Μεγάλες διαφωνίες μεταξύ κομμουνιστών

Του Νίκου Σβέρκου

Στο βήμα της περσινής Διεθνούς Συνάντησης ο γ.γ. του Κ.Κ. Πορτογαλίας, Τζερόνιμο ντε Σόουζα

Πέρσι στην Πορτογαλία η διαφωνία μεταξύ του εκεί Κ.Κ. και του ελληνικού δεν επέτρεψε να βγει κοινή ανακοίνωση, ενώ το κείμενο που έβγαλε φέτος το ΚΚΕ προοιωνίζεται «σκληρή» στάση και στο Εκουαδόρ, που όμως δεν θα αφήσει αναπάντητη το ΚΚΠ.

Στο Γκουαγιακίλ του Ισημερινού, την πόλη που έγινε γνωστή για τις εκατοντάδες νεκρούς από την αιματηρή καταστολή της γενικής απεργίας της αναρχοσυνδικαλιστικής ένωσης FTRE τον Νοέμβριο του 1922, θα πραγματοποιηθεί η 16η Διεθνής Συνάντηση Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων (ΔΣΚΕΚ), από την προσεχή Πέμπτη μέχρι το Σάββατο. Στη Συνάντηση συμμετέχουν ιστορικά κόμματα από όλο τον κόσμο, ενώ από την Ελλάδα συμμετέχει ανελλιπώς στις ετήσιες εργασίες το ΚΚΕ, το οποίο άλλωστε το 1999 ανέλαβε την πρωτοβουλία και διοργάνωσε την πρώτη συνάντηση στην Αθήνα.

Την αντιπροσωπεία του ΚΚΕ απαρτίζουν ο Γιώργος Μαρίνος, μέλος του Πολιτικού Γραφείου, ο Ελισαίος Βαγενάς, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής, και η Δανάη Χέλμη, συνεργάτις τους Τμήματος Διεθνών Σχέσεων. Οι αντιπροσωπείες των κομμουνιστικών κομμάτων θα αναζητήσουν μια κοινή συνισταμένη για τον «ρόλο των Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων στον αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό και στην καπιταλιστική εκμετάλλευση, που προκαλεί κρίσεις, πολέμους και την άνοδο φασιστικών και αντιδραστικών δυνάμεων», αλλά και για «τα δικαιώματα των εργαζομένων και του λαού, την εθνική και κοινωνική χειραφέτηση, τον σοσιαλισμό».

Η 16η ΔΣΚΕΚ είναι όμως «τραυματισμένη», καθώς πέρσι στην Πορτογαλία οι συμμετέχοντες δεν κατάφεραν να φτάσουν σε μια «κοινή δήλωση», με το ΚΚΕ τότε να βάλλει κατά του πορτογαλικού Κ.Κ. και άλλων κομμάτων για τον τρόπο που προσέγγιζαν μια σειρά από πολιτικά και ιδεολογικά ζητήματα, αλλά και για μη σθεναρή στάση ενάντια στον οπορτουνισμό. Και φέτος, όμως, η αντιπροσωπεία του ΚΚΕ φαίνεται ότι θα κρατήσει στο Εκουαδόρ «σκληρή» στάση, όπως διαφαίνεται και από το δημόσιο κείμενο που απέστειλε το καλοκαίρι στα «αδελφά» κόμματά του.

«Η ενότητα του κομμουνιστικού κινήματος δεν μπορεί να οικοδομηθεί με ελαττωματικά υλικά, με κόμματα που, ακόμη και αν κρατούν τον κομμουνιστικό τίτλο, εγκατέλειψαν το μαρξισμό-λενινισμό, και χρησιμοποιούν επιχειρήματα των αστών σχετικά με την ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος» επισημαίνεται σε μια αποστροφή του κειμένου του ΚΚΕ. Ο Περισσός, άλλωστε, βάλλει κατά όσων κομμάτων «έχουν κόψει τον “ομφάλιο λώρο” με την Οκτωβριανή Επανάσταση και εγκατέλειψαν την κοσμοθεωρία μας (π.χ. ΚΚ ΗΠΑ) και τα σύμβολά μας (Γαλλικό ΚΚ)», αλλά και κατά όσων «δεν φροντίζουν τα τελευταία 25 χρόνια στο να μελετήσουν τις εξελίξεις» με αποτέλεσμα ορισμένα να «επαναλαμβάνουν τις θέσεις του Γκορμπατσόφ για τη “διαφάνεια” και τη “δημοκρατία”, προκειμένου να εξηγήσουν τις αιτίες για την ανατροπή του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ».

Το ΚΚΕ απορρίπτει άλλωστε τη θεωρία των σταδίων, την οποία συνδέει με τη συμμετοχή κομμουνιστικών κομμάτων σε «αριστερές κυβερνήσεις». Φέρνει δε ως παράδειγμα το ζήτημα της ανεργίας: «Τι θα πρέπει να λένε οι κομμουνιστές; Οτι αυτό το πρόβλημα μπορεί να λυθεί στα πλαίσια του καπιταλισμού με μια “κυβέρνηση της αριστεράς”; Αυτό δεν έχει καμία βάση». Και απαντά ότι «η λύση του προβλήματος της ανεργίας και γενικά την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων απαιτεί την επίλυση του κεντρικού προβλήματος της εξουσίας, την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, τον κεντρικό σχεδιασμό».

Ενδεικτική πάντως της απόστασης που έχουν τα κομμουνιστικά κόμματα είναι η ανακοίνωση του πορτογαλικού Κ.Κ., που θεωρούνταν πάντα από τα πιο «φιλικά διακείμενα» στο ΚΚΕ. «Η υφιστάμενη κατάσταση φέρνει στο προσκήνιο την ανάγκη να εντείνουμε και να αναπτύξουμε τον αγώνα, και να εργαστούμε για τη σύγκλιση του ευρύτερου δυνατού φάσματος των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που θα δράσουν από κοινού» υπογραμμίζουν οι Πορτογάλοι κομμουνιστές. Σημειώνουν δε ότι απαιτείται τώρα «να παύσουν οι δεξιές πολιτικές και να υιοθετηθεί μια πατριωτική και αριστερή εναλλακτική», καθώς και «η ενδυνάμωση των μαζικών οργανώσεων και των κινημάτων, και ειδικότερα των ενωτικών συνδικαλιστικών οργανώσεων και κινημάτων, η διεύρυνση της προσπάθειας για πολιτική ενότητα και την ενίσχυση του κόμματος».

Από την ΕΦ-ΣΥΝ

Διαβάστε Περισσότερα »

H προεδρολογία βλάπτει σοβαρά την… Αριστερά

Του Νίκου Σβέρκου

«Σφήνα» στις προσπάθειες για συνεργασία μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΔΗΜΑΡ μπαίνουν τα σενάρια που διακινήθηκαν σχετικά με την εκλογή του επόμενου Προέδρου της Δημοκρατίας. Οι αναφορές στο πρόσωπο του Φώτη Κουβέλη από πηγές του Μαξίμου και της Χαριλάου Τρικούπη επιχειρούν να βάλουν προσκόμματα ανάμεσα στα δύο κόμματα και να «ανακατέψουν» την τράπουλα, επενδύοντας στο να ανοίξει ξανά μια «δύσκολη» συζήτηση για την Αριστερά.

Ανά καιρούς, μάλιστα, που η εκάστοτε κυβερνητική πλειοψηφία κινδυνεύει με κατάρρευση, πρόσωπα από την Αριστερά φέρονται ως υποψήφια ώστε να καμφθούν οι αντιστάσεις στην επίμαχη ψηφοφορία. Αντίστοιχα σενάρια είχαν ακουστεί στο παρελθόν για τον πρώην πρόεδρο τού ΣΥΝ, Νίκο Κωνσταντόπουλο, για τον Λεωνίδα Κύρκο παλαιότερα, αλλά και εσχάτως για τον Μανώλη Γλέζο. Τότε στους κόλπους του ΣΥΝ ακούγονταν διαφορετικές απόψεις, με ορισμένους «ανανεωτικούς» να μην προβάλλουν αντιρρήσεις. Ωστόσο σήμερα, ο πολιτικός συσχετισμός είναι εντελώς διαφορετικός και η Αριστερά διά του ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει ανταλλαγή

Από την πλευρά του ο ΣΥΡΙΖΑ αντιμετωπίζει το θέμα συνολικά, με τα στελέχη του να θέτουν σε πρώτη προτεραιότητα την πτώση της κυβέρνησης και τη διενέργεια εκλογών. Ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας δήλωσε άλλωστε στη «Real News» ότι το θέμα της προεδρικής εκλογής «είναι θέμα εκατομμυρίων προσώπων που υποφέρουν με τη σημερινή κυβέρνηση και την πολιτική της και εκφράζουν την αγωνία για το σήμερα και το αύριο», ενώ «συναινέσεις μπορούν και πρέπει να διαμορφωθούν γύρω από το πρόσωπο του Προέδρου αφού εκφραστεί ο λαός».

Με δεδομένη, λοιπόν, την άρνηση να στηρίξει οποιοδήποτε πρόσωπο για την προεδρία, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης συνέδεσε επί της ουσίας τη διαδικασία με το νομοθετικό έργο της κυβέρνησης. Δήλωσε χαρακτηριστικά: «Εδώ ο κ. Σαμαράς φοβάται να ανοίξει τη Βουλή γιατί δεν έχει σίγουρους τους 151 για τη ΔΕΗ και μας λέει ότι έχει 180; Και αν τους έχει, πού τους έχει βάλει, στην κατάψυξη; Αστεία πράγματα». Υπογράμμισε μάλιστα ότι ο πρωθυπουργός κινείται με άξονα «να μην καταρρεύσει το ηθικό των βουλευτών του», και ζητάει «να του λυθούν τα χέρια για ενάμιση ακόμα χρόνο».

Εστειλε όμως και «μήνυμα» προς οποιονδήποτε δεχτεί να αναλάβει αυτό το φορτίο, χαρακτηρίζοντάς τον «Τσιριμώκο». Οσον αφορά δε τον Φώτη Κουβέλη, αρκέστηκε να εκτιμήσει ότι «η Δημοκρατική Αριστερά, εξ όσων γνωρίζω, υποστηρίζει ότι ο τόπος χρειάζεται κυβέρνηση χωρίς τη Ν.Δ. Δεν θα μπορούσα ποτέ εγώ να πω τι πρέπει να πράξει. Είναι οι ίδιοι αρμόδιοι να αποφασίσουν. Ελπίζω, όμως, και πιστεύω ότι δεν θα συμβάλει στη συνέχεια αυτής της πολιτικής».

Το «μπαλάκι» λοιπόν πέφτει στα χέρια της ΔΗΜΑΡ, η οποία διαψεύδει κάθετα ότι έχει υπάρξει πρόταση προς τον Φώτη Κουβέλη, είτε με επίσημο είτε με ανεπίσημο τρόπο.

Για παραμύθι μιλά η ΔΗΜΑΡ

«Είναι απόλυτο παραμύθι» έλεγαν κορυφαία στελέχη της Αγίου Κωνσταντίνου, κύκλοι της οποίας παρέπεμπαν σε παλαιότερη δήλωση του προέδρου της ΔΗΜΑΡ μετά τις ευρωεκλογές: «Το ζήτημα της εκλογής νέου Προέδρου Δημοκρατίας δεν είναι διαδικαστικό ζήτημα, είναι βαθύτατα πολιτικό, συνδέεται με τις ασκούμενες πολιτικές και, ας το πω πάρα πολύ απλά, δεν έχω καμία τέτοια σχεδίαση και κανένα τέτοιο στόχο». Επαναλαμβάνουν άλλωστε ότι η εκλογή του επόμενου Προέδρου θα κριθεί τον κατάλληλο χρόνο και σε συνάφεια με το κλίμα και τις πολιτικές που θα ασκούνται.

Ωστόσο το ζήτημα αυτό έχει άμεση σχέση με τις συνεδριακές διαδικασίες της ΔΗΜΑΡ τον Σεπτέμβριο, καθώς εκεί θα αποφασιστεί η συνολική πορεία του κόμματος. «Στο συνέδριο συζητούνται τα πάντα», έλεγαν χαρακτηριστικά συνεργάτες του Φώτη Κουβέλη, αφήνοντας να εννοηθεί ότι η πολιτική στάση έναντι των κυβερνητικών πολιτικών θα επηρεάσει και τη στάση στην εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας. Ξεκαθάριζαν πάντως ότι στις συναντήσεις της ηγεσία της ΔΗΜΑΡ με τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ δεν ετέθη τέτοιο «προαπαιτούμενο».

*«Η σεναριολογία γύρω από τον Πρόεδρο και τα παιχνίδια, με στοιχεία παζαριού, τόσο της κυβέρνησης όσο και του ΣΥΡΙΖΑ και άλλων κομμάτων, ρίχνουν στάχτη στα μάτια του λαού» δήλωσε σχετικά ο γ.γ. του ΚΚΕ. Ο Δ. Κουτσούμπας σημείωσε ότι «το ΚΚΕ από θέση αρχών δεν ψηφίζει κανένα υποψήφιο για Πρόεδρο της Δημοκρατίας».

Από την ΕΦ-ΣΥΝ

Διαβάστε Περισσότερα »

Τα ερείπια μιας… «Μεγάλης Ιδέας»

Του Νίκου Σβέρκου

Τι έλεγαν τα κόμματα για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 οι οποίοι ξεπέρασαν κατά 600% τον προϋπολογισμό τους, ενώ τα ολυμπιακά ακίνητα ρημάζουν σήμερα

Το ημερολόγιο έγραφε 13 Αυγούστου 2004 και η πρωτεύουσα ζούσε στους ρυθμούς των Ολυμπιακών Αγώνων. Η τελετή έναρξης της διοργάνωσης προσέθετε το κατάλληλο «κερασάκι στην τούρτα» των εθνικών στόχων και των σύγχρονων μεγάλων ιδεών. Τώρα, 10 χρόνια μετά, η συζήτηση για το κόστος των Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα του 2004 καλά κρατεί, μια και υπολογισμοί εκείνης της εποχής μιλούσαν για υπέρβαση των αρχικών προϋπολογισμών κατά 600%. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον όμως έχει η πολιτική τοποθέτηση των κομμάτων από την περίοδο της διεκδίκησης των Ολυμπιακών Αγώνων το 1996 μέχρι τη διεξαγωγή τους, μια και το μεγάλο βάρος που επωμίστηκε ο λαός από την διοργάνωση αποτελούσε για το ΠΑΣΟΚ και τη Ν.Δ. «σπουδαία εθνική υπόθεση».

ΠΑΣΟΚ«Η Ελλάδα του 1997 δεν είναι πια η Ελλάδα του 1993. Η ανάληψη της Ολυμπιάδας του 2004, που η δική μας κυβέρνησης πέτυχε, μαζί με τα έργα του Γ´ ΚΠΣ θα ανοίξουν πολλές νέες επενδυτικές ευκαιρίες».

Αυτά δήλωσε στις 21 Δεκεμβρίου του 1998 ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης κατά τη διάρκεια της συζήτησης του κρατικού προϋπολογισμού. Ηταν άλλωστε η εποχή που ο στόχος για την ένταξη στην ΟΝΕ κυριαρχούσε στην πολιτική ατζέντα της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, με τον τότε πρωθυπουργό να δηλώνει στις 31 Μαΐου του 2000 σε σχετική συνεδρίαση της Βουλής ότι η Ελλάδα «αυτές τις μέρες ακριβώς, αποδεικνύει ότι μπορεί να πετύχει έναν μεγάλο οικονομικό στόχο, την ένταξή της στην ΟΝΕ, [...] είναι μια χώρα με προοπτικές και δυνατότητες. Μια χώρα με οικονομία που μπορεί να ανταποκριθεί στο τεράστιο εγχείρημα των Ολυμπιακών Αγώνων». Επικεφαλής της διυπουργικής επιτροπής για τους Ολυμπιακούς Αγώνες ήταν τότε ο υπουργός Πολιτισμού, Ευάγγελος Βενιζέλος.

Ο Τύπος της εποχής, που τοποθετούνταν θετικά έναντι της κυβέρνησης, είχε πάντως αρχίσει από την επομένη της ανάληψης της διοργάνωσης να «διαφημίζει» τα αναμενόμενα «θαύματα». «Η διαφορά θα προέλθει από το καθαρότερο περιβάλλον, από τα χιλιάδες στρέμματα πρασίνου, από την υποδομή σε αθλητικές, πολιτιστικές, ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις και γενικότερα από τη βελτίωση των υπηρεσιών που παρέχει το κράτος στους πολίτες, με κυριότερα τις συγκοινωνίες και τα… τηλέφωνα», έγραφε στις 7 Σεπτεμβρίου του 1997 το «Βήμα». Στην ίδια εφημερίδα, μια βδομάδα μετά, ο δημοσιογράφος τότε Πέτρος Ευθυμίου έγραφε ότι «η Ελλάδα όλο και πιο σταθερά μαθαίνει να δουλεύει μεθοδικότερα και να μιλάει λιγότερο. Αυτό συμβολίζει η πολιτική στροφή με τον κ. Κ. Σημίτη, αυτό κατάφεραν να περάσουν οι Αγγελόπουλοι στη διεθνή σκηνή».

Ν.Δ. Η τότε αξιωματική αντιπολίτευση, της οποίας ηγούνταν ο Κώστας Καραμανλής, βρισκόταν διαρκώς σε «άβολη» θέση. Ο πρόεδρος της Ν.Δ., όταν ανέλαβε η Αθήνα τη διοργάνωση, κρατούσε το τιμόνι της παράταξης για μόλις οκτώ μήνες, ενώ η ιστορική ηγεσία του κόμματος είχε διεξαγάγει το 1990 στο Καλλιμάρμαρο την επίσημη γιορτή για τη διεκδίκηση των Ολυμπιακών Αγώνων του 1996. Αλλωστε ο Δημήτρης Αβραμόπουλος εκτελούσε χρέη δημάρχου Αθηναίων, η Νίκη Τζαβέλλα, πρώην βουλευτής της Ν.Δ., είχε τοποθετηθεί άλλωστε αργότερα στην αντιπροεδρία του «Αθήνα 2004», ενώ ο αρμόδιος τομεάρχης Μανώλης Κεφαλογιάννης επιβεβαίωνε τη «συναίνεση αλλά όχι συνενοχή» του κόμματός του στις κυβερνητικές επιλογές. Είχε μάλιστα δηλώσει το 2000 ότι «η Ν.Δ. θα συνδράμει με όλες της τις δυνάμεις στην επιτυχία της διοργάνωσης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, γιατί αποτελούν εθνική υπόθεση».

Ο Κώστας Καραμανλής σε δηλώσεις του τον Σεπτέμβριο του 1997 είχε δηλώσει ότι τα στελέχη της Ν.Δ. πρέπει να παρακολουθούν την πορεία των έργων και τη διαχείριση των κονδυλίων, γιατί «αύριο-μεθαύριο θα είμαστε κυβέρνηση». Πράγματι το 2004, όταν αναδείχθηκε πρωθυπουργός ανέλαβε συγχρόνως το υπουργείο Πολιτισμού ώστε να τονίσει «τη σημασία που αποδίδει στην επιτυχή διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων», όπως αφηνόταν να διαρρεύσει επισήμως από κορυφαία στελέχη του Μαξίμου.

ΚΚΕ «Αναμφισβήτητα εμείς συμφωνούμε και στηρίζουμε τις ενέργειες για διεκδίκηση από την Αθήνα των Ολυμπιακών Αγώνων», είχε δηλώσει μεταξύ άλλων στις 3 Ιανουαρίου του 1996 η Αλέκα Παπαρήγα ύστερα από συνάντηση που είχε με τους τρεις επικεφαλής της Επιτροπής Διεκδίκησης των Αγώνων.

Η τοποθέτηση αυτή επιβεβαιώθηκε μάλιστα και από την Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ στις 23 Μαρτίου του 1997, πέντε μήνες προτού η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή δώσει τη διοργάνωση στην Αθήνα. «Οι Ολυμπιακοί Αγώνες αποτελούν ένα μεγάλο διεθνές αθλητικό, κοινωνικό, πολιτικό, πολιτιστικό γεγονός, μια μορφή επικοινωνίας λαών και χωρών», ανέφερε το κορυφαίο όργανο, επισημαίνοντας ότι το ΚΚΕ «θεωρεί αναφαίρετο δικαίωμα όλων των λαών -και του ελληνικού λαού φυσικά- να διεκδικεί την τέλεση των Ολυμπιακών Αγώνων στη χώρα τους, χωρίς όμως αυτό να γίνεται αυτοσκοπός».

Υπογράμμισε πάντως ότι οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να «επιτρέψουν να θυσιαστεί κανένα δικαίωμα του λαού μας στο όνομα συμφερόντων που θα επενδύσουν στην επιθυμία του λαού μας για διεξαγωγή των Αγώνων στη χώρα μας». Η «θετική» τοποθέτηση του ΚΚΕ είχε γίνει αντικείμενο κόντρας εντός της Αριστεράς, ενώ με την πάροδο των μηνών το κόμμα «σκλήρυνε» τη στάση του, με τη γ.γ. του να δηλώνει μάλιστα ότι «ο κότινος των Ολυμπιακών Αγώνων έχει προ πολλού αντικατασταθεί με το σήμα της Coca-Cola». Είχε μάλιστα παραδεχτεί ότι «η θέση του ΚΚΕ διαμορφώθηκε μέσα στην πορεία του χρόνου» και πως «τώρα, θεωρούμε ότι πρέπει οι Ολυμπιακοί Αγώνες να αποτελέσουν ένα πεδίο πάλης και δράσης – όχι στενά με το θέμα αν έπρεπε να γίνουν στη χώρα μας».

ΣΥΝ Την αντίθεσή του στη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων είχε εξ αρχής εκφράσει το 1997 ο Συνασπισμός, με τη Νεολαία ΣΥΝ (γραμματέας ήταν ο Αλέξης Τσίπρας) να αναλαμβάνει το «ακτιβιστικό» κομμάτι.

Το κόμμα είχε εκτιμήσει ότι «ο συγκεκριμένος τρόπος που προωθείται, θα προκαλέσει αρνητικές παρενέργειες και συνέπειες στην πορεία της ελληνικής οικονομίας και των δημόσιων οικονομικών, στο περιβάλλον και στην ποιότητα ζωής στο Λεκανοπέδιο της Αττικής και στην περιφερειακή ανάπτυξη της χώρας». Είχε ζητήσει μάλιστα την απελευθέρωση συλληφθέντων διαδηλωτών. «Οι συλλήψεις και η δίωξη πολιτών που εκφράζουν την αντίθεσή τους στην υποψηφιότητα της Αθήνας για την Ολυμπιάδα του 2004, αποτελούν αυταρχική και σπασμωδική αντίδραση στις ολοένα διευρυνόμενες αντιδράσεις και κριτικές για τις αρνητικές συνέπειες που θα έχει για τη χώρα μας η ενδεχόμενη ανάληψη των Αγώνων».

Αντιδρώντας κατόπιν στην ανάληψη της διοργάνωσης η Κουμουνδούρου είχε δηλώσει ότι «θα λειτουργήσει με πρωτοβουλίες και προτάσεις ως δύναμη ελέγχου και κριτικής για τον περιορισμό των αρνητικών επιπτώσεων στην οικονομία, στο περιβάλλον και στην περιφερειακή ανάπτυξη». Σε αυτό το μοτίβο ο Συνασπισμός είχε προβάλει την ανάγκη «αυτοχρηματοδότησης» των έργων και είχε προτείνει, σύμφωνα με το «Βήμα» (25/1/1998) να συμπεριληφθούν στην Οργανωτική Επιτροπή των Ολυμπιακών Αγώνων ο καθηγητής του Πολυτεχνείου Γ. Πολύζος και η Ν. Σπυροπούλου, στέλεχος του Οργανισμού Εργατικής Κατοικίας, πρόταση η οποία απερρίφθη από τον Κ. Σημίτη. Αλλωστε, σύμφωνα με δήλωση του Ν. Κωνσταντόπουλου το 2000, «αυτό το κλίμα συναίνεσης η κυβέρνηση δεν το αξιοποίησε. Απεναντίας το καταστρέφει και το αντιστρέφει».

Από την ΕΦ-ΣΥΝ

Διαβάστε Περισσότερα »

Ολοι οπορτουνιστές πλην ΚΚΕ

Η «Εφ.Συν.» αποκαλύπτει τη δεκασέλιδη επιστολή του ΚΚΕ στο Πορτογαλικό Κ.Κ. με αφορμή τη 15η Διεθνή Συνάντηση Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων. Ο Περισσός επικρίνει τους Πορτογάλους συντρόφους του ότι «προκαλούν σύγχυση στις τάξεις του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος».

Με δεκασέλιδη επιθετική επιστολή στις 26 Οκτωβρίου, με αφορμή τη 15η Διεθνή Συνάντηση Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων, επισημαίνει στο Πορτογαλικό Κομμουνιστικό Κόμμα ότι στο Σχέδιο Απόφασης που συνέταξε «περιλαμβάνει θέματα που δεν ανταποκρίνονται σε θεμελιώδεις αρχές και ως εκ τούτου προκαλούν σύγχυση στις τάξεις του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος»

Του Νίκου Σβέρκου

Σε βαθύ ρήγμα οδηγούνται οι σχέσεις του ΚΚΕ με τα περισσότερα κομμουνιστικά και εργατικά κόμματα ανά την Ευρώπη, όπως φαίνεται από την εσωτερική αλληλογραφία που ανταλλάσσει ο Περισσός με ιστορικούς συνοδοιπόρους του. Και αν ο εξαντλητικός διάλογος και οι κοινές δράσεις ανάμεσα στα κομμουνιστικά κόμματα θεωρούνται η πεμπτουσία του διεθνισμού, το ΚΚΕ φαίνεται να εγείρει σοβαρές ενστάσεις σχετικά με το ιδεολογικό οπλοστάσιο ακόμα και όσων δεν ακολούθησαν παλαιότερα ευρωκομμουνιστικές ή οπορτουνιστικές «ατραπούς», όπως το Πορτογαλικό ΚΚ. Η «Εφ.Συν.» έχει στην κατοχή της επιστολές που αντάλλαξαν το ΚΚΕ και το Πορτογαλικό Κομμουνιστικό Κόμμα (ΠΚΚ) στα τέλη του περασμένου Οκτωβρίου, στο πλαίσιο της διαμόρφωσης της κοινής ανακοίνωσης που θα εξέδιδε η 15η Διεθνής Συνάντηση Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων (ΔΣΚΕΚ) στη Λισαβόνα. Ο Περισσός κατηγορεί ουσιαστικά το πορτογαλικό κόμμα ότι ρέπει προς τον οπορτουνισμό, ότι επιθυμεί τη συνεργασία με τμήματα της αστικής τάξης και ότι «σπέρνει αυταπάτες» σχετικά με τη δυνατότητα φιλολαϊκών μεταρρυθμίσεων. Επιπρόσθετα, κατηγορεί ως «αντιδραστικά», κινήματα όπως αυτά των πλατειών και των Αγανακτισμένων, ψέγει το Πορτογαλικό ΚΚ ότι «αβαντάρει» αστικές κυβερνήσεις ισχυρών καπιταλιστικών δυνάμεων στη Λατινική Αμερική, καθώς και ότι αφήνει ανοιχτό τον δρόμο για «παιχνίδια κορυφής» με τη σοσιαλδημοκρατία.

Η επιστολή

Η δεκασέλιδη επιστολή των δεκαπέντε σημείων χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερα επιθετικό ύφος. «Το περιεχόμενο [του Σχεδίου Κοινής Απόφασης] σε αρκετά σημεία προκαλεί προβλήματα στο κόμμα μας» αναφέρεται στο γράμμα του ΚΚΕ, σημειώνοντας ότι «το σχέδιο Κοινής Απόφασης δεν μπορεί να περιλαμβάνει θέματα που δεν ανταποκρίνονται σε θεμελιώδεις αρχές και ως εκ τούτου προκαλούν σύγχυση στις τάξεις του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος».

Οσον αφορά τον ιμπεριαλισμό, το ΚΚΕ αποδίδει ιδεολογική πενία στο ΠΚΚ, λέγοντας ότι «το κρίσιμο αυτό ζήτημα δεν αποδίδεται σωστά και σε ορισμένα σημεία υπάρχουν περιθώρια για παρερμηνεία αυτής της έννοιας», ενώ για τις συμμαχίες ξεκαθαρίζει ότι το ελληνικό κόμμα «δεν μπορεί να συμφωνήσει με συμμαχίες με τμήματα της αστικής τάξης, που βαφτίζονται “αντιμονοπωλιακά στρώματα”». «Δεν θεωρούμε ορθό να σπέρνονται αυταπάτες, ότι μπορεί μέσα στο πλαίσιο του καπιταλισμού, με μεταρρυθμίσεις μπορεί να “διορθωθεί” το εκμεταλλευτικό αυτό σύστημα», τονίζει το ΚΚΕ σε άλλο σημείο, ενώ ξεκαθαρίζει έναντι του ΠΚΚ ότι «η εργατική τάξη δεν μπορεί να λάβει το μέρος καμιάς αστικής τάξης».

Το ΚΚΕ εκτιμά παράλληλα ότι το ΠΚΚ ολισθαίνει σε επικίνδυνες θέσεις. Κατηγορεί το ΠΚΚ ότι υποστηρίζει «διαδικασίες οικοδόμησης της κυριαρχίας και εναλλακτικών λύσεων στη βάση της κοινωνικής προόδου» και ότι προωθεί την «κατάκτηση θέσεων στους θεσμούς». «Η πείρα των Κομμουνιστικών Κομμάτων από επιλογές διαχείρισης του καπιταλισμού είναι οδυνηρή και το παράδειγμα του “Ευρωκομμουνισμού” είναι γνωστό σε όλους» τονίζει το ΚΚΕ. Προσθέτει ότι «τέτοιες θέσεις καλλιεργούν συγχύσεις και αυταπάτες, εξωραΐζουν την αστική εξουσία, αφοπλίζουν το εργατικό, λαϊκό κίνημα» και καταλήγει αποδομώντας τη θέση των κομμουνιστών στη Χιλή επί Σαλβαντόρ Αλιέντε, λέγοντας ότι «η πείρα από το πραξικόπημα στη Χιλή, του οποίου συμπληρώνονται φέτος 40 χρόνια, είναι χαρακτηριστική και δεν επιτρέπεται η υποστήριξη αυτών των θέσεων».

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει μάλιστα το πώς «διορθώνει» το ΚΚΕ το κείμενο των Πορτογάλων κομμουνιστών στο ζήτημα των κινημάτων. «Η επιθετικότητα του κεφαλαίου και η επανεγκαθίδρυση των αντιδραστικών αστικών πολιτικών συστημάτων, ο θολός και αντιδραστικός προσανατολισμός κινημάτων, όπως αυτό των “πλατειών” και των “αγανακτισμένων”, τα οποία στηρίχθηκαν από τα αστικά ΜΜΕ, τη σοσιαλδημοκρατία, τις οπορτουνιστικές δυνάμεις και τις συμβιβασμένες ηγεσίες του εργατικού και συνδικαλιστικού κινήματος, ανοίγουν τον δρόμο στην αναζωπύρωση του φασισμού» επισημαίνει το ΚΚΕ.

«Σοσιαλδημοκρατικές απόψεις»

Τέλος, αποδίδει στο ΠΚΚ ότι παίρνει αποστάσεις από το μοντέλο του «υπαρκτού». «Το ΚΚΕ θεωρεί πως πίσω από τη συζήτηση περί “απόρριψης των μοντέλων”, εκδηλώνεται πρόβλημα απόρριψης των νομοτελειών της επανάστασης και της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, όπως είναι η ανάγκη για εργατική εξουσία (δικτατορία του προλεταριάτου), η κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, ο κεντρικός σχεδιασμός». Και κατηγορεί τους Πορτογάλους συντρόφους του ότι με τις θέσεις τους «προκαλούν σύγχυση και ρίχνουν νερό στο μύλο οπορτουνιστικών, σοσιαλδημοκρατικών θεωριών του είδους του λεγόμενου “σοσιαλισμού του 21ου αιώνα”».

Τις περισσότερες θέσεις του ΚΚΕ μετέφερε στη Λισαβόνα ο Γιώργος Μαρίνος, μέλος του Π.Γ. της Κ.Ε. Στην αντιπροσωπεία συμμετείχαν επίσης ο Ελισαίος Βαγενάς, μέλος της Κ.Ε. και υπεύθυνος του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων, και ο Κώστας Παπαδάκης, μέλος της Γραμματείας της Κ.Ε. και του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων. Ο Γ. Μαρίνος, ωστόσο, σε άρθρο του στον «Ριζοσπάστη» στις 15 Δεκεμβρίου απέφυγε να αναδείξει τις ενστάσεις του ΚΚΕ σχετικά με τα «αντιδραστικά κινήματα», την «ειρήνη», το «Διεθνές Δίκαιο» και την «κυριαρχία», ζητήματα επί των οποίων το ΚΚΕ ασκεί έντονη κριτική στο Πορτογαλικό Κομμουνιστικό Κόμμα. Επιπρόσθετα, στο άρθρο του το στέλεχος του Π.Γ. τόνιζε: «Δεν μπορούμε να στηρίξουμε αστικές κυβερνήσεις στη Λατινική Αμερική, ακόμα κι αν συμμετέχουν ή τις στηρίζουν Κ.Κ.».

Διαβάστε κάτω τις  επιστολές που αντάλλαξαν το ΚΚΕ και το Πορτογαλικό Κομμουνιστικό Κόμμα (ΠΚΚ) στα τέλη του περασμένου Οκτωβρίου, στο πλαίσιο της διαμόρφωσης της κοινής ανακοίνωσης που θα εξέδιδε η 15η Διεθνής Συνάντηση Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων (ΔΣΚΕΚ) στη Λισαβόνα.

Επιστολή Ι
Επιστολή ΙΙ

Από την Εφημερίδα των Συντακτών

Διαβάστε Περισσότερα »