζει στην υπό κυβερνητικό έλεγχο δυτική πόλη. Όταν άρχισε η εξέγερση, ο Joudy υποστήριξε τους αντάρτες, απαιτώντας την αποχώρηση του Μπασάρ αλ-Άσαντ. Τα πρόσφατα γεγονότα, όμως, άλλαξαν τις πεποιθήσεις του: «Σήμερα, προτιμώ να μείνει (σ.σ. ο Άσαντ), τουλάχιστον για μια μεταβατική περίοδο, γιατί μισώ τις ριζοσπαστικές ομάδες στις περιοχές που ελέγχονται από την αντιπολίτευση. Το Μέτωπο Al-Nosra (Αλ Κάιντα), που τώρα μετονομάστηκε σε Μέτωπο Φατάχ αλ-Σαμ με φοβίζει όσο και το Ισλαμικό κράτος.», λέει. (Le Monde)…

Τελικά, ποιος δημιούργησε αυτές τις οργανώσεις και πιο πολύ το Ισλαμικό κράτος; Μα η Δύση, προκειμένου να χτυπηθεί ο Άσαντ. Τώρα η Δύση επιδιώκει την εξολόθρευση των τζιχαντιστών του Ισλαμικού κράτους. Μόνο που δημιουργεί νέες οργανώσεις ένοπλων φανατικών μουσουλμάνων, ίδιες με το Ισλαμικό Κράτος, προκειμένου να εξολοθρεύσει τον Άσαντ! Έτσι ο φαύλος κύκλος του χάους και του αίματος, όχι μόνο στη Συρία αλλά και στις πόλεις της Δύσης, δεν τελειώνει ποτέ...

ArtiNews

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο μικρός Ομράν και η προπαγάνδα του πολέμου

Διεθνή

Η φωτογραφία ενός τραυματισμένου παιδιού στο Χαλέπι δεν μπορεί παρά να συγκινεί. Ομοίως η πληροφορία της Διεθνούς Αμνηστίας για τη φοβερή κατάσταση στις φυλακές της Συρίας με τους βασανισμούς και τους 18000 θανάτους σοκάρει. Και για τις δύο περιπτώσεις η ευθύνη αποδίδεται από τους διακινητές των "ειδήσεων" στον Άσαντ που χτυπάει όσους του αντιτίθενται.

Αυτό το μπαράζ δημοσιευμάτων εναντίον του Άσαντ (που σημειωτέον δεν διακρίνεται για τη δημοκρατικότητά του, αντιθέτως) δημιουργεί υποψίες, καθώς τα εγκλήματα των τζιχαντιστών του Ισλαμικού κράτους φαίνεται να μην υφίστανται πλέον, ούτε βεβαίως να απασχολεί η κατάσταση στις φυλακές του Ερντογάν. Πολύ δε περισσότερο που οι ειδήσεις είναι άγνωστης προέλευσης. Δεν έχουμε δηλαδή αναφορά των πηγών.

Όσο για την μη κυβερνητική οργάνωση, τη Διεθνή Αμνηστία, ο ρόλος της δεν είναι πάντα καθαρός. Αποδίδει πάντως τις πληροφορίες της σε μαρτυρίες φυλακισμένων, που είδαν «το αίμα να τρέχει σαν ποτάμι» στις συριακές φυλακές!

Ιδού, επίσης, το συγκινητικό, πλην ανυπόγραφο, κείμενο για τον μικρό Ομράν Ντακνίς: «Ο Ομράν είναι μόλις 5 ετών και είναι ακόμα ένα θύμα των βομβαρδισμών στην Συρία. Όχι, δεν πέθανε. Όμως η εικόνα του λίγο μετά τον τραυματισμό του είναι γροθιά στο στομάχι.

Λίγο μετά τον βομβαρδισμό της γειτονιάς Κατέρζι στο Χαλέπι τρέχουν όλοι να βρουν επιζώντες. Ένας άνδρας παίρνει στην αγκαλιά του μέσα από τα συντρίμμια τον μικρό Ομράν. Τον μεταφέρει στο ασθενοφόρο. Είναι καλυμμένος με σκόνη. Τα ποδαράκια του ίσα που βγαίνουν από την καρέκλα του ασθενοφόρου. Αλλά αυτό που σοκάρει δεν είναι ούτε τα αίματα στο κεφαλάκι του, ούτε η σκόνη που τον έχει καλύψει από πάνω μέχρι κάτω. Είναι, το βλέμμα του.

Ο μόλις 5 ετών Ομράν κοιτάζει το κενό. Το σοκ στο βλέμμα του δεν μπορεί να περιγραφεί με λόγια. Το παιδάκι σκουπίζει το κεφαλάκι του από τα αίματα και δεν βάζει τα κλάματα όπως θα περίμενε κανείς. Σκουπίζει τα αίματα στην καρέκλα και εξακολουθεί να κοιτάζει το κενό. Ο μικρός Ομράν είναι ένα από τα 5 παιδάκια που τραυματίσθηκαν στον βομβαρδισμό των δυνάμεων του Άσαντ στην γειτονιά αυτή του Χαλεπίου.

Η φωτογραφία του κάνει τον γύρο του κόσμου, κυρίως μέσα από τα social media. Η συγκεκριμένη επίθεση έγινε την Τετάρτη (17/08/2016). Ο Ομράν μεταφέρθηκε στο πιο κοντινό νοσοκομείο που έχει γίνει κι αυτό στόχος επίθεσης από τις δυνάμεις του Ασαντ. Συνολικά περίπου 12 παιδιά δέχθηκαν τις πρώτες βοήθειες στο νοσοκομείο του Χαλεπίου μόνο την Τετάρτη».

Αυτοί που γράφουν για τον μικρό Ομράν και τα άλλα παιδιά, είναι βέβαιο ότι δεν ενδιαφέρονται για την τύχη τους, δεν μιλούν για το σταμάτημα του πολέμου, που προκαλεί τον θάνατο τόσων παιδιών είτε από τις βόμβες είτε από τους διακινητές στη θάλασσα του Αιγαίου. Ένας είναι ο στόχος τους, να φύγει ο Άσαντ, καθώς στέκεται εμπόδιο στα συμφέροντα των δυτικών, στα δικά τους δηλαδή συμφέροντα. Γι’ αυτό πρέπει να διακρίνουμε την πληροφόρηση από την αποπληροφόρηση, να αποκαλύπτουμε πίσω από τις λέξεις την προπαγάνδα…

Γιατί εδώ έχουμε μία καθαρή προπαγάνδα που χρησιμοποιεί με θράσος και απίστευτο κυνισμό ακόμα και τα θύματά της, όπως τον μικρό Ομράν. Δεν προστρέχουν να του παράσχουν βοήθεια, να του πλύνουν τις πληγές, να του καθαρίσουν τα αίματα. Τον στήνουν σε μία καρέκλα και τον φωτογραφίζουν. Ο Ομράν μετατρέπεται έτσι σε επικοινωνιακή βόμβα των δυτικών εναντίον του καθεστώτος Άσαντ... Ένας δυτικός "πύραυλος" αντι-Άιλαν που στρέφεται εναντίον του συριακού καθεστώτος αυτή τη φορά.

Έτσι, τα θύματα "πεθαίνουν" δυο φορές, μία από τη Σκύλλα και άλλη μία από τη Χάρυβδη...

ArtiNews

Διαβάστε Περισσότερα »

Κάστρο: «Όταν μια μέρα πεθάνω, κανείς δεν θα το πιστεύει»

Διεθνή 

AP Photo/ Charles Tasnadi

Νεαροί πιονιέροι της επανάστασης τραγουδούν για τον Φιντέλ Κάστρο. Εφημερίδες, ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές κατακλύζονται με ευχές για υγεία και μακροημέρευση.

Ανάρπαστο το cd με δώδεκα τραγούδια αφιερωμένα στον Φιντέλ. Τιμητικές πλακέτες αποκαλύπτονται, θεματικές εκθέσεις εγκαινιάζονται. Η προσωπολατρία φτάνει στο απόγειό της.

Διθυράμβους μεταδίδει το Radio Rebelde, ο ραδιοφωνικός σταθμός που εξυμνεί τον Φιντέλ ως αληθινό γίγαντα, ήρωα και ευεργέτη της πατρίδας.

«Το 1926 η Iστορία μάς έδωσε έναν γίγαντα. Έναν καθοδηγητή γεμάτο ιδέες, που έσωσε την πατρίδα μας», ακούγεται από το Radio Rebelde.

AP Photo/Desmond Boylan

Το ημερολόγιο έγραφε 13 Αυγούστου 1926 όταν γεννήθηκε στο Μπιράν της ανατολικής Κούβας ο Φιντέλ Κάστρο.

Τέκνο εύπορης οικογένειας, φοίτησε σε σχολείο Ιησουιτών και διακρίθηκε από μικρός στον αθλητισμό, αλλά και στις διαδηλώσεις κατά του δικτάτορα Μπατίστα.

«Su nombre es pueblo» είναι ο τίτλος ενός από τα δώδεκα τραγούδια στο επετειακό cd που κυκλοφορεί αυτές τις μέρες για τα γενέθλια του Φιντέλ.

Σε ελεύθερη μετάφραση το ρεφρέν θα μπορούσε να σημαίνει: «Είναι ο λαός».

Και σήμερα ο Φιντέλ ταυτίζεται με τον λαό και θεωρείται προσωποποίηση της επανάστασης, το σύμβολο μιας χώρας που διαρκώς αλλάζει, θέλοντας και μη.

Για 50 ολόκληρα χρόνια παρέμεινε στο τιμόνι της Κούβας από τότε που οι guerilleros του κατάφεραν να εκδιώξουν τον δικτάτορα Μπατίστα την Πρωτοχρονιά του 1959.

AP Photo/Cristobal Herrera

Οργισμένο είδωλο

«Είναι το Radio Rebelde στις πύλες του Santiago de Cuba…»

Με αυτή τη λιτή αναγγελία έδινε διαπιστευτήρια ο Φιντέλ σε εκείνη τη μακρινή εποχή της αθωότητας. Με νομική παιδεία, στρατιωτική εκπαίδευση και αστείρευτο ρητορικό ταλέντο, άρχισε να ενσαρκώνει τις ελπίδες αντιστασιακών κινημάτων σε όλον τον κόσμο, που αγωνίζονταν να αποτινάξουν στυγνά δικτατορικά καθεστώτα.

Έγινε είδωλο της Αριστεράς, αλλά και «κόκκινο πανί» για τις ΗΠΑ, που έβλεπαν την Κούβα ως εφαλτήριο για την απειλητική εξάπλωση του κομμουνισμού σε ολόκληρη τη Λατινική Αμερική.

Οι Αμερικανοί αντέδρασαν με εμπορικές κυρώσεις, προσπάθησαν να δολοφονήσουν ή τουλάχιστον να ανατρέψουν τον Κάστρο, αλλά το μόνο που κατάφεραν ήταν να του προσφέρουν ακόμα μεγαλύτερο λαϊκό έρεισμα.

Και ο Φιντέλ ανταπέδιδε την αφοσίωση με τον δικό του τρόπο, μιλώντας στα πλήθη για ώρες ολόκληρες. «Πατρίδα ή θάνατος» ήταν το σύνθημά του. «Θα νικήσουμε», απαντούσαν εν χορώ οι οργανωμένοι οπαδοί.

AP Photo

Πριν από δέκα χρόνια ήρθε η αναγκαστική αλλαγή σκυτάλης, αλλά η εξουσία παρέμεινε στην οικογένεια. Για λόγους υγείας ο Φιντέλ Κάστρο παρέδωσε τα ηνία στον αδελφό του, Ραούλ, ο οποίος αναζητεί πλέον την προσέγγιση με τις ΗΠΑ υπό το βάρος των οικονομικών προβλημάτων που αντιμετωπίζει η χώρα του.

Ο ίδιος ο Φιντέλ κάνει ελάχιστες δημόσιες εμφανίσεις. Η τελευταία ήταν στο 7ο συνέδριο του κομμουνιστικού κόμματος τον Απρίλιο.

Υπό τα θερμά χειροκροτήματα των συνέδρων ο Φιντέλ Κάστρο συνεχάρη τον αδελφό και διάδοχό του. «Σας συγχαίρω όλους και ιδιαίτερα τον σύντροφο Ραούλ Κάστρο για την εξαιρετική δουλειά του» ήταν τα λόγια του Φιντέλ.

Ismael Francisco/Cubadebate via AP

Ο αειθαλής Φιντέλ

Κάποιοι πιστεύουν ότι ο Φιντέλ Κάστρο δεν είναι μόνο 90 χρόνων, αλλά μεγαλύτερος και η επίσημη βιογραφία του απλώς «αποσιωπά» μερικά χρονάκια.

Όσο για την υγεία του, ακούγονται οι πιο ετερόκλητες φήμες.

AP Photo

Μερικοί λένε ότι παραμένει ένας ακμαιότατος και χαρωπός συνταξιούχος, άλλοι ισχυρίζονται ότι είναι στα τελευταία του. Αλλά η αλήθεια είναι ότι παρόμοιες διαδόσεις κυκλοφορούν εδώ και πολλά χρόνια.
Ο ίδιος ο Φιντέλ Κάστρο τις σχολίαζε με τον δικό του χαρακτηριστικό τρόπο: «Όταν μια μέρα θα πεθάνω», έλεγε, «κανείς δεν θα το πιστεύει...»

Πηγή: Deutsche Welle - ΕΦ-ΣΥΝ

Διαβάστε Περισσότερα »

Μυρίζει μπαρούτι στην Κριμαία

Διεθνή 

Ο Πούτιν κατηγορεί το Κίεβο ότι χρησιμοποιεί τρομοκρατικές μεθόδους για να αποσταθεροποιήσει την Κριμαία | AP Photo/Ivan Sekretarev

Εντολή σε όλες τις στρατιωτικές μονάδες που βρίσκονται κοντά στην Κριμαία και στην ανατολική περιοχή του Ντονμπάς να τεθούν στο πιο υψηλό επίπεδο ετοιμότητας για μάχη έδωσε ο πρόεδρος της Ουκρανίας, Πέτρο Ποροσένκο, μετά τους ρωσικούς ισχυρισμούς για ουκρανική έφοδο στην Κριμαία.

Η έντονη κινητικότητα που επικρατεί στην περιοχή φαίνεται και από το γεγονός ότι εκπρόσωπος του Γενικού Επιτελείου στρατού της Ουκρανίας δήλωσε στο Reuters ότι η Ουκρανία πραγματοποιεί από χθες προγραμματισμένα στρατιωτικά γυμνάσια στα νότια της χώρας.

Πέτρο Ποροσένκο | AP Photo/Efrem Lukatsky

Πούτιν μαινόμενος

Ο Ρώσος πρόεδρος κατηγόρησε χθες το Κίεβο ότι χρησιμοποιεί τρομοκρατικές μεθόδους στην προσπάθεια να προκαλέσει νέα σύγκρουση και να αποσταθεροποιήσει την Κριμαία, ενώ μυστικές υπηρεσίες της Μόσχας (FSB) ανακοίνωσαν ότι ματαίωσαν «επιθέσεις» που ετοίμαζε η Ουκρανία.

Σε έκτακτη σύσκεψη του Συμβουλίου Ασφαλείας, στην οποία συμμετείχαν πολιτικοί αξιωματούχοι και αξιωματούχοι των υπηρεσιών ασφαλείας, «συζητήθηκαν επιπλέον μέτρα για την ασφάλεια των πολιτών και των ζωτικών υποδομών της Κριμαίας».

Η FSB δήλωσε ότι απέτρεψε «τρομοκρατικές επιθέσεις με στόχο κρίσιμα στοιχεία υποδομών» της Κριμαίας, της ουκρανικής χερσονήσου που προσαρτήθηκε τον Μάρτιο του 2014 από τη Ρωσία.

Κατηγορεί το Κίεβο ότι είχε ετοιμάσει σειρά ένοπλων επιδρομών «τρομοκρατών δολιοφθορέων» στις αρχές Αυγούστου στην Κριμαία που κατέληξαν σε ένοπλες συγκρούσεις και είχαν αποτέλεσμα τον θάνατο, σύμφωνα με τη Μόσχα, ενός πράκτορα της FSB και ενός Ρώσου στρατιωτικού. Οι ουκρανικές αρχές το διέψευσαν.

Στο Συμβούλιο Ασφαλείας συμμετέχουν κυρίως ο πρωθυπουργός Ντμίτρι Μεντβέντεφ, οι υπουργοί Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ, Άμυνας Σεργκέι Σόιγκου και Εσωτερικών Βλαντίμιρ Κολοκόλτσεφ, καθώς και οι επικεφαλής των υπηρεσιών πληροφοριών εσωτερικού (FSB) Αλεξάντρ Μπορτνίκοφ και των υπηρεσιών πληροφοριών εξωτερικού (SVR) Μιχαήλ Φραντκόφ.

Alexei Druzhinin/Sputnik, Kremlin Pool Photo via AP

Οι συμμετέχοντες «μελέτησαν σε λεπτομέρειες τα σενάρια που αφορούν τα μέτρα κατά της τρομοκρατίας ώστε να προστατευθούν τα χερσαία σύνορα, τα χωρικά ύδατα και ο εναέριος χώρος της Κριμαίας».

Οι ΗΠΑ

Οι Ηνωμένες Πολιτείες δήλωσαν ότι δεν έχουν εντοπίσει τίποτα που να επιβεβαιώνει τους ρωσικούς ισχυρισμούς περί ουκρανικής εφόδου στην Κριμαία, δήλωσε σήμερα από την πλευρά του ο πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Ουκρανία Τζέφρι Πάιατ.

Ο Πάιατ είπε ακόμη πως οι κυρώσεις των ΗΠΑ ως απάντηση στην προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία θα εξακολουθήσουν να ισχύουν έως ότου η περιοχή επιστρέψει στην Ουκρανία.

«Η Ρωσία συνηθίζει συχνά να επιστρατεύει ψευδείς κατηγορίες εναντίον της Ουκρανίας για να αποστρέψει την προσοχή από τις δικές της παράνομες πράξεις», έγραψε ο Πάιατ στο Twitter.

«Η κυβέρνηση των ΗΠΑ δεν έχει δει μέχρι στιγμής κάτι που να επιβεβαιώνει τους ρωσικούς ισχυρισμούς περί “επιδρομής στην Κριμαία” και η Ουκρανία τους έχει διαψεύσει κατηγορηματικά».

ΕΦ-ΣΥΝ

Διαβάστε Περισσότερα »

Κοτζιάς: (ΟΧΙ) δεν θα εκδώσουμε στην Τουρκία τους 8!!!

Διεθνή

Κοτζιάς: μεταστροφή για τους οκτώ -να μην «εξάγει» η Τουρκία το πρόβλημά της

Σε συνέντευξη που έδωσε στην εφημερίδα Real News ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς, δείχνει ότι μάλλον η πολιτική ηγεσία βλέπει την έκδοση των οκτώ  να απομακρύνεται ως ενδεχόμενο, παρότι το θέμα είναι στα χέρια της δικαιοσύνης.  Όσο για τις διμερείς σχέσεις μας με την Τουκία, ο ελληνας υπουργός  ζητεί  από την γείτονα να λειτουργήσει με μεγαλοθυμια προς τους ηττημένους, αλλά και να μην επιτρέψει το εσωτερικό της ζήτημα να επηρεάσει διακρατικές σχέσεις.

«Η όποια νευρικότητα και όξυνση των εσωτερικών αντιφάσεων της Τουρκίας σκόπιμο ειναι να μη διαπεράσουν τις διακρατικές σχέσεις και να μην εξαχθεί μέσω ατυχημάτων η κρίση», αναφέρει στη  συνέντευξή του ο υπουργός.

«Πρέπει να είμαστε μετρημένοι και προσεκτικοί, νηφάλιοι και ήρεμοι και να φροντίζουμε την ανάπτυξη της φιλίας των δύο λαών», είπε. «Και καλό είναι οι νικητές της εσωτερικής διαμάχης στην Τουρκία  να επιδείξουν μεγαλοσύνη απέναντι στους ηττημένους, να αυτοσυγκρατηθούν και να μην επαναφέρουν τη θανατική ποινή».

Είπε ότι η Ελλάδα δεν επιθυμεί «μια Τουρκία της εκδίκησης της διάσπασης και της αποσταθεροποίησης» και  υπεραμύνθηκε τη θέση της ΕΕ για μια Τουρκία δημοκρατική, στην οποία θα γίνονται σεβαστά τα συμφέροντα και οι ανάγκες όλων των θρησκευτικών, εθνικών και κοινωνικών ομάδων».

ΑΙΓΑΙΟ

Σε σχετικό ερώτημα για το Αιγαίο, ο  υπουργός Εξωτερικών ανησυχεί ότι αν η Τουρκία στραφεί στον αυταρχισμό,  είναι πιθανόν να  αντιμετωπίσουμε  περισσότερες  τουρκικές προκλήσεις στο Αιγαίο

ΟΙ ΟΚΤΩ ΜΑΛΛΟΝ ΔΕΝ ΕΚΔΙΔΟΝΤΑΙ

Απαντώντας σε ερώτηση αν η Ελλάδα θα παραδώσει τελικά τους Τούρκους στρατιωτικούς που ζήτησαν πολιτικό άσυλο, ο κ. Κοτζιάς τόνισε πως αυτό θα το αποφασίσουν οι δικαστές και οι άλλες αρμόδιες αρχές. Ομως ενώ μέχρι προτινος η κυβέρνηση με πολλές δηλώσεις είχε αφήσει να διαφανεί ότι δεν είναι διατεθειμένη να μπλεχτεί σε διακρατική διαμάχη «για οκτώ πραξικοπηματίες», τώρα μάλλον «στρίβει» προς άλλη κατεύθυνση.

«Οι δικαστικές αρχές», είπε, «ασφαλώς θα συνυπολογίσουν το κατά πόσο οι 8 ήταν κομμάτι του πραξικοπήματος. Δεν  μπορώ να δεχτώ την ύβρη του παραλληλισμού της μάχης όσων παλεύουν για τα δικαιώματά τους, εθνικά, κοινωνικά και δημοκρατικά, με πραξικοπηματίες που ήθελαν να καταργήσουν δικαιώματα της κοινωνίας, οι οποίοι βομβάρδισαν το Κοινοβούλιο, τραυμάτισαν και σκότωσαν διαδηλωτές. Αυτοί κάθε άλλο παρά δικαιούνται της αλληλεγγύης μας»

Σχετικά με τις  τρομοκρατικές επιθέσεις του ISIS σε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, είπε ότι τα πρόσφατα τρομοκρατικά χτυπήματα στην Ευρώπη προέρχονται στη συντριπτική τους πλειονότητα από μουσουλμάνους πολίτες αυτών των κρατών, επισημαίνοντας πως εδώ υπάρχει ένα πρόβλημα ταυτότητας και ενσωμάτωσης τους στην κοινωνία των κρατών-μελών της EE.

Σχετικά με το Brexit  είπε ότι η Ευρώπη πρέπει να κατευθυνθεί στην ανάπτυξη περισσότερης δημοκρατίας, κοινωνικής δικαιοσύνης και  ανάπτυξης, γιατί αν συνεχίσει να πορεύεται με νεοφιλελεύθερα δόγματα και πολιτικές μνημονίων «μάλλον θα βυθιστεί σε αυτοκτονικές τάσεις…»

Για τις  κυρώσεις σε βάρος της Ρωσίας είπε ότι  «δεν έχουν σημαντικά αποτελέσματα επι της ουσίας και πρέπει το φθινόπωρο στην ΕΕ να συζητήσουμε προς τι και γιατί επιθυμεί και αν επιθυμεί η ΕΕ την ανανέωση των κυρώσεων σε βάρος της Ρωσίας».

Ρ-Ρ

Διαβάστε Περισσότερα »