Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πιτσιρίκος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πιτσιρίκος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 20 Φεβρουαρίου 2017

Ήταν κάποτε μια χώρα

Ηλίας


Το σωτήριο έτος 1989 το τείχος που χώριζε στα δύο μια παλιά αυτοκρατορική πρωτεύουσα και μια χώρα που προκάλεσε με την πολιτική της δύο παγκόσμιους πολέμους μέσα σε μόλις τριάντα χρόνια κατέρρευσε από το πλήθος του κόσμου που μαζικά αγνόησε τις μέχρι εκείνη την στιγμή απειλές και απαγορεύσεις.

Είχε προηγηθεί η πιστοποίηση της ανικανότητας και της απροθυμίας της ακόμα και τότε υπερδύναμης να παρέμβει δυναμικά στην ανατολική Ευρώπη.

Η Μόσχα δια του Γκορμπατσώφ και της περίφημης «περεστρόικα» είχε αποδεχτεί και διαλαλήσει στα πέρατα της οικουμένης την αδυναμία της να ανταποκριθεί στον ρόλο του αντίπαλου δέους του καπιταλισμού και, ουσιαστικά, είχε δώσει το πράσινο φως στους Γερμανούς να προχωρήσουν σε αυτό που λίγα χρόνια νωρίτερα φαινόταν εντελώς αδιανόητο και απίθανο.

Οι Γερμανοί προχώρησαν στην επανένωση, κάνοντας απανωτά λάθη και χωρίς καμία απολύτως μεθοδικότητα, βάζοντας σε θανάσιμο κίνδυνο την οικονομία τους.

Άλλαξαν λοιπόν πάρα πολύ νωρίς, και με λάθος ισοτιμία το ανατολικογερμανικό με το δυτικογερμανικό μάρκο.

Από οικονομική άποψη, η ισοτιμία των δύο νομισμάτων θα έπρεπε να ήταν 1 προς 7, αλλά για καθαρά πολιτικούς λόγους -και εξαιτίας της δίψας του Κολ να μπει στο πάνθεο των ηρώων της Γερμανικής ιστορίας-, η ανταλλαγή έγινε με την εξωφρενική ισοτιμία ένα προς ένα, γεγονός που οδήγησε στην τρομακτική υπερτίμηση του ανατολικογερμανικού νομίσματος, με αποτέλεσμα την κατάρρευση των επιχειρήσεων στο ανατολικό τμήμα της χώρας, τα προϊόντα των οποίων δεν έβρισκαν πλέον αγορές.

Έτσι, χιλιάδες επιχειρήσεις έκλεισαν και η ανεργία στην πρώην Λ.Δ.Γ άγγιξε επίπεδα μνημονιακής Ελλάδας.

Στο πρώτο αυτό λάθος προστέθηκε κι ένα δεύτερο ακόμα μεγαλύτερο, αφού το υψηλού επιπέδου και κόστους σύστημα κοινωνικών ασφαλίσεων της Δυτικής Γερμανίας τέθηκε μέσα σε ένα βράδυ σε ισχύ και στην πρώην Ανατολική Γερμανία εκεί που οι εισφορές των πολιτών σε αυτό υπήρξαν πριν μηδενικές.

Τα δισεκατομμύρια μάρκα που διοχετεύτηκαν σε αυτήν την τρύπα λίγο έλειψε να τινάξουν το ασφαλιστικό σύστημα της χώρας στον αέρα.

Στα παραπάνω προστέθηκε και η σχετικά γρήγορη εξομοίωση των μισθών στο ανατολικό με το δυτικό κομμάτι, γεγονός που υπονόμευσε ακόμα περισσότερο την βιωσιμότητα των ανατολικογερμανικών επιχειρήσεων και αύξησε την ανεργία.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ήρθαν οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές των Κολ και Σόιμπλε, τότε υπεύθυνου για την «αξιοποίηση της περιουσίας της πρώην Ανατολικής Γερμανίας» για να δέσει το γλυκό.

Μονάχα να σκεφτεί κανείς τον τρόπο με τον οποίο ο Σόιμπλε αντιμετώπισε τους ομοεθνείς του και μπορεί σχεδόν να συγκινηθεί με τον ουμανισμό και την αβρότητα με την οποία αντιμετώπισε τους γκιαούρηδες του Ευρωπαϊκού νότου.

Κι έτσι περίπου την εποχή που έπεφταν οι τίτλοι του τέλους για την Σοβιετική Ένωση, η οικονομία της Γερμανίας έμοιαζε με μια μπουκωμένη ατμομηχανή έτοιμη να εκραγεί και να παρασύρει στην καταστροφή και την δυτική Ευρώπη μαζί με την ΕΕ.

Το κόστος της επανένωσης άλλωστε έφτανε τα 3 τρισεκατομμύρια και η Γερμανία δεν έδειχνε ικανή να τα πληρώσει.

Τότε εμφανίστηκε ξανά ως από μηχανής θεός στο πολιτικό προσκήνιο η σοσιαλδημοκρατία, το SPD και ο τότε αρχηγός του ο Σρέντερ.

Πέρα από την μυθολογία των φοβερών οικονομικών μεταρρυθμίσεων του τύπου, οι οποίες τάχα μου έσωσαν την Γερμανία μειώνοντας φυσικά τις αποδοχές και τα δικαιώματα των Γερμανών εργαζομένων, το αληθινό επίτευγμα του «ηγέτη» δεν ήταν άλλο από την δημιουργία της ζώνης του Ευρώ και μάλιστα μιας διευρυμένης ζώνης του Ευρώ που περιλάμβανε και τα γνωστά «τεμπέλικα γουρούνια» του Νότου.

Ο Σρέντερ –που έβλεπε μερικά μίλια πιο μπροστά από τους σύγχρονους τους– είχε συνειδητοποιήσει ότι οι εργασιακές μεταρρυθμίσεις δεν αρκούν για να ανεβάσει στροφές η γερμανική οικονομία.

Χρειάζονταν ζεστό χρήμα, επενδύσεις από το εξωτερικό και αύξηση των γερμανικών εξαγωγών.

Ο Σρέντερ κατάλαβε ότι η οικονομία της Γερμανίας χρειάζονταν ένα νέο υποτιμημένο μάρκο και έναν μηχανισμό, μέσω του οποίου η ισχυρότερη οικονομία της Ευρώπης θα μπορούσε να επιβάλει στους υπόλοιπους εταίρους τον δικό της ρυθμό.

Και βρήκε την λύση στο Ευρώ και στην ΕΚΤ.

Τα υπόλοιπα είναι μονάχα ιστορία, η ιστορία των αριθμών.

Τα πλεονάσματα και η αύξηση του ΑΕΠ της Γερμανίας και τα ελλείματα μαζί με την ύφεση των χωρών του νότου τα χρόνια κυκλοφορίας του Ευρώ.

Και φυσικά δεν αναφέρομαι στην Ελλάδα με τις γνωστές της παθογένειες.

Καλύτερο παράδειγμα από την επίσης –έστω κι ανεπίσημα– χρεοκοπημένης Ιταλίας για το πώς λειτουργεί ο μηχανισμός της Ευρωζώνης δεν νομίζω ότι υπάρχει.

Χρόνια ολόκληρα από την εισαγωγή του Ευρώ μέχρι σήμερα και η ομερτά των μαφιόζων κρατούσε τα στόματα όλων κλειστά.

Στις αρχές, όμως, του 2017 ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ κατηγόρησε ανοιχτά την Γερμανία ότι θησαυρίζει κρατώντας σκόπιμα υποτιμημένο το Ευρώ και αιφνιδίασε τους πάντες.

Σήμερα η καγκελάριος της Γερμανίας παραδέχτηκε ότι το Ευρώ είναι πράγματι υποτιμημένο –και σίγουρα περισσότερο υποτιμημένο από ένα υποθετικό μάρκο–, προσθέτοντας όμως πως αυτό είναι το αποτέλεσμα της οικονομικής πολιτικής της ΕΚΤ υπέρ των φτωχότερων χωρών του Ευρωπαϊκού νότου!

Μιλάμε για τον απόλυτο ηθικό αμοραλισμό του οικονομικού δολοφόνου των λαών της Ευρώπης που φτάνει στο σημείο να κατηγορεί τα θύματα του, προκειμένου να δικαιολογήσει τα τεράστια εμπορικά πλεονάσματα που επιτυγχάνει απέναντι στους εμπορικούς του εταίρους.

Αν μία χώρα δεν αντέχει χωρίς την ευρωζώνη –την διευρυμένη ευρωζώνη των «οκνηρών και ανεύθυνων» Νοτίων και όχι την περιορισμένη ευρωζώνη των «ενάρετων και υπεύθυνων» Βορείων – αυτή είναι η Γερμανία.

Μια χώρα που -εκμεταλλευόμενη της αντιθέσεις την εποχή του Ψυχρού πολέμου- πέτυχε το 1953 την διαγραφή των χρεών της.

Μια χώρα στην οποία χαρίστηκαν όλες οι πολεμικές αποζημιώσεις που σύμφωνα με τις συνθήκες έπρεπε να πληρωθούν με την επανένωση της.

Μια χώρα που επανενώθηκε χρηματοδοτούμενη από το σύστημα της ΕΚΤ και του Ευρώ στο οποίο συμμετείχε μια παρέα πρόθυμων ηλιθίων.

Μια χώρα που υψώνει το δάκτυλο και απειλεί εκεί που νομίζει ότι την παίρνει να το κάνει.

Μια χώρα που, με δύο ανοιχτούς άσσους στο τραπέζι και κανένα άλλο φύλλο στα χέρια της, χρόνια τώρα μπλοφάρει περιμένοντας να πηγαίνουν διαρκώς οι αντίπαλοι της πάσο.

Μια χώρα που πολύ σύντομα θα βρεθεί απέναντι στον τύπο που έχει flush royal και δεν καταλαβαίνει εκ των πραγμάτων από μπλόφες. Και θα χάσει.

Ο Γκάρι Λίνεκερ έλεγε ότι το ποδόσφαιρο είναι το άθλημα όπου δύο ομάδες με έντεκα παίχτες η καθεμιά παίζουν στο γήπεδο και στο τέλος κερδίζουν πάντα οι Γερμανοί.

Μπορεί ίσως κάποιος ποδοσφαιρόφιλος να χαμογελάσει και να συμφωνήσει μαζί του.

Η Ιστορία, όμως, της ανθρωπότητας διδάσκει ότι στο παιγνίδι της γεωπολιτικής κυριαρχίας στην Ευρώπη και στον κόσμο ο ηττημένος είναι πάντα στο τέλος η Γερμανία.

Σήμερα για μια ακόμα φορά επιδιώκει την κυριαρχία που υπερβαίνει τις δυνάμεις της χωρίς να συνειδητοποιεί το τίμημα που στο τέλος θα κληθεί να πληρώσει.

Σε αυτήν την τρίτη της προσπάθεια για κυριαρχία το 2017 μπορεί να αποδειχθεί το σημείο καμπής της δύναμής της και η αρχή του τέλους της πρόσκαιρης παντοδυναμίας της.

Θα λένε κάποτε οι άνθρωποι διαβάζοντας την ιστορία των περασμένων γενιών πως ήταν κάποτε μια χώρα που δεν μάθαινε ποτέ και τίποτα από τα τεράστια λάθη της,

Υ.Γ.1​ Το τελευταίο καιρό, φίλε μου Πιτσιρίκο, κάθε φορά που γράφω ένα κείμενο με πιάνει η διάθεση να μην ξαναγράψω. Άλλωστε, είναι προφανές πως δεν έχει νόημα. Διαβάζω όμως κάτι που έχει ενδιαφέρον και …άντε πάλι. Κουράζω συχνά και κουράζομαι. Πάντως, για το σπίτι στην Ελβετία τα νέα δεν είναι ιδιαίτερα ευχάριστα. Δεν ξέρω αν βάζουν στα τούβλα χρυσάφι ή αν τελικά φταίει η τεραστίων διαστάσεων φούσκα των ακινήτων, πάντως θα έπρεπε να ήμουν είκοσι χρόνια νεότερος αν ήθελα να αγοράσω σπίτι εδώ στην χώρα των Άλπεων. Μάλλον θα πρέπει να βολευτούμε σε κανένα νησάκι του Αιγαίου, αν φυσικά μας βοηθήσουν και οι αέρηδες. Κι εδώ που τα λέμε θα είναι και πιο όμορφα.

Υ.Γ.2 Ο Σρέντερ υπήρξε καγκελάριος της Γερμανίας το διάστημα 1998-2005. Εδώ και καιρό εργάζεται για τη ρωσική ενεργειακή εταιρεία Γκάζπρομ. Αλήθεια την Μέρκελ που την κόβεις να συνεχίζει την καριέρα της;

(Αγαπητέ Ηλία, εξαιρετικό το κείμενό σου. Ηλία, είναι πάντα εντυπωσιακό πως τα καταφέρνει έτσι η Γερμανία. Το πρόβλημα της Γερμανίας είναι όταν αποκτάει δύναμη ή όταν νομίζει πως αποκτάει δύναμη. Τότε, τα κάνει όλα πoυτάνα, τρώει μια μπούφλα και πάλι από την αρχή. Πάντως, καμία ένωση -ευρωπαϊκή ή οποιαδήποτε άλλη- δεν μπορεί να γίνει όταν μια χώρα και ένα έθνος θέλουν να έχουν τους άλλους δούλους. Η Γερμανία διαλύει την Ευρωπαϊκή Ένωση, κι ας προσπαθεί να πείσει πως δεν φταίει αυτή. Ηλία, δεν κουράζεις ποτέ. Κι εγώ δεν θα ήθελα να γράφω πια -στην Ελλάδα ζούμε τη μέρα της μαρμότας- αλλά είναι ωραίο να γράφεις. Ειδικά, όταν σε διαβάζουν. Ηλία, δεν πειράζει που δεν θα κάνεις σπίτι στην Ελβετία. Εδώ που τα λέμε, εγώ είμαι παιδί του ήλιου, οπότε πώς θα έμενα στην Ελβετία; Μην ανησυχείς, στο Αιγαίο έχουμε εκατοντάδες ανθρώπους για να μας φιλοξενήσουν. Εμένα με φιλοξενούν κάθε χρόνο. Έχει και τα καλά του το μπλογκ. Γνωρίζεις πολλούς καλούς ανθρώπους. Να είσαι καλά, Ηλία. Εδώ έρχεται η άνοιξη. Και μάντεψε ποιος είναι πολύ χαρούμενος.)

(Ηλία, την Μέρκελ την κόβω να πηγαίνει σπίτι της. Ένα πιόνι είναι.)

Πηγή: pitsirikos.net



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη 2 Φεβρουαρίου 2017

Αλέξη, κάνε το θαύμα

Πιτσιρίκος


Αγαπητέ Αλέξη Τσίπρα, δεν μου είσαι καθόλου αγαπητός αλλά σου παρουσιάζεται μια μοναδική ευκαιρία να με κάνεις να σε αγαπήσω.

Αλέξη, η συμπεριφορά σου μέχρι σήμερα είναι η συμπεριφορά ενός πολιτικού απατεώνα.

Έκανες τα αντίθετα από αυτά που έλεγες και υπέγραψες τα πάντα για να παραμείνεις στην καρέκλα του πρωθυπουργού.

Η Νέα Δημοκρατία σου έκανε ένα πολύ καλό δώρο, τον Κυριάκο Μητσοτάκη, το ζαβό παιδί του Μητσοτάκη, σε μια προσπάθεια να σε κρατήσει πρωθυπουργό για πάντα.

Αλέξη, έχεις προκαλέσει απογοήτευση και αηδία σε αριστερούς, δεξιούς και κεντρώους. Στους πολίτες της Ελλάδας.

Το θέμα της Ελλάδας δεν αφορά πια κόμματα αλλά την ίδια την επιβίωση της χώρας.

Ναι, ξέρω, δεν την χρεοκόπησες και δεν την διέλυσες εσύ τη χώρα -και δεν μαζεύονται τα σκατά πολλών δεκαετιών σε δυο χρόνια- αλλά εσύ επιδίωξες να γίνεις πρωθυπουργός και να πάρεις την ευθύνη· δεν σου το επέβαλε κανείς.

Προφανώς, όταν επιδίωκες να γίνεις πρωθυπουργός, ήξερες την κατάσταση της χώρας.

Κι αν δεν την ήξερες τον Ιανουάριο του 2015, την ήξερες σίγουρα τον Σεπτέμβριο του 2015 που ζήτησες -και πήρες πάλι- τη λαϊκή εντολή.

Δεν παραιτήθηκες -μετά το δημοψήφισμα- αλλά επιδίωξες να παραμείνεις πρωθυπουργός.

Αλέξη, δεν ξέρω σε ποιο κόσμο ζεις αλλά θέλω να σε ενημερώσω πως οι Έλληνες είναι διαλυμένοι πια.

Διαλυμένοι και σε κατάθλιψη.

Δεν θέλω να γράψω διάφορα συγκινητικά αλλά όποιος δεν έφυγε, σκέφτεται να φύγει. Για να σωθεί.

Αλέξη, έχεις τώρα μια μεγάλη ευκαιρία, για να αποδείξεις πως δεν είσαι εντελώς σκατάς και ξεπουλημένος.

Οι εκλογές σε Γαλλία, Γερμανία, Ολλανδία και η προεδρία Τραμπ -που ανατρέπει τις σχέσεις των ΗΠΑ με την Ευρωπαϊκή Ένωση- σου δίνουν την ευκαιρία να πετύχεις κάτι θετικό για την Ελλάδα.

Αλέξη, τον Τραμπ δεν τον είχες δει να έρχεται και αυτός είναι ο λόγος που έκανες κάτι βλακώδεις δηλώσεις πως ο Τραμπ δεν θα γίνει ποτέ πρόεδρος των ΗΠΑ, ενώ χαζογελούσες σαν ζώον.

Αλέξη, μυρωδιά δεν έχεις από πολιτική.

Αλέξη, ο Θεός σου τον έστειλε τον Τραμπ.

Για να μη σου πω πως σου τον έστειλε ο Μαρξ.

Ο Τραμπ θέλει πολύ, μετά την Βρετανία, να δει και κάποια άλλη χώρα να βγαίνει από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Και το λέει καθαρά. Ο Τραμπ θέλει την διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση κάνει κάλεσμα ενότητας στα κράτη-μέλη, ενώ, παράλληλα, συνεχίζει να ξεσκίζει την Ελλάδα και να την οδηγεί στο Grexit.

Αλέξη, μην υποχωρήσεις.

Μην υπογράψεις νέα μέτρα, μην υπογράψεις νέο Μνημόνιο.

Τώρα έχει πάρει φωτιά ο κώλος της Μέρκελ και του Σόιμπλε.

Δεν τους παίρνει να φύγει η Ελλάδα από την ευρωζώνη μέχρι τις εκλογές της Γερμανίας τον Σεπτέμβριο.

Το ξέρεις και το ξέρουν.

Αλέξη, ο Θεός και ο Μάρξ μπορεί να σου κάνουν δώρο και την Μαρίν Λε Πεν.

Ναι, ξέρω πως εσύ είσαι αριστερός -λέμε τώρα- αλλά θα πρέπει να σου θυμίσω Αλέξη πως οι χώρες έχουν συμφέροντα και εσύ είσαι πρωθυπουργός μιας χώρας.

Το συμφέρον της Ελλάδας σήμερα είναι να επιβιώσει.

Επίσης, να σου θυμίσω Αλέξη πως στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο συμμάχησαν ΗΠΑ, Βρετανία και Σοβιετική Ένωση.

Δηλαδή, συμμάχησαν οι καπιταλιστές με τους κομμουνιστές, για να πολεμήσουν τους φασίστες.

Πάντα σκέφτομαι πως, αφού έγινε αυτή η συμμαχία, μπορούν να γίνουν όλες οι συμμαχίες.

Αλέξη, ζήτα.

Ζήτα τα πάντα.

Όχι δημόσια, ξέρεις πώς γίνονται αυτά τα πράγματα.

Αλέξη, θα κάνουν πίσω.

Αλέξη, πρέπει να κάνεις όποια συμμαχία θα σώσει την Ελλάδα από την εθνική καταστροφή.

Αν δεν μπορείς να το κάνεις, παραιτήσου.

Ή πράξε, ή παραιτήσου.

Κάνε κάτι, επιτέλους.

Κατά προτίμηση, κάνε το θαύμα.

Και μπορεί και να σε αγαπήσουν οι Έλληνες.

Και να σου τα συγχωρήσουν όλα.

Στο χέρι σου είναι.

(Αλέξη, τη μια και μοναδική φορά που συναντηθήκαμε για μια συνέντευξη, μου είχες πει πόσο σου άρεσε το κείμενο «Βάλε μέσα τον Αλέξη!«. Να σου θυμίσω πως σε αυτό το κείμενο ο μικρός Αλέξης έπαιζε μπάλα. Εσύ δεν έχεις παίξει μπάλα ακόμα. Κινδυνεύεις να μείνεις στην Ιστορία σαν παλτό. Παίξε!)

Πηγή: pitsirikos.net



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή 16 Δεκεμβρίου 2016

Βομβαρδισμένοι

Πιτσιρίκος


Το πολιτικό θέμα των ημερών είναι αν ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, θα ακυρώσει την εξαγγελία του πρωθυπουργού της Ελλάδας, Αλέξη Τσίπρα, για την παροχή βοηθήματος -για μια φορά- στους χαμηλοσυνταξιούχους.

Ακριβώς αυτό είναι το θέμα αυτή τη στιγμή.

Μπορώ να πω ότι ντρέπομαι ή θα θεωρηθώ λαϊκιστής;

Επιτρέπεται να επιθυμώ να ζήσουν με ένα μίνιμουμ ανθρώπινης αξιοπρέπειας οι συνταξιούχοι, οι άνεργοι, οι χαμηλά αμειβόμενοι, όλοι οι Έλληνες, τέλος πάντων;

Πείτε μου, επιτρέπεται;

Δεν απαντάει κανείς, οπότε συνεχίζω.

Έχω ένα φίλο από τη Συρία που μένει στην Ελλάδα. Παντρεμένος με Ελληνίδα, έχουν δυο παιδιά. Ουσιαστικά, είναι Έλληνας πια.

Αυτός ο φίλος μου είναι από το Χαλέπι. Το ξακουστό Χαλέπι που αυτές τις ημέρες είναι μια πόλη-φάντασμα.

Τα αδέρφια του ζουν εκεί. Ζουν, σκοτώθηκαν, δεν έχει ιδέα. Δεν μπορεί να μάθει.

Όταν πέθανε η μητέρα του, δεν υπήρχε τρόπος να πάει στη Συρία. Άλλωστε, η «κηδεία» της δεν έγινε σε νεκροταφείο αλλά σε ένα πάρκο, γιατί στα νεκροταφεία τους πυροβολούσαν. Δηλαδή, έσκαψαν στο πάρκο, την έβαλαν στο χώμα και έφυγαν τρέχοντας.

Αυτός ο φίλος μου από τη Συρία παρακολουθεί από μακριά αυτά που συμβαίνουν στην πατρίδα του.

Θεατής του δράματος της χώρας του, των ανθρώπων του, του λαού του.

Θεατές είμαστε κι εμείς. Όχι μόνο της ανθρώπινης τραγωδίας στη Συρία αλλά και της κατάστασης στην Ελλάδα.

Άλλοι Έλληνες παρακολουθούν την κατάσταση στην Ελλάδα από το εξωτερικό, άλλοι από την Ελλάδα.

Όλοι, ή τουλάχιστον οι περισσότεροι, με την επιθυμία να βγει η χώρα μας από τον δρόμο της ταπείνωσης, του εξευτελισμού και της υποδούλωσης.

Θεατές, όμως. Κάπως ανήμποροι.

Η Ελλάδα δεν είναι Συρία, γιατί δεν βομβαρδίζεται, ούτε ζει σε μια διαρκή θηριωδία, αλλά εγώ, πολύ συχνά, έχω ένα αίσθημα βομβαρδισμένου.

Σκέφτομαι κάποιες φορές πως θα ήθελα να ήμουν στο εξωτερικό και να βλέπω όσα γίνονται στην Ελλάδα από μακριά.

Ίσως, στο εξωτερικό, κάποιες φορές, να μπορείς να ξεχνάς τη χώρα σου.

Ίσως, να μπορείς να προσποιείσαι κάποιες φορές πως δεν σε αφορά και απόλυτα αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα.

Ίσως, μέσα στο πλήθος, με τις παραδόσεις, τις συνήθειες και την καθημερινότητα στην ξένη χώρα, να μπορείς να το παίζεις ή να νιώθεις «ξένος». Δηλαδή, ντόπιος.

Ίσως, αν ζούσα σε μια ξένη χώρα, να μην ντρεπόμουν που μπορεί να ακυρώσει ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας την εξαγγελία του πρωθυπουργού της Ελλάδας για την παροχή ενός μικρού βοηθήματος στους χαμηλοσυνταξιούχους.

Ίσως, αν ζούσα σε μια ξένη χώρα, να μη με ένοιαζε που η Ελλάδα είναι πια μια αποικία.

Ίσως, δεν είμαι καθόλου σίγουρος πως αυτό μπορούν να το κάνουν όλοι.

Σκέφτομαι τον Σύρο φίλο μου.

Δουλεύει, χαμογελάει, παίζει με τα παιδιά του, την ίδια ώρα που μπορεί τα αδέρφια του και τα παιδιά τους να σκοτώνονται.

Τι να κάνει, όμως;

Μπορεί να θέλει να ουρλιάξει αλλά, και να ουρλιάξει, θα τον ακούσει κανείς;

Θα αλλάξει κάτι;

Θα φύγουν όλοι τρέχοντας ή θα πάρουν τηλέφωνο να έρθουν να τον δέσουν.

Είναι φοβερό που εσύ μπορεί να θέλεις να ουρλιάξεις και, αντί να ουρλιάξεις, χαμογελάς και είσαι ψύχραιμος και ευγενικός.

«Ξέρεις ποιο είναι το χειρότερο;» μου είπε ένας άλλος φίλος που δοκιμάζεται αυτές τις ημέρες, «Θέλω να κλάψω και δεν μπορώ».

Είναι υπό τέτοιο διωγμό το συναίσθημα, που έχει αρχίσει να δίνει λάθος εντολές ο εγκέφαλος.

Θα θέλεις να κλάψεις και θα ξεσπάς σε τρανταχτά γέλια.

Θα θέλεις να χαιδέψεις τον έρωτά σου και θα του χώνεις σφαλιάρα.

Με τόσο φόβο, τόση ενοχή, τόση καταπίεση του συναισθήματος, είναι εντυπωσιακό ότι οι άνθρωποι κάνουν σχέσεις ακόμα.

Μάλλον, η μοναξιά είναι πιο τρομακτική. Για την ώρα.

Πάντως, για να το φέρω στα ελληνικά δεδομένα, οι Έλληνες πέρασαν από τη συναισθηματική ακράτεια στη συναισθηματική αναπηρία.

Από το «όξω καρδιά» σε καρδιά κοτρόνα.

Βέβαια, τα δάκρυα των Ελλήνων και των μεσογειακών λαών πρέπει να έχουν ακόμα γλυκιά γεύση.

Τα δάκρυα των βόρειων λαών -εκεί είναι το μεγάλο δράμα- πρέπει να είναι σκέτο δηλητήριο.

Βάλλονται οι άνθρωποι από παντού. Βάλλεται ο πυρήνας της ανθρώπινης ύπαρξης.

Είμαστε βομβαρδισμένοι.

Το πιο φοβερό είναι που εσύ πρέπει να συνεχίσεις να ζεις σαν να είναι όλα κανονικά.

Σαν να μην τρέχει τίποτα.

Έχει ωραία μέρα σήμερα.

Πάω να περπατήσω στον ήλιο και να χαμογελάσω σε ανθρώπους που θα μου χαμογελάνε κι αυτοί.

Εντάξει, τώρα ξέρω πως όλοι θέλουμε να ουρλιάξουμε.

Πηγή: pitsirikos.net



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή 2 Δεκεμβρίου 2016

Μια κυρία

Πιτσιρίκο


Στην περιοχή που εργάζομαι, υπάρχει μία κυρία που έρχεται κάθε μέρα έξω από το κτίριό μας για να ταΐσει τις γάτες. Δύο φορές, πρωί και απόγευμα.

Κάθε μέρα, πάνω από 5 χρόνια που εργάζομαι εδώ (και δεν ξέρω πόσο χρόνο πριν).

Έρχεται, τους βάζει φαγητό σε πιατάκια, νερό, τις περιμένει να φάνε, τους μιλάει και μόλις εκείνες τελειώσουν τα μαζεύει όλα και φεύγει.

Για να μην αφήσει εστίες βρωμιάς γιατί υπάρχουν κάποιοι που διαμαρτύρονται.

Οι γάτες τριγυρνάνε γύρω στην περιοχή ή κάθονται και λιάζονται.

Όταν έχει κρύο ξαπλώνουν πάνω στα καπό των αυτοκινήτων που μόλις έχουν έρθει και είναι ζεστά ή στο δάπεδο κάτω από την μηχανή.

Η αγαπημένη τους θέση είναι στην υφασμάτινη κουκούλα ενός κάμπριο αυτοκινήτου.

Μα μόλις δουν το αυτοκίνητο της κυρίας μαζεύονται. Είναι η ώρα του φαγητού τους.

Έτσι, γύρω από το κτίριο, έχουμε πάντα γάτες να μας θυμίζουν με τη ράθυμη ηρεμία τους, ίσως κάποια ακριβά πράγματα στη ζωή.

Την κυρία δεν τη βλέπω συχνά -είμαστε κλεισμένοι μέσα, μπροστά στον υπολογιστή- αλλά, όταν την πετυχαίνω, την χαιρετάω.

Όμως, δεν ξέρω τίποτα για αυτή.

Δεν έχει φτερά, αλλά για αυτές τις γάτες είναι ο φύλακας-άγγελός τους.

Να είναι καλά

Ανδρέας

Υ.Γ. Με αυτή την αφορμή, όταν την ξανασυναντήσω, θα της μιλήσω.


(Αγαπητέ φίλε, άνθρωποι σαν αυτήν την κυρία κάνουν τον κόσμο να γυρνάει ακόμα. Παραθέτω το βίντεο με τον κύριο στο Χαλέπι της Συρίας, ο οποίος έφτιαξε ένα μικρό καταφύγιο για τις γάτες που άφησαν πίσω τους κάποιοι κάτοικοι, καθώς έφευγαν για να σωθούν. Δυστυχώς, το καταφύγιο βομβαρδίστηκε πριν από μερικές ημέρες αλλά αυτός ο καλός άνθρωπος -αν και τραυματίστηκε- το φτιάχνει ξανά. Σπουδαίο πράγμα ο άνθρωπος. Σας ευχαριστώ που ανταποκριθήκατε στο κάλεσμά μου να γράψετε κάτι όμορφο για έναν όμορφο άνθρωπο. Να είστε καλά.)

Πηγή: pitsirikos.net



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα 28 Νοεμβρίου 2016

Το θέμα είναι να χωθείς

Πιτσιρίκος


Ο Γιάννης Μηλιός ορίστηκε, με απόφαση της υπουργού Πολιτισμού Λυδίας Κονιόρδου, πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου Αθηνών και Επιδαύρου.

Ο Γιάννης Μηλιός ήταν ο υπεύθυνος της Οικονομικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος είχε παραιτηθεί, κατηγορώντας τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα πως δεν διαπραγματεύτηκε με βάση το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, και επιμένοντας πως υπήρχε εναλλακτική λύση από τη συνθηκολόγηση.

Καθαρή και έντιμη στάση.

Γιατί λοιπόν ο Γιάννης Μηλιός δέχεται να διοριστεί πρόεδρος του Φεστιβάλ Αθηνών αυτής της κυβέρνησης;

Ο Γιάννης Μηλιός έγραψε στο Facebook -ως δικαιολογία για την αποδοχή του διορισμού του- πως ο πολιτισμός είναι το πνευματικό αντίβαρο στις δυσκολίες που περνούν οι λαοί.

Δεν χρειάζεται κάποιος να είναι μαρξιστής -όπως δηλώνει ο Μηλιός-, για να ξέρει πως τα προτεκτοράτα και οι δούλοι δεν έχουν πολιτισμό.

Δηλαδή, η Ελλάδα θα είναι προτεκτοράτο, θα ξεπουλιέται, οι Έλληνες θα είναι δούλοι ή θα φεύγουν μετανάστες αλλά η Ελλάδα θα έχει πολιτισμό και ένα ωραίο Φεστιβάλ Αθηνών.

Τι μαλακίες είναι αυτές;

Τι διαφορά έχουν αυτοί οι αριστεροί σαν τον Μηλιό από τύπους σαν τον Άδωνι Γεωργιάδη που τη μια μέρα χλευάζει τον Αντώνη Σαμαρά και την Νέα Δημοκρατία, την άλλη πάει στη Νέα Δημοκρατία, την παράλλη κοροϊδεύει τον Κυριάκο Μητσοτάκη, και την επόμενη τον αποθεώνει, για να αρπάξει μια καρέκλα;

Με τον Άδωνι Γεωργιάδη, πάντως, γελάμε -καλά, όχι όλοι, υπάρχουν και καθυστερημένοι που τον ψηφίζουν-, οπότε με αυτούς τους αριστερούς τι πρέπει να κάνουμε;

Ένα από τα κύρια προεκλογικά συνθήματα του ΣΥΡΙΖΑ -εκτός από την Ελπίδα- ήταν η Αξιοπρέπεια.

Πώς ακριβώς την εννοούν την αξιοπρέπεια αριστεροί σαν τον Γιάννη Μηλιό;

Με τον ίδιο τρόπο που την εννοούν και οι δεξιοί.

Να πιάσουμε μια καρέκλα και εκεί τελειώνουν όλα. Καρέκλα o muerte!

Τελικά, το πρόβλημα της χώρας δεν είναι ούτε η οικονομία, ούτε η Δεξιά, ούτε η Αριστερά· δεν υπάρχει Δεξιά κι Αριστερά.

Το πρόβλημα της χώρας είναι ότι είναι γεμάτη σκατάδες που θέλουν να χωθούν. Σε όλους τους χώρους.

Κι αλίμονό σου, αν δεν είσαι ένας από αυτούς.

Την πάτησες πολύ άσχημα.

(Βέβαια, και ο Γιάννης Μηλιός είναι καθηγητής Πανεπιστημίου. Έχει χαθεί το μέτρημα στην μνημονιακή κυβέρνηση με τους «πρόθυμους» καθηγητές Πανεπιστημίου. Αν είναι έτσι οι καθηγητές, φανταστείτε πώς θα είναι οι φοιτητές.)

(Τώρα σκέφτομαι τους καλλιτέχνες και τους καλλιτεχνικούς συντάκτες που θα ξεκινήσουν το γλείψιμο στον Μηλιό, για να πάρουν μέρος στη μάσα του Φεστιβάλ. Εμετός. Ωραίος πολιτισμός. Να τον χαίρεστε.)

Πηγή: pitsirikos.net



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο 26 Νοεμβρίου 2016

Πώς στρώθηκε ο δρόμος για τον φασισμό

Πιτσιρίκος


Αν μου ζητούσαν να επιλέξω μια φράση-κλειδί που ακουγόταν πολύ στην Ελλάδα τις προηγούμενες δυο δεκαετίες, δεν θα είχα κανένα ενδοιασμό: «Δεν με ενδιαφέρει η πολιτική». Ακούστηκε πολλές φορές από χιλιάδες χείλη απλών πολιτών. Μπορεί να την είπες κι εσύ. «Δεν με ενδιαφέρει η πολιτική». Ακούστηκε, ως απάντηση, από εκατοντάδες «καλλιτέχνες» και ηθοποιούς, όταν ερωτήθηκαν τα προηγούμενα χρόνια για τα όσα συνέβαιναν στη χώρα μας. Το πίστευαν; Το έλεγαν γιατί ήθελαν να τα έχουν καλά με όλους και να μη χάσουν «πελάτες»; Πάντως, το έλεγαν.

Τις προηγούμενες δεκαετίες, η πολιτική στην Ελλάδα δεν ήταν τόσο δημοφιλής όσο είναι σήμερα. Αν ξεκινούσες πολιτική συζήτηση, οι άνθρωποι δυσανασχετούσαν. Ήταν «βαρετό».

Κάτι ακόμα που δεν ήταν διόλου δημοφιλές στην Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες ήταν η γνώση και η πνευματικότητα. Ο χαρακτηρισμός «κουλτουριάρης» σου ερχόταν αμέσως σαν ταμπέλα όχι αν προσπαθούσες να πεις κάτι πολύ βαρύ και ασήκωτο αλλά αν έκανες το λάθος να ξεφύγεις λίγο από το Κλικ, το Nitro, το ποδόσφαιρο και τα τηλεοπτικά κλισέ.

Αν δεν άκουγες Βίσση, Ρέμο, Σφακιανάκη, Ρουβά και Χατζηγιάννη, ήσουν κουλτουριάρης. Κι έτσι φτάσαμε κάποια στιγμή να θεωρούνται κουλτουριάρικα τα λαϊκά τραγούδια του Τσιτσάνη και του Χατζιδάκι.

Μιλώντας με νέους ανθρώπους, συνειδητοποιείς πως δεν έχουν διαβάσει σχεδόν τίποτα. Εντάξει, δεν ήμασταν ποτέ ένας λαός βιβλιολάγνων που δεν άφηναν το βιβλίο από το χέρι αλλά οι παλαιότερες γενιές όλο και κάτι είχαν διαβάσει. Έστω, τους κλασικούς συγγραφείς. Σε κάθε περίπτωση πάντως, δεν κορόιδευαν αυτούς που αγαπούσαν το διάβασμα.

Δεν είναι τυχαία η επιτυχία του «Αλχημιστή» του Πάολο Κοέλιο στη χώρα μας. Αφενός το βιβλίο ήταν μικρό και αφετέρου περιείχε μια φράση που οι Έλληνες αποστήθισαν μαζικά: «Όταν επιθυμείς κάτι, ολόκληρο το σύμπαν συνωμοτεί για να το αποκτήσεις». Πώς; Μόνο με την επιθυμία; Χωρίς κόπο; Χωρίς πόνο; Χωρίς διάβασμα; Χωρίς γνώση; Ό,τι κι αν εννοούσε ο Κοέλιο, οι παθητικοί -και λόγω Ορθοδοξίας- Έλληνες καθησυχάστηκαν, αφέθηκαν στο σύμπαν και το περίμεναν να συνωμοτήσει υπέρ τους. Το σύμπαν δεν συνωμότησε.

Η αδιαφορία για την πολιτική και η απόλυτη αντιπνευματικότητα οδήγησαν στην χρεοκοπία. Πρώτα στην κοινωνική, ηθική και πολιτιστική χρεοκοπία και μετά στην οικονομική.

Ακόμα κι αν διαφωνεί κάποιος πως η αδιαφορία της πλειοψηφίας των πολιτών για την πολιτική και η αποστροφή τους για την γνώση οδήγησαν στην οικονομική χρεοκοπία, δεν θα διαφωνήσει στο ότι οι πολίτες καλούνται σήμερα να αντιμετωπίσουν την χρεοκοπία με τα πνευματικά εφόδια που απέκτησαν όλα αυτά τα χρόνια. Δηλαδή, με τον Σφακιανάκη, τη Μενεγάκη, τα ζώδια, τους μάγειρες, τις συνταγές και ό,τι άλλο πρόβαλε η ιδιωτική τηλεόραση.

Κοίταξε τα cd που αγόρασες όλα αυτά τα χρόνια, τα βιβλία που διάβασες (αν διάβασες), θυμήσου τις ταινίες, τις θεατρικές παραστάσεις και τις συναυλίες που παρακολούθησες (αν παρακολούθησες), γιατί είναι αυτά τα όπλα με τα οποία θα αντιμετωπίσεις την χρεοκοπία. Αυτός είσαι.

Βέβαια, ένα μεγάλος αριθμός Ελλήνων αντιμετωπίζει την χρεοκοπία με μόνο εφόδιο την αποβλάκωση που του πρόσφερε η ελληνική τηλεόραση. Και συνεχίζει να αποβλακώνεται.

Χρειάζονται εφόδια για να σκεφτείς. Και αυτά τα εφόδια δεν θα τα βρεις στην τηλεόραση.

Η τηλεόραση δεν έχει καμία σχέση με την παιδεία, την γνώση και το πνεύμα. Είναι ένα μέσο που μπορεί κάποιες φορές –και υπό προϋποθέσεις- να είναι ενδιαφέρον και ψυχαγωγικό αλλά στην Ελλάδα δεν συνέβη ούτε αυτό. Η ελληνική τηλεόραση απευθύνεται στα χαμηλά ένστικτα και –με ελάχιστες εξαιρέσεις- είναι ένας σκουπιδοτενεκές, με ξεπουλημένα λαμόγια, χαζογκόμενες, βιζιτούδες και διάφορους άλλους φελλούς.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο το ότι οι Έλληνες που σέβονται τον εαυτό τους δεν εμφανίζονται στην τηλεόραση. Ίσως, να δέχτηκαν να εμφανιστούν σε κάποια αξιοπρεπή εκπομπή της κρατικής τηλεόρασης αλλά μέχρι εκεί.

Το να μην εμφανίζεσαι στην τηλεόραση σημαίνει -μεταξύ άλλων- πως δεν πιστεύεις πως πάνω απ’ όλα είναι το κέρδος. Γιατί η τηλεόραση έχει να κάνει με πολλά χρήματα.

Όλα αυτά τα χρόνια, τα πρόσωπα της ελληνικής τηλεόρασης δεν ενδιαφέρονταν, βέβαια, για την πολιτική. Ήταν εθνικοί σταρ, οπότε ανήκαν σε όλους τους Έλληνες και δεν έπαιρναν ποτέ θέση για τίποτα. Επίσης, τα πρόσωπα της τηλεόρασης –τουλάχιστον αυτά που κυριάρχησαν- είναι βαριά αμόρφωτα.

Σε μια χώρα που μεγάλο μέρος των πολιτών δεν ενδιαφέρονταν για την πολιτική και την γνώση -και η «εκπαίδευσή» τους ήταν τηλεοπτική-, δεν θα πρέπει να κάνει σε κανέναν εντύπωση το γεγονός ότι η Χρυσή Αυγή εκφράζει σήμερα εκατοντάδες χιλιάδες συμπατριώτες μας.

Αν δεν σε ενδιέφερε ποτέ η πολιτική και, παράλληλα, έχεις την εντύπωση πως ο Καζαντζάκης είναι ποδοσφαιριστής, είναι απόλυτα λογικό –όταν χρειαστεί- να εκφραστείς πολιτικά με το απόλυτο σκοτάδι, τον φασισμό, τους ψευτοτσαμπουκάδες, τις μαγκιές, τις κλωτσιές, τα ουρλιαχτά και όλη αυτήν την κτηνωδία που εκπροσωπεί η Χρυσή Αυγή. Το κτήνος το εκφράζουν τα κτήνη.

Φυσικά, δεν είναι καθόλου τυχαία η συμπάθεια των τηλεοπτικών προσώπων για τους βουλευτές της Χρυσής Αυγής. Μαζί τους αισθάνονται πολύ άνετα, αφού πνευματικά βρίσκονται στην ίδια κατάσταση: σε αυτή του χιμπαντζή.

Η Χρυσή Αυγή δεν ήρθε τώρα. Ο νεοναζισμός δεν ήρθε τώρα. Ο φασισμός δεν ήρθε τώρα. Θα έπρεπε να τον είχες διακρίνει στον ναρκισσισμό της Ελένης, στην εγωπάθεια του Σάκη, στη ρηχότητα της Ρούλας και του Γρηγόρη, στον αδίστακτο κυνισμό του Θέμου και στην κτηνώδη βλακεία που κουβαλάνε όλα αυτά τα εγωκεντρικά ανθρωποειδή που θεοποίησαν το εύκολο κέρδος, προώθησαν την ιδιωτεία και πούλησαν τη ψυχή τους στον διάολο.

Κι αν αυτοί έβγαλαν πολλά χρήματα, αυτοί που τους παρακολουθούσαν μαγεμένοι –και τους παρακολουθούν ακόμα αφού είναι πια ανάπηροι πνευματικά- παίρνουν για τρόπαιο τη Χρυσή Αυγή.

Οι πολίτες έχουν χρέος να ασχολούνται με τα κοινά και να ενδιαφέρονται για την πολιτική.

Οι πολίτες έχουν χρέος να φροντίζουν την ψυχή τους και το μυαλό τους, να επιζητούν την γνώση και να αποφεύγουν τα σκουπίδια.

«Μας πρόδωσαν οι πολιτικοί» λένε οι πολίτες. Ναι, αλλά πολύ πριν, οι πολίτες είχαν προδώσει τους εαυτούς τους. Το πρώτο δεν θα είχε συμβεί, αν δεν είχε συμβεί το δεύτερο.

Ο φασισμός είναι εδώ. Μέσα μας.

(Στη φωτογραφία -με ελληνική φορεσιά- είναι ο Όσκαρ Ουάιλντ. Αν και τα βιβλία του Όσκαρ Ουάιλντ υπάρχουν πια παντού -και στο διαδίκτυο-, εκατομμύρια Έλληνες στη διάρκεια της ζωής τους δεν θα διαβάσουν ούτε μια φράση του επειδή το σύμπαν δεν θα συνωμοτήσει.)

Πηγή: pitsirikos.ne



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη 24 Νοεμβρίου 2016

Δώσε πόνο Ισλανδία και ας μην νιώθουμε

Άρης


Στη χώρα μας γίνεται συχνά αναφορά από τα ΜΜΕ, στο θαύμα της Ιρλανδίας ή της Πορτογαλίας.
Μιλάνε για θαύματα σε δυο χώρες, όπου στην πρώτη μετανάστευσε το 8% του πληθυσμού της και στην δεύτερη οι εξώσεις έχουν πάρει δραματικές διαστάσεις, ενώ το ιδιωτικό χρέος έχει κυριολεκτικά απογειωθεί.

Δεν μιλάνε όμως ποτέ για την Ισλανδία και η εξήγηση είναι πολύ απλή.

Δεν είναι υπέρ των συμφερόντων των αφεντικών τους να μάθουμε τι έκανε η Ισλανδία, όταν βρέθηκε στην ίδια θέση με μας (βασικά βρέθηκε σε ακόμα χειρότερη, αλλά μικρή σημασία έχει αυτό).

Θα προσπαθήσω να πω κάποια πράγματα, χωρίς βέβαια να μπορώ να τα καλύψω όλα.

Προσπάθησα, επίσης, να τα περιορίσω, αλλά δεν μπορώ να αφιερώσω πολύ ώρα σε ένα κείμενο, οπότε ζητώ συγγνώμη αν είναι δύσπεπτο.

Α) Η μεγάλη ιστορία:

Το ιδιωτικό χρέος στην Ισλανδία έφτασε στο δυσθεώρητο 200% του ΑΕΠ της το 2003.

Ακόμα και τα επόμενα χρόνια, η φρενίτιδα των Ισλανδών ήταν μνημειώδης.

Μέχρι που φτάσαμε στην παγκόσμια οικονομική κρίση, η οποία χτύπησε και την Ισλανδία το 2008.

Εκείνη την στιγμή, οι τρεις μεγαλύτερες, πλήρως ιδιωτικοποιημένες, ισλανδικές τράπεζες (Kaupthing, Landsbanki, Glitnir) καλούνταν να διαχειριστούν χρέος που υπέρβαινε το 900% του ΑΕΠ.

Η κεντρική τράπεζα της Ισλανδίας αδυνατούσε να συνεισφέρει με ενέσεις ρευστότητας για να καλύψει μια τέτοια φούσκα.

Το δημόσιο χρέος ήταν επίσης αρκετά ανεβασμένο καθώς είχε πάει σε ένα χρόνο από το 30% στο 90% (μην ξεχνάμε ότι η Ελλάδα μπήκε στο μνημόνιο έχοντας χρέος 120% του ΑΕΠ της, ενώ η Ιρλανδία με 85% περίπου).

Για πρώτη φορά στην παγκόσμια ιστορία κατέρρευσε μια χώρα με πιστοληπτική ικανότητα ΑΑΑ.

Την ίδια περίοδο, εθνικοποιείται η τρίτη μεγαλύτερη τράπεζα της χώρας, η Glitnir, με αντίτιμο 600 εκατομμύρια ευρώ παρακαλώ -το ΑΕΠ της χώρας ήταν περίπου 9 δισ.-, προφανώς με σκοπό να μεταβιβαστεί κάποια στιγμή το χρέος της στον ισλανδικό λαό.

Οι άλλες δυο τράπεζες κατέστη αδύνατο να εθνικοποιηθούν, οπότε αποφασίστηκε αντί της εθνικοποίησης τους να προχωρήσουν τελικά στην εκκαθάριση τους τον Οκτώβριο του 2008.

Δηλαδή οι Ισλανδοί εκκαθάρισαν την παλιά χρεοκοπημένη τράπεζα, αγοράζοντας ουσιαστικά μόνο τις καταθέσεις που διατηρούσαν οι πολίτες σε αυτήν και ελάχιστα άλλα υγιή περουσιακά στοιχεία.

Δημιούργησαν μια καλή τράπεζα και μια κακή, όπως έκαναν οι Σουηδοί το 1992.

Οπότε τα τοξικά ομόλογα και δάνεια δεν θα τα μετέφεραν στις νέες τράπεζες.

Αυτό απογείωσε το δημόσιο χρέος καθώς χρειάστηκαν 8 δισ. ευρώ για την ανακεφαλαιοποίηση (προσβλητικός όρος αν τη συγκρίνεις με τις αντίστοιχες στην Ελλάδα).

Επιβλήθηκαν capital controls (που είναι μέχρι σήμερα ενεργά), ενώ 500.000 ξένοι πελάτες των τριών τραπεζών (δηλαδή που ζούσαν εκτός Ισλανδίας), έχασαν τις επενδύσεις τους.

Μέσα σε μια νύχτα η ισλανδική κορώνα απώλεσε το 85% της αξίας της.

Το δε δημόσιο έλλειμμα της χώρας ήταν στο 10%.

‘Εκλεισε το χρηματιστήριο, ενώ η χώρα κήρυξε πτώχευση.

Να πούμε σε αυτό το σημείο, πως η φούσκα της Ισλανδίας ήταν τέτοια που έφτασε το 2005 να έχει το μεγαλύτερο ιδιωτικό χρέος στον κόσμο, ενώ οι 15 εισηγμένες στο χρηματιστήριο εταιρείες είχαν αυξήσει την αξία τους 7 φορές από το 2004 ως το 2008.

Ο κόσμος δανειζόταν σαν τρελός.

‘Ηταν δηλαδή πάρα πολύ εύκολο να τους κάνουν να νοιώσουν συνυπεύθυνοι για το δράμα που τους επιφύλασσαν, δηλαδή να νοιώσουν ότι αυτοί έφταιγαν που οι τραπεζίτες έκαναν αλχημείες.

Σε αυτό το σημείο ζητήθηκε η συνδρομή του ΔΝΤ από την κυβέρνηση Χάαρντε.

Το ΔΝΤ πρότεινε στην Ισλανδία την παροχή δανείου 2,5 δισ. ευρώ, το οποίο σύναψε η κυβέρνηση, ενώ πήραν και δεύτερο δάνειο -ανάλογης αξίας- από την Νορβηγία.

Επίσης, το ΔΝΤ έδωσε ένα σχέδιο «εξυγίανσης» της ισλανδικής οικονομίας, με περικοπές και μείωση των δημόσιων δαπανών και μείωση του ελλείμματος (είπατε κάτι;).

Εν μέσω τεράστιων κοινωνικών αντιδράσεων η κυβέρνηση του Χάαρντε παραιτήθηκε τον Ιανουάριο του 2009.

Η παραίτηση της κυβέρνησης και η κήρυξη πρόωρων εκλογών έφεραν στην κυβέρνηση έναν νέο συνασπισμό τον Απρίλιο του 2009.

Οι πιέσεις απ’ έξω είναι τώρα τρομακτικές.

Η Ολλανδία απειλεί ακόμα και με πολεμική σύρραξη (!!), ενώ οι ‘Αγγλοι ότι δεν θα αφήνουν τα ισλανδικά αλιευτικά σε χλωρό κλαρί.

Η ΕΕ ζητάει στην Ισλανδία μια σειρά από «μεταρρυθμίσεις», ώστε να γίνει σύντομα κράτος-μέλος της και μέσα στο μαντρί να είναι πιο ασφαλής απ’ ότι μόνη της εκεί έξω.

Το ΔΝΤ απειλεί ευθέως ότι θα σηκωθεί να φύγει και ότι θα τους βρουν μεγάλες συμφορές, ενώ φτάνει στο σημείο να προβλέψει ότι, αν η Ισλανδία δεν υπακούσει, τότε θα καταρρεύσει το ΑΕΠ της πάνω από 10% σε ένα έτος (τελικά κατέρρευσε 6% και μετά από δυο έτη είχε ανάπτυξη, γατάκια) και ότι θα κολυμπούσαν μαζικά οι Ισλανδοί προς τη Σκανδιναβία για να γλιτώσουν.

Φτάνουμε μετά κόπων και βασάνων στις 28 Αυγούστου του 2009.

Το ισλανδικό κοινοβούλιο αποφασίζει την αποπληρωμή όλων των υποχρεώσεων που διέπουν τις τρεις συστημικές τράπεζες της χώρας προς Ολλανδία και Αγγλία.

Ο πρόεδρος Grimsson επικυρώνει την συμφωνία στις 2 Σεπτεμβρίου.

Το Δεκέμβριο του 2009 ψηφίζεται το νομοσχέδιο που ρυθμίζει τις υποχρεώσεις, σύμφωνα με το οποίο όλοι οι Ισλανδοί πολίτες θα επιβαρύνονταν μηνιαίως με 100 ευρώ περίπου και επιτόκιο 5,5% για 15 χρόνια.

Υπολόγισαν όμως χωρίς τον Ισλανδό ξενοδόχο.

Οι πολίτες ξεχύθηκαν και πάλι στους δρόμους, αρνούμενοι να πληρώσουν το χρέος των τραπεζών προς τα δυο κράτη -και όχι μόνο.

56.000 πολίτες σε μια χώρα 320 χιλιάδων υπογράφουν για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος, αναγκάζοντας τον πρόεδρο Grimsson να μην επικυρώσει αυτή τη φορά το νόμο.

Οι πιέσεις τώρα γίνονται αφόρητες, σε σημείο που απειλείται η Ισλανδία μέχρι και με εξαφάνιση από το χάρτη.

Φτάνουν μέχρι το σημείο να τους πουν πως, αν δεν υπογράψουν, τότε θα γίνουν η Κούβα του Βορρά!!

Το δημοψήφισμα γίνεται τον Μάρτιο του 2010 και με ποσοστό 93% οι πολίτες αρνούνται να υιοθετήσουν τις αποφάσεις του κοινοβουλίου τους.

Αποφασίζεται η παραδειγματική τιμωρία των υπεύθυνων της κρίσης.

Συντάσσεται νέο σύνταγμα από μια 25μελή επιτροπή που σχηματίστηκε μεταξύ 522 υποψηφίων που είχαν επιλεχθεί από τουλάχιστον 30 πολίτες.

Δικάζεται ο πρώην πρωθυπουργός Χάαρντε.

26 τραπεζίτες τιμωρούνται με 74 χρόνια συνολικής φυλάκισης.

Αυξάνονται οι κοινωνικές δαπάνες, δίνονται επιδόματα σε όλο και περισσότερους πολίτες, αυξάνεται ο κατώτατος μισθός και εκκαθαρίζονται οι τρεις μεγάλες τράπεζες της χώρας, ενώ διαγράφεται πάνω από το 1/3 των χρεών των ισλανδικών νοικοκυριών.

Η Ισλανδία φτάνει να είναι 5η στο δείκτη ευτυχίας, κάτω μόνο από τις σκανδιναβικές χώρες και τη Δανία.

Τον Μάρτιο του 2015 αποσύρει μόνη της την υποψηφιότητα για ένταξη στην ΕΕ.

Β) Η σύντομη ιστορία και οι αναπόφευκτες συγκρίσεις:

Η Ισλανδία, λοιπόν, βρέθηκε στη δίνη της μεγαλύτερης παγκόσμιας οικονομικής κρίσης το 2007-8 όταν και «έσκασαν» οι τρεις μεγαλύτερες τράπεζες της, ελέω του χρέους που διαχειρίζονταν και το οποίο ξεπερνούσε πάνω από 6 φορές το ετήσιο ΑΕΠ της χώρας.

Ο κυβερνητικός συνασπισμός του Χάαρντε προετοιμάζει τη χώρα για την υπογραφή μνημονίου με το ΔΝΤ και την ΕΕ, η οποία θέλει να συμπεριλάβει την Ισλανδία στην «οικογένεια» της.

Οι άμεσα θιγόμενες -λόγω του χρέους της Ισλανδίας προς τράπεζες τους- Αγγλία και Ολλανδία απειλούν το νησιωτικό κράτος να συμμορφωθεί.

Η πρώτη ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών απογειώνει το δημόσιο χρέος από το 30% στο 70% του ΑΕΠ.

Η Ελλάδα, απειλούμενη από τις γερμανικές και γαλλικές τράπεζες (μέσω των κυβερνήσεων τους), υποτάσσεται στις ίδιες προσταγές και δίνει το δικαίωμα στο ΔΝΤ να αγοράσει το χρέος της (μπαίνοντας σε μνημόνιο), ενώ μοιράζει δισ. στις τράπεζες μην και πέσουν οι καημένες.

Οι Ισλανδοί αρνούνται να συμμορφωθούν και κατεβάζουν δυο κυβερνήσεις σε 11 μήνες, διώχνοντας χιλιάδες τουρίστες από τη χώρα (sic).

Τελικά, η χώρα τους δεν υπογράφει και, παρά τις πολεμικές απειλές, διαγράφει μονομερώς μεγάλο μέρος από το εξωτερικό χρέος των τραπεζών της, αρνείται να μπει στην ΕΕ και μοιράζει μισθούς και συντάξεις στους τεμπελχανάδες Ισλανδούς.

Αυτή τη στιγμή η Ισλανδία έχει την μεγαλύτερη ανάπτυξη στην Ευρώπη (4%), ενώ υπέφερε πολύ λιγότερο μέσω της ανυπακοής, από την Ελλάδα που κάνει ό,τι της λένε.

Μέχρι που ξεχρέωσε, το 2011, το δάνειο που σύναψε ο Χάαρντε με το ΔΝΤ.

Η ανεργία της είναι στο 3%, ηλίθιε και μειώνεται συνεχώς και πες μου τώρα πόσο είναι η δικιά μας.

Γ) Το συμπέρασμα:

Οι 320.000 κάτοικοι μια χώρας με τεράστιες εισαγωγές, καθώς η αυτάρκεια της είναι λιγότερη από 7% -έχει μόνο ψάρια, γεωθερμία και αλουμίνιο-, αντιστάθηκαν σε ΔΝΤ, ΕΕ, Αγγλία και Ολλανδία και αρνήθηκαν να πληρώσουν εκείνοι το χρέος των ιδιωτικών τους τραπεζών.

Πόνεσαν λίγο και ατενίζουν με μεγαλύτερη ελπίδα το μέλλον.

Το χρέος τους μειώνεται τώρα συνεχώς ενώ αυξάνονται συνεχώς οι κοινωνικές παροχές.

Μιλάμε επίσης για μια χώρα που εφαρμόζει νεοφιλελεύθερες πρακτικές από το 1980, αλλά παρ’ όλα αυτά είναι πολύ δημοκρατικότερη αυτή τη στιγμή, απ’ ότι η Ελλάδα.

Οι Ισλανδοί ουσιαστικά δεν εφάρμοσαν παρά φιλελεύθερες πρακτικές, δηλαδή ούτε επανάσταση έκαναν ούτε έριξαν τον καπιταλισμό.

Απλά, έβαλαν τα δικά τους συμφέροντα πάνω από εκείνα των τραπεζιτών και τους κέρδισαν στο ίδιο τους το γήπεδο, απαιτώντας παράλληλα δικαιοσύνη.

Η Ελλάδα, μια χώρα τίγκα στους φιλελεύθερους (sic), με αυτάρκεια που ξεπερνάει το 95% -παράγει σχεδόν τα πάντα- υποτάχθηκε πλήρως σε ΔΝΤ, ΕΕ, Γαλλία και Γερμανία.

Το χρέος της έχει απογειωθεί από 120% σε πάνω απο 180%, οι μισθοί και οι συντάξεις υποχωρούν συνεχώς ενώ πάμε σε τρίτο μνημόνιο φέτος και σε τέταρτο του χρόνου.

Η ανεργία είναι στο 30% και η οικονομική καταστροφή είναι ανάλογη με εκείνη που υποτίθεται ότι θα παθαίναμε αν πηγαίναμε σε ρήξη με τους δανειστές.

Ελάτε δεν θέλει πολύ μυαλό να καταλάβεις τι έγινε στην Ελλάδα, όταν βλέπεις τι έγινε στην Ισλανδία.

Η Ελλάδα απειλήθηκε με πόλεμο, αποκλεισμό (όπως οι Ισλανδοί) από τους Γερμανούς και τους Γάλλους που δεν ήθελαν να δούνε τις τράπεζες τους να χάνουν όσα έχασαν οι αγγλικές και οι ολλανδικές από τους Ισλανδούς.

Η Ελλάδα αντί να εκκαθαρίσει τις τράπεζες, αποφάσισε να τις σώσει (αν το έκανε η Ισλανδία θα έδινε 11 φορές το ΑΕΠ της), μετακυλώντας τα χρέη τους στους πολίτες.

Το ΔΝΤ και η ΕΕ αγόρασαν το ελληνικό χρέος δημιουργώντας μια πελατειακή σχέση· ψέμματα, μια αποικιακή.

Από εκεί και πέρα, αφού βρήκανε παπάδες, θάψανε πέντ’ έξι εκατομμύρια.

Μετανάστευσαν χιλιάδες άνθρωποι (σύντομα και ‘γω), κατέρρευσαν όλα τα ασφαλιστικά ταμεία, ενώ η ελπίδα έρχεται και ξαναέρχεται και είμαστε αυτή τη στιγμή στον αντίποδα, όσον αφορά την ευτυχία, σε σχέση με την ατίθαση Ισλανδία.

Στην Ελλάδα ξεκίνησαν ήδη και οι πλειστηριασμοί πρώτων κατοικιών και ούτε ένας τραπεζίτης δεν δικάστηκε για τα αίσχη των περασμένων ετών.

Η αγοραστική δύναμη υποχώρησε 50% (αν θυμάμαι καλά το νούμερο), οι ‘Ελληνες πανικοβάλλονται πια με το παραμικρό -καθώς έχουν κάτσει σε μια γωνιά και παρακαλάνε να μην τους συμβούν χειρότερα- και όλα πάνε τέλεια.

Σώσαμε τις τράπεζες και τους ολιγάρχες και τώρα απορούμε που δεν χωράει άλλους το καράβι για να μας πάρει και μας.

Το παζλ συμπληρώνεται, όταν μου έρχεται στο μυαλό η λίστα που βγήκε προ μηνών και μιλούσε για εκπαίδευση δημοσιογράφων από το ΔΝΤ, ώστε να προάγουν την προπαγάνδα που θέλει τα υπάκουα παιδιά να είναι και τα πιο παχιά.

Μάλιστα.

Δώσε πόνο, Ισλανδία, και ας μην νιώθουμε.

Δεν χρειάζεται να την αντιγράψουμε, παρεμπιπτόντως, αρκεί μονάχα να σκεφτούμε πόσες επιλογές είχαμε και συνεχίζουμε να έχουμε αλλά, αντ’ αυτών, προτιμάμε να… επιμένουμε ευρωπαϊκά.

ΥΓ: Να, κομπανιέρο, μια χώρα να πάει κανείς. Βέβαια, εκεί το καλοκαίρι διαρκεί δυο 24ωρα, οπότε εσύ δεν θα την πάλευες με την καμία. Από την άλλη, πόσα τέτοια ελληνικά καλοκαίρια να αντέξει κανείς;

(Αγαπητέ Άρη, έγραψα κι εγώ -και χιλιάδες άλλοι- για την περίπτωση της χρεοκοπίας της Ισλανδίας που, χρονικά, είναι την ίδια εποχή με την Ελλάδα. Ήταν μάταιο. Πριν από πέντε χρόνια, έγραφα «Γιατί αυτή η διαφορά συμπεριφοράς ανάμεσα σε Έλληνες και Ισλανδούς; Δεν μπορώ να το εξηγήσω.». Και πριν από τρία χρόνια, όταν ο απατεώνας Τσίπρας πήγαινε στην Βραζιλία, την Αργεντινή, τις ΗΠΑ και την Γερμανία, έγραφα «Η χώρα που έπρεπε να επισκεφτεί οπωσδήποτε ο Αλέξης Τσίπρας είναι η Ισλανδία». Στην Ισλανδία, ο πρωθυπουργός πήγε στο δικαστήριο, στην Ελλάδα ο Καραμανλής δεν ενοχλήθηκε από κανέναν. Και έξι χρόνια μετά την χρεοκοπία, δεν έχει πάει κανένας Έλληνας πολιτικός στο δικαστήριο -και ούτε πρόκειται να πάει-, ενώ η χρεοκοπία αντιμετωπίζεται ακόμα ως φυσικό φαινόμενο, ως σεισμός.

Άρη, οι Ισλανδοί έχουν το αίσθημα της κοινότητας. Οι Έλληνες έχουν το αίσθημα της πάρτης τους. Επίσης, οι Ισλανδοί δεν είναι λούμπεν, όπως οι Έλληνες. Και βέβαια, οι Ισλανδοί δεν είναι ξεπουλημένοι, όπως οι Έλληνες. Πες μου έναν γνωστό Έλληνα που να βγήκε μπροστά αυτά τα έξι χρόνια. Κανείς. Κι όσοι πήγαν να πουν κάτι, ήταν επειδή ήξεραν πως θα γίνει κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ και θα πάρουν καρέκλα. Και μόλις έγινε ο ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνηση, όλα ωραία και καλά. Και το αριστερό Μνημόνιο υπέροχο.

Άρη, δεν βαρέθηκες; Δεν κουράστηκες; Δεν έχει νόημα. Οι Έλληνες τα ξέρουν όλα. Οι Έλληνες είχαν έξι χρόνια να κάνουν ό,τι έκαναν οι Ισλανδοί αμέσως. Και είδες τι έκαναν οι Έλληνες.

Άρη, η μόνη περίπτωση να γεννηθεί κάτι νέο και υγιές στην Ελλάδα, είναι η χώρα να διαλυθεί πρώτα εντελώς. Στο λέει κάποιος που έκανε ό,τι μπορούσε αλλά στο τέλος αποδέχτηκε την πικρή αλήθεια. Να είσαι καλά.)

Πηγή: pitsirikos.net



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Πώς μπορεί να αναθεωρηθεί η Συνθήκη της Λωζάνης χωρίς πόλεμο

Πιτσιρίκος


Ο Ταγίπ Ερντογάν αμφισβητεί τη συνθήκη της Λωζάνης και αυτό έχει προκαλέσει ανησυχία στους Έλληνες που φοβούνται μην έρθουν οι Τούρκοι και μας βγάλουν από το ευρώ.

Οπωσδήποτε, τρομάζει τους Έλληνες ο Ερντογάν γιατί μπορεί να καταργήσει τον ΕΝΦΙΑ και να σκίσει τα Μνημόνια.

Οι αναλυτές λένε πως η Συνθήκη της Λωζάνης -όπως όλες οι διεθνείς Συνθήκες- αναθεωρείται μόνο με δυο τρόπους:

Με πόλεμο ή με διαπραγμάτευση.

Οι αναλυτές λένε πως η διαπραγμάτευση αποκλείεται -η Ελλάδα δεν θα διαπραγματευτεί για να παραχωρήσει εδάφη της στην Τουρκία-, οπότε μένει ο πόλεμος.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, υπάρχει κι ένας τρίτος τρόπος.

Ένας απόλυτα ειρηνικός τρόπος.

Η Ελλάδα μπορεί να πουλήσει στην Τουρκία την Θράκη και μερικά νησιά του Αιγαίου.

Τώρα που είμαστε σε φάση ξεπουλήματος της χώρας, γιατί να μην πουλήσουμε και στους Τούρκους;

Ζούμε στην οικονομία της ελεύθερης αγοράς, οπότε όλα πουλιούνται και όλα αγοράζονται.

Πρέπει να είμαστε μοντέρνοι και να συγχρονιζόμαστε με την εποχή μας.

Αν η Ελλάδα πουλήσει την Θράκη και μερικά νησιά στους Τούρκους, αφενός αποφεύγει τον πόλεμο -στον οποίο η ήττα της θα είναι βέβαιη και καταστροφική- και αφετέρου θα πληρώσει μέρος του χρέους, θα έρθει η ανάπτυξη και θα εκτιναχτεί το ελατήριο της οικονομίας.

Η πώληση της Θράκης και μερικών νησιών του Αιγαίου είναι μονόδρομος για την Ελλάδα.

Βέβαια, υπάρχει ένα πρόβλημα.

Πώς θα πουλήσουμε την Θράκη και κάποια νησιά του Αιγαίου, αφού η Ελλάδα ανήκει στην Γερμανία;

Μπορεί οι Γερμανοί να μην συμφωνούν με την πώληση της Θράκης και των νησιών.

Αλλά αν τους το ζητήσουμε ευγενικά, μπορεί να μας επιτρέψουν να πουλήσουμε την Θράκη και μερικά νησιά στους Τούρκους.

Φαίνονται καλοί άνθρωποι οι Γερμανοί.

Πηγή: pitsirikos.net



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα 14 Νοεμβρίου 2016

Βρε παιδιά, μήπως κάνουμε κάποιο λάθος;

Πιτσιρίκος


Παρατηρώντας όλο αυτό το χαμό που γίνεται στην ελληνική κοινωνία μετά την χρεοκοπία της χώρας μας -αλλά και τον γενικότερο χαμό στον πλανήτη-, σκέφτομαι πως μάλλον κάνουμε κάποιο πολύ μεγάλο λάθος.

Οι πάντες καταδικάζουν τους άλλους και προσπαθούν να αποδώσουν τις ευθύνες στους αντιπάλους.

Για τους αριστερούς, η κατάντια της Ελλάδας οφείλεται στην διακυβέρνηση της χώρας επί δεκαετίες από την Δεξιά και το ΠΑΣΟΚ, για τους δεξιούς η χώρα καταστράφηκε πέρσι, το 2015 -που έγινε κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ-, αφού μέχρι τότε πετούσε από επιτυχία σε επιτυχία και από Μνημόνιο σε Μνημόνιο.

Βέβαια, υπάρχει κι ένα κομμάτι του πληθυσμού -ανάμεσά τους κι εγώ- που δεν συμμετέχει σε αυτήν την διαμάχη, αφού τους βρίσκει όλους γελοίους.

Αν για την κατάντια της Ελλάδας ευθύνονται οι Έλληνες -αριστεροί και δεξιοί- και το κακό της ριζικό, για το Brexit ποιος ευθύνεται;

Για την άνοδο της ακροδεξιάς, του φασισμού και του ρατσισμού σε όλη την Ευρώπη, ποιος ευθύνεται;

Για την εκλογή Τραμπ στις ΗΠΑ ποιος ευθύνεται;

Βλέπω τους Αμερικανούς να διαδηλώνουν κατά του Τραμπ και σκέφτομαι πως είναι ανόητοι.

Ο Τραμπ δεν είναι το πρόβλημα.

Ο Τραμπ είναι το σύμπτωμα του προβλήματος.

Αν φύγει ο Τραμπ, το πρόβλημα παραμένει.

Αν φύγει η Μέρκελ, το πρόβλημα παραμένει.

Αν φύγει ο Ολάντ, το πρόβλημα παραμένει.

Αν φύγει ο Τσίπρας, το πρόβλημα παραμένει.

Δεν είναι θέμα προσώπων.

Δεν είναι καν θέμα πολιτικής.

Είναι θέμα των αγορών.

Είναι θέμα της παγκοσμιοποίησης.

Δεν έχουν καμία σημασία τα πρόσωπα.

Όλοι αυτοί που λένε πως δεν υπάρχουν μεγάλοι ηγέτες πια, πού πιστεύουν ότι οφείλεται αυτό;

Μήπως είναι σύμπτωση;

Μήπως είναι θέμα DNA;

Μήπως είχαμε μια κακιά φουρνιά;

Όχι, απλά οι πολιτικοί είναι εντελώς διακοσμητικοί πια. Δεν χρειάζονται.

Δεν αποφασίζουν οι πολιτικοί, αποφασίζουν οι αγορές. Και οι πολιτικοί ακολουθούν τις αγορές.

Είναι προφανές πως είμαστε παγιδευμένοι από την παγκοσμιοποίηση και τις αγορές.

Δεν είναι κακή η νεοφιλελεύθερη άποψη πως τα χρήματα θα δίνονται στους από πάνω και οι από πάνω θα δημιουργούν πλούτο που θα διαχέεται στους από κάτω.

Σκοντάφτει, όμως, ακριβώς στο ίδιο σημείο που σκόνταφτε και η «αντίπαλη» θεωρία του Μαρξ.

Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι καθάρματα.

Οπότε, θα κρατήσουν τον πλούτο για πάρτη τους.

62 άνθρωποι έχουν περισσότερο πλούτο από όσο 3,5 δισεκατομμύρια άνθρωποι, που είναι ο μισός πληθυσμός της γης.

Το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού έχει περισσότερο πλούτο από το υπόλοιπο 99%.

Μετά από αυτό, υπάρχει κάποιος που αναρωτιέται ακόμα πού είναι το πρόβλημα;

Υπάρχει κάποιος που πιστεύει πως το πρόβλημα είναι ο Τραμπ, η Μέρκελ, ο Ολάντ, ο Ρέντσι, ο Τσίπρας, ο Ερντογάν -και δεν ξέρω εγώ ποιος άλλος-, οπότε η λύση είναι να τους αλλάξουμε;

Είμαστε παγιδευμένοι.

Είμαστε παγιδευμένοι στην οικονομία της αγοράς που παρουσιάζεται σαν η μοναδική και απόλυτη παγκόσμια θρησκεία.

Κι εμείς τσακωνόμαστε για τον Τσίπρα και τον Μητσοτάκη, για τον Τραμπ και την Κλίντον.

Ουσιαστικά, είμαστε κολλημένοι στο παρελθόν.

Προσπαθούμε να εξηγήσουμε και να αναλύσουμε μια αυτοματοποιημένη εποχή και κατάσταση με όρους του 19ου αιώνα.

Ενώ είναι προφανές -βγάζει μάτι- πως οι άνθρωποι δεν χρειάζεται να εργάζονται όπως συνέβαινε τους προηγούμενους αιώνες, παραμένουμε κολλημένοι στην εξάρτηση από την εργασία και απαιτούμε δικαίωμα στην εργασία και εργατικά δικαιώματα με τσιτάτα του Λένιν.

Αντί οι άνθρωποι να απαιτήσουν και να διεκδικήσουν, για αρχή τουλάχιστον, βασικό εισόδημα για όλους –όταν 62 άνθρωποι έχουν περισσότερο πλούτο από τον μισό πληθυσμό της γης, ξέρουμε όλοι πως λεφτά υπάρχουν-, κάθονται και μου σκοτώνονται για τις συλλογικές συμβάσεις και το δώρο του Πάσχα.

Δεν λέω, πλάκα έχει όλο αυτό, αλλά δεν πρόκειται να οδηγήσει σε τίποτα θετικό.

Τουλάχιστον, σταματήστε να τσακώνεστε μεταξύ σας.

Κάντε έρωτα, όχι τσακωμό.

Αγάπη, αγκαλιές, χάδια, φιλιά.

Και μπορεί κάποια στιγμή να καταλάβετε και τι ακριβώς συμβαίνει.

Αν κατανοήσεις την κατάσταση, τότε μόνο μπορείς να την αλλάξεις.

Για την ώρα, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν ιδέα τι ακριβώς συμβαίνει γύρω τους.

Είμαστε παγιδευμένοι στο παρελθόν, ενώ όλα μας φωνάζουν πως πρέπει να γίνουμε οι πρωτοπόροι του μέλλοντος.

Πηγή: pitsirikos.net



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη 20 Οκτωβρίου 2016

Υπάρχουν αλλά είναι λίγοι

Πιτσιρίκος


Ήταν η πρώτη ημέρα που πέρασε την πόρτα του σχολείου. Μικροκαμωμένη με μεγάλα καστανά μάτια και μαύρα σγουρά μαλλιά που τα είχε πλέξει κοτσίδες η μητέρα της στο σπίτι. Σήμερα ήταν για αυτήν μια ξεχωριστή ημέρα. Γι’ αυτό, άλλωστε, της είχαν φορέσει και το καλό της φόρεμα.

Εκείνο το λευκό φόρεμα με το κόκκινο κέντημα μπροστά στο μπούστο. Το πιο όμορφο φόρεμα που είχε φορέσει εκείνα τα πρώτα έξι χρόνια της ζωής της.

Το πρωί εκείνης της μέρας σηκώθηκε πιο νωρίς από ότι συνήθως.

Γεμάτη η καρδιά της από λαχτάρα, χαρά και προσμονή. Γεμάτη η ψυχή της από τον φόβο.

Τις προηγούμενες ημέρες πολλοί άνθρωποι που στα παιδικά της μάτια έμοιαζαν σπουδαίοι της είχαν μιλήσει για εκείνο που επρόκειτο να συμβεί.

Την είχαν «προετοιμάσει».

Θα ήταν εκείνη –η 6χρονη Ρούμπι– το πρώτο «μαύρο» παιδί που θα πήγαινε σε σχολείο «λευκών» στην Νέα Ορλεάνη.

Ήταν Νοέμβρης του 1960 και το φυλετικό μίσος πλημμύριζέ τους δρόμους και τις ψυχές των ανθρώπων στις νότιες πολιτείες των ΗΠΑ.

Της είχαν ήδη εξηγήσει πως στο σχολείο δεν θα την πήγαιναν οι γονείς της αλλά δύο άντρες του FBI που ο ίδιος ο πρόεδρος των ΗΠΑ είχε διαθέσει για την προστασία της.

Της είχαν επίσης πει να μην φοβάται αλλά η ίδια έβλεπε την ίδια στιγμή που της μιλούσαν τον φόβο να τρεμοπαίζει μέσα στα μάτια τους.

Και τώρα που έχει φτάσει η μεγάλη η ώρα βλέπει μπροστά της το έξαλλο πλήθος των «καλών λευκών χριστιανών» να βρίζει και να απειλεί.

Βλέπει επίσης ένα μικρό λευκό φέρετρο με μια μαύρη κούκλα μέσα, στην πόρτα του σχολείου.

Στρέφει το βλέμμα της τριγύρω και παρατηρεί την ένταση στους μύες του προσώπου και τον ιδρώτα στην άκρη της μύτης του εκπαιδευμένου σωματοφύλακά της.

Δεν καταλαβαίνει ακριβώς τι συμβαίνει γύρω της.

Είναι μονάχα 6 χρονών. Είναι μονάχα ένα μικρό μαύρο κορίτσι στην Νέα Ορλεάνη.

Μα είναι εκείνη η μαγική στιγμή που συνειδητοποιεί κάτι που ίσως να αλλάξει κάποτε τον ρου της ανθρωπότητας.

Έχει δικαίωμα.

Σηκώνει ψηλά το κεφάλι της και ανεβαίνει αργά κι αποφασιστικά τα σκαλιά για την πόρτα του σχολείου.

Δεν λυγίζει.

Για έναν ολόκληρο χρόνο κάνει μόνη της μάθημα μαζί με την μοναδική δασκάλα που δέχτηκε να αναλάβει την διδασκαλία του μικρού μαύρου κοριτσιού.

Τα άλλα παιδιά την αποφεύγουν και μονάχα ο γιος ενός κληρικού παίζει μαζί της στα διαλείμματα.

Τον απομονώνουν κι αυτόν.

Πολύ γρήγορα παρεμβαίνει ο εισαγγελέας και κάνει συστάσεις σε μια λευκή «μάνα» που κάθε πρωί περιμένει την μικρούλα Ρούμπι στην είσοδο του σχολείου και απειλεί πως θα την δηλητηριάσει.

Η επόμενη, πάντως, σχολική χρονιά είναι πιο εύκολη και η αμέσως επόμενη ευκολότερη.

Κι άλλοι μαύροι μαθητές εγγράφονται στο σχολείο του οποίου την πόρτα διέσχισε για πρώτη φορά η εξάχρονη Ρούμπι Μπρίτσις τον Νοέμβρη του 1960.

Πραγματικά, φίλε Πιτσιρίκο, δεν έχω λόγια για να περιγράψω την βαθιά εκτίμηση και τον σεβασμό που αισθάνομαι για όλους εκείνους τους καθημερινούς ανθρώπους που φοβούνται αλλά ξεπερνούν το παραλυτικό αυτό συναίσθημα και κάνουν ένα βήμα μπροστά.

Ευτυχώς, υπάρχουν πάντοτε τέτοιοι άνθρωποι.

Δυστυχώς όμως είναι συνήθως λίγοι, μεγαλώνουν κι αυτοί, κουράζονται, πεθαίνουν και χάνονται.

Μιλάς για το «δόγμα της ηλιθιότητας» των Ελλήνων, στην βάση του όμως βρίσκεται ο φόβος.

Εκείνος που φοβάται και τρέμει για το οτιδήποτε, εκείνος που δεν τολμά ποτέ του να διεκδικήσει τα δικαιώματα που στοιχειοθετούν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, αναζητά συνειδητά την ηλιθιότητα σαν μια σανίδα προσωπικής του σωτηρίας.

Κι οι Έλληνες φοβηθήκανε πολύ καιρό πριν τους καθίσουν στον σβέρκο τα μνημόνια.

Φοβηθήκανε το 1973 στο Πολυτεχνείο και το 1974 στην Κύπρο.

Φοβηθήκανε το 1996 στα Ίμια.

Φοβηθήκανε τον Δεκέμβρη του 2008 όταν είδαν -κάποια από- τα παιδιά τους να καίνε το καρα-κιτς δέντρο της πλασματικής τους ευημερίας στο Σύνταγμα.

Φοβήθηκαν τον Ιούνη του 2012 και φοβηθήκανε ξανά τον Ιούλη του 2015, όταν συνειδητοποίησαν το τι ακριβώς ψήφισαν στο δημοψήφισμα.

Δεν μας τσακίσανε τα μνημόνια.

Ήμασταν από τα πριν βαθιά ηττημένοι.

Μπορεί να το δει κανείς εύκολα στις φιγούρες εκείνων που μας κυβερνούν.

Στους Τσίπριδες και στους Δραγασάκηδες.

Στις παρέες και στα κυκλώματα.

Στα πολιτικά σόγια.

Μπορεί να το δει κανείς αυτό στα μάτια των «σπουδαίων» και στα μάτια των «ασήμαντων» ανθρώπων.

Στα μάτια όλων αυτών που λένε και κάνουν απίστευτα πράγματα χωρίς να ντρέπονται.

Φιλιά από την Εσπερία Ηλίας

Υ.Γ. Το κείμενο αυτό το αφιερώνω σε εκείνους τους «γονείς» που καταλαμβάνουν σχολικά κτήρια και βάζουν λουκέτα στις πόρτες των σχολείων προκειμένου να «προστατεύσουν» τα παιδιά τους από τα προσφυγόπουλα. Το αφιερώνω επίσης στην ΠΔΦΑ κυβέρνηση και στην κοινωνία που ανέχεται τέτοιου είδους ρατσιστικές συμπεριφορές και τις νομιμοποιεί δια της σιωπής. Εξυπακούεται, βέβαια, πως για όλα αυτά τα βρωμερά που συμβαίνουν όταν συμβαίνουν, δεν φταίνε οι Έλληνες. Οι Έλληνες είναι αθώοι, επειδή είναι Έλληνες.


(Αγαπητέ Ηλία, ο φόβος είναι ένα πολύ ισχυρό συναίσθημα. Πάνω στο φόβο του θανάτου -και στον εκβιασμό- κυριαρχούν με χυδαίο τρόπο οι θρησκείες και οι έμποροί τους. Δεν υπάρχει άνθρωπος που δεν φοβάται. Οι τρελοί, ίσως. Κι εγώ φοβάμαι. Αλλά ντρέπομαι να φοβάμαι. Οπότε, η ντροπή νικάει τον φόβο. Το άσχημο σήμερα στην Ελλάδα είναι πως οι άνθρωποι αγαπούν τον φόβο. Βρίσκουν στον φόβο μια ασφάλεια και μια δικαιολογία. Είναι βέβαιο πως και ο Γερμανός εργάτης της φωτογραφίας, ο August Landmesser, θα φοβήθηκε να μη σηκώσει το χέρι του και να χαιρετήσει ναζιστικά μπροστά στον Χίτλερ. Αλλά δεν το σήκωσε. Ήταν ο μόνος. Αλλά δεν το σήκωσε. Και το πλήρωσε. Ήξερε πως θα το πληρώσει πολύ ακριβά. Αλλά δεν το σήκωσε. «Σήκωσέ το χέρι σου ρε, τι σου ζητάνε;». Αλλά δεν το σήκωσε. Αυτός ο άνθρωπος θέλω να γίνω. Ο καθένας μας θα πρέπει να γίνει αυτός ο άνθρωπος. Αυτός ο άνθρωπος δεν «πέρασε» από τη ζωή. Έβαλε και την σφραγίδα του. Άφησε το αποτύπωμά του. Ηλία, στην Ελλάδα πια βλέπεις τις πουστιές και τις απατεωνιές να σου έρχονται από ανθρώπους που υποστηρίζουν πως είναι φίλοι σου. Και δεν ευθύνεται ο φόβος για τη συμπεριφορά τους. Απλά, οι περισσότεροι άνθρωποι είναι καθάρματα. Αυτό ξέχασε να υπολογίσει ο Μαρξ. Να είσαι καλά, Ηλία.)

Πηγή: pitsirikos.net



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη 19 Οκτωβρίου 2016

Η αξιότιμη Κυρία Μιράντα

Πιτσιρίκος


«Ποια είναι αυτή η βάβω, βρε γυναίκα; Κάτι για κομμένες συντάξεις, την ακούω να λέει».

Αυτό την ρώτησα την γυναίκα μου, όταν την είδα να παρακολουθεί με ιδιαίτερη προσοχή, την ώριμη Κυρία που μιλούσε στην τηλεόραση.

Το ξέρω, ότι η σύζυγος μου είναι fun των οικονομικών αναλύσεων του Μπάμπη Παπαδημητρίου. Σέβεται τις απόψεις του.

Υπέθεσα, λοιπόν, ότι η συνεντευξιαζόμενη θα ήταν μια σημαντική απόμαχος της ζωής, που ανέλυε τα συνταξιοδοτικά προβλήματα σε μια στιβαρή τηλεοπτική εκπομπή.

Ο λόγος της ήταν μεστός και καλά δομημένος. Έμοιαζε καθηγητικός.

«Και βγήκε, η δόλια, στον ΣΚΑΙ να βρει το δίκιο της;» συνέχισα. «Θα την στείλει μια ώρα αρχύτερα στο τάφο της, έτσι και την πάρει χαμπάρι ο Μπάμπης».

Η αστική καταγωγή της συζύγου μου δεν επιτρέπει ποτέ την χρήση συνώνυμων λέξεων, που συνηθίζουμε στα χωρατά μας, εμείς οι άξεστοι επαρχιώτες, όταν αναφερόμαστε σε ηλικιωμένους ανθρώπους.

Μου την έπεσε αμέσως.

-Μάθε να μιλάς, βρε βλάχο. Η κυρία, με Κ κεφαλαίο, δεν είναι καμία από τις γιαγιάδες, που κατεβάζει στο Σύνταγμα το ΠΑΜΕ. Είναι η Μιράντα Ξαφά, το πρώην στέλεχος του ΔΝΤ, η οικονομική σύμβουλος του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, η Lecturer του Pennsylvania University, η ερευνήτρια του Center for International Governance Innovation , η αντιπρόεδρος της Δράσης. Να πω και άλλα για το βιογραφικό της;

-Όχι, Φτάνει. Μου αρκεί ότι είναι από τις κεφαλές της «Δράσης», το κόμμα που συνεργάστηκε ο Τζήμερος.

-Κάτσε κάτω λοιπόν, να την ακούσεις. Κάτι έχεις να πάρεις. Και μην προτρέχεις. Δεν μιλάει για τις συντάξεις που κόπηκαν, αλλά για τις συντάξεις που πρέπει να κοπούν. Η Κυρία αυτή, δεν είναι καμία από τις αριστερές πατσαβούρες.

-Δηλαδή, τι θες να πεις; Ότι είναι δεξιά πατσαβούρα;

-Αν δεν πεις την κρυάδα σου, δεν μπορείς. Η Κυρία Μιράντα, αν θες να ξέρεις- αλλά μήπως και κάθεσαι ποτέ να δεις καμία είδηση, να ξεστραβωθείς;- δεν ζει στην Ελλάδα. Στο Λονδίνο κατοικοεδρεύει. Είναι μία international persona της οικονομίας. Αλλά, νοιάζεται για την πατρίδα, τα έθνη και τους χρεωκοπημένους λαούς. Μάθε λοιπόν, ότι είναι από τα στελέχη του ΔΝΤ, που ανέλαβε, στις αρχές της δεκαετίας του ’80, την διάσωση των λατινικών χωρών από τις άγριες ορέξεις επαναστατών και ανταρτών. Αυτούς που θαύμαζες στα νιάτα σου. Είναι εκείνη που συμμετείχε στην εκπόνηση των μεταρρυθμιστικών προγραμμάτων για την διάσωση τους.

-Μπράβο της! Και ποιες χώρες διέσωσε;

– Μεξικό, Πόρτο Ρίκο, Ισημερινό, Κολομβία, Βενεζουέλα, και δεν ξέρω και εγώ πόσες άλλες.

-Μα, αυτοί ακόμα πεινάνε, ρε γυναίκα. Έχουν περάσει κοντά σαράντα χρόνια και κάθε τόσο, τις ακούω να βαράνε κανόνι. Τι σόι διάσωση έγινε;

-Των τραπεζών, του μοχλού ανάπτυξης της οικονομίας τους. Θα είχαν καταρρεύσει τελείως, έτσι και τις αφήνανε να τις κυβερνούν, αυτοί που είχανε εκλέξει οι πολίτες.

-Μα και τώρα, κουρέλια είναι. Δεν έχουνε ούτε νερό να πιούνε. Τα ξεπούλησαν όλα.

-Δεν τα ξεπούλησαν. Τα ιδιωτικοποίησαν. Και με τα χρήματα που πήρανε ξοφλήσανε δάνεια και τόκους. Αν δεν το έκαναν, δεν θα μπορούσαν να ξαναδανειστούν.

– Ναι, αλλά σήμερα χρωστάνε περισσότερα, από την εποχή που τις έσωσαν. Τέλος πάντων. Τι μας κόφτει εμάς, τι έγινε στο Μεξικό και στο Πόρτο Ρίκο; Τώρα που την βλέπω, την θυμήθηκα για τα καλά. Ήταν το golden girl του Μητσοτάκη. Μαζί του, στα πρώτα δύσκολα βήματα του φιλελευθερισμού. Οι απόψεις της, ήταν από τότε μαχητικές. Τα είχε βάλει με τους Κολλάδες του ΠΑΣΟΚ. Δεν είχε κωλώσει μπροστά σε κοτζάμ Πιπεριά. Τι ωραία χρόνια! Μπορεί Πασόκοι και Νεοδημοκράτες να πλακωνόμαστε, αλλά στο τέλος μονιάζαμε. Τα αφήναμε τα πράγματα στη θέση τους. Ρε, πώς αλλάξανε οι καιροί!

Μεγαλώσαμε και εμείς γυναίκα, μεγάλωσε και η Μιράντα. Παραμένει όμως, μια όμορφη Κυρία. Έλα, δεν το εννοούσα, όταν την είπα βάβω. Πες μου τώρα, για ποιους μιλάει;

-Για τους συνταξιούχους.

-Και τι λέει; Να τους πνίξουμε;

– Έλα, σταμάτα. Λέει, και δεν έχει άδικο, ότι δεν μπορούμε να τους δίνουμε προτεραιότητα, όταν υπάρχουν άνεργοι. Τα ταμεία δεν αντέχουν.

-Ωραία. Και τι προτείνει; Ευθανασία;

-Από εξυπνάδες, άλλο τίποτα. Δεν απαντώ σε βλακείες.

-Εντάξει θα σοβαρευτώ. Για να την έχει άλλωστε στο παράθυρο του το ΣΚΑΙ, πάει να πει, ότι τα πράγματα δεν είναι παίξε-γέλασε. Πες μου, τι πιστεύει η Κυρία Μιράντα, ότι πρέπει να γίνει για να βελτιωθούν οι συντάξεις;

– Εμείς οι νεοφιλελεύθεροι, πιστεύουμε στο αόρατο χέρι της αγοράς. Στην αυτορρύθμιση, χωρίς την επιβολή φόρων.

-Δηλαδή; Τι προτείνει η Κυρία Μιράντα;

-Να αυξηθούν τα όρια συνταξιοδότησης και να μειωθούν οι συντάξεις. Να πέσουν στα όρια του κατώτατου μισθού. Έτσι μόνο θα σωθούν τα Ταμεία. Και δεν θα χρειαστεί να πληρώνουμε φόρους, που είναι τροχοπέδη για την ανάπτυξη. Απλές συνταγές. «Ελεύθερος να διαλέξεις», που είπε και ο μέγας Friedman.

– Tι να διαλέξουν, ρε γυναίκα, οι συνταξιούχοι; Πως να πεθάνουν πριν την ώρα τους; Είσαστε στα καλά σας, ρε, εσείς οι φιλελέδες; Πώς θα ζήσουν οι ηλικιωμένοι άνθρωποι; Θα τους δίνει κάθε μέρα τρόφιμα και φάρμακα το αόρατο χέρι της αγοράς; Ή μήπως θα τους τραβάει και καμία μ@λακία για να ξεχαρμανιάζουν;

-Έλα, βγες από το δωμάτιο. Δεν είσαι σοβαρός.

-Δίκιο έχεις. Είναι σοβαρή, η Κυρία Μιράντα. Κρίμα μόνο, που δεν βγήκε στην τηλεόραση να πει κάτι, για να σώσει και τις Τράπεζες.

-Δηλαδή, σαν τι ήθελες να πει, ρε έξυπνε;

-Τι να πει; Ότι δεν θα έπρεπε να δώσουμε φράγκο για αυτές. Μη με ρωτήσεις, που θα βρίσκανε τα γ@μημένα τα κεφάλαια. Θα φρόντιζε το αόρατο χέρι, που όλα τα σφάζει και όλα τα μαχαιρώνει.

Αυτό ρε, το κωλόχερο, θα έβρισκε και τα χρήματα που βγάλανε τα λαμόγια στο εξωτερικό, θα άνοιγε και τους λογαριασμούς από τις offshore της Καραϊβικής και στο φινάλε θα πλάκωνε και στις σφαλιάρες τους Τραπεζίτες, τους Διοικητές και τους κουμπάρους τους Χρηματιστές.

Αυτοί οι γελοίοι δεν βουλιάξανε Τράπεζες και Ταμεία; Πήγανε οι ηλίθιοι και τζογάρανε, ότι είχανε και δεν είχανε, στα άχρηστα κωλόχαρτα με τα στοιχήματα των ξένων.

Ποντάρανε μισθούς , συντάξεις και αποθεματικά στις ρουλέτες, που είχαν στήσει τα μπουρδέλα. Συγγνώμη, στους επενδυτικούς οίκους ήθελα να πω. Αυτούς, που τόσο πιστά υπηρέτησε η αξιότιμη Κυρία Μιράντα.

Γ.Κ.

ΥΓ. Η σύζυγός μου παρέλειψε να μου αναφέρει, ότι η Κυρία Μιράντα Ξαφά είναι αυτή, που είχε δηλώσει, πριν το δημοψήφισμα, ότι έβγαλε τα λεφτά της στο εξωτερικό, γιατί δεν εμπιστεύεται την χώρα. Το πιο πιθανόν, να τα έστειλε σε κάποια Ευρωπαϊκή Χώρα. Ίσως, για αυτό να ήθελε, να μείνουμε και στην Ευρώπη.

(Αγαπητέ Γ.Κ., το πρώτο που σκέφτηκα βλέποντας αυτή την κυρία είναι πως «μετά από κάποια ηλικία, ο καθένας είναι υπεύθυνος για το πρόσωπο που έχει φτιάξει». Σας θαυμάζω που βλέπετε ΣΚΑΪ και κάθεστε μάλιστα και γράφετε και κείμενο για αυτό που είδατε. Μπράβο σας.Πάντως, να ξέρετε πως η ελληνική τηλεόραση είναι μόνο για άτομα της τρίτης ηλικίας και για ανήμπορους. Να είστε καλά.)

Πηγή: pitsirikos.net



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή 7 Οκτωβρίου 2016

«Δεν είναι αυτό που νομίζεις»

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο


Έπεσε και το πρώτο ξύλο για τους πλειστηριασμούς κατοικιών στη Θεσσαλονίκη, έξω από τα δικαστήρια, που έρχεται μια βδομάδα μετά την ματαίωση άλλου πλειστηριασμού για σπίτι εξαμελούς οικογένειας.

Ανάμεσα στους παρευρισκόμενους ήταν και ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος φώναζε συνέχεια τα γνωστά συνθήματα «λαέ μην τους φοβηθείς, ήρθε η ώρα της ανατροπής» και το «κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη», ενώ παραλίγο να τον συλλάβουν τα ΜΑΤ όταν τους προκάλεσε με το σύνθημα «μπάτσοι, TVνεοναζί, όλα τα καθάρματα δουλεύετε μαζί.»

Μάλιστα, ο Αλέξης Τσίπρας, διαμαρτυρήθηκε κατά της ελληνικής κυβέρνησης της οποίας ηγείται, η οποία όπως είπε καταδυναστεύει τον ελληνικό λαό μαζί με το εγχώριο και διεθνές κεφάλαιο.

Από την άλλη, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έδωσε αγώνα με τα ΜΑΤ σε αντίστοιχες απόπειρες πλειστηριασμών στην Αθήνα και υποσχέθηκε όταν γίνει πρωθυπουργός πως οι πλειστηριασμοί θα γίνονται ηλεκτρονικά για να μην ενοχλούνται οι πολίτες στο άκουσμα τέτοιων δυσάρεστων ειδήσεων, γιατί ότι δεν σε πληγώνει σε κάνει πιο θλιβερό, μωρό μου.

Οι υπόλοιποι αρχηγοί των κομμάτων, δεν έκαναν δηλώσεις αυτή την φορά, αφού οι πλειστηριασμοί δεν πουλάνε στο προτεκτοράτο όπως οι τηλεοπτικές άδειες ή το ερωτικό φιλί του Βερύκιου με τον Κοντομηνά on camera.

Σίγουρα δεν μου αρέσει να προεξοφλώ τυχόν αντιδράσεις, αλλά δεν είμαι και χθεσινός.

Χωρίς την αντίδραση του συνόλου της κοινωνίας, τέτοιες μεμονωμένες αντιδράσεις θα έχουν την τύχη που είχαν στην Ισπανία ή την Πορτογαλία.

Πολύ ξύλο στην αρχή, ΜΑΤ να μπουκάρουν για να ξεσπιτώσουν οικογένειες, συλλήψεις, κούραση των αγωνιστών και συνέχιση των εξώσεων σαν να ήταν κάτι που συνέβαινε πάντοτε.

Μπορεί αυτό να μην είναι δεδομένο, γιατί τίποτα δεν είναι άλλωστε, αλλά σίγουρα αυτό θα συμβεί αν δεν υπάρχει πραγματική, έμπρακτη υποστήριξη από την κοινωνία.

Τουλάχιστον, ισχύει και το άλλο, πως χαμένες είναι οι μάχες που δεν δόθηκαν.

Κάποιες μάχες πρέπει να δοθούν, απλά για να δοθούν.

Μην με βλέπετε, βέβαια, που δεν εντυπωσιάζομαι.

Καλές οι μάχες, αλλά πιο καλές ακόμα είναι και οι νίκες.

Το να ματαιώσεις έναν πλειστηριασμό είναι προσωρινή νίκη.

Η πραγματική νίκη είναι να τον ακυρώσεις, να μην επαναληφθεί ποτέ.

Οι μάχες είναι σημαντικές από μόνες τους, αλλά να δοθούν όμως και όσο πιο σωστά γίνεται.

Βαρέθηκα να τρώμε και τα μούτρα μας ξανά και ξανά και να συζητάμε έξι χρόνια για την γενική απάθεια των Ελλήνων.

‘Αμα δεν θέλουν να σώσουν την χώρα τους -συνεπώς και το τομάρι τους- σκασίλα μου.

‘Οταν βουλιάζει το πλοίο θα απλώσεις το χέρι σου μια, δυο, τρεις φορές να βοηθήσεις τον άλλον.

Ε, αν δεν θέλει ο άτιμος να σωθεί, να κάνει λίγη ακόμα προσπάθεια να σωθεί, τότε να πάει να πνιγεί.

Γιατί η μέχρι τώρα αντίδραση μας ως κοινωνία απέναντι στον ολοκληρωτισμό των αγορών και του συστήματος, είναι με τοπικές αλοιφές.

Καθόμαστε και παρακαλάμε για τα αυτονόητα.

Είτε θα είμαστε αποτελεσματικοί και ουσιαστικοί ή θα χαθούμε, είναι απλό.

Λες και δεν ξέρουμε 6 χρόνια μετά τη χρεοκοπία ότι δεν μπορεί να υπάρξει κίνημα και κινηματική δράση χωρίς απεργίες διαρκείας, στάση πληρωμών και καθολικό αποκλεισμό του εμπορίου.


Ο μόνος τρόπος να πονέσουν οι ολιγάρχες της χώρας και οι δανειστές είναι να κλείσει το μαγαζί που λέγεται Ελλάδα.

Να μην δουλεύει τίποτα και κανένας.

‘Ολα τ’ άλλα είναι παρηγοριά στον άρρωστο.

Λυπάμαι, αλλά πρέπει να αποφασίσετε να «κάψετε» το σπίτι σας για να το σώσετε.

Δεν θέλετε, κανένα πρόβλημα, να μην το ‘χουμε και εμείς άγχος.

Τα πράγματα πάντως δεν πρόκειται να φτιάξουν από μόνα τους, νομοτελειακό.

Ξέρετε κάτι;

Η Ελλάδα πεθαίνει.

Αλλά αν είναι να πεθάνει η Ελλάδα, να πεθάνει γρήγορα. 

Γιατί η αγωνία κρατάει πολύ, και κάνει πολύ θόρυβο.


‘Οχι τίποτε άλλο, να μην συζητάμε για καμιά 40αριά χρόνια ακόμα τα ίδια και τα ίδια.

Ο μόνος τρόπος να περάσουν γρήγορα τα 99 χρόνια είναι να είμαστε εντελώς ανέμελοι.

Ο άλλος τρόπος να περάσουν γρήγορα τα 99 χρόνια είναι να μην κάτσουμε να τα φάμε στη μάπα.

Αν και μεταξύ μας, όσο ανέμελος και να είσαι, όταν αυτοί έρχονται να σου πάρουν το σπίτι, μάγκα μου την πάτησες.

Δεν θα πατήσεις τα 99 με την καμία.

Ούτε την επόμενη δεκαετία δεν βγάζεις.

‘Εχεις ακούσει για τους Αφρικανούς που ζούνε κατά μέσο όρο 40 χρόνια;

Θυμάσαι τώρα που έλεγαν κάποτε οι τηλεοράσεις ότι το πρόβλημα της χώρας είναι ότι ζούμε πολλά χρόνια και ο πληθυσμός γερνάει;

Θυμάσαι και κάτι για τις συντάξεις;

Την βρήκαν την λύση, απλά σε χαλάει λίγο.

‘Ερχονται να σου πάρουν όλη τη χώρα και εμείς εκεί να αναρωτιόμαστε αν θα σώσουμε το νερό, τα σπίτια, τις συντάξεις.

Στο μεταξύ, κάποιοι ακόμα αναρωτιούνται τι θα τα κάνουν τα σπίτια μας άμα τα πάρουν. 


Θα τα βάλουν φωτιά, αυτό είναι το θέμα μας;

Πολύ μου αρέσει όταν το μυαλό προσπαθεί να παρηγορήσει τα μάτια.

Τα μάτια δεν λένε ποτέ ψέμματα.

‘Αμα βλέπεις να παίρνουν σπίτια, ε αυτό κάνουν.

Το μυαλό αντιθέτως -ειδικά αν είναι λιγουλάκι απροπόνητο- θα κάνει τα πάντα για να διαστρεβλώσει αυτό που μόλις είδες.

«Δεν είναι αυτό που νομίζεις», πλάκα μας κάνουν οι δικαστές, που είναι γνωστοί χωρατατζήδες.

Είπανε απ’ εκεί που δικάζουν καθημερινά τους υπαίτιους της χρεοκοπίας, να σπάνε και λίγο την μονοτονία τιμωρώντας από κανέναν αθώο.

Μην πάθουμε και τίποτα από την πολλή δικαιοσύνη στην Ελλάδα.

‘Ασε κιόλας που προστατεύεται η πρώτη κατοικία, το έχει εγγυηθεί και η ελληνική κυβέρνηση με τους δανειστές, ότι δεν θέλουν να πάρουν τα σπίτια του κοσμάκη, αναγκάζονται ρε παιδί μου.

Γι’ αυτό μας τα παίρνουν τα σπίτια, για να τα προστατεύσουν καλύτερα.

Τα προστατεύουν και από μας ακόμα, δεν είμαστε να μας εμπιστεύεσαι.

Εντάξει μεταξύ μας, αυτό είναι βάσιμο επιχείρημα.

Εδώ καταφέραμε και χάσαμε τη χώρα και βγάλαμε και τα ματάκια μας.

Εδώ ετοιμάζομαστε 7 χρόνια μετά τη χρεοκοπία, δηλαδή του χρόνου, να κάνουμε πρωθυπουργό το ζαβό αδερφάκι της Ντόρας.

Τι να λέμε τώρα, ποιος λογικός άνθρωπος θα εμπιστευόταν τους σημερινούς ‘Ελληνες;

Εδώ φεύγει κάποιος για έξω και λέμε απέδρασε ή γλίτωσε.

Η αλήθεια, κιόλας, είναι ότι οι ‘Ελληνες γενικά δεν ξέρουν που τους πάν’ τα τέσσερα.

Το πιο ωραίο είναι ότι τώρα ούτε οι δανειστές ξέρουν τι να κάνουν σε αυτό το κλίμα γενικότερης αφασίας.

Δεν έχει πλάκα να κλέβεις ένα πτώμα.

Περίμεναν οδομαχίες, εξεγέρσεις, απεργίες διαρκείας, στάση πληρωμών.

Περίμεναν τους ‘Ελληνες να έκαιγαν τη Βουλή μια φορά το μήνα και το Μέγαρο Μαξίμου μια φορά το τρίμηνο.

Περίμεναν να παίζει κάθε μέρα στα μεγάφωνα «το πότε θα κάμει ξαστεριά».

Εντάξει, το πιάσατε.

Πού να φανταζόντουσαν και αυτοί ότι οι νεοέλληνες είναι γατάκια. Νιάου.

Δεν έχει καθόλου πλάκα πια να ληστεύεις την Ελλάδα και τους ‘Ελληνες.

Σχεδόν μας λυπάσαι.

Τελευταία τους ελπίδα τώρα που θα βάλουν τέλος στο ‘Ιντερνετ, φόρο στον καφέ και χαράτσι σε νερό-ρεύμα, να ανέβει λίγο ο βαθμός δυσκολίας.

Να είσαι τώρα τεχνοκράτης στο ΔΝΤ, να θες να πάρεις προαγωγή για το ξεπούλημα μιας χώρας και να σου πέφτει η Ελλάδα, ρε μ@λάκα.

– Μεσιέ Κανιμπάλ, δεν μπορούμε να σας δώσουμε μπόνους για κάτι που θα κατάφερνε μέχρι και ένα μωρό. Κυριολεκτικά, οι ‘Ελληνες παρακαλάνε γονατιστοί να σου παραδώσουν τη χώρα τους.

– Μα, μα, αυτοί είναι απόγονοι ηρώων. ‘Εδιωξαν Τούρκους, Γερμανούς, Ιταλούς.

– Ποιοι; Αυτοί; Αυτοί δεν μπορούν να κοιτάξουν στο απέναντι πεζοδρόμιο. Πλάκα με κάνεις;

Εντάξει, ξέρω, είμαι εριστικός.

Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι σ’ αυτή την χώρα που -αντί να ενοχλούνται από το ολοκληρωτικό ξεπούλημα της πατρίδας τους- ενοχλούνται με κείμενα, θεατρικά έργα, σκίτσα και τις θέσεις εργασίας ξεπουλημένων τομαριών που αυτοπροσδιορίζονταν όλα τα χρόνια ως δημοσιογράφοι.

Να είσαι τώρα στην Ελλάδα, να έχεις φάει 6 χρόνια στην μάπα τον Βερύκιο, τον Πρετεντέρη και άλλα φυντάνια της «δημοσιογραφίας» και να σκιάζεσαι όταν χάνουν τις δουλειές τους αυτοί που πανηγύριζαν κάθε φορά που απολύονταν κόσμος ή κόβονταν συντάξεις.

Δεν είσαι απλά φιλελές τότε.

Είσαι για τα μπάζα.

Και θυμήθηκαν όλοι, ένα χρόνο μετά, ότι τους κυβερνά απατεώνας πρωθυπουργός.

Μετά το δημοψήφισμα, τουμπεκί.

Και φυσικά, καμιά κουβέντα για το χρέος, έξι χρόνια μετά.

‘Ολε.

Τελικά, ναι, κάθε λαός έχει τους ηγέτες που του αξίζουν.

Με εκτίμηση Άρης

(Αγαπητέ Άρη, δεν πιστεύω αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα και στους Έλληνες. Δεν το πιστεύω. Λέω, δεν μπορεί, όνειρο είναι. Δεν μπορεί, θα αντιδράσουν. Και κάθε μέρα ακόμα πιο απαθείς, ακόμα πιο «αφασικοί», ακόμα πιο δουλοπρεπείς. Και παρεξηγούνται κιόλας, αν τους το λες. Οι Έλληνες θέλουν να ακούν ευχάριστα. Θέλουν ψέματα. Κι άλλα. Δεν χόρτασαν ψέμα. Δεν χορταίνουν το ψέμα οι Έλληνες. Άρη, η δική μου υπομονή τελείωσε. Σε ευχαριστώ που γράφεις. Να είσαι καλά, Άρη. Δώσε, Άρη, δώσε!)

Πηγή: pitsirikos.net



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »