Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα 'Ελλάδα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα 'Ελλάδα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 22 Ιανουαρίου 2022

Ζητά το δίκιο της

Animal farm

“ All animals are equal,

but some animals are more equal than others.”

Γεννήθηκα αγελάδα –ισχνή μεν, πλην όμως αγελάδα, της γνωστής οικογενείας των βοοειδών. Εκ φύσεως «χορτοφάγος», πλέον και εκ πεποιθήσεως. Απολαμβάνω τη βοσκή στα πράσινα λιβάδια. Τρυφερό χορτάρι για τα στομάχια μου και ήλιος ζεστός για τη χώνεψή μου. Σταβλίζομαι ωστόσο δίχως αντιρρήσεις. Γαλακτοπαραγωγός. Λάτρης του ταύρου, μολονότι ζωδιακά ιδιότροπος ως χαρακτήρας και ενίοτε ευερέθιστος, γι’ αυτό και όχι σπάνια καταλήγει μουνουχισμένο βόδι, προς πάχυνση, για να εξελιχθεί σε ικανότατο αριθμό burger συνοδεία δημοφιλούς αναψυκτικού προς χώνεψη και πάχυνση ειδών ευγενεστέρων. Γεννώ μοσχάρια. Όμορφα και γερά μοσχαράκια, κατ’ όνομα του γάλακτος. Δεν τα κοιτώ καθώς οδεύουν στο σφαγείο. Μόνο μασάω και αναμασάω το χορτάρι μου να κατεβάσω όλο το γάλα που χρειάζονται αυτά τα είδη τα ευγενή και τη σφαγή μου να αναβάλω. Καλά, τουλάχιστον, που έχω μεγαλώσει και δεν με προτιμούνε πια για να εκτονωθούν οι επιβήτορες.

Πέρασε κάποιος δίπλα μου. «Θεέ μου πόσο κουράστηκα», τον άκουσα να αναφωνεί, αλλά δεν σήκωσα κεφάλι από το μάσημα του χόρτου μου –γνωρίζω πια από πείρα ότι ακούραστα σκοτώνουνε σαν θέλουν. Άκουσα και τον ουρανό να απαντά «κι Εγώ. Έπρεπε να ξεκουραστώ μια μέρα πριν». Πάλι δεν σήκωσα κεφάλι, μόνο μουγκάνισα να δείξω ότι συμφωνούσα.

Κι ενώ μασούσα το χορταράκι μου την είδα να σηκώνει ανάστημα, τη φάρμα να αναστατώνει. Λεβέντισσα. Το πρόσωπό της καθαρό και αστραφτερή η ματιά. Ζητά το δίκιο της. Αφήνιασα κι εγώ, πέταξα τα ενώτια που μου ’χαν κρεμασμένα κι άρχισα να κλωτσάω.

Θα τη διαλύσω αυτή την κωλοφάρμα ή θα πεθάνω προσπαθώντας.


Πηγή:artinews.gr



Γιώτα Αναγνώστου: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη 19 Ιανουαρίου 2022

Κι εσύ…

Γιώτα Αναγνώστου




Θα πρέπει να ‘χα πιει πολύ. Πώς εξηγείται αλλιώς που ξύπνησα με έναν πόνο στο αριστερό μου μπράτσο λες και είχα τρακάρει με ντουλάπα. Την τρίτη δόση την είχα κάνει οικειοθελώς, με ραντεβού, οπότε δεν υπήρχε περιθώριο να υποψιαστώ διά της βίας εμβολιασμό κι είχαν περάσει μέρες αρκετές οπότε ούτε και για πιθανολόγηση κάποιας παρενέργειας υπήρχε πολυτέλεια. Κάπου να ρίξω την ευθύνη ρε γαμώτο.

Σήκωσα το μανίκι. Στο διάστημα που ήμουν τέζα είχα αποκτήσει τατουάζ στο μπράτσο. Δεν ήταν μια γυμνόστηθη γοργόνα, μια άγκυρα ή κάποιο γλαροπούλι. Θα το κατανοούσα αν κάτι τέτοιο έβλεπα στο μπράτσο χαραγμένο, βλέπετε πάντα με γοήτευε η ιδέα «να πάω στα καράβια», τι που τα δρομολόγια εδώ ήταν μέχρι το Νησάκι ή τη Ντραμπάτοβα. Δυο λέξεις μόνο, γράμματα πέντε «κι εσύ», έγραφε το μπράτσο μου. Το κοίταξα έντονα μπας και θυμηθώ πότε το έκανα και τι στο λύκο ήθελα να πω και τι να μείνει ανεξίτηλο στο σώμα μου γραμμένο.

Κι ενώ εγώ πάσχιζα να στύψω το μυαλό, άρχισαν να με πασπατεύουν χέρια. Ναι. Χέρια φυτρώναν γύρω μου και πάνω μου, άλλα στο στήθος, άλλα στις τσέπες, άλλα με χούφτωναν χυδαία, άλλα το στόμα να μου κλείνουν, άλλα γροθιές, άλλα τσιμπιές. Άλλα σφαλιάρες να συνέλθω και στόματα μετά ένα σωρό να ζητάνε άλλο ψωμί, άλλο νερό, άλλο φράγκα, άλλο λογαριασμούς, το ΑΦΜ, το ΑΜΚΑ μου, το PIN μου, το κλειδί για το συρτάρι, κάλτσες και καθαρό πουκάμισο, πού έχω τα ξυράφια μου. Και βγάζαν δόντια όλα αυτά τα στόματα και δάγκωναν το τατουάζ μου το καινούργιο σαν να θέλαν να το αφαιρέσουν.

Έπρεπε σίγουρα να σηκωθώ, να υπερασπιστώ αυτές τις δυο τις λέξεις. Πέντε γράμματα όλα κι όλα πάνω στο μπράτσο, μα ήθελα εκεί να μείνουν κι ας μην άρεσαν στα χέρια και στα στόματα. Ήταν δικά μου αυτά τα γράμματα, είχαν τον γραφικό μου χαρακτήρα και ήταν όλα όσα ήθελα να πω συμπυκνωμένα. Όλα εκεί χωρίς αποσιωπητικά, χωρίς ερωτηματικά, χωρίς τελεία

Κι ύστερα μου περάσαν ενδοφλέβια ορό κοινής λογικής και αποκαταστάθηκαν οι αρρυθμίες και θυμήθηκα, όχι εκείνα που πρεπε, θυμήθηκα συμβάσεις και κανόνες φορεμένους από πάντα και ξέχασα πώς είναι να κυκλοφορείς με πέλματα γυμνά και μ’ απλωτά τα χέρια να αγκαλιάζεις και να νιώθεις σπίτι όπου σε καλοδέχονται και πια φοράω μακριμάνικα.

Σήμερα χτύπησε την πόρτα μου η Ζωή. Την είδα απ’ το ματάκι μα δεν άνοιξα. Τι όμορφη που ήταν Θεέ μου. Κι εγώ δεν άνοιξα. Είχα καταρροή και πονοκέφαλο κι όλα να μοιάζουν άοσμα και άγευστα, άσε τη ναυτία. Τι μου φταιγε η Ζωή. Έκανα πως δεν είμαι μέσα. Σαν πέρασε η ώρα είδα από το παράθυρο με σπρέι το μήνυμά της στο ντουβάρι απέναντι και όταν μάζεψα τα ρούχα που είχα απλώσει μου είχε ψαλιδίσει όλα τα μανίκια.

Είπα πολλά πάλι. Με πιάνει μια φλυαρία ώρες ώρες.

Θα με συγχωρέσεις;

Πηγή:artinews.gr



Γιώτα Αναγνώστου: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα 10 Ιανουαρίου 2022

Δεν κλαίω, ντρέπομαι

Γιώτα Αναγνώστου



Δεν κλαίω σου είπα. Πού τα είδες τα δάκρυα; Πέθανε ένα γυφτάκι από φωτιά σε μια παράγκα, δύο γονείς σ’ ένα δωμάτιο από μια σόμπα υγραερίου και μια γυναίκα από το κρύο. Άρχισε για καλά η εποχή των παγετώνων. Η εποχή που ο δίπλα θάνατος δεν μας αγγίζει. Τα μάτια κλείνουμε και συνεχίζουμε αυτό που ξέρουμε καλά. Να επιβιώνουμε. Άκου, οι δυνατοί θα επιβιώσουν μόνο. Όλοι εκείνοι που δεν κλαίνε θα είναι οι εκλεκτοί. Τι με κοιτάς; Σου είπα, δεν κλαίω.

Συγκεντρώσου τώρα. Μπορεί να μη θυμάμαι που το διάβασα (γερνώ βλέπεις και λησμονώ) μα ο καπιταλισμός είναι μια γελάδα. Βλέπεις αυτούς εκεί; Κρέμονται απ’ τα μαστάρια της. Προνομιούχοι. Άλλους δεν αφήνουν. Εμείς καλά θα κάνουμε στα πόδια της να γραπωθούμε (είμαστε η μεσαία τάξη). Συγκεντρώσου θέλει προσπάθεια μεγάλη να μη γλιστρήσουμε και μας ποδοπατήσει στις σβουνιές της.

Δεν κλαίω σου είπα. Ντρέπομαι.

Πηγή:artinews.gr



Γιώτα Αναγνώστου: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή 24 Σεπτεμβρίου 2021

Αδιάβατα ποτάμια

Γιώτα Αναγνώστου


Όταν πηδούσα με ορμή μες στο ποτάμι, και μούσκευα ρούχα και παπούτσια χοροπηδώντας μαζί με τα κατσίκια, αδιαφορώντας που λίγο παραπέρα ήταν λυσιά και θα μπορούσε αυτό το αυτοσχέδιο γεφύρι να με περάσει απέναντι στεγνή και να γλιτώσω και της μάνας την κατσάδα, δεν φανταζόμουνα πως είναι δα και δύσκολο ένα ποτάμι να διαβείς.

Κρούσταλλο το νερό και γλιστερές οι πέτρες κι όλο ρίζες από πλατάνια και μαύρες πέστροφες, κάποια κυρά θα κοπανούσε τις βελέντζες, ο μυλωνάς θα φόρτωνε το αλεύρι και τα παιδιά θα βάζαν ίσως το καρπούζι –χειμωνικό το λέγαμε- στη γούρνα να κρυώσει.

Εύκολο ήταν να περάσω το ποτάμι. Μόνο νεράιδες του νερού και ξωτικά το πέρασμα φυλούσαν για να το κάνουν όμορφο, παραμυθένιο και τις γιορτές παραποτάμια πανηγύρια με κλαρίνα και βιολιά να σιγοντάρουν του νερού του ρέοντος τον ήχο.

Εύκολο ήταν να περάσω το ποτάμι, σαν παιχνίδι παιδικό. Δεν με περίμεναν καβαλαραίοι απέναντι με χουγιατά και με τριχιές να με γυρίσουν πίσω.

Πώς γίναν τώρα τα ποτάμια αδιάβατα;

Τι γίναν τα γεφύρια;


Πηγή:artinews.gr



Γιώτα Αναγνώστου: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή 21 Αυγούστου 2020

Ο χυλός

Γιώτα Αναγνώστου


Μαγείρευε η μάνα. Ο πατέρας στη δουλειά. Σκότωμα όλη μέρα. Ο παππούς κρατούσε το πουγκί σφιχτά. Κουμανταδόρος.

«Πάει και το τελευταίο δόντι, θυγατέρα».

Το κράταγε στην ανοιχτή παλάμη κάτω από τα μάτια της.

Το μεσημέρι σέρβιρε χυλό. Τα παιδιά δεν άγγιξαν τα πιάτα.

«Τρώτε» έκανε η μάνα. Τίποτα αυτά. Ο παππούς έφαγε. Και ο πατέρας. Το σώμα ήθελε τροφή για να δουλεύει. Δεν διάλεγε ποτέ. Ό,τι του έβαζε μπροστά η μάνα τό τρωγε.

Το βράδυ σέρβιρε χυλό.

«θα πεινάσετε και θα φάτε» είπε στα παιδιά. Δεν δοκίμασαν. Έφαγε ο παππούς. Ευχαριστήθηκε. Και ο πατέρας. Δεν ευχαριστήθηκε.

Έγινε ο χυλός και πρωινό και μεσημεριανό και βραδινό και καθημερινό και κυριακάτικο και γιορτινό. Να είναι ευχαριστημένος ο παππούς, ν’ ανοίξει το πουγκί του. Δεν το άνοιξε ποτέ. Και πέρασαν τα χρόνια. Συνήθισαν όλοι στο σπίτι και έτρωγαν δίχως αντιρρήσεις τον χυλό τους.

Έπειτα πέσανε και τα δικά τους δόντια. Τα μάζευε όλα ο παππούς. Τα δόντια τους βρεθήκαν στο πουγκί του. Αφού είχε πια ρουφήξει τη ζωή τους και κανείς δεν είχε μείνει τον χυλό του να φροντίζει.

Ανήμπορος και νηστικός την Παναγιά θυμήθηκε.

«Λίγο χυλό για μένα Παναγιά μου»

Δεν έβλεπε καλά. Δεν είδε που έγειρε η Παναγία αποσταμένη κι αποκοιμήθηκε στο εικονοστάσι.

Πηγή: artinews.gr



Γιώτα Αναγνώστου: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα 17 Αυγούστου 2020

Το τάμα

Γιώτα Αναγνώστου


Εγώ είμαι πάλι. Αυτή που δεν σ’ αφήνει να κλείσεις μάτι και σε λιβανίζει με καπνούς στριφτών τσιγάρων και στριμμένες, διεστραμμένες λέξεις, περιστρεφόμενους, στριφνούς Κουασιμόδους κακομούτσουνους. Που σου ζυμώνει πρόσφορα να φάνε τα περιστέρια κι αφήνει τις πόρτες ανοιχτές και έρχεται ο πόνος ο ανθρώπινος απ’ τα φουσκαλιασμένα γόνατα και σου λερώνει τα χρυσά σκαλιά σου. Τα δάχτυλά μου σου είχα τάξει και το τάμα δεν σου το καμα, γι’ αυτό τώρα που γράφω μου θυμίζουνε το χρέος.

Σε κούρασα πολύ και τώρα που ‘σαι αποσταμένη πάλι δεν σ’ αφήνω και κάθε βήμα «Παναγιά μου!». Σαν δεν ακούν οι άνθρωποι… κι εγώ, μη νομίζεις, θεόκουφη, απαρηγόρητη.

Μη σκιάζεσαι, κυρά μου, δεν θα τη μοιραστούμε τη ρομφαία, καθεμιά μας τη δικιά της.

Αλλά να, εκείνα τα παιδιά είναι ασυνόδευτα κι αυτά τα δέντρα θα καούν κι εκείνοι θα πνιγούν στη λάσπη κι οι διασωληνωμένοι θα παλεύουν για μια ανάσα… Κοίτα εκείνο το παιδάκι, πόσο κοντά βαδίζει στο ποτάμι, εκείνη η γυναίκα θα καεί από μανία αντρική, θα σκάσει από τη ζέστη το άλογο. Μήπως ακόμα να μην κοιμηθείς, κυρά μου, κι εγώ το τάμα θα στο κάμω.

Εγώ είμαι πάλι. Μην κοιμηθείς. Άνοιξ’ τα μάτια σου, άπλωσε χέρια, κολύμπα, πέσε στη φωτιά, δώσε κι εκείνη την πολύτιμη ανάσα, έτσι που να μην έχουν τίποτα τα δάχτυλα να γράψουν, να πέσουν μαραμένα στο τραπέζι. Αν δεν το κάνεις θα πρέπει να ξυπνήσω, ν’ αφήσω το μολύβι, άνθρωπος να γίνω.

Πηγή: artinews.gr



Γιώτα Αναγνώστου: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη 14 Ιουλίου 2020

Ένα δάκρυ για τον Βασίλη

Λίλα Μήτσουρα


Κλάψτε για την Αγιά Σοφιά

Καταραστείτε τον απολίτιστο Ερντογάν

Πενθήστε το από καιρό χαμένο μνημείο.

Βάλτε κλαμένες Άγιες Σοφιές στα προφίλ σας.

Διαδηλώστε για τον δολοφονημένο Τζορτζ Φλόιντ.

Αφήστε άκλαυτο το δικό μας παιδί. Μην αντιδράτε καθόλου.

Κρίνετε όπως πάντα με ευκολία. Τι πήγε και έμπλεξε …σωστά; Τα θελε και τα πάθε…

Αφήστε ατιμώρητους τους δικούς μας «πολιτισμένους» Αυτοί σκοτώνουν με παιδεία με πολιτισμό .

Άλλη δολοφονία η πολιτισμένη δολοφονία.

Κλάψτε για τους κορονοπληγμένους. Κάντε συναυλίες και δρώμενα πολιτιστικά για την καραντίνα.

Διαμαρτυρηθείτε για τις μάσκες που δεν φοράμε.

Ασχοληθείτε με τον εαυτό σας και τον μικρόκοσμό σας μόνο.

Όχι για τα αδικοσκοτωμένα παιδιά μας.

Μείνετε αδρανείς για τα παιδιά που ακόμα μπορούν να επαναστατούν και να δολοφονούνται.

Γιατί εδώ ο εχθρός είναι εντός των πυλών. Εδώ χρειάζονται έργα και όχι μόνο λόγια.

Ο πόνος πλέον είναι δικός μας πόνος. Και εδώ δεν ανακατευόμαστε σωστά;

Ας βγάλουν άλλοι το φίδι από την τρύπα.

Εμείς τώρα κλαίμε για την Αγιά Σοφιά.

Και για την κοπέλα εκείνη που δημοσιοποιήθηκε ένα ερωτικό βίντεο.

Για πόσα θα κλαίμε πια; Δεν γίνετε μανούλα μου, θα πρηστούν τα ματάκια μας.

Σηκώστε τα χέρια ψηλά. Παραδοθείτε άνευ αντιδράσεως.

Τώρα πενθείτε για χαμένα μνημεία.

Οι χαμένες νεανικές ζωές δεν έχουν την ίδια αξία.

Αρκεί μια οργισμένη η θλιμμένη φατσούλα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Φτάνει τόσος πόνος και ενσυναίσθηση.

Ορατός και ο εχθρός και το σανό.

Η μόνη δικαιολογία που εγώ μπορώ να βρω για τους μη σκεπτόμενους, τους απαθείς, είναι μόνο η εκ γενετής εγκεφαλική ανωμαλία.

Τα υπόλοιπα είναι επιλογή μας.

Δική μας επιλογή να δρουν ανενόχλητοι οι «πολιτισμένοι»μας δολοφόνοι.

Και το να αφήνεις έναν εγκληματία να δολοφονεί και συ να τον κοιτάς απλώς σε κάνει και σένα εγκληματία.

Αλλά άνθρωπος δεν λέγεσαι …

Επιλογή σου.

Στο καλό Βασίλη Μάγγο, στο καλό αγόρι μου…



Λίλα Μήτσουρα: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη 30 Ιουνίου 2020

Choreomania

Γιώτα Αναγνώστου


Προσπαθούσα να συντονίσω την κίνησή μου ώστε να μοιάζει με βηματισμό. Αφόρητη προσπάθεια στην κατάστασή μου. Δεν ξέρω ποιος διάβολος με κόλλησε, πάντως το έκανε και μέρες τώρα δεν μπορώ με τίποτε να σταματήσω να χορεύω. Σκέψου το γελοίο του πράγματος να ανεβαίνεις χορεύοντας την 28ης με όλη αυτή την κίνηση, να στρίβεις Βλαχλείδου με ανάρμοστα τσαλίμια, να παρακάμπτεις λικνιζόμενη την ουρά έξω από την Εθνική (ευτυχώς τηρούνε αποστάσεις και με μια πιρουέτα επιδέξια χωράς ανάμεσά τους) για να βγεις Γρηγορίου Σακκά κι από κει Πυρσινέλλα.

Πριν βγω στην Πυρσινέλλα σε είδα στη γωνία. Μολύβι στην καρδιά μου. Σε είδα από μακριά και είδα ακόμα πως κι εσύ από μακριά με είδες. Δεν ξέρω βέβαια αν είδες τις φωτιές του Αϊ Γιαννιού. Εκεί στη μέση του πεζόδρομου. Μέρα μεσημέρι. Ούτε με όρκο θα βεβαίωνα που ήσουνα εσύ κι όχι εγώ που από μακριά με είδα και με παρακολουθούσα. Εγώ να προσπαθώ να συντονίσω κάθε μου νευρώνα να δώσει εντολή στα πόδια μου να ακινητήσουν κι αυτά να κάνουν ανεξέλεγκτα ψαλίδια πάνω από τις φλόγες, κι εσύ (;) πιστεύοντας πως είσαι η πηγή του ενθουσιασμού μου όλο να οπισθοχωρείς για να αποφύγεις τη συνάντηση.

Θαρρείς και άκουγα τη σκέψη σου (ή τη δική μου) «λες να ορμήσει τώρα και να μ’ αγκαλιάσει; Να κάνω πως δεν την είδα και να γυρίσω πίσω τρέχοντας;». Υπό άλλες συνθήκες θα έβαζα τα γέλια μα όταν όλο το σώμα σου χορεύει ακατάπαυστα, πιστέψτε με, το τελευταίο που μπορείς, είναι να σπαταλήσεις οποιαδήποτε ενέργεια γελώντας.

Λίγα μέτρα πριν την αναπόφευκτη συνάντηση (με σένα ή με μένα, ποιος το ξέρει;) απλώθηκαν τα χέρια μου ψηλά, θαρρείς και ετοιμάστηκα για πτήση. Θα θελα να μπορούσα το βλέμμα σου να σου το περιγράψω. Κάτι ανάμεσα σε πανικό και αηδία, τρόμο και ναυτία, ίλιγγος. Πόσο ασχημαίνει ο φόβος των ανθρώπων τις μορφές. Μαζεύτηκες. Μια συστολή, μια τέλεια συρρίκνωση. Έγινες ένα με τον τοίχο, να μου αφήσεις ελεύθερο τον διάδρομο απογείωσης. Καθώς στροβιλιζόμουνα σε είδα να στερεώνεις τη μάσκα σου στ’ αυτιά και να ψάχνεις στις τσέπες τα αντισηπτικά σου μαντιλάκια. Τα μάτια κόντευαν να πεταχτούν από τις κόγχες αλλά μου ήτανε αδύνατον να σταματήσω τον χορό μου, το θέαμα να απολαύσω.

Σε προσπέρασα δοκιμάζοντας μια απολύτως απαιτητική φιγούρα με λύγισμα του κορμού προς τα πίσω και σήκωμα του δεξιού ποδιού που έφτασε το ύψος του προσώπου σου. Το τέλειο τόξο. Στην κάθοδό του τσάκισε τη στάμνα με το αμίλητο νερό, το μολυβένιο βέλος βρήκε στόχο. Δολοφόνοι, βιαστές, βοτανολόγοι, απατεώνες, βιτριόλια, ηρεμιστικά και κοκαΐνη, μαγαζιά, λεφτά πολλά, αναθέσεις και καμπάνιες κι επιδόματα, συνωστισμός, αυτόχειρες, κρούσματα, δάνεια και μνημόνια, state of mind. Πού να μας βρει η ποίηση; Ένα τσιγάρο δρόμος η Παραμυθιά, μα η παραμυθία αγνοούμενη. Χόρευε μόνο, μη θυμώσει η αρκούδα που βαράει το ντέφι και τις φωτιές φουντώνει.

Choreomania το είχε ονομάσει ο Παράκελσος, κι άλλοι μιλούσαν για την κατάρα του Ιωάννη Βαπτιστή ή του Αγίου Βίτου. Όμως εγώ κι εσύ (με το είδωλό μας ο καθένας στον καθρέφτη τον δικό του. ένας; δυο; Όλοι;) καλύτερα γνωρίζαμε… τόσες φορές τη στάχτη είχαμε μελετήσει.

Πηγή: artinews.gr



Γιώτα Αναγνώστου: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη 2 Ιουνίου 2020

Συμπράξεις Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα και δημόσια υγεία

Του Καλλίνικου Κ. Νικολακόπουλου


H υγεία, το πολυτιμότερο κοινωνικό αγαθό, δεν μπορεί να ιδιωτικοποιηθεί γιατί αποτελεί δημόσιο αγαθό, όντας κρατική υποχρέωση η παροχή της, δημόσια και δωρεάν, μέσω του ΕΣΥ. Η εφαρμογή του προγράμματος του οικονομικού νεοφιλελευθερισμού και στην υγεία οδηγεί στη μετατροπή των δημόσιων νοσοκομείων σε Νομικά Πρόσωπα Ιδιωτικού Δικαίου (ΝΠΙΔ) και στην εμπορευματοποίησή της. Η απαλλαγή του κρατικού προϋπολογισμού από «περιττά» βάρη, δηλαδή τα δημόσια έξοδα για την Υγεία, μέσω της μετατροπής των Νοσοκομείων σε ΝΠΙΔ, νομοτελειακά θα οδηγήσει το ΕΣΥ σε πλήρη εξαθλίωση, προς όφελος των μεγάλων-μικρών επιχειρηματιών στον τομέα της υγείας και σε βάρος του μέσου Έλληνα πολίτη. Η ιδιωτικοποίηση του αγαθού της υγείας συνιστά δουλεία και αισχρή κερδοσκοπία της ανθρώπινης ανάγκης.

Οι περισσότεροι ασθενείς γίνονται «καταναλωτές» στο παιχνίδι της αγοράς του κέρδους, χωρίς επιλογή «μη κατανάλωσης» γιατί νοσούν. Από το 2009 έως τώρα, ο προϋπολογισμός για την υγεία σταδιακά κατακρημνίσθηκε, έχοντας ήδη μειωθεί σωρευτικά κατά 40% κατά τη διάρκεια των ετών 2016-19, μεταφέροντας χρηματοδοτική υποχρέωση στα ασφαλιστικά ταμεία. Η φυγή των γιατρών στο εξωτερικό οδήγησε στη μεγάλη έλλειψη προσωπικού στα νοσοκομεία, ενώ το υπάρχον προσωπικό δουλεύει μέχρι εξάντλησης και τα νοσοκομεία λειτουργούν χάρη στο φιλότιμό του.

Η χρηματοδότηση λειτουργίας των δημόσιων νοσοκομείων παραμένει στάσιμη το 2020 και προετοιμάζεται η λειτουργία τους ως επιχειρήσεων, που ως αυτοτελείς οικονομικές μονάδες θα μπορούν να χρηματοδοτούνται λαμβάνοντας δωρεές και αναπτύσσοντας επιχειρηματικές δραστηριότητες, όπως για παράδειγμα η με αμοιβή λειτουργία απογευματινών εξωτερικών ιατρείων και οι ΣΔΙΤ.

Παρατηρούμε τη βαθμιαία απόσυρση του κράτους από τη χρηματοδότηση των δημόσιων δομών υγείας, τη χρηματοδότησή τους σύμφωνα με την οικονομική τους αποδοτικότητα, την εισδοχή ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιρειών, καθώς και τις ΣΔΙΤ που αφορούν σε έργα και υπηρεσίες των νοσοκομείων. Η μείωση του λειτουργικού-μισθολογικού κόστους επιχειρείται μέσω της αύξησης των ελαστικών-επισφαλών μορφών απασχόλησης και της πλήρους ή μερικής ιδιωτικής οικονομικής συμμετοχής των ασθενών για τη λήψη υπηρεσιών υγείας.

Παλιότερη δημοσιευμένη μελέτη του ΑΠΘ, που πραγματοποίησαν οι Α. Μπένος, Λ. Αντωνοπούλου και Η. Κονδύλης, ανασκοπώντας εμπειρικά δεδομένα από τη δεκαετή εφαρμογή των ΣΔΙΤ στη Βρετανία, επιχείρησε μια αποτίμηση της αποδοτικότητάς τους. «Οι ΣΔΙΤ δεν προσφέρουν καλή σχέση ποιότητας ως προς την τιμή, καθώς το κόστος τους είναι υψηλό και μάλιστα συγκριτικά υψηλότερο σε σχέση με τα προγράμματα δημόσιων επενδύσεων. Συνεπάγονται εκποίηση της ακίνητης περιουσίας της Βρετανικής Εθνικής Υπηρεσίας Υγείας, ενώ σχετίζονται με αδικαιολόγητες -με κλινικά κριτήρια- μειώσεις έως και 30% στις κλίνες και έως 16,7% στους προϋπολογισμούς μισθοδοσίας των νέων νοσοκομείων, με αποτέλεσμα τα τελευταία να αδυνατούν να ικανοποιήσουν τις τοπικές υγειονομικές ανάγκες».

Η εμπειρία της πανδημίας Covid-19 στην Ελλάδα απέδειξε ότι το υπό κατάρρευση ΕΣΥ κατάφερε να ανταποκριθεί, παρά τις τεράστιες ελλείψεις σε προσωπικό και πόρους, στην υγειονομική-ιατρική διαχείρισή της, χάρη και στα σχετικά έγκαιρα μέτρα του γενικευμένου lockdown. Στον αντίποδα, οι ΗΠΑ, με ιδιωτικό σύστημα υγείας, απέτυχαν παταγωδώς στην αντιμετώπιση της πανδημίας, μετρώντας δεκάδες χιλιάδες νεκρούς και καταγράφοντας τη θλιβερή πρώτη θέση παγκόσμια, μακράν του δεύτερου.

Πηγή: pelop.gr



Καλλίνικος Νικολακόπουλος: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη 26 Μαΐου 2020

Κρατάτε γερά: Την κρίση την «έστειλε ο Θεός» – «Λεφτά θα έρθουν»

Ελλάδα


Ο κύριος «κράτα γερά ΔΝΤ», ο κύριος ο οποίος ενθουσιασμένος συζητούσε (με τον άλλον κύριο, τον Πορτοσάλτε) εκείνη την «ιδέα» ότι (από τα δημόσια νοσοκομεία «τα μισά πρέπει να κλείσουν»), ο κύριος «το νερό είναι, δυστυχώς, απαράδεκτα φθηνό», ο κύριος Μπάμπης Παπαδημητρίου, ο Μπάμπης Παπαδημητρίου ο βουλευτής της ΝΔ, έκανε τις παρακάτω σκέψεις φωναχτά:

«Στον καπιταλισμό οι κρίσεις είναι που αλλάζουν τα πράγματα. Πρέπει την κρίση αυτή που μας έστειλε ο Θεός, πρέπει να την κάνουμε ευκαιρία. Και μπορούμε να την κάνουμε ευκαιρία. Kai γι’ αυτό λέω συνεχώς, λεφτά θα έρθουν. Εμείς θα είμαστε σε θέση να τα αξιοποιήσουμε ή θα κοιτάμε να δούμε τι δίνει το κράτος να πάω να τα πάρω…».

Συνοψίζουμε, τις φωναχτές σκέψεις του βουλευτή της ΝΔ: Την υγειονομική κρίση του κορωνοϊού την έστειλε ο θεός –Λεφτά θα έρθουν– Το θέμα είναι να είμαστε εμείς εκεί.

Σχόλιο: Κρατάτε γερά, ο Μπάμπης Παπαδημητρίου, με (νεο)φιλελεύθερη(;) και ορθολογική(;) σκέψη αναλύει το παρόν και προβλέπει το μέλλον.



Πηγή: imerodromos.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή 22 Μαΐου 2020

Κι αν θα γλυτώσει το παιδί…

Θάνος Αθανασιάδης


Μέρες έχω που το σκέπτομαι και άλλες τόσες το αφήνω. Σαν χθες πέρασαν 31 χρόνια από τη μέρα που χάθηκε ο πατέρας μου. Πολλά έχουν αλλάξει από τότε, άλλα πάλι παραμένουν αναλλοίωτα. Έγινα εγώ πατέρας, ο γιος μου ο μεγάλος ετοιμάζεται για Πανελλήνιες του χρόνου, ο μικρός μόλις μπήκε στο Γυμνάσιο. Έχω δρόμο και πρέπει να έχω διάθεση.

Ευτυχώς τα παιδιά μου το έχουν με το διάβασμα, δεν νιώθω ότι οι κόποι και οι ελπίδες της οικογενείας μου θα πάνε χαμένοι. Προσυπολογίζω τον παράγοντα τύχη βεβαίως, ή μάλλον ανέκαθεν τον υπολόγιζα, αλλά όχι όσο τον υπολογίζω πλέον.

Έχουν τα καλά τους οι ειρηνικές περίοδοι της ζωής μας: Επενδύεις στους στόχους σου, προσδοκάς να αποδώσουν οι προσπάθειες, μοχθείς για το αύριο, και νιώθεις ευγνώμων εάν δεν βασανίζεσαι σκληρότερα από όσο πρέπει, καθώς ζεις το σήμερα.

Έχουν όμως και ένα κακό: εφησυχάζεις. Έρχεται κάποια μέρα που ξεχνάς να πας στη σκοπιά, αλλά δεν πειράζει κανέναν, ούτε εσένα, ούτε τον εφοδεύοντα. Δεν σε περνάνε στρατοδικείο, δεν πας στο κρατητήριο, ούτε στέρηση εξόδου δεν υφίστασαι. Δεν υπάρχει κόστος για την αμέλεια.

Είναι αυτή η μέρα, ή η επομένη, που περιμένει ο εχθρός. Σαν να λέμε ότι, όσο έχεις ειρήνη, διακινδυνεύεις επειδή σε εποφθαλμιά ο εχθρός. Αλλά έχεις κάτι να κρατηθείς, έχει περάσει το ένα κακό και νομίζεις ότι το άλλο θα αργήσει, ή δε θα έρθει ποτέ.

Ο παππούς μου, ο συνονόματος, ο μακαρίτης, δεν ήθελε να μάθει το μεγάλο του παιδί, ο πατέρας μου δηλαδή, γράμματα. «Θα μου χαλάσεις και τους άλλους και ποιος θα μείνει να φροντίσει τα χτήματα και τα ζώα;» Αυτό έλεγε και αυτός ο τρόπος σκέψης του δεν ήταν ασύμφωνος με το γενικότερο τρόπο σκέψης κατά τη δεκαετία του ’50. Είχε περάσει το μεγάλο κακό, ο πόλεμος, ήταν καιρός για ανασυγκρότηση και καθένας έκανε ό,τι ήξερε καλύτερα. Δεν υπήρχε χρόνος για επενδύσεις στο μέλλον, υπήρχε χρεία επιβίωσης. Βεβαίως υπήρχαν τα τζάκια που έφτιαχναν επιστήμονες και σπουδαγμένους, αλλά εκεί υπήρχε χρήμα να υποστηρίξει την αεργία του νέου που ήθελε να γνωρίσει τους Παρισίους και να επιστρέψει ιατρός.

Ούτε ο πατέρας μου άκουσε τον πατέρα του, ούτε δυο από τους άλλους. Τρία στα έξι παιδιά σπουδαγμένα καλά ήταν για τη δεκαετία του ’50 και του ’60, εάν η καταγωγή ήταν φτωχική.

Σήμερα η προοπτική «ένα στα δύο» δεν υφίσταται, εάν είσαι γονιός και θέλεις να κοιμάσαι ήσυχος τη νύχτα.

Αλλά, όπως είπα και πιο πάνω, ζούμε σε ειρηνική περίοδο και ο εφησυχασμός πολύς, ο εχθρός καραδοκεί.

Πρώτιστο μέλημα των γονέων ήταν και πρέπει να είναι η καλή υγεία και η ασφάλεια των παιδιών. Εξυπακούεται ότι τα ορφανά έχουν λιγότερη τύχη σε έναν εχθρικό κόσμο, από αυτά που έχουν και τους γονείς να τα προστατεύουν. Συμβαδίζει, επομένως, το μέλημα των γονέων να είναι καλά τα παιδιά με τη διασφάλιση της δικής τους ζωής και υγείας ως ατόμων. Πόλεμος, όμως, για την υγεία ουδέποτε διαμοίφθη.

Αντιθέτως, πόλεμοι γίνονται στο όνομα της Ελευθερίας, άλλοι απλώς ονοματίζονται έτσι. Γεγονός είναι πάντως ότι οι δυο παγκόσμιοι πόλεμοι της νεότερης εποχής έγιναν για το χρήμα.

Το χρήμα φαίνεται να είναι γενεσιουργός αιτία πολέμου γενικότερα. Παλιότερα τα λάφυρα, χρυσάφια και διαμάντια και γη, αλλά και το σημαντικότερο λάφυρο όλων, οι σκλάβοι, τα εργατικά χέρια που παρείχαν στους νικητές τον κόπο τους έναντι πινακίου φακής τότε, σήμερα έναντι κούπας ρυζιού.

Πλέον η δουλεία έχει για τον πολιτισμένο κόσμο καταργηθεί επισήμως, θριαμβεύει ο θεσμός της όμως ανεπισήμως, μέσα από χίλιους τρόπους και μεθοδεύσεις.

Προπάντων δε από τον φαινομενικά απρόβλεπτο παράγοντα Τύχη.

Διαβάζω στην ταφόπλακα του πατέρα μου:

«Σαράντα χρόνια παίζοντας, αντί χαρτιά, βιβλία,

σαράντα χρόνια παίζοντας, έχασα τη Ζωή».

Είναι κάτι που ο ίδιος είχε γράψει ως αφιέρωση στο λευκό εσώφυλλο ενός βιβλίου, το οποίο μου χάρισε το 1983 και με επηρέασε βαθύτατα: το βιβλίο ονομάζεται «Οι Μεγάλοι Μύστες» και συνεγράφη το 1889 από τον Εδουάρδο Σιρέ.

Για το μεν βιβλίο τα λέει όλα ο τίτλος, πιθανότατα το έχετε κι εσείς διαβάσει κάποτε. Εάν όχι, αξίζει τον κόπο.

Η αφιέρωση όμως αναφέρεται σε ένα τομέα της οικονομικής επιστήμης, ο οποίος δεν είναι και τόσο πολυδιαβασμένος, θεωρείται δε πλέον τόσο σημαντικός επιστημονικά, ώστε έχουν τιμηθεί με Βραβείο Νόμπελ 11 θεωρητικοί της.

Αυτό που ο λαός ονομάζει Τύχη και στην πραγματικότητα είναι η αποτύπωση, η επενέργεια στη ζωή της ελλιπούς αναγνώρισης, καταγραφής και επεξεργασίας των κατά περίπτωση υφισταμένων δεδομένων, αυτό πραγματεύεται αυτή η επιστήμη. Και κάνει αυτόν που προνόησε, που επεξεργάστηκε τα δεδομένα και διαμόρφωσε την καθημερινότητά του σύμφωνα με αυτά, να φαντάζει στα μάτια των άλλων προφήτης.

Ο παράγοντας Τύχη ήρθε φέτος έξαφνα και από μακριά, από την, πλέον όχι και τόσο, εξωτική Κίνα. Βλέπετε, τα σύνορα έχουν προ πολλού ανοίξει, το εμπόριο της ειρηνικής περιόδου δε γνωρίζει σύνορα και οι παγκόσμιες ασθένειες, αυτό που λέμε όλοι πανδημία, ήταν ζήτημα ημερών να χτυπήσει την πόρτα της χώρας μας, όπως και έγινε, μέσα σε ελάχιστο χρόνο αφ’ ότου πρωτοεμφανίστηκε η είδηση της απειλής.

Έπρεπε να προφυλάξουμε πρωτίστως το μέλλον: τα παιδιά μας.

Εάν δε δεν προφυλάσσαμε παράλληλα και ισόποσα τους εαυτούς μας, αυτομάτως θα εκθέταμε τα παιδιά μας στον κίνδυνο της ορφάνιας.

Αν κάποιος δεν το βλέπει αυτό, δεν υπάρχει κοινός τόπος μεταξύ μας, οπότε και το υπόλοιπο άρθρο του είναι άχρηστο.

Και θα πει αυτός που θέλει να αμφισβητήσει τεχνηέντως την παραπάνω θέση, ότι «ναι, μεν, να τα προφυλάξουμε, αλλά δεν πρέπει να τα δούμε να πεθαίνουν λίγο λίγο από την πείνα».

Πράγματι, ποιος ο σκοπός του να προσπαθείς να επιτύχεις το ανέφικτο;

Έχουμε, λοιπόν, μέχρι και σήμερα τουλάχιστον, τρία δεδομένα:

  • Αντιμετωπίζουμε άγνωστο εχθρό, μια ασθένεια χωρίς να έχουμε θεραπεία. Ο εχθρός μπορεί να έχει προέλθει από τη Φύση, ή από ανθρώπινη ενέργεια. Για εμάς, για τις γνώσεις μας, ο εχθρός είναι άγνωστος, όσο κι ο καρκίνος.
  • Το σφάλμα του ενός προξενεί το φαινόμενο της πεταλούδας, το αποτέλεσμα θα είναι η χαοτική εξάπλωση του ιού, με αποτέλεσμα να κινδυνεύει κανείς από τον οποιοδήποτε τυχαίο.
  • Το σωστό των πολλών δεν συνεπάγεται υποχρεωτικά την ευδαιμονία όλων.

Ας τα πιάσουμε ένα ένα:

Ένα:

Δεν είμαστε γιατροί, δεν είμαστε ερευνητές, και, το πιο σημαντικό, δεν είμαστε μαζί με τους μεγάλους του κόσμου τούτου στα σαλόνια, όπου αποφασίζεται η τύχη των λαών.

Επομένως, δε θα βρούμε εμείς τη θεραπεία, ούτε το εμβόλιο, ούτε θα αποφασίσουμε εάν ο εμβολιασμός θα είναι υποχρεωτικός, εάν θα υπάρξει εμβόλιο για όλους, εάν θα γλυτώσουμε όλοι, ή εάν μια ευγονική πράξη θα αφανίσει το μισό πλανήτη. Όποια κι αν είναι η προέλευση του ιού, φυσική ή τεχνητή, δεν υπάρχει ασφαλής τρόπος να το μάθουμε, αφού δε μπορούμε να βρεθούμε στα σαλόνια των ισχυρών.

Λένε κάποιοι ότι θα αντισταθούν. Δεκτό. Πώς ακριβώς;

Με την άρνηση στον υποχρεωτικό εμβολιασμό; Δεκτό.

Εάν όμως τα παγκόσμια κρυφά συμβούλια έχουν αποφασίσει ότι οι επαναστάτες θα πρέπει να πεθάνουν όλοι, τότε απλώς δεν θα χορηγήσουν το εμβόλιο σε όποιον το αρνηθεί, αφού αυτός με την αντίπραξή του, την άρνησή του, θα δηλώνει ότι είναι επαναστάτης.

Όλα αυτά ισχύουν για την περίπτωση που θα βρεθεί θεραπεία και εμβόλιο για να μην ασθενεί κάποιος εξαρχής.

Όμως δεν έχει βρεθεί θεραπεία, πόσο μάλλον εμβόλιο.

Πόσο παράδοξο: δηλώνουμε ότι δεν θα πάρουμε κάτι, το οποίο δεν θα θέλουν να μας το δώσουν.

Δύο:

Με ένα λειψό δεδομένο (το «ένα»), προσπαθούμε να δούμε τι θα γίνει στο μέλλον μας, τι θα συμβεί στη ζωή μας. Και εμείς που πιστεύουμε στην ύπαρξη ενός προς στιγμήν ανίκητου εχθρού, παρά τις φιλότιμες προσπάθειές των ειδικών μας, και εκείνοι, οι οποίοι πιστεύουν ότι όλη αυτή η ιστορία είναι μια φούσκα, μια απάτη.

Μα, αν πρόκειται περί απάτης, θα πρέπει να ανησυχούμε και να προφυλασσόμαστε όλοι δυο φορές: Μια διότι μπορεί να μην είναι 100% απάτη, αλλά εμείς έχουμε αρνηθεί τις προφυλάξεις και την ενδεχόμενη θεραπεία (οπότε είμαστε στο στόχαστρο) και μια, επειδή, εάν δεν είναι το πρόβλημα αληθινό, αλλά – παρά ταύτα – κατόρθωσε να πείσει τόσους ιθύνοντες να σταματήσουν την κίνηση και τη ζωή σε όλον τον κόσμο, τότε ο εχθρός πίσω από όλα αυτά θα πρέπει να είναι αόρατος, αμείλικτος και κυρίως πανίσχυρος.

Άρα, εάν πρόκειται περί απάτης, αλλά ο πανίσχυρος και αόρατος απατεώνας θέλει να πείσει και τον πλέον δύσπιστο για το αντίθετο, τότε θα σκοτώσει αδιακρίτως, χτυπώντας τυφλά προς πάσα κατεύθυνση, με αποτέλεσμα κανείς να μην είναι ασφαλής, είτε εύπιστος, είτε δύσπιστος.

Τρία:

Ζούμε σε έναν κόσμο ανισοτήτων. Είναι λογικό, είναι φυσικό, έχει να κάνει με το οικογενειακό παρελθόν μας, με το οικονομικό υπόβαθρό μας, με τη συναισθηματική νοημοσύνη μας, με το δείκτη ευφυίας μας, έχει να κάνει με την αμείλικτη φυσική επιλογή, έχει να κάνει με την Τύχη.

Ζούμε σε έναν κόσμο, στον οποίο η Ουτοπία, μεταφρασμένη ως προστασία για όλους, τροφή για όλους, κοινωνική πρόνοια για όλους, παγκόσμια Ειρήνη, ισοκαταμερισμός σε δικαιώματα και υποχρεώσεις, δεν έχει έρεισμα, δεν υφίσταται, δεν υπάρχει.

Ένα παράδειγμα, το οποίο θα μείνει, νομίζω στη συλλογική μνήμη: Σουηδός υπερήλιξ.

Στην πλέον προνοιακή χώρα, στο πιο κοσμολάλητο σύστημα, το ίδιο το σύστημα είπε «όχι» στην πρόνοια και την περιφρούρηση της υγείας ως υπέρτατου αγαθού. Είπε «ναι» στην συνέχιση της οικονομικής δραστηριότητας.

Εκεί, πιο πολύ από οπουδήποτε αλλού, διατρανώθηκε η συλλογική βούληση υπέρ του «αμείλικτου», υπέρ του «ο σώζων εαυτόν σωθήτω».

Και λογικά, ο σωθείς ήταν ο ισχυρότερος, αυτός που αυτοαπομονώθηκε, ώστε να αποφύγει τους ασθενείς γύρω του, έχοντας όμως τα μέσα και την άνεση να επιβιώσει και να καταναλώσει, χωρίς να χρειαστεί να συγχρωτισθεί με τους υπόλοιπους.

Σαν άλλος Μονάρχης, αυτός που επιβίωσε στη Σουηδία, παρ’ όλο που πληρούσε το ηλικιακό προφίλ σε συνδυασμό με το προφίλ της ομάδας υψηλού κινδύνου, ήταν, πέραν πάσης αμφιβολίας, και πλούσιος. Είχε τη δυνατότητα να του έρχονται στην πόρτα του σπιτιού του τα αποστειρωμένα αγαθά, τα οποία του εξασφάλιζαν αποχή από την εγγύτητα στο πρόβλημα. Είχε προσωπικό, το οποίο, ό,τι κι αν του συνέβαινε, δεν άγγιζε το τετράπτυχο «πλούσιος Σουηδός βεβαρημένος υπερήλιξ».

Όμως μέσα στην καραντίνα, και οι Σουηδοί και ο υπόλοιπος κόσμος, είδαμε για πρώτη φορά στον καιρό μας κάτι, το οποίο ίσως δεν συνειδητοποιήσαμε: για ένα ελάχιστο χρονικό διάστημα, και για πρώτη φορά στη δική μας εποχή, ο φτωχός έγινε ο νέος πλούσιος. Με την εξαίρεση των άκρων ορίων της διαβάθμισης αυτής, όπως ο φτωχός δε μπορεί να πάει στις Μπαχάμες, αλλά ένα πιάτο φαΐ θα το φάει, έτσι και ο πλούσιος άφησε τη λιμουζίνα και το ιδιωτικό του τζετ να σκονίζονται. Ένα φαΐ μέσα στο σπίτι είναι πάντοτε απλώς ένα φαΐ, όσο κι αν είναι αστακός ή φασολάδα. Εξάλλου ο φτωχός δεν προσδοκούσε αστακό, όσο κι ο πλούσιος αναγκάστηκε να αρκεστεί στα ίδια χρυσά κουταλοπήρουνα – και ίσως και να δοκίμασε φασολάδα, έτσι για την αλλαγή της ανίας, μιας και το πλούσιο περιβάλλον δεν είναι λιγότερο φυλακή από το φτωχικό. Μια φυλακή είναι πάντοτε φυλακή, ανάλογα και με το ποιος είσαι. Μια φυλακή για το φυλακόβιο υπό αισχρές συνθήκες είναι ίσως πιο αδιάφορη από ένα κελί πολυτελείας για εκείνον που η έλλειψη περιορισμών λόγω χρηματικής δύναμης τον είχε καλομάθει σε απόλυτη ελευθερία μετακινήσεων.

Σε αυτό το σημείο ας επιστρέψουμε στο ζήτημα Ελευθερία έναντι Υγείας:

Κάποτε ένας νεαρός καταδικάστηκε σε δίμηνη φυλάκιση. Επειδή ήταν φτωχός, δεν είχε δικά του χρήματα να πληρώσει την ποινή του, ώστε αυτή να μετατραπεί. Κι επειδή ήταν περήφανος, αρνήθηκε να επιτρέψει στην κοπέλα του να ζητήσει εκείνη από τους γονείς της χρήματα, οπότε μεταφέρθηκε σε μια υπερπλήρη φυλακή, η οποία είχε και πτέρυγα βαρυποινιτών. Έχοντας παραδώσει τον προσωπικό του ιματισμό ο νεαρός και καθώς προχωρούσε στο διάδρομο για το κελί του, έγινε μάρτυρας μιας εξαιρετικά βίαιης σκηνής: δυο πολύ σκληροί φυλακισμένοι κυριολεκτικά χτυπιόνταν μέχρις θανάτου, χωρίς κανένας να τους χωρίζει. Η πάλη πρέπει να βρισκόταν σε εξέλιξη για ώρα, διότι, πριν ο νεαρός διανύσει ολόκληρο το διάδρομο, ο ένας από τους δυο, εξαντλημένος, είπε ότι παραδίνεται. Ο άλλος σηκώθηκε χωρίς άλλη συζήτηση, έδωσε στον πεσμένο το χέρι να σηκωθεί και χώρισαν χωρίς κακία μεταξύ τους. Σοκαρισμένος ο νεαρός ρώτησε τον αστυνομικό συνοδείας τι είχε συμβεί, για να εισπράξει την απάντηση: «Για σένα τσακώνονταν. Είχαν μάθει ότι έρχεται νέος και μόνον ένας από τους δυο μπορούσε να είναι ο πρώτος σου εδώ στη φυλακή».

Μέσα στις μέρες της καραντίνας όμως είδαμε κι άλλα: το Περιβάλλον να αλλάζει αντοχές μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα. Κάποιοι συνειδητοποιήσαμε ότι ελάχιστο χρονικό διάστημα απαιτείται, για να αλλάξουν προς το καλύτερο προβλήματα, τα οποία παρουσιάζονταν άλυτα. Είδαμε την τρύπα του όζοντος να συρρικνώνεται πάνω από τον Αρκτικό. Είδαμε τις περιβαλλοντολογικές ΜΚΟ να εξαφανίζονται από το προσκήνιο, στο οποίο τις είχαμε συνηθίσει, κανείς να μη λέει το προφανές: ένας μήνας χωρίς κίνηση οχημάτων μπορεί να λύσει το ετήσιο, το γενικότερο ενδεχομένως πρόβλημα του πλανήτη. Θαρραλέοι με μέτρο αυτοί οι κομπιναδόροι χωρίς σύνορα, συμφωνείτε;

Αλλά και πάλι φτάσαμε στο τέλος. Η οικονομία πρέπει να επανεκκινηθεί, μας είπαν. Οι φτωχοί πρέπει να εργαστούν, μας είπαν, τα αεροδρόμια πρέπει να φέρουν κόσμο, τα μπιτσόμπαρα πρέπει να πιάσουν παρά με ουρίτσα, όχι ακόμη ουρά, αλλά σύντομα να επανέλθει και αυτή στο κανονικό της μήκος.

Και μέσα σε όλα αυτά πλασαρίστηκε και η φενάκη: Πρέπει για όλους να είναι οι απολαβές λιγότερες, συρρικνωμένες. Ο Φ.Π.Α. στην εστίαση να μειωθεί, αλλά ο καφετζής να τον δίνει όσο τον έδινε τον καφέ.

Γνωρίζετε ότι ο Φ.Π.Α. είναι έσοδο του κράτους, το οποίο μπορεί με τα χρήματα αυτά να παρέχει περισσότερα; Το γνωρίζετε.

Γνωρίζετε ότι η Γερμανία μετά το Β’ ΠΠ επανεκκίνησε την οικονομία της με εργάτες τους φτωχούς από τις κατεστραμμένες χώρες, οι οποίες νίκησαν στον πόλεμο; Το γνωρίζετε.

Ας κρατήσουμε αυτά τα στοιχεία μόνον, κι ας είναι βέβαιο ότι με αυτόν τον τρόπο αφήνουμε στην Τύχη την πλήρη εικόνα.

Να λοιπόν τα τρία ζητήματα συνοψισμένα:

Ένα: Δεν έχουμε φάρμακο για την υπαρκτή ασθένεια, ή δεν έχουμε τρόπο να αντισταθούμε στο καταχθόνιο σχέδιο, σύμφωνα με το οποίο οι αντιφρονούντες θα πεθάνουν όλοι από τα μυστικά κέντρα παγκοσμίων αποφάσεων.

Τρία: Ο κόσμος των ανθρώπων δεν είναι αγγελικά πλασμένος.

Αφήσαμε το δύο στην Τύχη.

Αφήνουμε τη ζωή μας στην τύχη της.

Δεν έχομε δεδομένα.

Αν στο κείμενο αυτό ψάξατε για τις απαντήσεις, ειλικρινά θα σας πω: «κακώς».

Δεν έχω απαντήσεις, αλλά προσπαθώ να βρω.

Ήλπιζα ότι το ίδιο θα κάνετε κι εσείς.

Λέγεται τροφή για σκέψη και, αν πρέπει κάτι να βγει από την ανάγνωση 2500 λέξεων, ας είναι αυτό: Μην αφήνετε τους επαΐοντες να καθορίζουν το μέλλον σας, διότι αφήνετε την Τύχη να αποφασίζει για σας.



Θάνος Αθανασιάδης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη 14 Μαΐου 2020

Υπαλληλάκο, κάτι έχουμε να πούμε οι δυο μας!

Του Κώστα Γιαννιώτη


Την ώρα που η πείνα άρχισε ήδη να χτυπάει την πόρτα 1.500.000 συμπατριωτών μας, ο εσμός των (300) σερίφηδων που διαφεντεύουν τη ζωή μας βγήκατε στις ρούγες και, μέσα από το διαβόητο "πόθεν έσχες", διαφημίζετε τη μπάζα που έχετε κάνει μέσα από την ‘’πολιτική’’ σας καριέρα!

Ένα "πόθεν έσχες" -νόθο και κάλπικο- ένα φύλλο συκής που παραμυθιάζει τους αφελείς και νομιμοποιεί πάσαν... νόσον του δημόσιου βίου!

Και λέω ‘’νόθο’’ και ‘’κάλπικο’’ γιατί κάνετε πως ξεχνάτε ότι αυτή η θεσμική σας υποχρέωση αποτελείται από δύο απαράβατους όρους: το... "έσχες" και το ‘’πόθεν’’!

Στο χαρτί που μου παρουσίαζετε μου δηλώνετε το "έσχες" σας.

Εκείνο το ρημάδι, το άλλο, το "πόθεν", το κάνετε γαργάρα!

Μέσα από ένα χαρτί που, για του κόσμου τα μάτια, παρουσιάζει μόνο την κορυφή του (παγο)βουνού της κονόμας που έχετε εξασφαλίσει, μας εμπαίζετε και, την ίδια ώρα, μας εγκαλείτε να γίνουμε πολίτες με ανεπτυγμένη συνείδηση της... ‘’ατομικής ευθύνης’’ και να βουβαθούμε στα σπίτια μας!

Μας δουλεύετε κι από πάνω!

Την ώρα που –από δική σας υπαιτιότητα- ο μετεωρίτης της πείνας, που θα χτυπήσει και τον τόπο μας σε λίγους μήνες, ταξιδεύει με ιλιγγιώδη ταχύτητα και σταθερή πορεία προς τα κεφάλια μας, εσείς, αγκαλιά με τους εταίρους σας, του τραπεζικού και ναζιστικού μορφώματος της ΕΕ, διαγουμίζετε ό,τι έχει απομείνει από τη δημόσια και ιδιωτική περιουσία.

Και δεν φτάνει ότι τρέφεστε από το ό,τι έχει απομείνει από τις σάρκες μου, έχετε  φροντίσει να είναι καλοταϊσμένοι και οι κάθε είδους παρατρεχάμενοι, μπιστικοί και κεχαγιάδες σας.

Φτάσατε στο σημείο να κάνετε φιέστα επίδειξης πλούτου και ευμάρειας!

Επειδή λοιπόν συμβαίνουν όλα αυτά –και θα συμβούν χειρότερα με την πείνα που φτάνει- έχουμε να εξηγηθούμε οι δυο μας για να μην μου πείτε αύριο ότι παρανόησα και παρανόμησα.

Το Σύνταγμα της πατρίδας μου –έστω κι αυτό το λειψό και κουτσό που κατάφερα να σας αποσπάσω- έχει σαν κορωνίδα του δυο βασικότατες διατάξεις στο πρώτο του άρθρο:

1.2 Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία.

1.3 Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα.

Αν διαβάσετε προσεχτικά το Σύνταγμα και αν -πέρα από το γράμμα του- βουτήξετε πιο βαθιά στο... πνεύμα του θα διαπιστώσετε ότι στην πραγματικότητα –πέρα από το γεγονός ότι πληρώνεστε από το υστέρημά μου- έχετε την υποχρέωση να εκτελείτε τις ΕΝΤΟΛΕΣ μου!

Άλλωστε κι εσείς οι ίδιοι λέτε... "πήρα την εντολή από το λαό"!

Μήπως κάνω λάθος;

Άρα το αφεντικό, στην προκειμένη περίπτωση, είμαι εγώ!

Να το πούμε πιο σωστά για να καταλαβαινόμαστε.

Αφεντικό, στην προκειμένη περίπτωση, βάσει του Συντάγματος, θα έπρεπε να είμαι εγώ!

Όλως παραδόξως όμως...

Με χλευάζετε μέσα στο ίδιο μου το σπίτι!

Εσείς είστε αυτοί που... κονομάτε!

Εσείς είστε αυτοί που κλέβετε από την τσέπη μου –από την οποία πληρώνεστε-  μισθούς και συντάξεις μου!

Εσείς είστε αυτοί που με πετάτε στο δρόμο και στα χαρτόκουτα, παραβιάζοντας κατάφωρα τις επιταγές του Συντάγματος (21.4).

Και δεν φτάνει αυτό αλλά, πριν μου κλέψετε την κατοικία μου, μου στερείτε και το δικαίωμα να παραστώ στο δικαστήριο και να αναπτύξω τις απόψεις μου και τα επιχειρήματά μου, μετατρέποντας τη δικαιοσύνη σε είδος πολυτελείας και φορτώνοντας κάθε είδος δικαιοπραξίας με ΦΠΑ 24% !!

Έτσι! Αφού με κατακλέψατε, με επιβαρύνετε και με αβάσταχτο κόστος ώστε η δικαιοσύνη, για μένα, να είναι απρόσιτη!

Με δικάζετε και με καταδικάζετε εν απουσία μου και ηλεκτρονικά, παραβιάζοντας για πολλοστή φορά το Σύνταγμα (20.1 και 2)!!

Την ίδια ώρα ξεπουλάτε ΚΑΙ τα ασημικά της χώρας μου στους αγύρτες των ‘’αγορών’’!

Σαν να μην είναι αρκετά όλα τα παραπάνω, εμφανίζεστε κάθε λίγο στο γυαλί και μου κουνάτε κατάμουτρα και το δάχτυλο!

Άκου λοιπόν, υπαλληλάκο μου, οποιασδήποτε απόχρωσης και αποκόμματος!

Οι νόμοι, που εσύ έχεις ψηφίσει, λένε ότι ο υπάλληλος που θα κλέψει το αφεντικό του απολύεται χωρίς δεύτερη κουβέντα, αλλά και διώκεται ποινικά.

Το ίδιο προβλέπεις στους νόμους σου και για τον υπάλληλο που έχει παραβιάσει τους όρους της σύμβασης που υπέγραψε.

Για όλα αυτά και για το γεγονός ότι – βάσει του Συντάγματος- εγώ είμαι το ΑΦΕΝΤΙΚΟ...

Σε θεωρώ, ήδη, απολυμένον, μαζί με τους υπόλοιπους 299 - πλην ελαχίστων εξαιρέσεων!

Αναφαίρετο δικαίωμά μου!

Αν δεν σου αρέσει και κρύβεσαι πίσω από την περίφημη... "δεδηλωμένη" που εξασφαλίζεις από τους "συναδέλφους"  σου στο άθλημα, τότε θα πρέπει να καταλάβεις ότι γίνεσαι ‘’σφετεριστής της λαϊκής κυριαρχίας’’, οπότε...

Είμαι υποχρεωμένος να χρησιμοποιήσω τα... "ασφαλιστικά μέτρα" που μου παρέχει το Σύνταγμα (ΤΜΗΜΑ Δ΄-Ακροτελεύτια διάταξη- Άρθρο 120.3 και 4) και να το υπερασπιστώ... "με κάθε μέσο"!

Γι` αυτό... είτε πάτε σε εκλογές, για να ανανεώσετε την κονόμα σας, είτε όχι, το φάσμα της σκληρής πείνας που καταφτάνει και που θα θυμίζει μέρες γερμανικής α΄ κατοχής (γιατί ζούμε τη β΄), θα αναγκάσει το αφεντικό να ενεργοποιήσει τα... "ασφαλιστικά μέτρα"!

Αλλάξτε ρότα ή παραιτηθείτε, όσο είναι καιρός!

Η πείνα είναι κακός σύμβουλος!

Πηγή: dromosanoixtos.gr



Κώστας Γιαννιώτης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Πάμε πλατεία;

Γιώργος Λαγγουρέτος*


Τις τελευταίες μέρες παρακολουθούμε από τα ΜΜΕ μια κλιμακούμενη επικοινωνιακή ομοβροντία ενάντια στη συγκέντρωση νέων ανθρώπων σε πλατείες και πάρκα. Μιλούν για «αυτοσχέδια πάρτυ», για «ανταρτοπόλεμο στις πλατείες και στους πεζόδρομους της Αθήνας, με τους αστυνομικούς να παραφυλάνε και τους πολίτες να παίζουν… κρυφτό, προκειμένου να μαζευτούν σε σημεία που δεν διακρίνονται (Πρώτο Θέμα 8-5-2020)». Το ζήτημα αυτό ανέδειξε εμφατικά και ο Δήμαρχος Αγίας Παρασκευής, ο οποίος βγαίνοντας σε όλα τα κανάλια ξιφούλκησε κατά των συγκεντρωμένων, χαρακτηρίζοντας την πλατεία Αγίου Ιωάννου γκέτο ναρκωτικών. Δίνεται, λοιπόν, η εντύπωση ότι το να βγαίνει κανείς στην πλατεία με τους φίλους του να πιει έναν καφέ ή μια μπύρα στο παγκάκι, είναι ανεύθυνο, κατακριτέο και παράνομο. Είναι όμως έτσι;

Είδαμε ότι μόλις προέκυψε η πανδημία μέσα στα προληπτικά μέτρα που λήφθηκαν ήταν και η απαγόρευση συναθροίσεων άνω των 10 ατόμων. Τα μέτρα αυτά όπως και η απαγόρευση κυκλοφορίας επικρίθηκαν σφοδρά από πλευράς νομιμότητας. Παρόλα αυτά το σύνολο της κοινωνίας, δείχνοντας κατανόηση λόγω του ιού, ενήργησε με μεγάλη αυτοσυγκράτηση, η οποία αναγνωρίστηκε και επιβραβεύτηκε από την κυβέρνηση.

Πλην όμως τα συγχαρητήρια και τις ευχαριστίες ξεχάστηκαν όταν μετά από δυο μήνες κλεισούρα τα παιδιά άφησαν για λίγο τις οθόνες και βγήκαν απ το σπίτι να συναντήσουν τους φίλους τους, κανονικά, κι όχι μέσω των ηλεκτρονικών εφαρμογών του κινητού. Κι ενώ η επίσημη γραμμή του υπουργείου ήταν να επιληφθούν διακριτικά “ειρηνοποιοί αστυνομικοί” είδαμε στην πράξη τελείως διαφορετική αντιμετώπιση της κατάστασης: Ματ, χημικά, προσαγωγές, τραυματισμοί. Κι όχι μόνο αυτό αλλά σύμφωνα με τον κυβερνητικό εκπρόσωπο «αν επαναληφθεί συνάθροιση πολιτών σε πλατεία “θα υπάρξει δυναμική αντίδραση”.

Σύμφωνα με το νόμο (ΠΔ 141/1991 άρθρο 129 παρ. 1) «Συνάθροιση θεωρείται η συγκέντρωση πολλών ατόμων για τον ίδιο σκοπό, μετά από προηγούμενη συνεννόηση, για τη λήψη απόφασης και κοινή ενέργεια». Το δικαίωμα στη συνάθροιση προστατεύεται από το άρθρο 11 του Συντάγματος και μόνο κατ’ εξαίρεση μπορεί να περιοριστεί σύμφωνα με την παράγραφο 2 του άρθρου αυτού αν επίκειται σοβαρός κίνδυνος για τη δημόσια ασφάλεια και σε ορισμένη περιοχή αν απειλείται σοβαρή διατάραξη της κοινωνικοοικονομικής ζωής. Με αυτό τον τρόπο απαγορεύονται πχ. τα τελευταία χρόνια οι διαδηλώσεις όταν επισκέπτονται τη χώρα μας ηγέτες ξένων κρατών. Φυσικά όλα αυτά δεν πρέπει να αντιβαίνουν στο δικαίωμα της προστασίας της προσωπικότητας (άρθρο 5 παρ. 1 Συντάγματος), του απαραβίαστου της προσωπικής ελευθερίας (άρθρο 5 παρ. 3 του Συντάγματος) και να διασφαλίζεται ότι ο τυχόν περιορισμός δεν είναι δυσανάλογος με το δικαίωμα που πλήττεται (άρθρο 25 παρ.1 Συντάγματος) ούτε ασκείται καταχρηστικά (άρθρο 25 παρ. 3 Συντάγματος).

Αντίστοιχα «συγκέντρωση θεωρείται η μάλλον συμπτωματική και χωρίς προηγούμενη συνεννόηση συρροή πολλών προσώπων στο ίδιο μέρος, για σκοπούς διαφορετικούς απ` αυτούς της συνάθροισης, όπως είναι η ψυχαγωγία, η παρακολούθηση θρησκευτικών τελετών ή αθλητικών εκδηλώσεων, η εμπορία κ.λπ» (ΠΔ 141/1991 άρθρο 129 παρ. 2). Η δυνατότητα της συγκέντρωσης προστατεύεται από όλες τις διατάξεις περί δικαιωμάτων του Συντάγματος και ιδίως από το άρθρο 5 παρ. 4 (απαγορεύονται ατομικά διοικητικά μέτρα που περιορίζουν σε οποιονδήποτε Έλληνα την ελεύθερη κίνηση … στη χώρα). Επίσης δεν υπόκειται στους περιορισμούς του άρθρου 11 που αφορούν τις συναθροίσεις.

Επιπλέον οι δρόμοι και οι πλατείες είναι «πράγματα κοινής χρήσης» σύμφωνα με το άρθρο 967 του Αστικού Κώδικα. Ο νόμος ορίζει ότι κοινόχρηστα πράγματα είναι αυτά που προορίζονται για την εξυπηρέτηση του δημόσιου συμφέροντος, τα οποία έχει δικαίωμα να χρησιμοποιεί ευρύτερος, αόριστος, αλλά όχι κατ’ ανάγκη απεριόριστος αριθμός προσώπων. Με την καθιέρωση ενός πράγματος ως κοινόχρηστου, το άτομο αποκτά την εξουσία να το χρησιμοποιεί. Με την χρήση αυτή δεν μπορεί βεβαίως να το κάνει δικό του, όμως σε περίπτωση παράνομης παρακώλυσης ή αποβολής από την χρήση του, τα δικαστήρια δέχονται ότι ο πολίτης προστατεύεται σύμφωνα με το άρθρο 57 του Αστικού Κώδικα (προσβολή της προσωπικότητας) και δικαιούται να ζητήσει να αρθεί η προσβολή, να παραλειφθεί αυτή στο μέλλον και να αποζημιωθεί σύμφωνα με τις διατάξεις για τις αδικοπραξίες.

Το κράτος στην περίπτωση του κορωνοϊου δεν αναφέρεται σε απαγόρευση συγκεντρώσεων, αλλά σε περιορισμό των συναθροίσεων μέχρι 10 άτομα. Η έννοια της συγκέντρωσης είναι αόριστη, γιατί δεν προσδιορίζεται νομικά ούτε πόσοι (έστω κάποιο πλαφόν) την αποτελούν, ούτε σε πόσο χώρο, ούτε για πόσο χρόνο.

Πρέπει λοιπόν να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί όσοι κατηγορούν τον κόσμο, που με κλειστά τα καφέ και τα εστιατόρια, πηγαίνει στις παραλίες και τα πάρκα να συναντήσει έναν άνθρωπο και να ξεσκάσει. Κανένα απολύτως έρεισμα δεν έχουν οι βίαιες και παράνομες συμπεριφορές εναντίον του.

Πολύ περισσότερο οι προσβλητικές και απαξιωτικές αναφορές στα νέα παιδιά, δείχνουν πώς τα αντιμετωπίζει το σύστημα και τι μέλλον θέλει να τους επιφυλάξει. Ενδεικτικά η Καθημερινή (8/5) φιλοξενεί άρθρο με περιπαικτικό τίτλο «Τα μωρά της Αγίας Παρασκευής» όπου μεταξύ άλλων αναφέρει: «Είναι παιδιά των προαστίων που πάντα χρησιμοποιούσαν την πλατεία για στέκι και θέλουν να μη χάσουν το φθηνό ποτό, τη δόση τους και τα λοιπά παρελκόμενα των «ονείρων» τους».

Αυτό που ξεχνάει να πει είναι:

  • Ότι πολλά από αυτά τα παιδιά, ίσως επιλέγουν φθηνό ποτό, γιατί προέρχονται από οικογένειες απολυμένων, άνεργων, επαγγελματιών ή υπαλλήλων που οι δουλειές τους έκλεισαν ή έμειναν πίσω λόγω της πανδημίας.
  • Ότι μπορεί να ζουν σε δύσκολες συνθήκες που επιδεινώνονται λόγω του εγκλεισμού όπως πχ ακατάλληλη στέγη, βία, εντάσεις, προβλήματα υγείας κλπ.
  • Ότι αυτά που πηγαίνουν σε δημόσιο σχολείο, δηλαδή τα περισσότερα, αδυνατούν να αναπληρώσουν τη χαμένη ύλη με σχολικά μαθήματα on line, γιατί ελάχιστα γίνονται στην πράξη, αλλά εναπόκειται η πρόοδός τους στην οικονομική ευχέρεια των γονιών τους να κάνουν φροντιστήρια on line.
  • Ότι αν εκείνα ή οι δικοί τους αρρωστήσουν, φοβούνται να πάνε στο δημόσιο νοσοκομείο μήπως κολλήσουν τον ιό κι έτσι η φροντίδα και η θεραπεία όλων των άλλων ασθενειών μένει πίσω.
  • Ότι παγκοσμίως κάποιοι πλουτίζουν χοντρά από τη διακίνηση ναρκωτικών, φτωχοποιώντας και εξαθλιώνοντας κάποιους άλλους. Αυτό γίνεται επί χρόνια και δεν έχει σχέση με τους πιτσιρικάδες της Αγίας Παρασκευής.
  • Ότι η μπύρα και το «περιπτερόκρασο» στο παγκάκι είναι μια επιλογή που έχουν όλα τα παιδιά, είτε φτωχά, είτε πλούσια, ό,τι κι αν είναι, χωρίς διαχωρισμό.
  • Κι ότι αν έβλεπαν τα παιδιά ως πολίτες και όχι ως μελλοντικούς υπηκόους, δε θα επέλεγαν να υπονομεύουν τα όνειρά τους με την απαξίωση και να τα κατασκοπεύουν βάζοντας κάμερες μέσα στην τάξη, αλλά θα τους έδιναν τις προϋποθέσεις να αναπτύξουν τη σκέψη και την προσωπικότητά τους και να πετύχουν τους στόχους τους.

Ο κοινωνικός χώρος, στη συγκεκριμένη περίπτωση οι πλατείες, δεν είναι ένα «κενό δοχείο» μέσα στο οποίο έρχονται να εγκατασταθούν δραστηριότητες, κοινωνικές σχέσεις και πρακτικές. Ο Ε. Λεφέβρ στο βιβλίο Η Παραγωγή του Χώρου (1974) υποστηρίζει ότι ο χώρος αποτελεί ένα κοινωνικό προϊόν, ή μια σύνθετη κοινωνική κατασκευή (που βασίζεται στις αξίες και την κοινωνική παραγωγή εννοιών), που επηρεάζει χωρικές πρακτικές και αντιλήψεις. Έτσι το ενδιαφέρον μετατίθεται από το χώρο, αυτό καθαυτό, στις διαδικασίες της παραγωγής του. Δηλαδή ανάλογα με τις αξίες και τις έννοιες της κοινωνίας μας, διαμορφώνουμε και τους χώρους και τις συνθήκες που ανταποκρίνονται στις ανάγκες της. Τα παιδιά, λοιπόν, στις πλατείες συναντιούνται για να μιλήσουν, να παίξουν, να φλερτάρουν, να αστειευτούν. Είναι ο χώρος τους για να βρεθούν με την παρέα τους. Τα παιδιά, οι σχέσεις που διαμορφώνουν μεταξύ τους και ο ίδιος ο χώρος που συναντιούνται είναι καθρέφτης της ίδιας της κοινωνίας.

Και η πραγματική εικόνα δε διαμορφώνεται στα διάφορα ηλεκτρονικά μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά μόνο μέσα στον ίδιο τον κοινό, δημόσιο χώρο. Σύμφωνα με την επίκουρη καθηγήτρια του Πανεπιστημίου της Μπολόνια Ilaria Agostini οι δημόσιοι χώροι πρέπει να ανακτηθούν μετά τους περιορισμούς γιατί η ύπαρξη και το δικαίωμα στον κοινό χώρο είναι εγγύηση της πολιτικής δράσης και της πολιτισμικής και ανθρωπολογικής συνέχειας.

«Αντί διάφοροι να τα βάζουν με τους πιτσιρικάδες στις πλατείες, καλό θα είναι να σκεφτούν τη σημασία της ψυχραιμίας» γράφει ο Λ. Χαραλαμπόπουλος στο in.gr. Και να κάνουν την αυτοκριτική τους, προσθέτουμε εμείς.

*Ο Γιώργος Λαγγουρέτος έχει σπουδάσει νομικά (ΔΠΘ),κοινωνιολογία (Πανεπιστήμιο Κρήτης) και έχει κάνει μεταπτυχιακές σπουδές στην κοινωνιολογία του δικαίου (ΕΚΠΑ). Είναι μουσικός, μέλος του συγκροτήματος Magic de Spell

Πηγή: nostimonimar.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη 12 Μαΐου 2020

Οραματίζονται... Μολώχ!

Του Κώστα Γιαννιώτη


"Et preterea censeo Carthago delenda est"!!

Αυτό ακουγόταν, μετ` επιτάσεως, κάποτε στην αρχαία Ρώμη, το imperium της εποχής!

"Και εκτός αυτού, πιστεύω ότι η Καρχηδόνα πρέπει να καταστραφεί"

έλεγε και ξανάλεγε, σε κάθε ομιλία του ο Κάτων ο Πρεσβύτερος, Ρωμαίος πολιτικός του 2ου αιώνα π.Χ. και πολέμιος της ειρήνης με την Καρχηδόνα.

Όπως και έγινε, τελικά. Οι πραίτορες απεφάσισαν και η Καρχηδόνα σβήστηκε από το χάρτη.

Αυτά, τότε, επί Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Τότε που έριχναν τους ανθρώπους στην αρένα του Κολοσσαίου, να τους κατασπαράξουν τα θηρία, προς τέρψιν του κοινού.

Σήμερα, το σύγχρονο πραιτόριο της πολιτείας των ΗΠΑ Αλαμπάμα, απεφάσισε και διέταξε!

Κι ένα νέο αφανές κολοσσαίο στήθηκε.

Ενεργοποίησε πρωτόκολλο σύμφωνα με το οποίο όλοι οι... "αδύναμοι" και χρόνια πάσχοντες (καρκινοπαθείς με μεταστατικό καρκίνο, νεφροπαθείς, καρδιοπαθείς, οροθετικοί, κλπ) πρέπει να... θανατωθούν!

Όχι! Δεν το είπαν έτσι, τουλάχιστον αυτή τη φορά!

Για να μην τους πάρουν με τις πέτρες και τα στυλιάρια!

Δεν χρησιμοποίησαν αυτήν την απάνθρωπη φρασεολογία, αλλά μια πιο εύηχη και ‘’πολιτισμένη’’, μια (κατ` ευφημισμόν) ιατρική ορολογία για να κρύψουν από τους αφελείς την απανθρωπιά και τη γύμνια του καπιταλισμού τους!

Αυτού του αντι-ανθρώπινου συστήματος που το υπερασπίζονται με όλα τα μέσα και κάθε πρόσφορο τρόπο προπαγάνδας που έχουν στα χέρια τους!

Το αποφάσισαν γιατί... "δεν επαρκούν οι αναπνευστήρες, οι κλίνες ΜΕΘ και το υγειονομικό προσωπικό για όλους αυτούς που ενδεχομένως θα νοσήσουν, με κίνδυνο να καταρρεύσει το σύστημα υγείας"!

Δεν τους πυροβόλησαν, ούτε τους έριξαν στους φούρνους του Άουσβιτς και του Νταχάου!

Τους άφησαν... στην ησυχία τους, να πεθάνουν μόνοι κι αβοήθητοι και στη συνέχεια τους φόρτωσαν στον... ‘’κορονοϊό’’!

Οι ασφαλιστικές έμειναν στο απυρόβλητο, τσεπώνοντας όσα μέχρι τώρα είχαν εισπράξει από τους ‘’ασφαλισμένους’’ τους, ο κρατικός κορβανάς απαλλάχτηκε από το φορτίο περίθαλψης και η κοινωνία   -βουβή και τρομοκρατημένη από την ‘’πανδημία’’- μετατρεπόταν σε σιωπηρό συνένοχο στο έγκλημα.

Θαυματουργός αυτός ο... "κορονοϊός" !

Δεν χρειάζεται να πούμε ότι ένα τεράστιο ποσοστό του πληθυσμού των ΗΠΑ δεν έχει πρόσβαση σε νοσοκομειακή περίθαλψη, η οποία έχει ανατεθεί –σχεδόν στο σύνολό της- σε ιδιωτικά χέρια!

Παρ` όλα αυτά γίνεται διαλογή ακόμα και στους έχοντες ιδιωτική ασφάλιση! 

Δεν απασχολεί κανέναν αν πλήρωναν ή όχι, τόσα χρόνια για να  έχουν περίθαλψη την κρίσιμη στιγμή της ζωής τους!

Ο νόμος, βλέπεις, της συσσώρευσης κεφαλαίων από τις ασφαλιστικές είναι ισχυρότερος από το νόμο που διαφυλάσσει τους πολίτες από τους ληστές και τους δολοφόνους!

Είναι ο νόμος των... ‘’αγορών’’ τον οποίο υπερασπίζεται το όν με το όνομα Άδωνις!

Τι να την κάνω την τεχνογνωσία τους και τον ‘’πολιτισμό’’ τους, όταν αυτά μετατρέπονται σε θεό Μολώχ, (τον ανθρωποφάγο θεό των Καναανιτών);

Μια τεχνογνωσία κι έναν ‘’πολιτισμό’’ που αυτοδικαιώνεται κατατρώγοντας σάρκες ανθρώπων;

Αυτός είναι ο κόσμος της ελευθερίας των αγορών και της ‘’δημοκρατίας’’ του νεοφιλελευθερισμού!

Αυτός είναι ο κόσμος του κάθε Αδώνιδος, του κάθε Κούλη, του κάθε Αλέξη, της κάθε Φώφης και του κάθε βολεμένου υπαλλήλου των τραπεζών και της ΕΕ!

Αυτός είναι ο κόσμος που ονειρεύονται και ετοιμάζουν και για τον τόπο μας!

Πηγή: dromosanoixtos.gr



Κώστας Γιαννιώτης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Κυριακή 10 Μαΐου 2020

Έτσι, μπράβο! Σκοτώστε την ελπίδα!

Του Κώστα Γιαννιώτη


Και τι δεν έφερε στην επιφάνεια αυτή η... «πανδημία»!

Από τη μια κατάφερε να αποδείξει ότι το καραγκιοζιλίκι του νεοφιλελευθερισμού, που ήθελε τις αγορές να... αυτορρυθμίζονται και να γιατρεύουν πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν, ήταν μια σαπουνόφουσκα που στο πρώτο χτύπημα του ιού της γρίπης έσκασε με πάταγο, αφήνοντας ξεβράκωτους τους ζηλωτές του.

Ενεοί και πανικόβλητοι έτρεξαν να χωθούν κάτω από τα φτερά του κρατικού μηχανισμού υγειονομικής φροντίδας, ξεχνώντας τα λιβανιστήρια προς την ιδιωτική υγειονομική περίθαλψη και τις κατάρες τους προς τον αντίστοιχο κρατικό φορέα, τον οποίο είχαν φροντίσει να ξεδοντιάσουν μεθοδικά, μια δεκαετία τώρα.

Άρχισαν να στήνουν βωμούς λατρείας στο δημόσιο σύστημα υγείας και να «χειροκροτούν» αυτούς που μέχρι χθες έφτυναν.

Έκλεισαν στη φυλακή την κοινωνία για να μη φανεί το ξεβράκωμά τους και κατέστησαν τους πολίτες υπεύθυνους για τη μοίρα τους!

Υποσχέθηκαν να δώσουν πνοή ζωής στο δημόσιο σύστημα υγείας και μόλις άρχισε να αποδίδει η τιτάνια και η -μέχρι αυτοθυσίας- πάλη των υγειονομικών του δημοσίου, τους αντάμειψαν προσφέροντας με απλοχεριά τα εκατομμύρια... στον ιδιωτικό τομέα και αφήνοντας στο έλεος της μοίρας τους τους χιλιάδες ήρωες του δημόσιου τομέα!!

Αμετανόητοι -και σκληρόψυχοι απέναντι στην κοινωνία- αξιοποίησαν το ένστικτο αυτοσυντήρησης της κοινωνίας αυτής όχι για να την προφυλάξουν αλλά για... αλλότριους σκοπούς!

Κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι είναι ικανοί να κλείνουν στη φυλακή της την κοινωνία όποια στιγμή κρίνουν οι ίδιοι ότι η ελεύθερη επικοινωνία των πολιτών αποτελεί κίνδυνο για την καρέκλα τους!

Και δεν διστάζουν, στην κάθε ευκαιρία να διαλαλούν την πρόθεσή τους και να απειλούν για νέα «κάγκελα», όποτε αυτοί κρίνουν ότι οι πολίτες είναι... απείθαρχοι στα κελεύσματά τους!

 ****************************

Εδώ πρέπει να σημειώσουμε την αποδοχή της στάσης τους από ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας, που κατάφεραν να το μπολιάσουν με τον τρόμο!

Ένα κομμάτι της κοινωνίας που εκούσια έγινε συνεργάτης τους και συνένοχός του, προσκυνώντας τους δεσμοφύλακές του και δοξολογώντας τους!

Ένα κομμάτι της κοινωνίας, που έφτασε να αποδέχεται το χτύπημα της νεολαίας, που συγκεντρώνεται στις πλατείες χλευάζοντας τους «δεσμοφύλακες»!

Αυτό το κομμάτι της κοινωνίας, σε αγαστή σύμπνοια με τους εξωνημένους και αργυρώνητους «δημοσιογράφους», καταδικάζει και  οικτίρει τη νεολαία που αναζητά την επικοινωνία και τη συντροφικότητα που του στέρησαν!

Καταδικάζει και εγκαλεί τα παιδιά του, ίσως γιατί δεν έγιναν όμοιά του και δεν αποδέχτηκαν να κολλήσουν έντρομα μπροστά στο «γυαλί» και να παρακολουθούν τη φρίκη που διασπείρουν οι καλολαδωμένοι, με εκατομμύρια, καναλάρχες!

Το κομμάτι αυτό της κοινωνίας που έσκυψε το κεφάλι στο βιασμό του από την ΕΕ και τους ντόπιους υπαλλήλους της, και το μόνο που έκανε ήταν να γαλουχεί τα παιδιά του με Eurovizion, Master sef, Σουλεϊμάνηδες και Σεφερλήδες, ξεχνώντας να τα διδάξει Ιστορία, τέχνη, παραδόσεις, ήθη και έθιμα της πατρίδας μας!

Το κομμάτι αυτό της κοινωνίας το οποίο, αφού πρώτα αυτοευνουχίστηκε, πάλεψε να ευνουχίσει και τα παιδιά του!

Στην περίπτωση που πολλά παιδιά ξέφυγαν από τον ευνουχισμό και παρέμειναν ελεύθεροι αναζητητές, τα βρίζει και τα λοιδορεί παρέα με τους Χαρδαλιάδες, τους Χρυσοχοΐδηδες και τους Γεωργιάδηδες!

Είναι το ίδιο κομμάτι της κοινωνίας, που βλέποντας τον εαυτό του στον καθρέφτη βρίζει τα παιδιά του «παιδιά του φραπέ» και «της τσάρκας»!

Αν παραμένει μια ελπίδα για τον τόπο αυτόν, αν ξημερώσει μια διαφορετική μέρα για τη χώρα μας, αυτό θα γίνει μόνο απ` αυτά τα «απείθαρχα» νιάτα, που θα καλύψουν το βρομερό κενό που άφησαν οι γεννήτορές τους!

Σκοτώστε λοιπόν την ελπίδα, κυνηγήστε την και αφανίστε την, επειδή δεν κατάντησε -ολοκληρωτικά ακόμα- σαν τα μούτρα σας!

Πηγή: dromosanoixtos.gr



Κώστας Γιαννιώτης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη 30 Απριλίου 2020

Η δύσκολη αναζήτηση εναλλακτικών

Λευτέρης Χαραλαμπόπουλος


Η πανδημία έχει διαμορφώσει μια πρωτόγνωρη κατάσταση ως προς την κλίμακα των μέτρων που έχουν πάρει οι κυβερνήσεις, συμπεριλαμβανομένης της ελληνικής. Εξίσου πρωτόγνωρη μοιάζει να είναι και η κλίμακα της οικονομικής ύφεσης που είναι μπροστά μας και των οικονομικών κραδασμών που αυτή συνεπάγεται, ιδίως για οικονομίες ήδη τραυματισμένες όπως η ελληνική.

Είναι ελπιδοφόρο ότι προς το παρόν δεν έχουν πρυτανεύσει νεοφιλελεύθερες λογικές, που τις πληρώσαμε ακριβά σε προηγούμενες φάσεις, και επιλέγεται η κρατική παρέμβαση στην οικονομία, η ενίσχυση των μισθωτών που βρίσκονται σε αναστολή συμβάσεων ή στην ανεργία, η στήριξη του δημόσιου συστήματος με παραπάνω προσλήψεις (που καλό θα είναι να γίνουν μόνιμοι διορισμοί).

Όμως, την ίδια στιγμή είναι σαφές ότι η επανεκκίνηση της οικονομίας δεν θα έρθει με την απλή άρση των περιοριστικών μέτρων. Άλλωστε, όλοι καταλαβαίνουμε ότι η επιστροφή στην κανονικότητα αργεί ακόμη και άρα αρκετές δραστηριότητες θα παραμείνουν υπό περιορισμό.

Στην πραγματικότητα δεν θα έπρεπε να σκεφτόμαστε με όρους «επανεκκίνησης», δηλαδή με όρους απλώς να ξαναγυρίσουμε εκεί που ήμασταν. Και γιατί δεν είμαι βέβαιος ότι είναι εφικτό και γιατί ξέρω ότι δεν είναι επιθυμητό.

Χρειαζόμαστε μια νέα αρχή και αυτό σημαίνει ένα άλλο οικονομικό πρότυπο που να μας καταστήσει λιγότερο ευάλωτους και απέναντι σε «εξωγενείς» κινδύνους όπως η πανδημία και απέναντι στις αντιφατικές δυναμικές των παγκοσμιοποιημένων αγορών.

Ένα οικονομικό πρότυπο που να υπερβαίνει «ορθοδοξίες», που να μπορεί να στοχαστεί την ανάπτυξη ως κοινωνική πρόοδο και όχι απλώς ως οικονομική μεγέθυνση και να μπορεί να απαντάει και στην άλλη μεγάλη πρόκληση που είναι αυτή της κλιματικής αλλαγής.

Η χώρα μας μπορεί να αντιμετωπίζει τον κίνδυνο μιας μεγάλης ύφεσης, όμως εξακολουθεί να διαθέτει ένα βασικό «συγκριτικό πλεονέκτημα»: ένα εργατικό δυναμικό έμπειρο και καταρτισμένο και ένα πλήθος ανθρώπων που θέλουν, εδώ και χρόνια, το όραμα και η γνώση τους να μετασχηματιστούν σε συλλογική προσπάθεια για μια άλλη αναπτυξιακή δυναμική.

Ήρθε η ώρα να ακουστούν.

Πηγή: in.gr



Λευτέρης Χαραλαμπόπουλος: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή 24 Απριλίου 2020

Κωδικός Χ – ένα όνειρο.

Θάνος Αθανασιάδης


Είναι απόγευμα, ο ήλιος πλησιάζει στη δύση του, από δω που είμαι. Ποτέ δε μου άρεσε το ηλιοβασίλεμα, ό,τι κι αν έχω πει.

Κι αν το απαθανάτισα κάποιες φορές, ήταν για να ξορκίσω το Κακό.

«Για μένα ο Υπερίων θα έπρεπε να βρίσκεται πάνω στο Στερέωμα κατά το δοκούν» λέω στον εαυτό μου – και γελάω μαζί μου. Λατρεύω τα αδύνατα, επίσης. Με περιορίζουν, δίνοντάς μου όριο να ξεπεράσω.

Κάποτε είχα βάλει στόχο κάποια στιγμή στη ζωή μου να μπορώ να κινούμαι συνεχώς προς την κατεύθυνσή του, εκείνο το go west, young man που λέγαν παλιά. Έτσι το είχα ερμηνεύσει.

Όμως είναι απόγευμα και ο ήλιος πάει να μου ξεφύγει και για σήμερα.

Οδηγώ προς νότον, προς τον παλιό αστικό ιστό. Δε βλέπω άλλο αυτοκίνητο στο δρόμο. Δε βλέπω ούτε άλλον άνθρωπο. Περνάω το Φόρο, μπαίνω στη Λεωφόρο Ειρήνης.

Κι αυτή αλλάζει. Τα κακότεχνα γνωστά κτίρια έχουν εξαφανιστεί, τα ελάχιστα φανάρια κι εκείνα φευγάτα. Ο δρόμος είναι περιστοιχισμένος από δέντρα μεσαίου ύψους, τα οποία δημιουργούν μια αλέα. Θαυμάζω την αλλαγή, γιατί συνοδεύεται κι από μια απλοχωριά, η οποία έχει να κάνει με τα σπίτια και τα μαγαζιά, τα οποία έχουν ομοιόμορφα χρώματα, στην ώχρα, το κόκκινο του πηλού και το πορτοκαλί του ήλιου. Τα προϊόντα που εκτίθενται αφύλακτα είναι ως επί το πλείστον χειροποίητα, τα ρούχα ανοιχτόχρωμα, τα τραπεζάκι των καφέ τακτοποιημένα. Είναι ξεκάθαρο ότι βρίσκομαι σε μια Πρέβεζα, η οποία δεν υπάρχει.

Ένα σημείο διαφέρει από τη γενική εικόνα. Εκεί που υπολογίζω ότι βρίσκονταν τα παλιά ΚΤΕΛ, αντικριστά υπάρχουν δυο καταστήματα: στη βιτρίνα του δεξιού φαίνονται ξεκάθαρα μαύρα κοστούμια, στη βιτρίνα του αριστερού εκτίθενται μικρά μαύρα φορέματα.

Νιώθω ότι το αυτοκίνητο επιβραδύνει χωρίς τη θέλησή μου, για να σταματήσει τελικά λίγα μετρά πριν από τα δύο αυτά καταστήματα. Έχω πανοραμική εικόνα τους, βλέπω και τα δύο συγχρόνως. Θέλω να φύγω, αλλά έχω και τη σιγουριά ότι θα γίνω μάρτυρας σε κάτι. Μπροστά μου ο δρόμος που απομένει ως το τέρμα πριν τα καλάμια, παραμένει άδειος και τουλάχιστον ελκυστικός, αμφίπλευρα τα όμορφα οικήματα, από πάνω μου η υπέροχη αλέα. Κι ο Ήλιος στο ανοιχτό της κέντρο λάμπει. Ο Χρόνος δεν είναι στη στιγμή του ηλιοβασιλέματος.

Νιώθω ότι κάποιος με πλησιάζει έξω από το αυτοκίνητο. Είναι αλήθεια, αλλά δεν κατευθύνεται προς εμένα όλο αυτό το πλήθος που ξαφνικά μαζεύτηκε και κινείται γυμνό προς τα δυο καταστήματα, οι άντρες από τα δεξιά, προς το κατάστημα με τα κοστούμια, οι γυναίκες από τα αριστερά, προς το κατάστημα με τα φορέματα.

Τα σώματα γηρασμένα, ως επί το πλείστον, αν και ξεχωρίζουν κάποια νεώτερα. Τα πρόσωπα καταπονημένα, αλλά οι κορμοί στητοί, όσο το επιτρέπει το γήρας. Δεν είναι χυδαία η εικόνα, πιο πολύ θυμίζει διαδρόμους προς κρεματόριο. Δεν ακούγεται ούτε ένας ήχος βαρυγκωμιάς. Μου κάνει εντύπωση, έχω συνδυάσει το πλήθος με τη γκρίνια και το διαγκωνίζειν.

Οι γυμνοί άνθρωποι εξαφανίζονται ένας ένας μέσα στα καταστήματα με τα μαύρα ρούχα. Είναι πολλοί, τα καταστήματα πρέπει να έχουν τεράστιο εσωτερικό.

Περνάει ένα λεπτό ή μια αιωνιότητα και ένας ένας αρχίζουν να συγκεντρώνονται έξω στα πεζοδρόμιά τους. Δυο μαύρα πλήθη, ντυμένα ομοιόμορφα, καπέλα Μπορσαλίνο, κοστούμια με λευκά πουκάμισα και μαύρες γραβάτες οι άντρες, μικρά μαύρα Σανέλ φορέματα, μαργαριτάρια στους λαιμούς και γόβες λουστρίνι οι γυναίκες.

Κι έχουν αλλάξει. Όλα έχουν αλλάξει. Οι άνθρωποι δημιουργούν ζευγάρια και αρχίζουν να περπατούν στο δρόμο και τα πεζοδρόμια, κομψοί και ανέμελοι όλοι, με κατεύθυνση το τέλος του δρόμου.

******

Ο κύριος από το κατάστημα στα δεξιά πλησιάζει προς το μέρος μου. Ελάχιστα πιο πίσω του η κυρία από το αριστερό κατάστημα. Φτάνουν στην πόρτα του αυτοκινήτου και μου απευθύνουν το λόγο ταυτόχρονα, μιλώντας χαμογελαστά, σαν σε διωδία. Δεν καταλαβαίνω τη γλώσσα, αλλά αντιλαμβάνομαι ότι είναι κάποια πολύ παλιά.

Νομίζω ότι καταλαβαίνω μόνον αυτό: «Ευτυχής αυτός που η ώρα του ήρθε, ενώ το φως του ήλιου έλαμπε στην ψυχή του».

Μόνον αυτό.



Θάνος Αθανασιάδης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη 22 Απριλίου 2020

Αντιδραστικοί

Θάνος Αθανασιάδης


Σας χαλάει που σας εγκλωβίζει ζωντανούς η καραντίνα;

Φίλες και φίλοι,

Υγιαίνετε και χρόνια σας καλά. Χριστός Ανέστη για μας τους Ορθόδοξους προχθές, για τους Καθολικούς την περασμένη Κυριακή, ενώ άλλοι ά-πιστοι θεωρούν ότι ο Χριστός ήταν μια ιστορική φιγούρα παγκόσμιας εμβέλειας και άλλοι δεν ασχολούνται καθόλου μαζί του, ή τον θεωρούν αναγκαίο κακό. Σε κάθε περίπτωση, η δική μας Πίστη συναγελάζει λίγους, ας είμαστε και είκοσι εκατομμύρια διάσπαρτα στην Υφήλιο, ενώ άλλες θρησκείες έχουν το προνόμιο να μετράνε εκατοντάδες εκατομμυρίων.

Ελπίζω ως εδώ να μην έχουμε κάποια διαφωνία.

Αυτοί οι αλλόθρησκοι και αλλόφυλοι λοιπόν, είχαμε την ατυχία να μας φέρουν και (άλλη μια) βαριά και –για την ώρα– δυσίατη ασθένεια. Ελάχιστο δείγμα της ζημιάς που μπορεί να κάνει ο νέος αυτός ιός έχουμε δει κοντά μας, στα σπίτια και τη χώρα μας, αλλά είναι και γεγονός ότι ο πλανήτης έχει χάσει αυτήν τη «σκληρή» έννοια των εθνικών συνόρων τελευταία. Βεβαίως υπάρχουν ακόμη κυρίαρχα κράτη, αλλά μια το εμπόριο, μια η νεομετανάστευση, μια η καθολική κυριαρχία μιας χώρας, της Κίνας, (μεγάλης, αλλά μιας) στην παγκόσμια παραγωγή και διανομή φτηνών προϊόντων, έχουν δώσει νέα δεδομένα.

Ελπίζω να συνεχίζουμε να τα πηγαίνουμε καλά.

Νομίζω ότι, αφ’ ης στιγμής εκδηλώθηκε το πρόβλημα, ήταν αδύνατον να μη χτυπήσει την πόρτα μας: Είχαμε το λιμάνι της Cosco κάτω στον Πειραιά, (θα) είχαμε και τους τουρίστες από όλα τα μέρη της γης. Αλλά, κι αν κάνω εδώ λάθος διαψεύστε με, από άλλη κερκόπορτα εισέβαλε ο εχθρός. Φυσικά και δε φταίει η κοσμοπολίτισσα συμπρωτευουσιάνα που ήθελε να παρακολουθήσει από κοντά τα τελευταία νέα της μοδός, ήταν εξάλλου και δική σας απαίτηση, φίλες μου, που δε δέχεστε τις τριτοδεύτερες να σας επισκιάζουν, αλλά δε φταίει και το γκρουπ των ευλαβών προσκυνητών που επέστρεψε από τους Αγίους Τόπους φουλ κολλημένο, αφού είχε λάβει την πρέπουσα ευλογία. Ας είναι ελαφρύ το χώμα.

Καλά τα πάμε; Ακόμη; Άντε, καλά.

(Είδατε, σας τα θέτω με παραγράφους, για να μου λέτε μετά: «στην πρωτοδεύτεροτρίτη παράγραφο έλεγες βλακείες. Βολικό, ελπίζω)

Έρχεται, λοιπόν, η νεαρότατη Κυβέρνηση της Χώρας μας και παίρνει μια μεγάλη απόφαση, όταν κανείς δεν έχει λάβει αντίστοιχη, έως εκείνη τη στιγμή. Κι εξηγώ: Η Κίνα είδε το πρόβλημά της «ζωντανά», με νεκρούς στα χέρια. Η Ιταλία επίσης. Η Ελλάδα δεν είχε αυτά τα δεδομένα, όταν ο Πρωθυπουργός αποφάσισε να δώσει το λόγο στην Επιστήμη της Επιδημιολογίας. Αυτή πρέπει να ήταν η πιο γενναία απόφαση, η πιο σώφρων και η πιο λογική, εντελώς κόντρα στη λογική των φίλων και συμμάχων, οι οποίοι –ακόμη και σήμερα– μετράνε τα φραγκάκια τους πάνω από τις ανθρώπινες ζωές.

Στήθηκε εκ του μηδενός ένας ολόκληρος μηχανισμός πληροφόρησης, μεταβολής δεδομένων και αλλαγής του τρόπου ζωής μας, ο οποίος ήταν εκ διαμέτρου αντίθετος, έως και τη μέρα που η καραντίνα μπήκε στη ζωή μας.

Στο σημείο αυτό να αναφέρω και το λοκάλ ανέκδοτο, όπου ά λ λ ο ς πρωθυπουργός, δοκίμαζε να επιβάλει κλείσιμο των καταστημάτων και υπηρεσιών. Το ανέκδοτο αυτό θα ήταν πολύ σόκιν και νομίζω ότι θα με έκοβε το φουμπού, αλλά θα σας πω το τέλος: έχει σκοινί και σαπούνι και πλατεία Συντάγματος. Το πιάσατε;

Ας λάβουμε, λοιπόν, τα αντικειμενικά δεδομένα:

Δεν είμαστε Κίνα, δεν έχουμε το ανθρώπινο δυναμικό της, δεν έχουμε τα λεφτά της. Δε μπορούμε να φτιάξουμε ένα Κέντρο Υγείας σε τρία χρόνια, πόσο μάλλον ένα νοσοκομείο σε μέρες. Δε μπορούμε να κρύψουμε επί δύο τουλάχιστον μήνες έ ν α κρούσμα, πόσο μάλλον όσα είχαν αυτοί.

Δεν είμαστε ούτε καν Ιταλία, με τον πλούσιο Βορρά, ο οποίος εργάζεται δια αντιπροσώπων, δηλαδή με προσωπικό ανασφάλιστο, αχαρτογράφητο, κλεισμένο σε εργοστάσια, με προστασία από τη Μπερέτα και τη Μπενέλι, την οποία παρέχουν με το αζημίωτο οι καλοί άνθρωποι του ιταλικού νότου. Που έχει κι ένα Βατικανό να διαχειρίζεται όλη τη νότια Αμερική, μαζί με την Ισπανία, που ούτε τέτοια είμαστε, αφού δεν βρεχόμαστε από Ατλαντικό, δεν έχουμε άκρες στη μαύρη ήπειρο, ούτε μας έρχονται μπάρκα κόκας από τη Βολιβία για τη δόξα του βασιλείου.

Δεν είμαστε η Αμερική του Τραμπ και του τρελού συστήματος της ομοσπονδιακής διακυβέρνησης, ενώ η τοπική κυβέρνηση διαφοροποιείται, με τους εισαγγελείς και τους αστυνόμους να διορίζονται και να παύονται από τον εκάστοτε Κυβερνήτη, με τα τρελά λεφτά, τα ναρκωτικά, την εγκληματικότητα, τους νονούς και τους υπερπλούσιους, οι οποίοι χρησιμοποιούν τη σφαίρα ως νόμισμα και το Μεξικό ως τουαλέτα, πλυντήριο, κουζίνα, και άλλους βοηθητικούς χώρους.

Είμαστε η Ελλαδίτσα των μνημονίων, του διαλυμένου συστήματος Υγείας, της μίζας, της ρεμούλας, του ωχαδερφισμού, της μακεδονολατρείας, της αρχαιολατρείας, των βίγκαν, των ψεκασμένων, των συνωμοσιολόγων, του παπαδαριού, του παγκαριού, της θαυματουργής εικόνας, της κόκκινης μηλιάς, του μαρμαρωμένου βασιλιά, με τους δήθεν ήρωες της πρώτης γραμμής, οι οποίοι δεν ξέρουν τι τους γίνεται, που τους θυμόμαστε από την εξυπηρέτηση που δεχόμαστε παλιότερα σε κάθε μας επίσκεψη στο δημόσιο νοσοκομείο, που σήμερα βρίζουν από μέσα τους που τους έκατσε το λαχείο (αλλά τι να πουν), όπως οι πυροσβέστες, όταν πιάνει κάπου φωτιά.

Είμαστε οι φαιδροί που διατυμπανίζουμε στον κοντινό μας περίγυρο, ότι δήθεν τηρούμε τα μέτρα υγιεινής με θρησκευτική ευλάβεια και μας βλέπει όλη η πόλη να σουλατσάρουμε αντάμα με όποιον λάχει, με όποια γελοία δικαιολογία μας κατεβάσει η γκλάβα, είμαστε οι προπονούμενοι για τους Ολυμπιακούς του 2021, είμαστε οι α ν τ ι δ ρ α σ τ ι κ ο ί.

Αλλά μας έχει πάει έως τα τώρα καλά.

Ωπ, σαν να ένιωσα ένα βιόρρυθμο να χτυπάει άτσαλα. Διαφωνείτε κάπου; Έχετε κάποια ένσταση; Πιστεύετε αλήθεια ότι το 70% του πληθυσμού, από την οποία απαρτίζεται το Έθνος δ ε ν είναι στόκος; Κάντε τις πράξεις και γράψτε το δικό σας νούμερο. Μην ξεχάσετε να συμπεριλάβετε αυτούς που βρίζετε το πρωί, στο δεκατιανό, το μεσημέρι, το απογευματάκι, το βραδάκι, και μετά τα μεσάνυχτα οι κουκουβάγιες.

Διότι αυτά που διαβάσατε πιο πάνω, τα λέτε επιμερισμένα στους οικείους σας σε καθημερινή βάση.

Όχι όλα μαζί, βεβαίως. Οι κουκουέδες λένε για τους ζαίους, οι δεξιοί για τους αριστερούς, οι κιναλίτες για τους 25όμερους, όλοι οι πιστοί για τους απίστους, όλοι οι κάτοχοι της α λ ή θ ε ι α ς για όλους τους άσχετους, όλοι οι βίγκαν για τους προβατοφάγους και ούτω καθ’ εξής.

Γιατί λατρεύετε το σενάριο, αυτά που μας κρύβουν;

Ποιοι σας τα κρύβουν; Οι ά λ λ ο ι;; Οι κακοί που εξυφαίνουν σενάρια και ραδιουργούν σε βάρος δέκα εκατομμυρίων γερόντων, ημιμαθών και αμαθών, στην άκρη του κόσμου; Αυτοί που δεν τους καίγεται καρφί για το πόσοι άσπροι, πόσοι μαύροι, πόσοι κόκκινοι, πόσοι κίτρινοι, πόσοι μπλε με πράσινες βούλες θα αφήσουν την τελευταία τους πνοή σήμερα, αύριο, κάθε μέρα;

Σας χαλάει που σας εγκλωβίζει ζωντανούς η καραντίνα;

Σας χαλάει που σουλατσάρετε διατρανώνοντας την σοβαρότατη άποψη και τον προβληματισμό σας σχετικά με την επόμενη μέρα;

Πόσοι υπολογίζετε να μπουν στις καφετέριές σας, εάν διαπιστωθεί ότι έ ν α κρούσμα ξεκίνησε από το δικό σας μαγαζάκι;

Τι λέτε να συμβεί στις κουζίνες σας, αφού έχουν πλυθεί τα ποτήρια από τα αστέρια στις λάντζες σας; Απορρυπαντικό από τα λίντλ, σκοτώνει τα πάντα, αλλά βάλε λίγο, δεν έχει τίποτε.

Θα θέλατε να σκάει έ ν α κρούσμα σε άνθρωπο που είδατε κι απαντήσατε προ δέκα ημερών;

Γουστάρετε τρόμο και δέος;

Θα προτιμούσατε να κουράρει δικό σας άνθρωπο στο νοσοκομείο της Πρέβεζας κάποιο από τα άξια στελέχη του προσωπικού εκεί, με τα άπειρα μέσα, τα οποία διαθέτει; (Ισχύει για κάθε νοσοκομείο που ξέρω, αλλά μια χαρά που τη νιώθω, είναι επειδή εδώ τουλάχιστον είσαι πιο ασφαλής, με αποδείξεις).

Όλη η Ελλάδα τρώγεται με τα ρούχα της. Και τα ρούχα είναι κινέζικα.

Να ζήσουμε, να τη χαρούμε, χωρίς να ψοφήσουμε σαν τα σκυλιά στα χέρια των ηρώων της πρώτης γραμμής.

Κι όταν με το καλό μας επιτραπεί να επανέλθουμε στις εργασίες μας, να βάλουμε μια άδεια, να συνέλθουμε.

Πηγή: prevezanews.gr



Θάνος Αθανασιάδης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »