Υποκλοπές: Ο βόρβορος της “αριστείας” ξεχείλισε

Νίκος Μπογιόπουλος από Ημεροδρόμος

Το κουκούλωμα του δυσώδους σκανδάλου των υποκλοπών στο οποίο προχώρησε σήμερα η ΝΔ είναι τόσο προφανές όσο και πρωτοφανές.

Η κυβερνητική πλειοψηφία στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής, με “επιχειρήματα” που ζέχνουν Νέα “Δημοκρατία”, απαγόρευσε την κλήτευση των Δημητριάδη – Ντίλιαν, δηλαδή τόσο του πρώην δεξιού χεριού του Μητσοτάκη (του τύπου που έφτασε να δηλώσει, σε μια έμμεση ομολογία για την δυσωδία των υποκλοπών, ότι τα “πηρα όλα πάνω μου”) , όσο και του πρώην στελέχους του ισραηλινού στρατού και… εμπορευάμενου το χαφιεδολογισμικό Predator.

Η Νέα “Δημοκρατία” αρνήθηκε την εφαρμογή του Κανονισμού της Βουλής, που επιτάσσει την κλήτευση κάθε προσώπου που θα υποδείξουν τα 2/5 της Επιτροπής, με την παιδαριώδη “δικαιολογία” πως οι εν λόγω δεν είναι… δημόσια πρόσωπα!

Πρόκειται για αθλιότητα ασύλληπτου μεγέθους και γελοιότητα απίθανης “κατασκευής”, αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι: Τα συγκεκριμένα πρόσωπα είχαν κληθεί το 2022 στην επιτροπή, χωρίς ούτε τότε να είναι πρόσωπα που κατείχαν δημόσιες θέσεις. Το ότι σήμερα η κυβέρνηση προχωρά στο “εφεύρημα” της μη κλήσης τους διότι, τάχα, δεν κατέχουν δημόσιες θέσεις (όπως δεν κατείχαν και το 2022) οφείλεται σε ένα και μόνο γεγονός:

Οτι πλέον βρισκόμαστε μπροστά σε νέα αποκαλυπτικά στοιχεία για τον υπόνομο των υποκλοπών, συνεπώς κρίθηκε πως αυτή τη φορά θα έπρεπε να αποφευχθεί η κλήτευσή τους, πάση θυσία!

Ακόμα και για την ΝΔ των Τεμπών, την ΝΔ του ΟΠΕΚΕΠΕ, των πολεοδομιών, την ΝΔ των Πάτσηδων και των Λαζαρίδηδων, η συγκεκριμένη μεθόδευση αποτελεί μια ιδιαίτερη στιγμή στον βορβορώδη κατήφορο που αποκαλεί “αριστεία”.

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

«Φονιάδες των λαών Αμερικάνοι»

Νίκος Μπογιόπουλος από Ημεροδρόμος

Ήταν 4 Ιουλίου 1776 όταν στη συνέλευση που συγκαλείται στη Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ ψηφίζεται ένα κείμενο κοσμοϊστορικής σημασίας: Η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας.

Εκεί ήταν που οι πρωταγωνιστές στη σύνταξη της Διακήρυξης, ο Τόμας Τζέφερσον, ο Βενιαμίν Φραγκλίνος και ο Τζον Άνταμς διακηρύσσουν την απεξάρτηση των ΗΠΑ από την Αγγλία και διατρανώνουν:

• Το απαράγραπτο δικαίωμα ενός λαού «να αποκτήσει την ιδιαίτερη και ισότιµη θέση του ανάµεσα στις άλλες Δυνάµεις της γης»,
• την αποδοχή «ως αναµφισβήτητες τις αλήθειες» ότι «όλοι οι άνθρωποι είναι πλασµένοι ίσοι»,
• ότι στα «αναπαλλοτρίωτα» δικαιώματα των ανθρώπων «περιλαµβάνονται η ζωή, η ελευθερία και η αναζήτηση της ευτυχίας»,
• ότι «οι κυβερνήσεις ορίστηκαν από τους ανθρώπους για να διασφαλίσουν αυτά τα δικαιώµατα και η δίκαιη εξουσία τους προέρχεται από τη συναίνεση αυτών τους οποίους κυβερνούν»,
• πως «όταν µια κυβέρνηση αποδεικνύεται ατελέσφορη για τον σκοπό αυτό, ο λαός έχει δικαίωµα να την αλλάξει ή να την καταργήσει»,
• ότι «όταν η κατάχρηση και ο σφετερισµός της εξουσίας οδηγεί στον απόλυτο δεσποτισµό, οι άνθρωποι έχουν δικαίωµα να την αλλάξουν(…)».

Η 4η Ιουλίου, η εθνική γιορτή των ΗΠΑ, αποτελεί την υπόμνηση ενός κόσμου που η σπουδαία Αμερικανική Επανάσταση τον ανήγγειλε, αλλά δεν υπάρχει.

Αυτό που έχει απομείνει από την Αμερικάνικη Επανάσταση, από την μια είναι η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας ως ανεκπλήρωτο – ακόμα – αίτημα για όλους τους λαούς της Γης.

Από την άλλη είναι η πραγματικότητα που ακολούθησε:

Η δουλεία, η Χιροσίμα και οι ναπάλμ, ο μακαρθισμός και ο Ψυχρός Πόλεμος, τα Αμπού Γκράιμπ και τα Γκουαντάναμο, οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, οι αμερικανοκίνητες χούντες, τα βασανιστήρια ακόμα και ανθρώπων – όπως αποκάλυψε το Associated Press – που επί Ομπάμα καίγονταν δεμένοι πάνω σε σούβλες στην Υεμένη, οι Τρούμαν και οι Τραμπ, είναι οι γενοκτονίες και οι σφαγές, είναι τα 250 χρόνια από εκείνη την Διακήρυξη να “γιορτάζονται” με μασκοφόρους φασίστες να παρελαύνουν στην Ουάσινγκτον, είναι τα 50 εκατομμύρια συσσίτια επί αμερικανικού εδάφους, το ΝΑΤΟ και όσα περιγράφονται στα λόγια του θρυλικού «Born in the USA».

Είναι εκεί που ο σπουδαίος Bruce Springsteen τραγουδά για τον εργάτη Αμερικάνο πολίτη που τον θέλουν δούλο στα εργοστάσια τους, που τον στέλνουν στα Βιετνάμ σαν κρέας για τα κανόνια των ιμπεριαλιστικών πολέμων τους, που τον κρατούν δεσμώτη των σωφρονιστηρίων τους και που αντί της Ανεξαρτησίας του έχουν φορέσει το αφιόνι – χαλκά του κάλπικου «αμερικάνικου ονείρου»…

 

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Είναι η τρομοκρατία «επαναστατική δράση»;

Νίκος Μπογιόπουλος από Ημεροδρόμος

Στο πρώτο άκουσμα της είδησης για τις επιθέσεις στα σπίτια των στελεχών της ΝΔ στη Θεσσαλονίκη, και πριν ακόμα επέλθει ο θάνατος της μητέρας του στελέχους της ΝΔ, Αφροδίτης Νέστορα, όπου νοσηλευόταν από τις πρώτες πρωινές ώρες σε κρίσιμη κατάσταση στην ΜΕΘ του Ιπποκράτειου Νοσοκομείου, γράψαμε τα εξής:

«Οι εμπρηστικές επιθέσεις στα σπίτια στελεχών της ΝΔ στη Θεσσαλονίκη είναι ενέργειες αντιδραστικές, αντιδημοκρατικές, εγκληματικές, αντιλαϊκές και “κατασκευασμένες” έτσι ώστε να μετατρέπονται σε βούτυρο στο ψωμί της κρατικής καταστολής και της “νομιμοποίησης” του κυβερνητικού αφηγήματος να παριστάνει την άθλια πολιτική του σε “θύμα”. Κι όσοι “επαναστάτες” δεν το καταλαβαίνουν αυτό ή κάνουν ό,τι δεν καταλαβαίνουν πόσο αξιοποιήσιμοι είναι από την κυβερνητική προπαγάνδα, είτε θα πρέπει να δώσουν εξηγήσεις στους άλλους ως “ενεργούμενα”, είτε στους ίδιους τους εαυτούς τους ως “χρήσιμοι ηλίθιοι”».

Μετά και την δραματική εξέλιξη του χαμού της γυναίκας, επαναλαμβάνουμε τα αυτονόητα:

Είναι η τρομοκρατία «επαναστατική δράση»;

Ας παραμερίσουμε, για να απαντήσουν κάποιοι αρμοδιότεροι ημών, αλλά και των κάθε λογής… «Ζορό»:

ΛΕΝΙΝ (σ.σ.: ένας «υποδεέστερος» προφανώς επαναστάτης σε σχέση με τους αυτόκλητους «εκδικητές»…) ξεκαθάριζε από πολύ νωρίς (στο γράμμα του «Προς τον Φ. Κορίτσονερ, 25 του Οκτώβρη 1916») τα εξής, έτσι για να μην υπάρχουν αμφιβολίες για το ρόλο τέτοιου είδους «τύπων» και για το πώς αξιοποιούνται από το σύστημα:

«Όσον αφορά την πολιτική εκτίμηση της πράξης, εμείς, φυσικά, παραμένουμε στην παλιά μας άποψη, που έχει επιβεβαιωθεί από την πείρα δεκαετιών, ότι οι ατομικές τρομοκρατικές απόπειρες (…) σαν επαναστατική τακτική, είναι άσκοπες και επιζήμιες. Μόνο το μαζικό κίνημα μπορεί να θεωρηθεί σαν πραγματική πολιτική πάλη», σημείωνε ο Λένιν, και συνέχιζε: «Οι τρομοκράτες στη Ρωσία (ενάντιά τους πάντοτε παλεύαμε) έκαναν μία σειρά μεμονωμένες απόπειρες δολοφονίας, όμως το Δεκέμβρη του 1905, όταν η υπόθεση έφτασε επιτέλους στο μαζικό κίνημα, στην εξέγερση (…) τότε ακριβώς οι “τρομοκράτες” απουσίασαν…». (ΛΕΝΙΝ, Άπαντα, τ. 40, σελ. 312).

«Ας περάσουμε στο δεύτερο σημείο, στο ζήτημα της τρομοκρατίας (…) Η ακαταλληλότητά της έχει αποδειχθεί τόσο καθαρά από την πείρα του ρωσικού επαναστατικού κινήματος (…) Οι Ρώσοι σοσιαλδημοκράτες αναιρούσαν (και αναίρεσαν για πολύ καιρό) τη σκοπιμότητα μιας τέτοιας μεθόδου πάλης… Οι σοσιαλιστές – επαναστάτες έχουν την αφέλεια να μην αντιλαμβάνονται πως η ροπή τους προς την τρομοκρατία βρίσκεται στην πιο στενή αιτιατή σύνδεση με το γεγονός ότι οι ίδιοι στάθηκαν από μιας αρχής και εξακολουθούν να στέκονται παράμερα από το εργατικό κίνημα, χωρίς, μάλιστα, να επιδιώκουν να γίνουν κόμμα της επαναστατικής τάξης που διεξάγει τον ταξικό της αγώνα… Το ότι η μοναδική “ελπίδα” της επανάστασης είναι το “πλήθος”, ότι ενάντια στην αστυνομία μπορεί να παλέψει μόνο η επαναστατική οργάνωση που καθοδηγεί (στην πράξη, κι όχι στα λόγια) αυτό το πλήθος, αυτό είναι πια στοιχειώδες. Αυτό είναι ντροπή να το αποδείχνει κανείς. Και μόνο άνθρωποι που ξέχασαν τα πάντα και δε διδάχτηκαν απολύτως τίποτα, μπορούσαν να υποστηρίξουν το “αντίθετο” (…) Να καλείς σε μια τέτοια τρομοκρατία, όπως είναι η διοργάνωση αποπειρών δολοφονίας ενάντια σε υπουργούς από μεμονωμένα άτομα και από άγνωστους μεταξύ τους ομίλους, τη στιγμή που οι επαναστάτες δεν έχουν αρκετές δυνάμεις και μέσα για την καθοδήγηση της μάζας, που ήδη ξεσηκώνεται, σημαίνει ότι όχι μόνο διακόπτεις μ’ αυτόν τον τρόπο τη δουλειά μέσα στις μάζες, αλλά και προκαλείς άμεσα την αποδιοργάνωση της δουλειάς (…). Εμείς, οι επαναστάτες (…) Πρέπει να δρούμε όλοι μαζί πιο ενεργητικά, πιο θαρραλέα και πιο οργανωμένα. Ενώ οι σοσιαλιστές – επαναστάτες συμπεραίνουν: “Πυροβόλα, ασύλληπτο άτομο, γιατί, αλίμονο, η μάζα θα αργήσει ακόμα, και γιατί ενάντια στη μάζα υπάρχουν φαντάροι”. Αυτό πια είναι τελείως ανόητο, κύριοι!» (Β. Ι. ΛΕΝΙΝ: «Άπαντα», τ. 6, σελ. 381 – 385, εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή»).

«Το συνέδριο αποκρούει κατηγορηματικά την τρομοκρατία, δηλαδή το σύστημα των πολιτικών εκτελέσεων μεμονωμένων προσώπων σαν μέθοδο πολιτικής πάλης τελείως ακατάλληλη… (γιατί) καλλιεργεί και στους ίδιους τους επαναστάτες και στον πληθυσμό γενικά τις πιο στραβές αντιλήψεις για τα καθήκοντα και τις μεθόδους πάλης ενάντια στην απολυταρχία». (ΛΕΝΙΝ, Άπαντα τ. 7, σελ. 249).
«(…) Οι μεμονωμένες απόπειρες δολοφονίας, σαν επαναστατική τακτική, είναι άσκοπες και επιζήμιες. Μόνο το μαζικό κίνημα μπορεί να θεωρηθεί σαν πραγματική πολιτική πάλη (…)». (ΛΕΝΙΝ, Άπαντα, τ. 40, σελ. 312).


ΕΝΓΚΕΛΣ – Ένας ακόμα «υποδεέστερος» επαναστάτης των διαφόρων «ανταρτών»:

«(…) Τούτη η παθιασμένη πυρετώδης φούρια, τούτο το πυροτέχνημα των δολοφονιών, που δεν έχουν κανένα νόημα, και, αν το καλοκοιτάξεις, είναι πληρωμένες και μονταρισμένες απ’ την αστυνομία, – έγραφε ο Ένγκελς – δεν μπορεί να μην ανοίξει τα μάτια ακόμα και του αστισμού για τον αληθινό χαρακτήρα αυτής της προπαγάνδας των φρενοβλαβών και βαλτών πρακτόρων(…)». (Φρ. Ένγκελς, επιστολή του προς τον Πάμπλο Ιγκλέσιας στη Μαδρίτη, Κ. ΜΑΡΞ – Φ. ΕΝΓΚΕΛΣ, Άπαντα, τ. 39, σελ. 223).

ΤΣΕ ΓΚΕΒΑΡΑ – Ας έρθουμε σε κάποιον που υποτίθεται ότι οι τάχα «επαναστάτες» τον έχουν σε εκτίμηση:

«Είμαστε ειλικρινά πεπεισμένοι ότι η τρομοκρατία είναι ένα αρνητικό όπλο, που δεν προσφέρει απολύτως ποτέ τα αναμενόμενα αποτελέσματα κι ότι μπορεί να απομακρύνει το λαό από ένα επαναστατικό κίνημα, αφού συνδέεται ολοκληρωτικά με αυτούς που επιδιώκουν ανθρώπινες απώλειες χωρίς προοπτική για τα προσδοκώμενα αποτελέσματα».(Τσε Γκεβάρα, «Ο Ανταρτοπόλεμος», σελ. 127, εκδόσεις «Καρανάση», Αθήνα, 1982).

«Η δολοφονία και ο τυφλός τερορισμός (τρομοκρατία) δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται. Είναι προτιμότερο να γίνεται μαζική δουλειά, να εντυπώνεται το επαναστατικό ιδανικό, και να το κάνει να ωριμάσει για να μπορούν, στη δοσμένη στιγμή, να κινητοποιήσουν αυτές τις μάζες υποστηριζόμενες από τον επαναστατικό στρατό και να κάνουν να κλίνει η πλάστιγγα προς την πλευρά της Επανάστασης». (Τσε Γκεβάρα, στο ίδιο, σελ. 118-119).

ΤΡΟΤΣΚΙ – Ένας ακόμα που δεν ήξερε όσα γνωρίζουν αυτοί:

«Η ατομική τρομοκρατία είναι ίσα – ίσα απαράδεκτη για μας γιατί ελαττώνει στις μάζες την ίδια την αυτοεκτίμησή τους, τις συμφιλιώνει με τις αδυναμίες τους και προσανατολίζει τα βλέμματά τους όπως και τις ελπίδες τους στην έλευση του μεγάλου εκδικητή, του απελευθερωτή που θα ‘ρθει μια μέρα και θα εκπληρώσει την αποστολή του» (Τρότσκι, «Για την ατομική τρομοκρατία», http://www.scribd.com).

ΜΑΡΞ/ΕΝΓΚΕΛΣ – Έτσι αντιμετώπιζαν οι επαναστάτες την ατομική τρομοκρατία. Μάλιστα οι Μαρξ και Ένγκελς, καταδεικνύοντας τι κρυβόταν πίσω από τη «Μυστική Συμμαχία» των Μπακούνιν – Νετσάγιεφ, έγραφαν:

«Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια εταιρεία, που (…) δε διστάζει να χρησιμοποιήσει κάθε μέσο και κάθε δολιότητα. Το ψέμα, η συκοφαντία, οι εκφοβισμοί, οι τραμπουκισμοί, είναι χαρακτηριστικά της γνωρίσματα. (…) Εμείς τους παραδίδουμε στην περιφρόνηση των εργατών και στην εύνοια των κυβερνήσεων, στις οποίες πρόσφεραν ανεκτίμητες υπηρεσίες, αποδιοργανώνοντας το εργατικό κίνημα. Η εφημερίδα της Ζυρίχης “Tagwacht” είχε απόλυτο δίκιο όταν, απαντώντας στον Μπακούνιν, έλεγε: “Αν δεν είστε πληρωμένος πράκτορας, τότε, όπως και να ‘χει, ένα είναι φανερό: Κανένας πληρωμένος πράκτορας δε θα μπορούσε να προξενήσει μεγαλύτερη ζημιά απ’ ό,τι προξενήσατε εσείς”» («Κ. Μαρξ – Φ. Ένγκελς, «Για τον αναρχισμό», εκδόσεις «Καζάντζα»).

Αυτή είναι η «σχέση» των επαναστατών, των μαρξιστών, με την ατομική τρομοκρατία. Πράγματα γνωστά. Εδώ και 150 χρόνια.

Αλλά, είναι ηλίου φαεινότερο: Και 1.000 χρόνια να περάσουν, και 1.000.000 φορές να τοποθετηθούν οι κομμουνιστές γύρω από το ζήτημα, οι αδαείς, οι κάθε λογής γκεμπελίσκοι, οι διατεταγμένοι στην υπηρεσία της πολιτικής και ιστορικής παραχάραξης, οι «ενσωματωμένοι»στις καθεστωτικές εργολαβίες της μετατροπής των εννοιών «Αριστερά», «Προλεταριακή Δημοκρατία», «Κομμουνισμός», σε ποινικά αδικήματα (!), οι επιφορτισμένοι να αναπαράγουν την ιταμή και προβοκατόρικη συσχέτιση της πολιτικής πάλης του εργατικού κινήματος με την τρομοκρατία (!) θα συνεχίσουν το βιολί τους.

Όπως θα συνεχίσουν το βιολί τους και εκείνοι οι μηχανισμοί που, μέχρι να τους συντρίψει ο λαός, θα κατασκευάζουν την τρομοκρατία ή θα αξιοποιούν την τρομοκρατία, ώστε να τη μετασχηματίζουν σε τρομο-υστερία, σε τρομο-λαγνεία και, τελικά, σε μέθοδο τρομοκράτησης του λαού και σε «επιχείρημα» συκοφάντησης των μαζικών αγώνων του λαού ενάντια στους δυνάστες του.

Υστερόγραφο 1:

Η πολιτική της ΝΔ, η πολιτική της φτωχοποίησης του λαού, της φοροεξόντωσής του, των σκανδαλών από ΟΠΕΚΕΠΕ μέχρι υποκλοπές, της συγκάλυψης εγκλημάτων όπως αυτό των Τεμπών, είναι συνώνυμη του κοινωνικού εξανδραποδισμού. Αλλά ο κοινωνικός εξανδραποδισμός δεν θα τερματιστεί με την φυσική εξόντωση των «Παπαδήμων». Ούτε με την «ανάθεση» σε κουκουλοφόρους να αναλαμβάνουν αυτόκλητα να πάρουν «εκδίκηση» για λογαριασμό του λαού με όρους «προσωπικής βεντέτας». Θα τερματιστεί μόνο με την αχρήστευση της μήτρας που γεννά αυτές τις πολιτικές. Μόνο με την ανατροπή της δυνατότητάς να αναθέτει στον έναν μετά τον άλλον στους εκπροσώπους της την εφαρμογή του «δίκιου» της πλουτοκρατίας. Αυτό μόνο ο ανοιχτός, μαζικός πολιτικός αγώνας μπορεί να το καταφέρει. Μόνο έτσι τσακίζονται οι μηχανισμοί μιας «δημοκρατίας» που ενέργειες σαν αυτή στην Θεσσαλονίκη της προσφέρουν το άλλοθι, από τη μια να ποζάρει σαν βαλλόμενη κι από την άλλη να εντείνει την κατασταλτική της βαρβαρότητα.

Υστερόγραφο 2:

Ευτυχώς σε αυτή τη χώρα έχουμε γνωρίσει αντάρτες. Πραγματικούς. Και μάθαμε από αυτούς ότι η εγωπάθεια του «εκλεκτού εκδικητή» δεν είναι αντάρτικο. Μάθαμε από αυτούς, από τους πραγματικούς αντάρτες, ότι ο «ελέω λαού» (!) γκαζάκιας ή κουμπουροφόρος δεν είναι «αντάρτης». Ο λαός δεν αναθέτει τις υποθέσεις του στους “Ζορό”. Βγαίνει ο ίδιος στο προσκήνιο της Ιστορίας και παλεύει για το δίκιο του. Κι όταν το αποφασίσει – και πρέπει να το αποφασίσει αν θέλει να κερδίσει το δίκιο του – είναι ο λαός που γίνεται αντάρτης. Γιατί, τελικά, «αντάρτης, κλέφτης, παλικάρι πάντα ειν’ ο ίδιος ο λαός»! Όπως ακριβώς το λέει εκείνη η στροφή στον ύμνο του ΕΛΑΣ!

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

“Πόσο κάνει”; Τόσο!

Νίκος Μπογιόπουλος απο Ημεροδρόμος

Το νέο πυροτέχνημα του τσίρκου που κυβερνάει, το ξέρετε: Η πλατφόρμα “πόσο κάνει”. Ε, λοιπόν, δείτε τι έβγαλε η έρευνα που κάναμε κατά τις 6 το απόγευμα με τον συνάδελφο Αντώνη Μορτάκη σήμερα στον Real. Φτιάξαμε μια λίστα με ψώνια και αρχίσαμε το… ψάξιμο. Δείτε τις προέκυψε:

– για μια 6αδα νερά πας στο Lidl.
– για την χλωρίνη, όμως, πρέπει να φύγεις και να πας στον Μασούτη.
– για τα μακαρόνια φεύγεις κι από τον Μασούτη και τρέχεις Σκλαβενίτη.
– εκεί κοιτάς παρακάτω τη λίστα και βλέπεις Κόκα Κόλα. Φεύγεις και πας Γαλαξία.
– για το ρύζι φεύγεις κι από κει και πας Χαλκιαδάκη.
– αμα θες φακές (ψιλές, έτσι;) έφυγες για Βασιλόπουλο.
– παρακάτω στη λίστα βλέπεις φέτα. Την έκατσες. Πίσω στον Γαλαξία.
– επόμενο: παξιμάδια (σταρένια, ‘νταξει;). Ξεκουβάλα. Βουρ για My Market.
– κάπως σου ‘ρθε και θες να το αλλάξεις σε παξιμάδι κρίθινο (χωρίς αλάτι, αδερφέ). Την πάτησες. Ξανά Βασιλόπουλο.
– θες και καφέ. Εδώ θέλει σκέψη: Η’ θα πάρεις τα 194 γραμμάρια, οπότε καλά είσαι στο Βασιλόπουλο, ή άμα είσαι μερακλής και θες 340 γραμμάρια, πετάγεσαι ξανά στον Σκλαβενίτη…
Τώρα, βέβαια, για όλες αυτές τις μετακινήσεις ώστε να γλιτώσεις μερικές δεκάρες του ευρώ (περί αυτού πρόκειται!), για να πληρώσεις 49 και όχι 50 ευρώ για μισή σακούλα ψώνια, εκτός από χρόνο και νεύρα πρέπει να καταναλώσεις και βενζίνη. Οπότε, πριν ξεκινήσεις την σουπερμαρκετιάδα, πετάξου μέχρι την… Κύπρο να φουλάρεις γιατί εκεί θα την βρεις φθηνότερη.
Συμπέρασμα 1ο: “Μας υποχρέωσες, μα δεν μας είπες, τελικά, πόσο μας χρέωσες” (Στράτος Διονυσίου)
Συμπέρασμα 2ο: Το “καλάθι – καπαμά” τώρα και σε… πλατφόρμα.
Συμπέρασμα 3ο: Βρε δεν ντρεπούστε τέτοιοι που ‘στε;

 

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Κύριε Μητσοτάκη, καλώς τα δέχτηκες

Νίκος Μπογιόπουλος από Ημεροδρόμος

Διαβάσαμε στο φέισμπουκ της δημοσιογράφου Μαρίας Δεναξά ότι αυτός ο εκλεκτός κύριος, που απαθανατίστηκε να αντιδρά δημοκρατικά στην συγκέντρωση υπέρ της Παλαιστίνης στη Σύρο, είναι ισραηλινός τουρίστας, από αυτούς που ξεφόρτωσε το γνωστό κρουαζιερόπλοιο στο νησί, με συνοδεία ΜΑΤ και κατόπιν της απαγόρευσης της πορείας αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη.

Για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις ως προς το σε ποια χώρα ο εκλεκτός κύριος με το καπελάκι του FBI υψώνει το μεσαίο του δάκτυλο, απευθυνόμενος προς τον Συριανό και τον ελληνικό λαό, πρόκειται για

– την χώρα που ο πρωθυπουργός της λέγεται Μητσοτάκης (είναι αυτός που αγκαλιάζεται στην φωτο με τον δολοφόνο),

– την χώρα που στον πρωθυπουργό της του πέφτει “βαριά”, όπως έχει δηλώσει, η λέξη γενοκτονία για το έγκλημα στη Γάζα,

– την χώρα που ο κυβερνήτης της δηλώνει για τις απαγωγές προέδρων τρίτων χωρών από τους Αμερικάνους ότι δεν είναι ώρα να μιλάμε για το διεθνές δίκαιο,

– την χώρα που επί της εποπτείας Μητσοτάκη στην ΕΥΠ γίνονταν βρωμερές υποκλοπές με τα μηχανήματα και με τα λογισμικά ενός πωλητή κοριών που πριν ήταν στέλεχος του ισραηλινού στρατού,

– την χώρα όπου ο Σεφέρης (πολλά χρόνια προ γεννήσεως Μητσοτάκη) είχε γράψει: «Η βλακεία, η εγωπάθεια, η μωρία, η γενική αναπηρία της ηγέτιδας τάξης στην Ελλάδα, σε φέρνει στην ανάγκη να ξεράσεις (…). Είμαι βέβαιος πως τούτοι οι ελεεινοί δεν αντιπροσωπεύουν τη ζωντανή Ελλάδα».

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο Τσίπας, οι “Τσιριμώκοι”, ο ΕΛΑΣ

Νίκος Μπογιόπουλος από Ημεροδρόμος

Αυτός αριστερά (πάντα αριστερά) είναι ο Αντάρτης του ΕΛΑΣ. Αυτός δεξιά, δίπλα στον “αγγελικό” Τραμπ, είναι ο Τσίπρας, που σήμερα βάφτισε το νέο κόμμα του… ΕΛΑΣ.
Θυμίζω:
Ο όρκος του ΕΛΑΣίτη, γραμμένος από το χέρι του Άρη στη Γραμμένη Οξιά, έλεγε:
«Εγώ παιδί του Ελληνικού Λαού, ορκίζομαι να αγωνιστώ πιστά από τις τάξεις του ΕΛΑΣ, χύνοντας και την τελευταία ρανίδα του αίματός μου, σαν γνήσιος πατριώτης για το διώξιμο του εχθρού από τον τόπο μας, για τις ελευθερίες του Λαού μας, κι ακόμα να είμαι πιστός και άγρυπνος φρουρός προστασίας στην περιουσία και το βιος του αγρότη. Δέχομαι προκαταβολικά την ποινή του θανάτου αν ατιμάσω την ιδιότητά μου ως πολεμιστής του Έθνους και του Λαού και υπόσχομαι να δοξάσω και να τιμήσω το όπλο που κρατώ και να μην το παραδώσω αν δεν ξεσκλαβωθεί η Πατρίδα μου και δε γίνει ο Λαός νοικοκύρης στον τόπο του».
Αυτός ήταν ο ΕΛΑΣ.
Ο ΕΛΑΣ δεν είχε σχέση με αυτούς που… διαπραγματεύονταν με τους εχθρούς του λαού. 

Τους πολέμησε. 

Ο ΕΛΑΣ δεν έκανε “μνημόνια” με τους κατακτητές της χώρας. 

Εκανε πόλεμο. 

Ο ΕΛΑΣ ορκιζόταν στο βιός του λαού. 

Δεν έκανε ηλεκτρονικούς τους πλειστηριασμούς. 

Ο ΕΛΑΣ δεν βάφτισε τους ξένους κατακτητές και τους ντόπιους συνεργάτες τους… “θεσμούς”. Καθάρματα τους έλεγε. 

Και έτσι τους αντιμετώπιζε. 

Ο ΕΛΑΣ δεν έκανε το “όχι” – “ναι” και το “ναι” – “όχι”. 

Ο ΕΛΑΣ δεν βάφτισε “αγγελικούς” τους ιμπεριαλιστές συμμάχους της πλουτοκρατίας, δεν έστησε “στρατηγικές στρατιωτικές συμφωνίες” μαζί τους, δεν παζάρεψε και δεν ξεπούλησε σπιθαμή της ελληνικής Γης, δεν πέρασε ποτέ από τα “go back Μέρκελ” στα “μαντάμ” Μέρκελ.
Βέβαια, οι “Τσιριμώκοι” του συστήματος δεν ορρωδούν προ ουδενός. 

Το είχαν ξανακάνει το 2015, τότε που πήγαν στον τοίχο της Καισαριανής, νομίζοντας ότι θα μπορούσαν ποτέ να λερώσουν ό,τι δεν φτάνει το μπόι τους.
Επιβεβαιώνεται.
Το σύστημα της ολιγαρχίας, το καθεστώς της πλουτοκρατίας, πάντα χρειαζόταν και πάντα θα χρειάζεται τους γιαλαντζί αριστερούς, τους «μαϊμού» αριστερούς, τους δημαγωγούς τάχα μου αριστερούς, τους πολιτικούς απατεώνες, τους πολιτικά ξεπουλημένους και τους πολιτικά ξετσίπωτους.
Αυτή η τάχα μου “Αριστερά” είναι τόσο “Αριστερά” όσο σοσιαλιστικό είναι το ΠΑΣΟΚ κι όσο “δημοκρατικιά” είναι η ΝΔ. Επιβεβαιώνεται.
Δεν υπάρχει “Αριστερά” που διαπραγματεύεται με κατσαπλιάδες. Δεν υπάρχει “Αριστερά” που συντροφεύει με τους γύπες. Eκείνη η “Αριστερά”, που καμώνεται την Αριστερά έχοντας για πυξίδα την ικανοποίηση των τίγρεων, δεν κάνει διαχείριση του καπιταλισμού. Είναι ο καπιταλισμός που τη διαχειρίζεται. Και κείνη του προσφέρει ό,τι έχει. Με πρώτη την ξεδιαντροπιά της.
*
Σημείωση: Υπάρχει και το ΕΛ.ΑΣ της Ελληνικής Αστυνομίας. Απείρως, φυσικά, κοντύτερα σε όσους κάνουν καριέρα πορευόμενοι “και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ”.

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

9 Μάη 1945: Αυτή είναι η σημαία μας!

Νίκος Μπογιόπουλος από Ημεροδρόμος

“Κάθε άνθρωπος που αγαπά την ελευθερία, χρωστάει στον Κόκκινο Στρατό περισσότερα από ό,τι μπορεί ποτέ να πληρώσει…” (Ερνεστ Χεμινγουέι).

Ήταν Γενάρης του 1927 όταν ο υψηλός προσκεκλημένος έφτανε στη Ρώμη και απευθυνόταν στον Μουσολίνι με τα παρακάτω λόγια:

«…Το κίνημά σας πρόσφερε υπηρεσία σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Ο μεγάλος φόβος που διακατείχε τον δημοκρατικό ηγέτη ή ηγέτη της εργατικής τάξης ήταν η πιθανότητα να υπονομευτεί ή να υπερθεματιστεί από κάποιον πιο ακραίο από αυτόν. Φαίνεται ότι μια συνεχής μετακίνηση προς τα αριστερά, ένα είδος αναπόφευκτης διολίσθησης στην άβυσσο, ήταν το χαρακτηριστικό όλων των επαναστάσεων.

Η Ιταλία έδειξε ότι υπάρχει ένας τρόπος να παλέψεις τις ανατρεπτικές δυνάμεις, ένας τρόπος που μπορεί να κινητοποιήσει την πλειοψηφία του κόσμου, η οποία κατάλληλα καθοδηγούμενη, μπορεί να εκτιμήσει και να θελήσει να υπερασπίσει την τιμή και τη σταθερότητα των πολιτισμένων κοινωνιών.

Η Ιταλία παρείχε το απαραίτητο αντίδοτο στο ρώσικο δηλητήριο. Από δω και στο εξής, κανένα μεγάλο έθνος δεν θα μείνει χωρίς το έσχατο μέσο προστασίας απέναντι στην ανάπτυξη καρκινωμάτων…

Αν ήμουν Ιταλός θα ήμουν με όλη την καρδιά μαζί σας, από την αρχή μέχρι το τέλος, στη θριαμβευτική σας μάχη ενάντια στις βάρβαρες ορέξεις και τα πάθη του Λενινισμού.

Το κίνημα σας έχει προσφέρει μια υπηρεσία σε όλο τον κόσμο. Έχει δώσει σε όλο τον κόσμο το απαραίτητο αντίδοτο στο Ρωσικό δηλητήριο…» (Tom Behan, “Arditi del Popolo: Η ιστορία της πρώτης αντιφασιστικής οργάνωσης”, εκδόσεις Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο).

Ο ένθερμος οπαδός του Μουσολίνι, αυτός ο λάτρης του φασισμού, ο άνθρωπος που «με όλη του την καρδιά» τασσόταν στο πλευρό των μελανοχιτώνων έναντι των κομμουνιστών και της Σοβιετικής Ένωσης, δεν ήταν άλλος από τον Μέγα Θησαυροφύλακα. Ήταν ο υπουργός Οικονομικών εκείνη την εποχή της Βρετανίας. Ο… Ουίνστον Τσώρτσιλ.

Ένα χρόνο μετά την κατάληψη από τους Ναζί της εξουσίας στη Γερμανία, τον Γενάρη του 1934, ένα χρόνο μετά την κατάληψη από τους Ναζί της εξουσίας στη Γερμανία, το καλοζωισμένο ακροατήριο χειροκροτούσε με ανυπόκριτο ενθουσιασμό τα παρακάτω λόγια:

«Ο Εθνικοσοσιαλισμός απελευθέρωσε τον Γερμανό εργάτη από τη μέγγενη ενός δόγματος (σσ: του κομμουνισμού δόγματος) που ήταν βασικά εχθρικό τόσο για τον εργοδότη όσο και για τον εργαζόμενο.

Ο Αδόλφος Χίτλερ επέστρεψε τον εργάτη στο έθνος του. Τον μετέτρεψε σε πειθαρχημένο στρατιώτη της εργασίας και συνεπώς σε σύντροφό μας» (Πρακτικά Δικών Νυρεμβέργης, Ντοκουμέντο D-392)

Ο λάτρης του ναζισμού, εκείνος που στις 26 Γενάρη 1934 ενώπιον των ενθουσιασμένων συναδέλφων του εξυμνούσε τον Χίτλερ, που αναγόρευε τον ναζισμό σε προστάτη του έθνους γιατί μετέτρεψε τον εργάτη σε «σύντροφό μας», που επιδαψίλευε δάφνες στον Χίτλερ διότι «απελευθέρωσε» τον εργάτη από την «μέγγενη» του κομμουνιστικού δόγματος και τον μετέτρεψε σε «πειθαρχημένο στρατιώτη της εργασίας», δεν ήταν άλλος από τον μεγιστάνα Κρουπ. Τον πρόεδρο του Συνδέσμου της Γερμανικής Βιομηχανίας…

Κάπως έτσι, παρά τις εκκλήσεις της Σοβιετικής Ένωσης προς Άγγλους, Γάλλους και Αμερικάνους να πολεμηθεί ο ναζισμός, παρά τις προειδοποιήσεις της Κομμουνιστικής Διεθνούς για τον επερχόμενο ιμπεριαλιστικό πόλεμο και τον φασισμό, φτάσαμε στη συμφωνία του Μονάχου το 1938, όταν (έναν ολόκληρο χρόνο πριν από τη συμφωνία μη επίθεσης μεταξύ Ρίμπεντροπ – Μολότοφ) η Αγγλία και η Γαλλία τα έκαναν πραγματικά «πλακάκια» με τον Χίτλερ και τον Μουσολίνι.

Κι από εκεί σε εκείνον τον αποκαλούμενο ως «παράξενο πόλεμο» όπου οι δυτικοί «σύμμαχοι» – επιλέγοντας την τακτική της «συμμαχικής» υπονόμευσης της Σοβιετικής Ένωσης που προετοιμαζόταν ενάντια στην επερχόμενη ναζιστική εισβολή – δεν έριξαν μισή τουφεκιά ενάντια στον Άξονα για έξι ολόκληρους μήνες από την έναρξη του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου.

Σήμερα, τα πραγματικά γεγονότα και τα ουσιαστικά συμπεράσματα από την ανείπωτη τραγωδία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, επιχειρούνται να συσκοτιστούν και να παραποιηθούν.

Φροντίζει το εργαστήριο της καπιταλιστικής παραχάραξης. Ένα εργαστήριο που παράγει:

• Τους γυμνοσάλιαγκες της άθλιας θεωρίας των «δυο άκρων».
• Τους εντεταλμένους της ελεεινής επιχείρησης «εξίσωσης» κομμουνισμού – φασισμού.
• Τα βαποράκια που ψάχνουν μερικά δευτερόλεπτα δημόσιου βήματος αναμηρυκάζοντας τα γελοία σχήματα περί «Χίτλερ – Στάλιν».
• Τους ευρω-φωστήρες περί «ολοκληρωτισμών».

Αλλά τι γνήσιοι «ευρωπαϊστές» θα ήταν όλοι αυτοί αν δεν λάνσαραν τα από δεκαπενταετίας αντικομμουνιστικά «μνημόνια» της ΕΕ, η οποία συναγελάζεται με ναζί στην Ουκρανία, με φασίστες στις Βαλτικές χώρες, θρέφει στους κόλπους της Ορμπαν, δημιουργεί τους υπονόμους από τους οποίους ποτίζονται οι Λεπέν και οι Μελόνι, και έχει χρηματοδοτήσει με εκατομμύρια ευρώ τις φασιστικές και νεοναζιστικές οργανώσεις της Ευρώπης…

Η εξουσία των κεφαλαιοκρατών έχει κάθε λόγο να αναποδογυρίζει την ιστορία και την πραγματικότητα. Και ο βασικός είναι αυτός:

«Ο φασισμός είναι μια ιστορική φάση όπου μπήκε τώρα ο καπιταλισμός, κι έτσι είναι κάτι το καινούργιο και παλιό μαζί.

Ο καπιταλισμός στις φασιστικές χώρες υπάρχει πια μονάχα σαν φασισμός κι ο φασισμός δεν μπορεί να πολεμηθεί παρά σαν καπιταλισμός στην πιο ωμή και καταπιεστική του μορφή, σαν ο πιο θρασύς κι ο πιο δόλιος καπιταλισμός» (Μπ.Μπρεχτ).

Σήμερα, όμως, ξημέρωσε ξανά η μέρα που θα τους στοιχειώνει πάντα. Σήμερα είναι η μέρα που η Ιστορία σφραγίστηκε από το κόκκινο του αίματος. Από το χρώμα του δίκιου και της αλήθειας.

Σαν σήμερα ήταν που η Ιστορία γράφτηκε από το κόκκινο της σημαίας με το σφυροδρέπανο. Με αυτό το «μελάνι» γράφτηκε η Ιστορία στην αναμέτρηση του ανθρώπου με το τέρας και με το έγκλημα. Με την απανθρωπιά και την κτηνωδία.

Ήταν 9η Μάη 1945. Ήταν η ημέρα που η σημαία που ήδη κυμάτιζε στο Ράιχσταγκ, η σημαία του στρατού των εργατών, των αγροτών, των κολασμένων της γης, επέφερε το οριστικό πλήγμα στο φίδι του ναζισμού.

Πριν από 81 χρόνια, σαν σήμερα, στις 9 Μάη 1945. Ηδη μια μέρα πριν, ενώπιον του στρατάρχη Γκιόργκι Κονσταντίνοβιτς Ζούκοφ, η ναζιστική Γερμανία υπέγραφε την άνευ όρων συνθηκολόγησή της.

Η νίκη του Ανθρώπου εναντίον του φασισμού, η Αντιφασιστική Νίκη των Λαών ήταν γεγονός.

Αυτό το πανανθρώπινο επίτευγμα σφραγίστηκε με το ίδιο εκείνο κόκκινο χρώμα που δέσποζε στα οδοφράγματα της Παρισινής Κομμούνας. Με το χρώμα το βγαλμένο από το ηφαίστειο της ελπίδας που εξερράγη τον Οκτώβρη του 1917 στην Πετρούπολη.

Σε αυτή η Νίκη – σταθμό, που κατορθώθηκε με τις ανείπωτες θυσίες εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης, χωρίς προηγούμενο υπήρξε η συμβολή της Σοβιετικής Ένωσης και του Κόκκινου Στρατού.

• Σ’ ένα μέτωπο, το μήκος του οποίου κυμαινόταν από 3.000 έως 6.200 χιλιόμετρα, ο Κόκκινος Στρατός έδωσε ενάντια στον ναζισμό αδιάλειπτα μάχες για 1.418 μερόνυχτα.
• Κάθε λεπτό του πολέμου, η Σοβιετική Ένωση θρηνούσε κατά μέσο όρο 9 νεκρούς. Κάθε ώρα 540 νεκρούς. Κάθε μέρα 13.000 νεκρούς.
• Σε έναν πόλεμο που η Βρετανία θρήνησε 375.000 νεκρούς και οι ΗΠΑ περίπου 400.000, η ΕΣΣΔ προσέφερε πάνω από 20 εκατομμύρια παιδιά της.
• Πάνω από 10 εκατομμύρια οι ανάπηροι και οι τραυματίες με τον ανθό του σοβιετικού λαού να φράζει με τα στήθια του το Στάλινγκραντ, το Λένινγκραντ, τη Μόσχα, το Κουρσκ, τη Σεβαστούπολη.
• Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος στοίχισε στην ΕΣΣΔ σε υλικές ζημιές το κολοσσιαίο ποσό των 485 δισεκατομμυρίων δολαρίων, μεγαλύτερο απ’ αυτό που κατέβαλαν ΗΠΑ, Αγγλία και Γαλλία μαζί.
• Πάνω από 1.700 πόλεις, πάνω από 70.000 χωριά, πάνω από 30.000 βιομηχανικές επιχειρήσεις, πάνω από 100.000 συνεταιριστικές μονάδες, αμέτρητες χιλιάδες νοσοκομεία, σχολεία, βιβλιοθήκες έγιναν στάχτη στο έδαφος της ΕΣΣΔ από τους ναζί.

Έτσι γράφτηκε η Ιστορία μέχρι τις 9 Μάη. Αυτά πρόσφεραν οι κομμουνιστές στον πόλεμο κατά του φασισμού. Αυτή είναι η «σχέση» του σοσιαλισμού και των κομμουνιστών με το φασισμό: «Σχέσεις» που το έχουμε τονίσει και θα το επαναλάβουμε: Τις χωρίζει αίμα! Το περισσότερο αίμα που χύθηκε ποτέ στην ανθρωπότητα!

Η Ιστορία γράφτηκε:

Την πιο σκληρή, την πιο ανιδιοτελή, την πιο καθοριστική μάχη για τη νίκη κατά του φασισμού την έδωσε στην ανθρωπότητα το πρώτο εργατικό κράτος στην Ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού.

Όσοι μιλούν για το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο από τη σκοπιά του παραχαράκτη και του πλαστογράφου, είναι καταδικασμένοι να κουβαλάνε το «μπόι» που έχει το ψέμα τους.

Η Ιστορία γράφτηκε: Παρόντες, πρωτομάρτυρες, αιμοδότες, στρατιώτες στην πιο σκληρή, την πιο ανιδιοτελή, την πιο καθοριστική μάχη για τη νίκη κατά του φασισμού, από τον Ατλαντικό μέχρι τα Ουράλια, από τις ερήμους της Μέσης Ανατολής μέχρι τις γραμμές των οριζόντων σε Βορρά και Νότο, από την Κρήτη μέχρι τον Έβρο, ήταν οι κομμουνιστές.

Πόσο γελοίοι είναι οι πλαστογράφοι, αν νομίζουν ότι αυτή η εποποιία μπορεί να λασπολογηθεί ή να λησμονηθεί…

Είναι εδώ, στην Ελλάδα των 700.000 θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας, που η 9η Μαΐου δεν θα πάψει ποτέ να περνάει μέσα:

• Από την αθάνατη ψυχή των 200 της Καισαριανής, της Ηλέκτρας, του Μπελογιάννη, του Πλουμπίδη, του Χαρίλαου, του Αρη, του αντάρτη που έστειλε περήφανο χαιρετισμό από τον Γοργοπόταμο στην Αλαμάνα.
• Από την αδούλωτη Κοκκινιά και την Καλογρέζα, από τη Βιάννο, τον Χορτιάτη και το Κούρνοβο που έγιναν ένα με το Μανιάκι και το Μεσσολόγγι.
• Από τα άπαρτα βουνά που οι Αρματολοί και οι Κλέφτες στήσανε χορό με τους μαχητές του ΕΛΑΣ, με τους αδούλωτους της εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης της δεκαετίας του ‘40.
• Από τα θυσιαστήρια του πατριωτισμού και της λευτεριάς που η Γκουέρνικα και το Δίστομο, τα Καλάβρυτα και η Ακροναυπλία, η Μακρόνησος, το Στάλινγκραντ και η Αθήνα του Μεγάλου Δεκέμβρη, γίνανε κραυγή στα χέρια του Πικάσο, του Φαρσακίδη και του Λουντέμη, γίνανε τραγούδι στα χείλη του Ρίτσου και του Μπρεχτ, του Νερούδα και του Λειβαδίτη, του Μίκη και του Σοστακόβιτς.

Όταν ο στρατιώτης του Κόκκινου Στρατού κάρφωνε τη σημαία της Επανάστασης στην καρδιά του ναζισμού, στο Ράιχσταγκ, σφράγιζε για πάντα και με τον πιο αντιπροσωπευτικό τρόπο την Ιστορία.

Η σημαία η βαμμένη με το αίμα των εκατομμυρίων που έδωσαν τη ζωή τους και έχτισαν με τα κορμιά τους το μέτωπο που συνέτριψε τις ορδές του Χίτλερ και τους κάθε λογής «κουίσλινγκ», δε λασπώνεται. Και δεν υποστέλλεται.

Αυτή την αλήθεια δεν θα καταφέρουν ποτέ να τη «σβήσουν» από την Ιστορία εκείνοι που βουτάνε την «πένα» τους στην «κοιλιά» του Γκαίμπελς για να ξαναγράψουν και να ξεγράψουν την Ιστορία.

Για τους «δεξιούς» και τους «αριστερούς», για τους φιλελεύθερους και τους σοσιαλδημοκράτες υπηρέτες των «Κρουπ» και των «Ροκφέλερ», για τους «δημοκράτες» της άθλιας θεωρίας των «δυο άκρων» που με όχημα την ΕΕ προσπαθούν να συσχετίσουν (!) το ναζισμό και το φασισμό με τον κομμουνισμό, που θέλουν να εμφανίζουν τους 200 της Καισαριανής «ίδιους» με τους εκτελεστές τους (!), η ιστορική αλήθεια είναι αμείλικτη.

Απέναντι στη φρίκη του ολοκαυτώματος, στην απανθρωπιά του ρατσισμού, στο ναζιστικό εσμό που γεννιέται και εκτρέφεται στα ταξικά χαμαιτυπεία των μονοπωλίων, θα υπάρχει αυτή η ημερομηνία, θα υπάρχει αυτή η φωτογραφία – παράσημο της Ανθρωπότητας στον αγώνα ενάντια στην κτηνωδία, που θα θυμίζει στους αιώνες:

Οι κομμουνιστές δεν συνθηκολόγησαν ποτέ με τα φίδια.

Ας μην έχουν καμία αμφιβολία: Η 9η Μάη 1945 είναι η ημερομηνία που – όσο υπάρχουν άνθρωποι – θα αποτελεί την διαρκή υπόμνηση:

Οι κουκουλοφόροι του δωσιλογισμού, οι «κράτα Ρόμελ» του μαυραγοριτισμού, οι «Χίτες» του χτες και οι εγκληματικές συμμορίες του σήμερα, ο υπόκοσμος, οι ταγματασφαλίτες, οι Μεταξάδες και οι Ρουφογάληδες του συστήματος που γέννησε το ναζισμό, θα επιστρέφουν πάντα εκεί που ανήκουν: Στα καταγώγια των (…αρίων) υπανθρώπων.

Στο ψέμα, στην πλαστογραφία και την παραχάραξη, θα ορθώνεται πάντα το σύμβολο της νίκης των λαών απέναντι στο κτήνος του φασισμού.

Απέναντι στη φρίκη του ολοκαυτώματος, στην απανθρωπιά του ρατσισμού, στο ναζιστικό εσμό που γεννιέται και εκτρέφεται στα χαμαιτυπεία της ταξικής βαρβαρότητας των «Ζήμενς», των «Φορντ» και των «Ντόιτσε Μπανκ», υπάρχει αυτή η ημερομηνία, υπάρχει αυτή η φωτογραφία – παράσημο της Ανθρωπότητας στον αγώνα ενάντια στην κτηνωδία. Που σφράγισε για πάντα, με τον πιο αντιπροσωπευτικό τρόπο την Ιστορία. Και που θα το θυμίζει στους αιώνες:

Η Ιστορία γράφεται κάθε μέρα. Και γράφεται χωρίς «ρεαλιστικές» κυβιστήσεις. Χωρίς απαράδεκτους συμβιβασμούς. Χωρίς υπόκλιση στις αυταπάτες. Χωρίς «διαπραγματεύσεις», χωρίς «επαναδιαπραγματεύσεις» και χωρίς κανένα συμβιβασμό με την άθλια πλευρά της ιστορίας εκείνων που το σύστημά τους επωάζει τα φίδια στον κόρφο του.

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Τέμπη-Υποκλοπές: Η λογική του κατήφορου είναι ο πάτος!

Νίκος Μπογιόπουλος

Η λογική του κατήφορου είναι ο πάτος:

Ο μεν Αρειος Πάγος (ξανα)θάβει το σκάνδαλο των υποκλοπών γιατί – λέει – η δυσωδία, η βρωμιά και η σαπίλα που ανέκυψαν στο Μονομελές, το οποίο επιμέτρησε 126 χρόνια (!) ποινή στους εμπλεκόμενους, δεν συνιστούν (!) νέα στοιχεία για την διερεύνηση της υπόθεσης…

Το δε Δημόσιο παρίσταται στην δίκη των Τεμπών ισχυριζόμενο ότι την ευθύνη για το φονικό δεν την έχουν κυβερνήσεις, υπουργοί, γραμματείς και φαρισαίοι που διέλυσαν τον σιδηρόδρομο και είχαν πολλαπλώς προειδοποιηθεί για το έγκλημα που ερχόταν, αλλά την έχει ο… σταθμάρχης και ο επιθεωρητής του σταθμάρχη.

Αυτά 10 μέρες μετά την εμφάνιση του Μητσοτάκη στη Βουλή σε ρόλο Κέρβερου του κράτους Δικαίου…

Αυτά τρεις αιώνες μετά την υπόμνηση του Μοντεσκιέ:

«Δεν υπάρχει σκληρότερη τυραννία από εκείνη που διενεργείται κάτω από τη σκιά των νόμων και τα προσχήματα της Δικαιοσύνης». 

Πηγή: imerodromos

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Υπάρχει πρόβλημα. Σοβαρό.

Νίκος Μπογιόπουλος από Ημεροδρόμος

Επί 3.000 χρόνια το κατώτατο όριο “κανόνα” συμβίωσης που είχαμε ορίσει μεταξύ μας ήταν εκείνο το “κλέψε , αλλά μη σε δουν”, γιατί αν σε δουν, αν σε καταλάβουν, αν σε πιάσουν, τότε αλίμονό σου.

Φυσικά ο “κανόνας” ποτέ δεν μνημονεύτηκε ως τίποτα λιγότερο από έναν χυδαίο απόηχο της λακωνικής παιδείας στην αρχαιότητα και της προσπάθειας όξυνσης της επινοητικότητας των αρχαίων προγόνων για επιβίωση.

Ε, λοιπόν, με δαύτους που μπλέξαμε, το κοντέρ του πάτου μηδένησε και ξεκινάμε από την αρχή.

Διότι μετά από 3.000 χρόνια, όχι αλίμονό τους όταν τους πιάσεις να “κλέβουν”, αλλά αλίμονο σε ΣΕΝΑ αν τους πιάσεις να “κλέβουν”!

— Τώρα, πλέον, τους πιάνεις με την γίδα στην πλάτη (πχ στον ΟΠΕΚΕΠΕ) κι αυτοί – αντί να ανοίξουν μια τρύπα να κρυφτούν – κυκλοφορούν με την γίδα στην πλάτη και την μοστράρουν κιόλας σαν… παράσημο!

— Τώρα τους πιάνεις με την ψείρα να έχει βγει στο γιακά τους και να κάνει παρέλαση μαζί με τους “κοριούς” (των υποκλοπών) κι αυτοί – προεξάρχοντος του Μητσοτάκη που είπε προχτές στη Βουλή ότι το θέμα κρίθηκε στις… εκλογές (! ) – αντί να παρακαλάνε να ανοίξει η Γη να τους καταπιεί, ποζάρουν κιόλας με την ψείρα στον γιακά και επιδεικνύουν τον… κοριό σαν απόδειξη της… “αριστείας” τους λέγοντας “καλά κάνανε και τον παρακολουθούσανε, κάτι θα έκανε”!

— Τώρα τους πιάνεις στα πράσα της πολιτικής ξεφτίλας, όπως τον σπουδαρχίδη Λαζαρίδη, τους πιάνεις στα πράσα της οικογενειοκρατίας, της κομματορουσφετοκρατίας, της λειτουργίας τους ως κομματόσκυλα εις βάρος του Δημοσίου και της λειτουργίας τους ως ξετσίπωτοι “Γκρούεζες”, κι εκείνοι – αντί να βγάζουν τον σκασμό και να ξεκουμπίζονται από την δημόσια σφαίρα – κουνάνε και το δάκτυλο και σε μια αποθέωση της ξεδιαντροπιάς βαφτίζουν την ξετσιπωσιά τους… “εργατικότητα” έναντι της “τεμπελιάς των αριστερών”!

— Τώρα, ενώ ζητάς εξηγήσεις για την ακρίβεια και την φοροληστεία, για την πολιτική τους ελεεινότητα στην υπόθεση των Τεμπών, για την αθλιότητά τους με τους “φραπέδες” και τους “χασάπηδες”, για το ασυμμάζευτο θράσος τους με τους Λαζαρίδηδες, για τον χαφιεδισμό των Predator, εκείνοι – οι ίδιοι που μας έλεγαν φέρτε μου μια έρευνα ότι ο διασωληνωμένος χρειάζεται… ΜΕΘ – με επικοινωνιακή στόχευση και αντιεπιστημονικές ασυναρτησίες ακόμα και για σοβαρά ζητήματα υγείας συνεργατών τους επιχειρούν να πετάξουν την μπάλα στην εξέδρα και (ποιοι; οι ομόσταβλοι της “Ομάδας Αλήθειας”) να “ενοχοποιήσουν” κάθε κριτική που τους γίνεται σαν τάχα μου “δολοφονία χαρακτήρα”!

Αυτός ο βούρκος της πηχτής χυδαιότητας, όπου οι κυβερνητικά υπεύθυνοι για το βάθεμα της σαπίλας του συμπεριφέρονται και σαν το γάτο που κάνει ό,τι κάνει και σκούζει κι από πάνω (στην περίπτωσή τους… τσιρίζουν), πλαισιωμένοι από διαδικτυακές ομάδες αλητείας, φερέφωνα, προτοπαπαγάλους και λοιπα σαπρόφυτα, αφενός εξαντλεί τις αντοχές της κοινωνίας.

Αλλά από την άλλη, ας είμαστε ειλικρινείς, δείχνει και ότι τα όρια ανοχής της κοινωνίας – που δεν της το κρύβουν, της το πετάνε κατάμουτρα ότι η ψήφος της στις εκλογές είναι το “απολυμαντικό” για να το παίζουν “πεντακαθαρίδηδες” – έχουν ξεχειλώσει.

Κανένας άλλος δεν μπορεί να “τραβήξει τα λουριά”, παρά μόνο η κοινωνία. Κι αν δεν το κάνει, όχι με όρους “άλλαξε ο Μανολιός”, αλλά με όρους πραγματικής ανατροπής όλου του σάπιου αστικού καθεστώτος, τότε η δυσωδία, παρούσα και όλο και πιο αποπνικτική, δεν θα αφορά μόνο το πολιτικό κατεστημένο, αλλά το σάπισμα της ίδιας της κοινωνίας. 

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Βάφτισαν το ρουσφέτι… “βουλευτικό καθήκον’!

Νίκος Μπογιόπουλος από Ημεροδρόμος

Μέχρι τώρα ξέραμε ότι:

– Τις υποκλοπές δεν τις λέμε υποκλοπές, αλλά… “νόμιμες επισυνδέσεις”.
– Τον κρατικό χαφιεδισμό δεν τον λέμε χαφιεδισμό, αλλά…. “υπόθεση ιδιωτών”.
– Τα Τέμπη δεν το λέμε έγκλημα, αλλά… “ατύχημα”.
– Το μπάζωμα δεν το λέμε μπάζωμα, αλλά… “δικαιοσύνη”.
– Τη συγκάλυψη δεν την λέμε συγκάλυψη, αλλά… “διερεύνηση”.
– Την λαμογιά από Πάτσηδες μέχρι “Φραπέδες” δεν την λέμε λαμογιά , αλλά… “παθογένεια”.
– Την κατάχρηση εξουσίας από “γίδια” μέχρι “κοριούς” δεν την λέμε κατάχρηση εξουσίας, αλλά… “βαθύ κράτος”.
– Τον εργασιακό μεσαίωνα δεν τον λέμε εργασιακό μεσαίωνα, αλλά… “ευέλικτη απασχόληση”.
– Τα ψίχουλα του 1,3 ευρώ/ημέρα στον κατώτατο δεν τα λέμε ψίχουλα, αλλά… “αύξηση”.
– Τα ράντζα στα νοσοκομεία δεν τα λέμε ράντζα, αλλά… “επικουρικές κλίνες”.
– Τις φωτιές και τις πλημμύρες από Εβρο μέχρι… Χαλάνδρι κι από Πάτρα μέχρι Εύβοια και Θεσσαλία δεν τα λέμε αχρηστία και αδιαφορία, τα λέμε “επιτελικότητα”.
– Την αποστολή όπλων στην Ουκρανία, τους Πάτριοτ στην Σαουδική Αραβία και τη φρεγάτα στην Ερυθρά δεν τα λέμε συμμετοχή στα σφαγεία, τα λέμε… “άμυνα”.
– Τη Σούδα, την Αλεξανδρούπολη, τα πλοία και τα αεροπλάνα στις βρετανικές βάσεις στην Κύπρο δεν τα λέμε εμπλοκή στον πόλεμο του Τραμπ, τα λέμε… “μη εμπλοκή”.
– Το Ισραήλ δεν το λέμε κράτος-δολοφόνο και γενοκτόνο, το λέμε “η μόνη Δημοκρατία στη Μέση Ανατολή”.
– Την εισβολή στη Βενεζουέλα δεν την λέμε εισβολή, την λέμε… “δεν είναι η ώρα να μιλάμε για την νομιμότητα”.

Ομως, τώρα με τον ΟΠΕΚΕΠΕ, και σύμφωνα με τα όσα δηλώνουν τόσο οι βουλευτές του Μητσοτάκη για την εμπλοκή τους στο σκάνδαλο όσο και ο ίδιος, μάθαμε και τούτο:
Τον “Γκρούεζα” δεν θα τον λέμε Γκρούεζα, την κομματοκρατία δεν θα την λέμε κομματοκρατία και το ρουσφέτι δεν θα το λέμε ρουσφέτι. Τώρα πια θα τα λέμε… “βουλευτικό καθήκον” και “εξυπηρέτηση του πολίτη”!!!

Κατόπιν αυτών, όπου θα βλέπετε ή θα ακούτε την λέξη “αριστεία”, κι αν σας πέφτει βαριά η λέξη ΓΛΙΤΣΑ, να χρησιμοποιείται τα υπόλοιπα συνώνυμά της:

Ξεφτίλα. Ξεδιαντροπια. Ξετσιπωσιά.

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

“Το καλό της πατρίδας” και ο υπουργός του Μητσοτάκη, ο φασίστας Πλεύρης

Νίκος Μπογιόπουλος από Ημεροδρόμος

Θάνος Πλεύρης, ο υπουργός του Μητσοτάκη (ποιος είναι ο Πλεύρης; Θυμηθείτε ΕΔΩ), μιλώντας σε κομματικό ακροατήριο της ΝΔ προχτές, δήλωσε – χειροκροτούμενος, μάλιστα, από το ευγενές ακροατήριο – πως «δεν πρέπει ούτε να σεβόμαστε ούτε να τιμούμε τους αγώνες της Αριστεράς. Οι αγώνες της Αριστεράς ήταν πάντοτε σε βάρος του έθνους, ήταν αντίθετες με το καλό της πατρίδας».

“Απολαύστε” τους, εδώ:

Ο Πλεύρης που δήλωσε τα παραπάνω είναι αυτός που – μεταξύ πολλών άλλων – χαριεντιζόταν με τον τατουαρισμένο με την σβάστικα, τον καταδικασμένο της ναζιστικής εγκληματικής συμμορίας, τον Κασιδιάρη, εδω:

Κατόπιν τούτων και έχοντας στο μυαλό μας τον Γλέζο και τον Σάντα όταν κατέβαζαν τη σημαία του Χίτλερ από την Ακρόπολη ενώ οι δωσίλογοι τα είχαν κάνει πλακάκια με τους ναζί κατακτητές, έχοντας στο μυαλό μας τον αντάρτη του ΕΛΑΣ που πάλευε για την λευτεριά όταν οι γερμανοτσολιάδες υπηρετούσαν την Γκεστάπο, έχοντας στο μυαλό μας τον Γρηγόρη Λαμπράκη που αγωνιζόταν για Ειρήνη και Δημοκρατία και τον δολοφονούσαν οι αμερικανοντυμένοι που χτες ήταν γερμανοντυμένοι, έχοντας στο μυαλό μας τον Ρίτσο της Ρωμιοσύνης και τον Μπελογιάννη με το χαμόγελο και το γαρύφαλλο μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα, έχοντας στο μυαλό και στην καρδιά μας τις εικόνες με τους 200 λεβέντες κομμουνιστές της Καισαριανής, δηλώνουμε:

Είμαστε ευτυχείς που οι απόψεις μας και φυσικά οι αγώνες της Αριστεράς για το καλό της πατρίδας, δεν χαίρουν κανέναν σεβασμό από τον υπουργό του Μητσοτάκη, τον φασίστα Πλεύρη.

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Ξεκινά η δίκη για το έγκλημα των Τεμπών – Ολοι στο πλευρό των συγγενών – Οχι στο “μπάζωμα”!

Νίκος Μπογιόπουλος από Ημεροδρόμος

Με την αδιαπραγμάτευτη κοινωνική απαίτηση για την απόδοση ευθυνών στους υπαίτιους του εγκλήματος των Τεμπών με τους 57 νεκρούς κηρύσσεται σήμερα η έναρξη της δίκης ενώπιον του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Λάρισας.

Τα Τέμπη είναι ΕΓΚΛΗΜΑ – Και θα το πληρώσουν! (Ημεροδρόμος, 26/2/2026)

Τα Τέμπη είναι ένα οριακό σημείο στο οποίο η ελληνική κοινωνία κεραυνοβολήθηκε από ένα κυρίαρχο πολιτικό σύστημα που λειτουργεί σαν υπηρέτης οικονομικών συμφερόντων. Που ξεπουλάει και απομειώνει την αξία και την ασφάλεια του δημόσιου πλούτου. Που βάζει στο ζύγι του κέρδους τις ανθρώπινες ζωές και τις θυσιάζει για το δικό του, ίδιον όφελος.

Τα Τέμπη είναι ο τόπος και ο χρόνος που το κράτος, αυτός ο συλλογικός κομματάρχης της ντόπιας και ξένης κεφαλαιοκρατίας, το κράτος της αυθαιρεσίας, της ρουσφετοκομματοκρατίας, της αδιαφορίας, της αναλγησίας, της πολιτικής οικογενειοκρατίας, άφησε πίσω του πτώματα. Εξαΰλωσε νέα παιδιά. Εριξε στην άβυσσο του πένθους και της απώλειας δεκάδες οικογένειες. Και που από την ίδια εκείνη στιγμή επιδιώκει – μέσω της συγκάλυψης, του κουκουλώματος, του μπαζώματος, του κυνισμού, της μονταζιέρας, της αυθάδειας στα όρια της αλητείας – να επιβάλλει και την ατιμωρησία.

Είναι τόσο “χαλασμένοι” ώστε να νομίζουν ότι το θέμα των Τεμπών, αυτό το έγκλημα, θα εγκιβωτιστεί στην αντιπαράθεση για την πίστη τους περί την «ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης» μεταξύ εκείνων των κομμάτων που ως κυβερνήσεις διορίζουν την ηγεσία της Δικαιοσύνης και φτιάχνουν νόμους για να βγαίνουν «παράνομες» οι απεργίες των σιδηροδρομικών στα δικαστήρια.

Είναι τόσο σάπιοι ώστε να πιστεύουν ότι το θέμα των Τεμπών, αυτό το έγκλημα, θα μπαζωθεί με τις σκηνοθετικές εναλλαγές ύφους του κυβερνητικού θιάσου που ανάλογα με τις υποδείξεις των επικοινωνιολόγων τους την μια ποζάρουν σαν τεθλιμμένοι, συγκλονισμένοι, δακρυσμένοι κροκόδειλοι και την άλλη πουλάνε «τσεκουράτα» τσαμπουκαλίκια παριστάνοντας τον τάχα μου θιγμένο που υφίσταται… μπούλινγκ παρότι, ο καημένος, είναι «αριστος»…

Είναι τόσο βουτηγμένοι στον πολιτικό τους βούρκο ώστε να νομίζουν ότι το θέμα των Τεμπών, αυτό το έγκλημα, θα «φουσκώνει» και θα «ξεφουσκώνει» ανάλογα με τις τριγωνικές σχέσεις μεταξύ του πολιτικού, του μιντιακού και του οικονομικού κατεστημένου, ανάλογα με τις φιλίες τους, τις κουμπαριές τους, τις αντιπαραθέσεις τους, τις λυκοφιλίες τους και τις πολιτικοεπιχειρηματικές αλλαξοβολιές τους.

τόσο “χαλασμένοι” ώστε να νομίζουν ότι το θέμα των Τεμπών, αυτό το έγκλημα, θα εγκιβωτιστεί στην αντιπαράθεση για την πίστη τους περί την «ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης» μεταξύ εκείνων των κομμάτων που ως κυβερνήσεις διορίζουν την ηγεσία της Δικαιοσύνης και φτιάχνουν νόμους για να βγαίνουν «παράνομες» οι απεργίες των σιδηροδρομικών στα δικαστήρια.

Είναι τόσο σάπιοι ώστε να πιστεύουν ότι το θέμα των Τεμπών, αυτό το έγκλημα, θα μπαζωθεί με τις σκηνοθετικές εναλλαγές ύφους του κυβερνητικού θιάσου που ανάλογα με τις υποδείξεις των επικοινωνιολόγων τους την μια ποζάρουν σαν τεθλιμμένοι, συγκλονισμένοι, δακρυσμένοι κροκόδειλοι και την άλλη πουλάνε «τσεκουράτα» τσαμπουκαλίκια παριστάνοντας τον τάχα μου θιγμένο που υφίσταται… μπούλινγκ παρότι, ο καημένος, είναι «αριστος»…

Είναι τόσο βουτηγμένοι στον πολιτικό τους βούρκο ώστε να νομίζουν ότι το θέμα των Τεμπών, αυτό το έγκλημα, θα «φουσκώνει» και θα «ξεφουσκώνει» ανάλογα με τις τριγωνικές σχέσεις μεταξύ του πολιτικού, του μιντιακού και του οικονομικού κατεστημένου, ανάλογα με τις φιλίες τους, τις κουμπαριές τους, τις αντιπαραθέσεις τους, τις λυκοφιλίες τους και τις πολιτικοεπιχειρηματικές αλλαξοβολιές τους.

Είναι τόσο συνηθισμένοι να μετράνε τον ίσκιο τους για μπόι τους ώστε να θεωρούν ότι το θέμα των Τεμπών, αυτό το έγκλημα, θα γίνει το πεδίο όπου τα ακροδεξιά νούμερα των κηραλοιφών και τα σούργελα του ακροδεξιού φωτομπότοξ θα κυκλοφορούν με δήθεν «αντισυστημική» μπούργκα. Η’ ότι θα γίνει ανεκτό διάφοροι κύριοι και κυρίες να ψαρεύουν κουκιά για τις επόμενες εκλογές ξεδιπλώνοντας τον βοναπαρτισμό και τον μουσολινισμό τους επιδιδόμενοι σε άθλιες παραστάσεις εντός και εκτός Βουλής.

Τα Τέμπη είναι το ακρότατο όριο στο οποίο συναντιούνται τα εγκλήματα του Σαμίνα και της Φαράν, των πυρκαγιών του 2007 με τις πυρκαγιές του 2022 και 2023, που συναντιέται η Μάνδρα με το Μάτι και την Μαρφίν, είναι όχι η σταγόνα, αλλά το τσουνάμι που ξεχειλίζει τα όρια των αντοχών μιας κοινωνίας που ανέχτηκε να της λένε

• “μαζί τα φάγαμε” όταν της έκοβαν μισθό και σύνταξη,
• που της είπαν «ας πρόσεχε» όταν την λεηλάτησαν στο Χρηματιστήριο,
• που της είπαν ότι φταίει ο «στρατηγός άνεμος» και η «κλιματική αλλαγή» όταν καίγονται και πνίγονται οι άνθρωποί τους, τα σπίτια τους και η χώρα τους,
• που της είπαν «καλό κουράγιο» όταν είδε τα παιδιά της να μεταναστεύουν στα 4 σημεία του μνημονιακού ορίζοντα,
• που της είπαν ότι «δεν ήξεραν» πως χρειάζονται ΜΕΘ για τους διασωληνωμένους,
• που την δίνουν “καλάθια-καπαμά” και ψίχουλα ‘ελεημοσύνης» όταν την λεηλατούν στο σουπερ μάρκερ, στο βενζινάδικα και στη ΔΕΗ,
• που της είπαν ότι ο χαφιεδισμός, οι κοριοί, οι υποκλοπές είναι «αναντίλεκτα» (κατά την ρήση του Αρείου Πάγου!)… «νόμιμες επισυνδέσεις»!
• που της πουλάνε “αριστερά” φύκια για “άριστες” και “επιτελικές” μεταξωτές κορδέλες όταν ο μισθός δεν φτάνει ούτε για τις 20 πρώτες μέρες του μήνα όταν κάθε μέρα και κάθε στιγμή της πίνουν το αίμα εργολάβοι, εφοπλιστές, καναλάρχες, κλινικάρχες, κολεγιάρχες και κάθε λογής ολιγάρχες.

Και τώρα, μετά από όλα αυτά, έρχονται σε αυτή την κοινωνία και της λένε κι από πάνω ότι το να σκοτώνονται τα παιδιά της πάνω στις ράγες τούτης ακριβώς της αυθαιρεσίας, της ρουσφετοκομματοκρατίας, της αδιαφορίας, της αναλγησίας και της πολιτικής τυμβωρυχίας, είναι η αναγκαία τάχα θυσία για να… πάμε μπροστά.

Τα Τέμπη, λοιπόν, για όλους αυτούς τους λόγους, ό,τι επικοινωνιακή σαβούρα κι αν χρησιμοποιήσουν από το σκουπιδαριό του ανάξιου πολιτικαντισμού, του χυδαίου αντιπερισπασμού και του άθλιου αποπροσανατολισμού, είναι ο άφατος πόνος των 57 οικογενειών και, ταυτόχρονα, το μυριόστομο “ως εδώ” των εκατομμυρίων που συνταξιδεύουν στο ίδιο τρένο με εκείνα τα παιδιά.

Τα Τέμπη είναι το «ως εδώ» μιας κοινωνίας που ανέχτηκε πολλά, αλλά δεν πρόκειται να ανεχτεί την συκοφάντηση της μεγαλύτερης ανθρώπινης οδύνης που μπορεί να υπάρξει. Της οδύνης του γονιού για την απώλεια του παιδιού του. Που τα αθύρματα έφτασαν στο σημείο, μέσα στην πηχτή τους αθλιότητα, ακόμα κι αυτήν να την συκοφαντούν!

Τα Τέμπη είναι το «ως εδώ» απέναντι σε εκείνους τους «χαλασμένους» που έχουν την χυδαία φτιαξιά να ενεργούν με βάση το δόγμα πως όλα εξαγοράζονται κι όλα κουκουλώνονται, ακόμα κι ότι ένας πατέρας και μια μάνα αντί για αλήθεια, δικαίωση και τιμωρία για τον χαμό του παιδιού του εισπράττει απειλές, ψέμα, αλαζονεία, μονταζιέρες, «μπαζώματα», συγκάλυψη και νουθεσίες για… «πολιτική σταθερότητα» και «προσευχή στην Εκκλησία»!

«Ως εδώ»! Το “πάμε κι όπου βγει” έφερε στο προσκήνιο την πραγματική αλήθεια: «Η’ τα κέρδη τους ή οι ζωές μας». Ο,τι και να κάνουν η αλήθεια αυτή δεν «μπαζώνεται». Αυτό είναι το έγκλημα. Και θα το πληρώσουν.

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Κομμουνιστές ήταν, κακομοίρη…

Νίκος Μπογιόπουλος από Ημεροδρόμο

Μπροστά σε ένα τέτοιο συγκλονιστικό και καθοριστικό για την τεκμηρίωση της νεότερης ιστορίας της χώρας ντοκουμέντο, όπως οι φωτογραφίες των 200 εκτελεσμένων κομμουνιστών στην Καισαριανή, δεν θα μπορούσε να μείνει αυτοκρατορικά αμέτοχος. Αφού είδε πως δεν γινόταν παρά να πει κι αυτός μία κουβέντα, αποφάσισε να την πει βγάζοντας από το ντουλάπι της μικροψυχίας τα εργαλεία παραχάραξης της ιστορίας, ταυτόχρονα με την καταγέλαστη επιδίωξη για καπηλεία ενός ήθους, μεγαλείου συνείδησης και ηρωϊσμού που, όπως καλά ξέρει, δεν περιλαμβάνει τους ιδεολογικούς του προγόνους.

Ο πρωθυπουργός, λοιπόν, πόζαρε στον φακό κοιτώντας σκεπτικός τις φωτογραφίες και στη συνέχεια έγραψε:

«Πρόκειται για μνημεία της νεότερης ελληνικής Ιστορίας για την απόκτηση των οποίων το Υπουργείο Πολιτισμού κινήθηκε γρήγορα και αποτελεσματικά, πριν δοθούν βορά στο διεθνές εμπόριο. Γι’ αυτό και αποτελεί τον πιο κατάλληλο φορέα για να αναλάβει στο εξής τη διαχείριση της συντήρησης και της δημόσιας ανάδειξής τους. Εκ μέρους όλων των Ελλήνων, είχα την τιμή να δω από τους πρώτους τον πολύτιμο αυτόν θησαυρό. Ένιωσα συγκίνηση, ρίγος αλλά και υπερηφάνεια για τον τόπο και εκείνα τα παιδιά του, πέρα από τις ιδεολογίες και τις κομματικές ταυτίσεις της εποχής. Γιατί το μήνυμα των 200 της Καισαριανής ήταν ένα: η ελεύθερη και δημοκρατική Ελλάδα».

Και κατέληξε:

«Την ίδια συγκίνηση και υπερηφάνεια νομίζω ότι θα αισθανθούν πρώτοι από όλους οι συγγενείς των εκτελεσμένων, στους οποίους θα πρέπει να παραδοθούν αντίτυπα των φωτογραφιών. Ώστε στη συνέχεια να γίνουν συλλογικό απόκτημα, με τρόπους οι οποίοι θα αναδεικνύουν το μεγαλείο της ενιαίας Εθνικής Αντίστασης»

Ακούστε, τώρα, κύριε Μητσοτάκη, πως έχουν τα πράγματα…

Πρώτον: Αλίμονο εάν το Υπουργείο Πολιτισμού ετούτης της χώρας και κάθε άλλης μπροστά σε ένα τέτοιο συνταρακτικό και μοναδικό ιστορικό τεκμήριο δεν αναλάμβανε την αυτονόητη ευθύνη που του αναλογεί. Το αντίστροφο θα ήταν ιστορικό όνειδος. Η συγκίνηση και ο συγκλονισμός του ελληνικού λαού καθώς και το πάνδημο αίτημα της επιστροφής των φωτογραφιών δεν (σας) άφηναν κανένα άλλο περιθώριο.

Δεύτερον: Είτε θέλετε, είτε δεν θέλετε, όσο κι αν προσπαθείτε να το παρασιωπήσετε, να το κουκουλώσετε πίσω από λεκτικές φιοριτούρες, εκείνοι οι άνθρωποι στις φωτογραφίες που στέκονται με τις γροθιές υψωμένες, αυτοί που τους βλέπουμε να κοιτάνε κατάματα τη σφαίρα πριν τους χτυπήσει κατάστηθα είναι ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ. Που θα πει, κύριε Μητσοτάκη, πως ο,τι βλέπουμε να συμβαίνει μπροστά στον τοίχο της Καισαριανής δεν ήταν… “πέρα από τις ιδεολογίες και τις κομματικές ταυτίσεις της εποχής”.

Ηταν, ακριβώς, το αντίθετο! Ηταν, ακριβώς, λόγω των ιδεολογιών! Οχι επειδή το λένε κάποιοι, αλλά επειδή το γράφει η ίδια η ιστορία…

Να η Ιστορία:

«Την 27.4.1944 κομμουνιστικαί συμμορίαι, παρά τους Μολάους, κατόπιν μιας εξ ενέδρας επιθέσεως, εδολοφόνησαν ανάνδρως ένα Γερμανό στρατηγό και τους τρεις συνοδούς του αξιωματικούς και ετραυμάτισαν πολλούς Γερμανούς στρατιώτες. Εις αντίποινα θα εκτελεσθούν: 1. Ο τυφεκισμός 200 κομμουνιστών την 1η Μάη 1944. 2. Ο τυφεκισμός όλων των ανδρών, τους οποίους θα συναντήσουν τα γερμανικά στρατεύματα επί της οδού Μολάων προς Σπάρτην, έξωθι των χωριών. Υπό την εντύπωσιν του κακουργήματος τούτου, Ελληνες εθελονταί εφόνευσαν αυτοβούλως 100 άλλους κομμουνιστάς. Ο στρατιωτικός διοικητής της Ελλάδος».

Οι 200, κύριε πρωθυπουργέ, βρέθηκαν στον τοίχο της Καισαριανής γιατί ήταν Κομμουνιστές, και εξ αυτού του λόγου, το κράτος, η μεταξική δικτατορία, ο Μανιαδάκης που αργότερα ο “εθνάρχης” σας τον έκανε βουλευτή (!) της ΕΡΕ, τους παρέδωσαν στους ναζί. Αυτοί εκεί, με τις υψωμένες γροθιές απέναντι στο ναζιστικό απόσπασμα, ήταν αυτοί που βασανίστηκαν στην Ακροναυπλία, στην Κέρκυρα, στην Ανάφη, στο Χαϊδάρι γιατί δεν αποκήρυξαν αυτό που ήταν.

Αυτοί ήταν!

Τρίτον: Η Εθνική Αντίσταση, κύριε πρωθυπουργέ, που το κόμμα σας η ΝΔ αποχώρησε από τη Βουλή όταν το 1982 ψηφιζόταν η αναγνώρισή της, ήταν “ενίαια” μόνο ως προς τούτο: Για πρώτη φορά στην Ελλάδα ενώθηκαν και πάλεψαν πλάι – πλάι, κάτω από τις σημαίες μιας ενιαίας πατριωτικής απελευθερωτικής οργάνωσης, του ΕΑΜ, τόσο τεράστια πλήθη, που μετριούνταν σε εκατοντάδες χιλιάδες και εκατομμύρια αγωνιστές και αγωνίστριες. Ψυχή και καρδιά του ΕΑΜ υπήρξε το ΚΚΕ. Οχι όλοι μαζί, λοιπόν! Οταν ο ελληνικός λαός πολεμούσε τον φασισμό στο μέτωπο και μετά στα βουνά και στις πόλεις, υπήρχαν και εκείνοι που είχαν πάρει τον «πατριωτισμό» τους και – μαζί με το χρυσό της χώρας – τον είχαν φυγαδεύσει στα ασφαλέστατα «χαρακώματα» του Καΐρου και του Λονδίνου. Ενώ ο ελληνικός λαός μαχόταν το φασισμό και το ναζισμό, διεκδικώντας για αντίτιμο μια Ελλάδα της λευτεριάς, της δημοκρατίας και της λαϊκής αναδημιουργίας, υπήρχαν και εκείνοι που το 1944 έσπευδαν να συνταχθούν με τη βασιλική «εξόριστη» κυβέρνηση στην Αίγυπτο και που μαζί με τους δωσίλογους ενώθηκαν μετά για να φτιάξουν την… “δημοκρατική” Ελλάδα. Ηταν, μεταξύ αυτών, κι εκείνοι που μερικά χρόνια αργότερα θα δολοφονούσαν τον Λαμπράκη, για τον οποίο μας είχατε πει σε μια έξαρση του… φιλίστορα εαυτού σας “και τι τον νοιάζει τώρα έναν 17άρη για την δολοφονία του Λαμπράκη”…

Τέταρτον: Οσο κι αν σας πονάει, η Ιστορία δεν θα ασχοληθεί καθόλου, μα καθόλου, με το ολίγιστο μπόι σας μπροστά στο μεγαλείο που περιγράφει η λέξη, την οποία “άριστα”, πολύ “ορθά” σε σχέση με την δική σας αντίληψη περί ιστορίας και τόσο… “λεβέντικα”, κρύβεστε για να μην την προφέρετε: ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ.

 

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

“Οι ναζί στην φυλακή”!

Νίκος Μπογιόπουλος από Ημεροδρόμο

Στις 17 προς 18 Σεπτέμβρη του 2013 ο Παύλος Φύσσας έπεφτε νεκρός, μαχαιρωμένος από τον χρυσαυγίτη Ρουπακιά. Είχε προηγηθεί η δολοφονία του Λουκμάν. Σχεδόν 6 χρόνια μετά από την πρωτόδικη καταδίκη της ναζιστικής συμμορίας ως εγκληματική οργάνωση και σήμερα 4/3/2026, μετά την ιστορική τελεσίδικη καταδικαστική απόφαση του Εφετείου για τους ναζί, δεν υπάρχει κανένα περιθώριο εφησυχασμού:

Η γέννηση του φασισμού, ή άνοδός του και η σημερινή του αναβίωση σε Ευρώπη και Αμερική αποτελεί έκφραση της επιβεβαιωμένης ιστορικά αλήθειας: Η κοινωνία, κάτω από ιδιαίτερες συνθήκες, μπορεί να οδηγείται κάποιες φορές σε παράκρουση. Το φαινόμενο δεν είναι απίθανο. Άλλωστε, με την κατάλληλη προπαγάνδα και την κατάλληλη πλύση εγκεφάλου, το ίδιο εύκολα µπορεί κάποιος να µάθει ότι 2+2 δεν κάνει 4, αλλά 5, όπως έλεγε ο Μπρεχτ.
— Συνέβη στις αρχές του 20ού αιώνα στην Αμερική, όταν οι «Αµερικαναράδες», οι ιδεολογικοί αντίστοιχοι των «Ελληναράδων» που σήμερα έφτασαν να επιχάίρουν για τον θάνατο των μεταναστών στη Χίο, υποδείκνυαν ως υπαίτιους όλων των δεινών τους Έλληνες, τότε, µετανάστες.

— Συνέβη στη Γερµανία του Μεσοπολέµου, όταν ως «αιτία της κρίσης» στοχοποιούνταν το «διαφορετικό» και σταµπαριζόταν µε ένα κίτρινο αστέρι στο ύψος της καρδιάς.

Τέτοιου είδους «µνήμες» φρεσκάρονται χρόνια τώρα στην ΕΕ αλλά και στην Ελλάδα, που ήδη από το 2011 η κυβέρνηση Παπαδήμου γινόταν ο χώρος του ξεπλύματος των προερχόμενων από το ΛΑΟΣ – και σήμερα υπουργων της ΝΔ – οπαδών του φασίστα Μεταξά, οπαδών του φασίστα Μανιαδάκη που παρέδωσε τους 200 της Kαισαριανής στην Γκεστάπο, οπαδών του χίτη Γρίβα και του δικτάτορα Παπαδόπουλου.

Ο φασισμός γεννιέται μέσα στους υπονόμους του συστήματος της αγριότητας που δολοφονεί εργάτριες στη ‘Βιολάντα”, της εκμετάλλευσης του εργάτη που τελειώνει ο μισθός του τις πρώτες 20 μέρες του μήνα, της σήψης που πασχίζει να μπαζώσει τα εγκλήματά της όπως στα Τέμπη, της διαφθοράς που ξεχειλίζει στον ΟΠΕΚΕΠΕ. Σε συνθήκες κρίσης αυτού του συστήματος, του καπιταλιστικού συστήματος, γιγαντώνεται και αξιοποιείται από τις κυρίαρχες οικονομικές ελίτ ώστε να διατηρήσουν την κυριαρχία τους με μοχλό τον αυταρχισμό και την τρομοκρατία. Ανάλογα με το μέγεθος της κρίσης ορίζονται και οι ανάγκες της οικονομικής ολιγαρχίας. Για να τσακίσει τις αντιστάσεις ή για να ξεστρατίσει την οργή που προκαλεί η πολιτική της, με την οποία μετακυλύει τα βάρη της κρίσης στο λαό, ο φασισμός αξιοποιείται είτε ως επικουρικός παρακρατικός μηχανισμός της εξουσίας της, είτε ακόμα και ως επίσημη μορφή πολιτικής διαχείρισης των υποθέσεών της. 

• Αυτό συνέβη το 1919 στην Ιταλία όταν ο μεγιστάνας Ανιέλι έπαιρνε από το χεράκι τον Μουσολίνι και τον παρουσίαζε στους βιομηχάνους, στην έδρα του Συνδέσμου Βιομηχάνων της Ιταλίας, ως τον πιστότερο υπηρέτη της τάξης τους.
• Όταν συγκροτούνταν τάγματα εφόδου χρηματοδοτούμενα από εργοστασιάρχες και χτυπούσαν εργάτες και απεργίες, όπως γινόταν το 1920 στην Ιταλία από τους μελανοχίτωνες.
• Όταν ο βασιλιάς Βιτόριο Εμμανουέλε έπαιρνε υπό την αγκάλη του τον «Ντούτσε» και τον διόριζε πρωθυπουργό το 1922.
• Αυτό συνέβη στη Γερμανία με τον Χίτλερ που έκανε πραξικόπημα το 1923 και δέκα χρόνια αργότερα οι τραπεζίτες και οι βιομήχανοι τον διόρισαν καγκελάριο.
• Χρειάζονταν εκείνη την μορφή πολιτικής διαχείρισης, που θα μπορούσε να εγγυηθεί μέσα από την θηριωδία και την κτηνωδία των μεθόδων της ότι τώρα πλέον ότι θα τεθεί «το κράτος στην υπηρεσία του ιδιωτικού κεφαλαίου», όπως τους υποσχέθηκε ο Χίτλερ από τη Λέσχη των Γερμανών Βιομηχάνων του Ντίσελντορφ το 1933.
• Όταν, δε, απειλείται η εξουσία της άρχουσας τάξης ή σε συνθήκες πολιτικής αστάθειας αυτής της εξουσίας, οι ελίτ δεν αναμένουν πότε ο φασισμός θα αποκτήσει κοινωνικό έρεισμα για να τον αξιοποιήσουν. Τον επιβάλλουν «από τα πάνω»: Αυτό συνέβη το 1973 στη Χιλή, το 1936 στην Ισπανία, το 1936 και το 1967 στην Ελλάδα.

Ο φασισμός αξιοποιεί την φτωχοποίηση πλατιών κοινωνικών στρωμάτων για να αποκτήσει κοινωνική βάση. Ειδικά των μικρομεσαίων στρωμάτων που καταστρέφονται και που τα κηρύγματα περί «δημοκρατίας» ειδικά όταν προέρχονται από την αστική δημοκρατία που τους καταστρέφει, όταν προέρχονται από τα κόμματα ή από τα ΜΜΕ αυτής της δημοκρατίας, δεν τους λένε τίποτα. Το αντίθετο. Τα κόμματα και τα ΜΜΕ του κατεστημένου (όπως αυτά που διαφήμιζαν την “σοβαρότητα” των φασιστών), όσο περισσότερο βάζουν τους “εξαγνισμένους” φασίστες στο πλυντήριο της αδιάκοπης προβολής, από τους ναζισταράδες του Αζοφ μέχρι τους εγχώριους φασιστες του “δημοκρατικού τόξου”, ή ακόμα κι όταν «βρίζουν» τους φασίστες – χωρίς βέβαια ποτέ να αποκαλύπτουν το ρόλο τους – τόσο περισσότερο τους «ηρωοποιούν» στα μάτια των κατεστραμμένων. Τα στρώματα αυτά συνδέουν την επιβίωσή τους με την ικανοποίηση της οργής τους η οποία επαφίεται στους πιο λαϊκιστές και τους πιο… βαρβάτους «τιμωρούς».
Για την δυνατότητα του φασισμού να διεισδύει στην κοινωνική συνείδηση οι επισημάνσεις από την ιστορική εισήγηση του Γκεόργκι Δημητρόφ στο 7ο συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς το 1935 αποκτούν δραματική επικαιρότητα και συνιστούν πολύτιμο εργαλείο:

ΠΡΩΤΟ: Ορισμένοι λένε ότι η κρίση και η φτωχοποίηση δεν είναι μια από τις αιτίες ενίσχυσης του φασισμού γιατί σε αντίθεση με την Ελλάδα των Μνημονίων σε άλλες χώρες της ΕΕ, επίσης γιγαντώνεται ο φασισμός, αλλά εκεί «δεν υπάρχει κρίση». «Ξεχνούν» ότι ήδη στην προ πανδημίας Ευρώπη έχει εγκαθιδρυθεί το πέρασμα από την κοινωνία των 2/3 στην κοινωνία του 1/3. «Ξεχνούν» 16 εκατομμύρια φτωχών και κοινωνικά αποκλεισμένων στη Γερμανία – «ατμομηχανή» της ΕΕ και τα 7,5 εκατομμύρια εργαζόμενων με μηνιαίο εισόδημα 400 ευρώ το μήνα. «Ξεχνούν» τη Γαλλία των 8 εκατομμυρίων φτωχών, άνεργων και κοινωνικά αποκλεισμένων που αναζητούν καταφύγιο στα γκέτο και στις όχθες του Σηκουάνα. «Ξεχνούν» ότι στην Ολλανδία εκφράστηκε με τον πιο καθαρό τρόπο η βαρβαρότητα της καπιταλιστικής «ευημερίας» όταν – και παρότι η χώρα εμφάνιζε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης – το 2012 πήγε σε εκλογές με επίδικο την επιβολή λιτότητας ύψους 16 δισ. ευρώ στις πλάτες του ολλανδικού λαού. «Ξεχνούν» ότι στη Βρετανία, αν και εκτός Ευρωζώνης και χωρίς την ανάγκη να βαφτίζει τη λιτότητα με τον όρο «μνημόνιο», εφαρμόζεται η πολιτική της κοινωνικής λεηλασίας, στην οποία οι ίδιοι οι φορείς της προσέδωσαν τον κωδικό «δάκρυα και αίμα». Προφανώς «ξεχνούν» ότι μιλάμε για την ΕΕ των 40 εκατομμυρίων ανέργων και των 150 εκατομμυρίων απόκληρων.

ΔΕΥΤΕΡΟ: Η δημαγωγία του φασισμού, η φασιστική «ιδεολογία», ένα τόσο αντιδραστικό έκτρωμα της αστικής ιδεολογίας που συχνά στον παραλογισμό της φτάνει ως την τρέλα, αποκτά τη δυνατότητα να αποκτήσει επιρροή πάνω στις μάζες όσο η προχωρημένη σήψη του καπιταλισμού εισχωρεί στα κατάβαθα της ιδεολογίας του και του πολιτισμού του. Όταν το σύστημα της διαφθοράς έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο σήψης ώστε να φτάνει να κάνει σημαία του το «όλοι μαζί τα φάγαμε», τότε, σε συνδυασμό με την απελπιστική κατάσταση πλατιών λαϊκών μαζών, ορισμένα τέτοια ευαίσθητα στρώματα κολλάνε από τα ιδεολογικά απορρίμματα της σήψης αυτής. Ουδείς πρέπει να υποτιμά την αποτελεσματική ικανότητα της ιδεολογικής επιδημίας του φασισμού να εισχωρεί στην κοινωνική συνείδηση, ειδικά σε συνθήκες σήψης που ξεκινά από τις πλαστές πινακίδες Λιάπη μέχρι τις μίζες της Ζήμενς, από τις «λίστες Λαγκάρντ» μέχρι το σκάνδαλο Νοβάρτις και του ΟΠΕΚΕΠΕ, από την μετατροπή της πανδημίας σε «ευκαιρία» και από τις λίστες Πέτσα μέχρι τα «σκοικ εκίκικου».

ΤΡΙΤΟ: Ο φασισμός αξιοποιεί την αποδυνάμωση των δημοκρατικών, πολιτικών και κοινωνικών ελευθεριών. Πριν κάνει ο Χίτλερ τη χρήση του άρθρου 48 του Συντάγματος της Βαϊμάρης που επέβαλε «γύψο» στη Γερμανία το είχαν κάνει οι φιλελεύθεροι και οι σοσιαλδημοκράτες. Αυτή η αποδυνάμωση των δημοκρατικών αντανακλαστικών που επέρχεται από την τακτική μιας διακυβέρνησης μέσω Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου, επιβολής του «μαύρου» στις τηλεοπτικές οθόνες, επιβολή απαγορεύσεων συναθροίσεων λόγω έλευσης καγκελαρίων και υποπλανηταρχών, επιβολής οικονομικών ή υπό το πρόσχημα της πανδημίας Μνημονίων με συνοπτικές διαδικασίες κοκ, «εκπαιδεύει» κοινωνικά στρώματα στην λογική της αποδοχής των «εκτροπών». Το ίδιο συμβαίνει με την «καθαγίαση» των φασιστών και των ακροδεξιών μέσω της συμμετοχής τους σε κυβερνητικά σχήματα της αστικής δημοκρατίας, από την Αυστρία μέχρι τη Νορβηγία και την Ουκρανία, αλλά και την κυβέρνηση Παπαδήμου στην Ελλάδα… Το ίδιο συμβαίνει με την αποδοχή της ακροδεξιάς ατζέντας. Έχει αποδειχτεί από την συνθήκη του Δουβλίνου μέχρι την καρέκλα του υπουργού μετανάστευσης στην Ελλάδα που κάθεται ένας Πλεύρης, έχει αποδειχτεί από την αποθέωση του φασισμού του Λευκού Οίκου καθώς “δεν είναι η ώρα να μιλάμε για την νομιμόηττα” (!) μέχρι τα χειροκροτήματα εντός Βουλής υπέρ των ναζί του Αζοφ: Οπότε η άρχουσα τάξη και τα κόμματά της αποφάσισαν να προωθήσουν τα ταξικά και ιδιαίτερα πολιτικά τους συµφέροντα παίζοντας το χαρτί της μισαλλοδοξίας, του ρατσισμού και του εθνικισµού, και µάλιστα στο όνοµα του «κατευνασµού» της Ακροδεξιάς, έσυραν την κοινωνία στη βαρβαρότητα και έγιναν τροφοί του φασιστικού φιδιού.

ΤΕΤΑΡΤΟ: Ο φασισμός «παίζει» με το αίσθημα εθνικής αξιοπρέπειας. Ο φασισμός εκφράζει την πιο αντιδραστική μορφή του αστικού εθνικισμού. Για να διευκολύνει την διαιώνιση της ταξικής κυριαρχίας των ισχυρών, αποδίδει τα δεινά του λαού στην «εθνοτική του υποτίμηση» και όχι στην ταξική του καταπίεση. H φασιστική κλίκα, με το πρόσχημα ότι υπερασπίζεται τα πανεθνικά συμφέροντα, προωθεί την πολιτική καταπίεσης και εκμετάλλευσης του ίδιου της του λαού και της καταλήστευσης και υποδούλωσης άλλων λαών. Χρησιμοποιεί ως λίπασμα μετατροπής του πατριωτισμού σε σωβινισμό τον εθνικό μηδενισμό, που τον πλασάρουν με τη μάσκα του «διεθνισμού» οι ιδεολογικοί φορείς του κεφαλαίου που δεν έχει πατρίδα. Οι φασίστες μετατρέπουν την εθνική υπερηφάνεια του λαού για το παρελθόν του, για τους αγώνες του, για τη γλώσσα του, για την καταγωγή του, για τον τόπο του, για τα ιστορικά επιτεύγματά του, από εργαλείο φιλίας μεταξύ των λαών και εμπλουτισμού του ανθρώπινου πολιτισμού, σε «μαχαίρι» του μισανθρωπισμού. Ο φασίστας μαγαρίζει την έννοια του πατριωτισμού. Στη θέση της αγάπης για την πατρίδα και τον σεβασμό στις πατρίδες των άλλων, στη θέση «Πατρίδα ή θάνατος» του Τσε Γκεβάρα, στη θέση «Είμαστε γεμάτοι από αίσθημα εθνικής περηφάνειας» του Λένιν για το ρώσικο λαό το 1914, στη θέση του πατριωτισμού του ΕΑΜ που απελευθέρωνε την πατρίδα το 1944, ο φασισμός βάζει την πατριδοκαπηλεία και την μισαλλοδοξία. Το κάνει πατώντας πάνω σε ό,τι θίγει το εθνικό αίσθημα κάθε λαού, το κάνει πατώντας πάνω στους εξευτελισμούς του αγγλικού δικαίου, της επιτήρησης, των ταπεινώσεων με «δόσεις», των δηλώσεων “είμαστε δεδομένοι και διαθέσιμοι σύμμαχοι” των παγκόσμιων Τραμπούκων κοκ.

ΠΕΜΠΤΟ: Οι φασίστες κατακρεουργούν ολόκληρη την ιστορία του κάθε λαού, για να παρουσιαστούν σαν απόγονοι και συνεχιστές του κάθε τι ανώτερου και ηρωικού στο παρελθόν του. Στα ναζιστικά βιβλία του μεσοπολέμου οι μεγάλοι άντρες του παρελθόντος του γερμανικού λαού παρουσιάζονταν σαν φασίστες. Ο Μουσολίνι καμωνόταν τον συνεχιστή του Γκαριμπάλντι. Οι Γάλλοι φασίστες φτιάχνουν σημαίες με την Παρθένα της Ορλεάνης σαν ηρωίδα τους. Οι Αμερικάνοι φασίστες επικαλούνται τις παραδόσεις των αμερικάνικων πολέμων ανεξαρτησίας, τις παραδόσεις του Ουάσινγκτον, του Λίνκολν. Οι Έλληνες φασίστες, από τους οποίους βγήκαν οι Τσολάκογλου και οι Λογοθετόπουλοι, παριστάνουν τους «μαχητές της Πίνδου»!

Όσοι λοιπόν συκοφαντούν, παραποιούν ή παραχωρούν ό,τι έχει αξία από το ιστορικό παρελθόν του έθνους και της ανθρωπότητας στους φασίστες πλαστογράφους, όσοι συντάσσουν ευρω-μνημόνια για να συσχετίζουν και να ταυτίζουν (!) τον φασισμό με τον αμείλικτο εχθρό του, τον κομμουνισμό, όσοι παραχαράσσουν την Ιστορία βαφτίζοντας «φάρμακο» το ρετσινόλαδο του φασίστα Μεταξά ή «πρόοδο» το μυστρί του Παττακού, είναι υπόλογοι για την αποβλάκωση των λαϊκών μαζών. Χαρίζουν την κοινωνία στο φασισμό. Ο φασισμός είναι μια επιδημία που με τη δημαγωγία του και την «αντισυστημική» μάσκα του εισχωρεί τόσο βαθύτερα στην κοινωνική συνείδηση όσο μεγαλύτερη είναι η σήψη του καπιταλιστικού συστήματος και η κοινωνική δυστυχία που αυτό προκαλεί, σε συνδυασμό με την αδυναμία του εργατικού κινήματος να βρεθεί στο ύψος των περιστάσεων της επίθεσης που δέχεται.

Σε αυτό το θερμοκήπιο φυτεύτηκαν και ποτίστηκαν οι χρυσαυγίτες. Οι «τροφοί» τους γνώριζαν από την πρώτη στιγμή για ποιους πρόκειται. Ο Μιχαλολιάκος, στο βιβλίο του με τίτλο «Για μια μεγάλη Ελλάδα σε μια ελεύθερη Ευρώπη», γράφει:

«Η Ελλάδα στη διάρκεια του πολέμου, χωρίς να έχει την ευθύνη γι’ αυτό, η ευθύνη ανήκει στην Ιταλία, ήταν από την πλευρά των συμμάχων. Σήμερα θα πρέπει επιτέλους χωρίς φόρτιση συναισθηματική να προβληματισθούμε σοβαρά εάν αυτή ήταν η σωστή επιλογή. Ο Γερμανικός Εθνικοσοσιαλισμός και η Νέα Ευρώπη των WAFFEN SS ήταν ένα Μήνυμα Φωτεινό σε μία σκοτεινή εποχή, που πιστεύω πως ο ελληνισμός θα έπρεπε να έχει δεχτεί».

Το τι εκπροσωπούσε, λοιπόν, αυτή η απαρτιζόμενη από ελληνόφωνα «Ες – Ες» εγκληματική συμμορία ήταν πασίγνωστο από την πρώτη στιγμή σε όλους όσοι σήμερα συμμετέχουν στα κάλπικα «αντιφασιστικά» καλλιστεία τους.

Επομένως ας μην υπάρχει η αυταπάτη ότι θα είναι οι νόμοι ούτε οι υπόνομοι του εργοστασίου που παράγει τα απόβλητα των τρωκτικών και των φιδιών που θα μας σώσουν από το δηλητήριο των ερπετών. Η ζούγκλα, που παράγει τα τρωκτικά της, τις μίζες της, τα σκάνδαλα και τη διαφθορά της, παράγει και φίδια της. Τα φίδια του φασισμού και του ναζισμού τα ξερνάει η ίδια κοιλιά, ο ίδιος υπόνομος που στο όνομα της «πατρίδας» ξερνάει μίζες, σκάνδαλα, διαφθορά, λιτότητα, εκμετάλλευση.

Είναι η ίδια κοιλιά, του ίδιου συστήματος, που κυλιέται στα έλη του βούρκου, της σαπίλας, της παρακμής και της διαπλοκής, που μαζί με τα τρωκτικά του θρέφει και τα φίδια του. Τα φίδια, όπως και τα τρωκτικά του συστήματος, είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Οταν το εργοστάσιο που γεννά και εκτρέφει τα φίδια αποφασίζει, είτε για λόγους «μάρκετινγκ», είτε γιατί το πράγμα παραβρώμισε, να περιορίζει τα φίδια που το ίδιο εξέθρεψε, δεν θα είναι για να μας προστατέψει. Το κάνει για να κουκουλώσει τα απόβλητά του. Για να μακιγιάρει τη δική του βιτρίνα. Όμως εδώ δεν σηκώνει κουκούλωμα. Εδώ πρόκειται για ζήτημα ζωής και θανάτου. Και ο λόγος είναι απλός: Ο φασισμός σκοτώνει!

Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΣΚΟΤΩΝΕΙ! Οι «ιδέες» του σκοτώνουν. Οι προτροπές του σκοτώνουν. Και όσο πιο στυγερό, όσο πιο «μαύρο» είναι το πολιτικό έγκλημα του φασισμού, τόσο περισσότερο φως χρειάζεται στον ασίγαστο, στον αμείλικτο πολιτικό και ιδεολογικό πόλεμο εναντίον του.

Τα ποινικά εγκλήματα της συμμορίας πρέπει και στο Εφετείο να αντιμετωπιστούν με τον τρόπο που αξίζει στον ποινικό υπόκοσμο. Ο ιστορικός χαρακτήρας της πρώτης Δίκης έγκειται στο γεγονός – κι αυτή είναι νίκη του αντιφασιστικού κινήματος – ότι συνέδεσε άρρηκτα τον εγκληματικό με τον ναζιστικό χαρακτήρα αυτής της συμμορίας. Αλλά το πολιτικό έγκλημα που εκπροσωπεί αυτός ο αλά «ελληνικά» εσμός των «Βάφεν Ες – Ες», αυτή η συμμορία και τα ομοειδή της παραμάγαζα, μόνο πολιτικά μπορεί να αντιμετωπιστεί. Με λαϊκή οργάνωση. Με κοινωνική αφύπνιση. Με πολιτική δράση που θα υψώνει διαρκές μέτωπο απέναντι στους φασίστες, αλλά και θα αποκαλύπτει τους δήθεν «αντιφασίστες», που μόλις ένα χρόνο μετά την καταδίκη της συμμορίας κάνουν πως δεν βλέπουν ότι άρχισαν – ήδη – οι αποφυλακίσεις…

Φως, λοιπόν! Για «να κάνουμε το έγκλημα πιο ατιμωτικό, δημοσιοποιώντας το», όπως έλεγε ο Μαρξ. Για να το πληροφορηθούν όσο περισσότεροι γίνεται. Αυτό να κάνουμε. Ξανά και ξανά. Με διαρκή ενημέρωση. Με προστασία της ιστορικής μνήμης. Με την περιφρούρηση της αλήθειας από το ψεύδος. Από την αμορφωσιά. Από την βλακεία. Με πολιτική αποκάλυψη του ρόλου των φασιστών που πίσω από την «αντισυστημική» τους μάσκα κρύβονται πάντα οι πιο αδίστακτοι τραμπούκοι – υπηρέτες της ολιγαρχίας.

Οι ναζί δεν έχουν θέση στην κοινωνία των ανθρώπων. Η απαλλαγή της κοινωνίας από τους ναζί δεν θα γίνει δια νόμου. Δεν έγινε με την Δίκη της Νυρεμβέργης. Δεν θα γίνει και με την Δίκη της Χρυσής Αυγής. Θα γίνει με το πολιτικό και ιδεολογικό τους «Στάλινγκραντ». Που σημαίνει: Να φτάνει, κάθε μέρα, κάθε στιγμή, η ατιμία τους παντού. Να ξεγυμνώνονται στα μάτια όλης της κοινωνίας. Για να μην μπορούν να κυκλοφορήσουν πουθενά. Για να τους ξεράσει ο τόπος. Για να ντρέπονται που υπάρχουν. Για να τους αναγκάσει η πλειοψηφία του λαού και το κίνημά του να κρυβονται στα λαγούμια τους. Και να θαφτούν εκεί.

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »