Η ΣΦΗΚΑ

Πέμπτη 4 Ιανουαρίου 2024

Leonard Cohen – Μονόλογος για την ζωή του

Leonard Cohen

Δεν είχα την πολυτέλεια ν’ αναπτύξω ένα προσωπικό μανιφέστο για το πώς θα ήταν η ζωή μου. Αντιμετωπίζω την κάθε μέρα. Μ’ αρέσει να γράφω κι αυτό κατά καιρούς με έφερνε στο προσκήνιο. Δεν είχα ποτέ κάποιο πρόγραμμα, ούτε πίστεψα ποτέ ότι θα άλλαζα τα δεδομένα. Μοναδική μου φιλοδοξία ήταν να κάνω κάτι για να με θυμούνται. Ήθελα με το δικό μου τρόπο να είμαι χρήσιμος στους άλλους. Πιστεύω ότι κάθε τραγούδι έχει παράθυρα και πόρτες και αν θέλεις μπορείς να περάσεις μέσα του. Το ίδιο τραγούδι όμως πρέπει να μετακινείται από καρδιά σε καρδιά. Αν δεν το καταφέρνει αυτό, του αξίζει να ξεχαστεί.

Κάποια στιγμή της ζωής μας όλοι έχουμε βιώσει μια εμπειρία όπου τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως θα θέλαμε. Παρ’ όλα αυτά, πρέπει να κάνεις επιλογές, να συνεχίσεις να ζεις. Καταλαβαίνεις όμως ότι η ζωή σου εκτυλίσσεται με τρόπους και σε δρόμους που δεν καθορίζεις εσύ. Όταν το συνειδητοποιείς αυτό μπορείς να αναπαυθείς.

Σηκωνόμουν πολύ νωρίς το πρωί για να εξασκούμαι στο τραγούδι. Έπρεπε να ξυπνάω πριν από τα πουλιά, πριν αρχίσει να γαβγίζει ο σκύλος της κόρης μου. Έκανα πρόβες είτε πολύ νωρίς το πρωί είτε αργά το βράδυ. Όλα έγιναν στο κομπιούτερ. Στη συνέχεια όλη αυτή η «συμβατική σοφία» έπρεπε να μεταφερθεί σε αναλογική ταινία. Με την αναλογική εγγραφή σε ταινία χάσαμε τη θέρμη του κομπιούτερ. Όλοι όμως έχουν την αντίθετη άποψη.

Μια παροιμία λέει «Το ‘να χέρι νίβει τ’ άλλο και τα δυο το πρόσωπο». Αυτή η τρυφερή “επαφή” δεν αφήνει περιθώρια για μίσος. Ή τουλάχιστον εκπροσωπεί ένα μοντέλο ομαλότητας και αρμονίας. Κανείς όμως δεν είναι κύριος της εσωτερικής ζωής του. Όλοι βιώνουμε το άγχος, τον πόνο της αγάπης, την απόρριψη. Κανείς δεν ξεφεύγει. «Αγάπησες αρκετά, άσε με τώρα να αγαπήσω εγώ». Όλοι μιλάμε για το Θεό, τη συνείδηση, τους αγαπημένους. Το τραγούδι σε παροτρύνει να τα ξεχάσεις όλα αυτά. Να αφήσεις τον εαυτό σου να αγαπηθεί. Η προσπάθειά σου ν’ αγαπήσεις δεν σ’ αφήνει να αγαπηθείς. Είναι κάτι ανάλογο με την προσπάθειά σου να μάθεις ένα παιδί να κολυμπά. Είναι δύσκολο να το κάνεις να καταλάβει ότι θα επιπλεύσει. Αν χαλαρώσει και κρατήσει την ανάσα του, θα επιπλεύσει. Αλλά τα παιδιά δύσκολα μαθαίνουν να κολυμπούν γιατί πιστεύουν ότι θα βυθιστούν σαν πέτρες.

Σε όλη μου τη ζωή με δυνάστευε μια αδυσώπητη κατάθλιψη. Ποτέ δεν κατάφερα να καταλάβω από πού προερχόταν, ποτέ δεν κατάφερα να την αποτινάξω. Δοκίμασα να απαλλαγώ από αυτήν μ’ ένα καλό κρασί, μια γυναίκα, ένα τραγούδι, μια θρησκεία, ένα φάρμακο, αλλά δεν τα κατάφερα. Όταν άρχισα ν’ ασχολούμαι σοβαρά με διάφορες θρησκείες, στόχος μου δεν ήταν να βρω “φώτιση” ή “γαλήνη της ψυχής”. Στόχος μου ήταν να διαλύσω το σύννεφο που με σκέπαζε. Όλα αυτά τα χρόνια δεν κατάφερα να βρω τον κατάλληλο μηχανισμό. Διάβασα κάπου ότι μεγαλώνοντας αρχίζουν να εξασθενούν τα κύτταρα του εγκεφάλου που σχετίζονται με το άγχος. Ίσως αυτό συνέβη. Όπως και να ‘χει, με τα χρόνια το σύννεφο άρχισε να διαλύεται. Μέχρι που χάθηκε.

Στο κομμάτι “Love Itself” υπάρχουν οι στίχοι: “Θα προσπαθήσω να πω κάτι ακόμη,η αγάπη προχωρούσε, ώσπου έφτασε σε μια πόρτα ανοιχτή και τότε χάθηκε η ίδια η αγάπη”. Δε μιλάω για την αγάπη που είναι το αντίθετο του μίσους. Δεν μιλάω για τον έρωτα. Μιλάω για την αγάπη που αγκαλιάζει, για την πνευματική αγάπη. Σε μια τέτοια εμπειρία χάνεται και η ίδια η ανάγκη να αγαπάς. Χαλαρώνεις πραγματικά όταν χάνονται όλες οι φιλοδοξίες σου, όλες οι βλέψεις σου. Μόνο τότε χαλαρώνεις στην απόλυτη ανθρώπινη υφή σου. Είμαι ευγνώμων που απολαμβάνω μια στιγμή ευτυχίας, αλλά δεν πιστεύω ότι κάποιος είναι κύριος των γεγονότων. Κανείς δεν είναι κύριος της καρδιάς. Η καρδιά τα “μαγειρεύει” όλα από μόνη της. Προς το παρόν σήμερα όλα είναι ευχάριστα και είμαι ευγνώμων για τη γαλήνη που νιώθω.

Γράφτηκε το 2008 πριν την κυκλοφορία ενός δίσκου του.
Φωτογραφία: James Burke

Πηγή: perithorio

Η Σφήκα: Επιλογές

Διαβάστε Περισσότερα »

Και εγένετο φως: Η συναρπαστική ιστορία του ηλεκτρισμού στην Ελλάδα - Ο ρόλος της ΔΕΗ

Ελλάδα

Από τα λυχνάρια και τις λάμπες πετρελαίου στο ηλεκτρικό

Μετά την απελευθέρωση από την τουρκοκρατία, ο αρχικός φωτισμός των σπιτιών ήταν με δαδιά, λυχνάρια και φανάρια λαδιού. Ακουλούθησαν οι λάμπες πετρελαίου, τις οποίες το 1862 αντικατέστησε το φωταέριο.

Το 1889 φτάνει το "ηλεκτρικό" στην Ελλάδα. Το πρώτο εργοστάσιο ηλεκτρισμού ήταν στη γωνία Πανεπιστημίου και Βουκουρεστίου, που έδωσε φως στην πόλη της Αθήνας και συγκεκριμένα στις πλατείες Συντάγματος και Ομόνοιας. Το πρώτο κτίριο που φωτίζεται είναι τα Ανάκτορα, καθώς και το σπίτι του προέδρου της ηλεκτρικής εταιρείας Α. Μελά. Πολύ σύντομα ο ηλεκτροφωτισμός επεκτείνεται στο ιστορικό κέντρο της Πρωτεύουσας.

Τον ίδιο χρόνο η τουρκοκρατούμενη Θεσσαλονίκη θα δει κι αυτή το ηλεκτρικό φως, καθώς Βελγική Εταιρία αναλαμβάνει απ' τις Τουρκικές αρχές το φωτισμό και την τροχιοδρόμηση της Πόλης με την κατασκευή εργοστασίου παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας.

Δυο χρόνια μετά, το εργοστάσιο των Αθηνών μεταφέρθηκε στο τετράγωνο μεταξύ των οδών Αριστείδου και Αιόλου, με νέα μηχανήματα που αύξησαν την παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος.

Με την αύξηση του πληθυσμού και τη διάδοση του ηλεκτρισμού, το 1902 έγινε μεγαλύτερο εργοστάσιο στο Ν. Φάληρο, που έδινε φως στην Αθήνα, στον Πειραιά και στα προάστια. Η παραγωγή ήταν τόσο μεγάλη, με αποτέλεσμα να ηλεκτροδοτηθεί ο ηλεκτρικός σιδηρόδρομος Αθήνας και Πειραιά. Ηλεκτροφωτίστηκαν οι δρόμοι και οι πλατείες σε συνδυασμό με το φωταέριο, που φώτιζε ακόμη την πόλη.

Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Αθήνα φωτιζόταν μόνο στο κέντρο και από ηλεκτρικές λάμπες. Μετά το 1917 ηλεκτροφωτίστηκαν οι συνοικίες με λάμπες που έπαιρναν φως από τα σπίτια και μετά έγινε εγκατάσταση δικτύου ηλεκτροφωτισμού στους δρόμους και στις πλατείες. Τότε όμως το εργοστάσιο στο Ν. Φάληρο δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στις ανάγκες της νέας μεγαλούπολης και πολλοί ιδιώτες έφτιαξαν μικρά εργοστάσια ηλεκτρικής παραγωγής.

Η έλευση των ξένων εταιρειών

Την περίοδο αυτή οι πολυεθνικές εταιρίες ηλεκτρισμού κάνουν την εμφάνισή τους στην Ελλάδα. Η αμερικανική εταιρία Thomson-Houston με τη συμμετοχή της Εθνικής Τράπεζας θα ιδρύσει την Ελληνική Ηλεκτρική Εταιρία που θα αναλάβει την ηλεκτροδότηση κι άλλων μεγάλων Ελληνικών πόλεων. Μέχρι το 1929 θα ηλεκτροδοτηθούν 250 πόλεις με πληθυσμό πάνω από 5.000 κατοίκους.

Στις πιο απόμακρες περιοχές, που ήταν ασύμφορο για τις μεγάλες εταιρίες να κατασκευάσουν μονάδες παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος, την ηλεκτροδότηση αναλαμβάνουν ιδιώτες ή δημοτικές και κοινοτικές αρχές κατασκευάζοντας μικρά εργοστάσια.

To 1950 υπήρχαν στη Ελλάδα 400 περίπου εταιρείες παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας. Η πρώτη ύλη που χρησιμοποιούσαν ήταν το πετρέλαιο και ο γαιάνθρακας που φυσικά εισάγονταν από το εξωτερικό.

Η κατάτμηση αυτή της παραγωγής, σε συνδυασμό με τα εισαγόμενα καύσιμα, εξωθούσε την τιμή του ηλεκτρικού ρεύματος στα ύψη (τριπλάσιες ή και πενταπλάσιες τιμές απ' αυτές που ίσχυαν στις Ευρωπαϊκές χώρες). Το ηλεκτρικό λοιπόν ήταν ένα αγαθό πολυτελείας, αν και τις περισσότερες φορές παρεχόταν με ωράριο και οι ξαφνικές διακοπές ήταν σύνηθες φαινόμενο.

Για να εξαπλωθεί η ηλεκτρική ενέργεια ομοιόμορφα σε όλη τη χώρα και για να αξιοποιηθεί αποτελεσματικά τόσο στη βιομηχανία όσο και στην ύπαιθρο, έπρεπε να υπάρξουν οι εξής προϋποθέσεις:

Αξιοποίηση των εγχώριων πλουτοπαραγωγικών πόρων, που απαιτούσε όμως τεράστιες επενδύσεις, οι οποίες δεν μπορούσαν να πραγματοποιηθούν από τους μεμονωμένους βιομηχάνους παραγωγής ενέργειας.
Ενοποίηση της παραγωγής σε ενιαίο διασυνδεδεμένο δίκτυο, ώστε τα φορτία να επιμερίζονται σε εθνική κλίμακα.
Υπαρξη ενιαίου φορέα που θα επέτρεπε τον επιμερισμό του κόστους ανάμεσα στις κερδοφόρες και ζημιογόνες περιοχές.

Η «μάχη της Ηλεκτρικής»

Η διάσωση στην κατοχή του εργοστασίου ηλεκτρισμού έχει μείνει στην ιστορία ως «Η μάχη της Ηλεκτρικής».

Στις 12 Οκτωβρίου 1944 κατέβηκε η γερμανική σημαία από την Ακρόπολη. Η γαλανόλευκη κυμάτιζε στους δρόμους και στα σπίτια. Η Αθήνα ανάσαινε ελεύθερη. Ο λαός πανηγύριζε την απελευθέρωση. Οι Γερμανοί αποχωρούν, αλλά δεν παραλείπουν να θέσουν σε εφαρμογή το σχέδιο καταστροφής καίριων υποδομών της πρωτεύουσας. Υποχωρούσαν και ανατίναζαν ότι έβρισκαν μπροστά τους.

Τη νύχτα της Παρασκευής 13 Οκτωβρίου, το τμήμα ανατινάξεων του Μηχανικού των Ες-Ες, ανατίναξε τις εγκαταστάσεις της Shell στο Πέραμα. Χωρίς χρονοτριβή κατευθύνθηκε προς το Κερατσίνι, για να καταστρέψει το εργοστάσιο της Ηλεκτρικής, το οποίο τροφοδοτούσε με ρεύμα ολόκληρο το Λεκανοπέδιο. Στη συνέχεια θα προχωρούσε και σε άλλες καταστροφές.

Οι συνέπειες από την καταστροφή του εργοστασίου της Ηλεκτρικής θα ήταν ανυπολόγιστες. Η Αθήνα και ο Πειραιάς δεν θα είχαν ρεύμα, τα εργοστάσια δεν θα δούλευαν, ο ηλεκτρικός σιδηρόδρομος και τα τραμ θα ακινητοποιούνταν και το λιμάνι θα υπολειτουργούσε.

Το 6ο Ανεξάρτητο Τμήμα του ΕΛΑΣ, με στρατιωτικό διοικητή τον Σωτήρη Κύβελο και καπετάνιο τον Νίκανδρο Κεπέση, μαζί με ομάδα ένοπλων εργαζόμενων της Ηλεκτρικής ήρθε αντιμέτωπο με τους ναζί. Έγινε σκληρή μάχη και η νίκη των αγωνιστών εξασφάλισε τη συνέχιση της ηλεκτροδότησης της Αθήνας και του Πειραιά.

Τα σχέδια καταστροφής ματαιώθηκαν και Γερμανοί αιχμαλωτίστηκαν από τους νικητές. Στη μάχη της Ηλεκτρικής τραυματίστηκαν οκτώ αγωνιστές κι έχασαν τη ζωή τους άλλοι έντεκα. Η κηδεία των ηρωικών νεκρών έγινε στον περίβολο του εργοστασίου, με παρουσία ένοπλων τμημάτων του ΕΛΑΣ.

Η ίδρυση της ΔΕΗ

Τις προϋποθέσεις αυτές κάλυψε η ΔΕΗ με τον πλέον επιτυχή τρόπο. Έτσι τον Αύγουστο του 1950 ιδρύεται η Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού, για να λειτουργήσει "χάριν του δημοσίου συμφέροντος" με σκοπό τη χάραξη και εφαρμογή μιας εθνικής ενεργειακής πολιτικής, η οποία μέσα από την εντατική εκμετάλλευση των εγχώριων πόρων, να κάνει το ηλεκτρικό ρεύμα κτήμα και δικαίωμα του κάθε Έλληνα πολίτη, στη φθηνότερη δυνατή τιμή.

Αμέσως με την ίδρυσή της, η ΔΕΗ στρέφεται προς την αξιοποίηση των εγχώριων πηγών ενέργειας, ενώ ξεκινά και η ενοποίηση των δικτύων σε ένα εθνικό διασυνδεδεμένο σύστημα. Τα πλούσια λιγνιτικά κοιτάσματα του ελληνικού υπεδάφους που είχαν νωρίτερα εντοπισθεί, άρχισαν να εξορύσσονται και να χρησιμοποιούνται ως καύσιμη ύλη στις λιγνιτικές μονάδες ηλεκτροπαραγωγής που δημιουργούσε. Παράλληλα, η Επιχείρηση ξεκίνησε την αξιοποίηση της δύναμης των υδάτων με την κατασκευή υδροηλεκτρικών σταθμών στα μεγάλα ποτάμια της χώρας.

Αρκετά νωρίς, το 1956, αποφασίστηκε η εξαγορά όλων των ιδιωτικών και δημοτικών επιχειρήσεων παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, ώστε να υπάρχει ένας ενιαίος φορέας διαχείρισης. Σιγά-σιγά, η ΔΕΗ εξαγόρασε όλες αυτές τις επιχειρήσεις και ενέταξε το προσωπικό τους στις τάξεις της. Αλλωστε η πολιτική κρατικοποιήσεων του συντηρητικού Κωνσταντίνου Καραμανλή για τον εξηλεκτρισμό της χώρας, βασιζόταν στην ανάγκη που προέκυψε μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, τα κράτη να παίζουν ρυθμιστικό ρόλο στην οικονομική αλλά και κοινωνική ανασυγκρότηση.

Σ' όλα αυτά τα χρόνια της παρουσίας της, αγωνίστηκε και πέτυχε την ενεργειακή αυτονομία της χώρας και έφερε σε πέρας το σπουδαίο έργο του εξηλεκτρισμού της δημιουργώντας ταυτόχρονα το μεγαλύτερο μέρος της βαριάς ελληνικής βιομηχανίας.

Tο ηλεκτρικό ρεύμα έφτασε με επάρκεια σε κάθε άκρη της ελληνικής γης. Από τα μικρά ακριτικά νησιά μας ως τους πιο απόμακρους οικισμούς της ορεινής Ελλάδας.

Πηγή: imerisia.gr

Η Σφήκα: Επιλογές

Διαβάστε Περισσότερα »

Αλμπέρ Καμύ – Ο επαναστατημένος άνθρωπος

Αλμπέρ Καμύ

Τι είναι ένας επαναστατημένος άνθρωπος; Ένας άνθρωπος που λέει όχι. Αρνιέται αλλά δεν παραιτείται: είναι ακόμα κι αυτός που λέει ναι από την πρώτη του κίνηση. Ένας σκλάβος που σ’ όλη του τη ζωή δεχόταν διαταγές ξαφνικά κρίνει μια νέα εντολή απαράδεχτη. Ποιο είναι το περιεχόμενο αυτού του “όχι”;

Σημαίνει, λόγου χάρη, “η υπόθεση τραβάει μακριά”, “μέχρι εκεί και μη παρέκει”, “το παρακάνετε” κι ακόμα “υπάρχει ένα όριο που δε θα ξεπεράσετε”. Με λίγα λόγια αυτό το όχι επιβεβαιώνει την παρουσία ενός ορίου. Ξαναβρίσκουμε την ίδια ιδέα του ορίου στο αίσθημα του επαναστατημένου ότι ο άλλος υπερβάλλει, ότι απλώνει τα δικαιώματά του πέρα από κάποια σύνορα όπου εκεί βρίσκουν αντιμέτωπο ένα άλλο δικαίωμα και περιορίζονται απ’ αυτό.

Έτσι το κίνημα εξέγερσης στηρίζεται ταυτόχρονα πάνω στην κατηγορηματική άρνηση μιας παραβίασης που κρίνεται απαράδεχτη και την όχι πολύ ξεκάθαρη βεβαιότητα ενός σταθερού δικαιώματος ή σωστότερα την εντύπωση του επαναστατημένου ότι “έχει το δικαίωμα να…”.

Η εξέγερση δε γίνεται χωρίς το αίσθημα ότι, κάποιος και κάπου, έχει δίκιο. Εδώ είναι που ο επαναστατημένος σκλάβος λέει ταυτόχρονα και ναι και όχι. Επιβεβαιώνει ότι εκτός από το όριο υποψιάζεται πως κάτι υπάρχει που θέλει να διατηρήσει μέσα από το όριο. Αποδείχνει πεισματάρικα ότι υπάρχει μέσα του κάτι που “αξίζει τον κόπο να…”, που ζητάει να το προσέξουν. Με κάποιο τρόπο, αντιμετωπίζει τη διαταγή που τον καταπιέζει μ’ ένα είδος δικαιώματος να μην καταπιεστεί περισσότερο απ’ όσο μπορεί ν’ ανεχτεί.

Μαζί με την αποστροφή για τον παρείσαχτο, σε κάθε εξέγερση υπάρχει μια τέλεια, στιγμιαία εναρμόνιση του ανθρώπου μ’ ένα μέρος του εαυτού του. Αυτόματα λοιπόν παρεμβαίνει μια κρίση αξίας που τον εκθέτει σε χίλιους κινδύνους. Μέχρι τότε σώπαινε αφημένος στην απελπισία της παραδοχής μιας κατάστασης έστω κι αν την έκρινε άδικη. Σωπαίνοντας αφήνεις να πιστεύουν ότι δεν έχεις ούτε κρίση ούτε επιθυμία για τίποτα και σε μερικές περιπτώσεις πραγματικά δεν επιθυμείς τίποτα.

Η απελπισία, όπως και το παράλογο, επιθυμεί και κρίνει τα πάντα και τίποτα ειδικά. Η σιωπή την εκφράζει εύγλωττα. Αλλά όταν αρχίσει να μιλάει, ακόμα κι αν πει όχι, επιθυμεί και κρίνει. Ο επαναστατημένος με την ετυμολογική έννοια αλλάζει στάση. Ήταν υποταχτικός κάτω από το μαστίγιο του αφέντη. Ξαφνικά παύει να είναι πειθήνιος. Θέλει ν’ αντιτάξει κάτι που προτιμάει σε κάτι που δεν του αρέσει. Κάθε αξία δεν συνεπάγεται και επανάσταση, αλλά κάθε κίνημα εξέγερσης συνεπάγεται σιωπηλά μια αξία. Αλλά πρόκειται πάντα για αξία;

Από το κίνημα εξέγερσης γεννιέται, έστω και συγκεχυμένα η συνειδητοποίηση: η αντίληψη που ξεπροβάλλει ξαφνικά πως μέσα στον άνθρωπο υπάρχει κάτι με το οποίο ο άνθρωπος μπορεί να ταυτιστεί έστω και προσωρινά. Μέχρι τώρα αυτός ο συνταυτισμός δεν είχε γίνει αντιληπτός. Ο δούλος άντεχε όλες τις υπερβολικά άδικες πράξεις πριν από την εξέγερση.

Συχνά μάλιστα είχε δεχτεί χωρίς ν’ αντιδράσει διαταγές πιο καταπιεστικές από κείνη που προκάλεσε την αντίδρασή του. Έκανε υπομονή, απωθώντας τες ίσως μέσα του αλλά μια και σώπαινε συνέχισε να δείχνει περισσότερο ενδιαφέρον για τα άμεσα συμφέροντά του παρά για τη συνειδητοποίηση των δικαιωμάτων του. Χάνοντας την υπομονή του, με την ανυπομονησία αρχίζει ένα κίνημα που μπορεί να επεχταθεί σε κάθε τι που αποδεχόταν μέχρι τότε.

Αυτή η ορμή δρα σχεδόν πάντα αναδρομικά. Ο σκλάβος τη στιγμή που απορρίπτει την ταπεινωτική διαταγή του αφέντη του απορρίπτει και την ίδια την ιδιότητα του σκλάβου. Το κίνημα εξέγερσης τον οδηγεί πιο πέρα από την απλή άρνηση. Ξεπερνά ακόμα και το όριο που έθετε στον αντίπαλό του ζητώντας τώρα να τον μεταχειρίζονται σαν ίσο. Αυτό που ήταν πρώτα μια ακαταμάχητη αντίσταση του ανθρώπου γίνεται τώρα ολόκληρος ο άνθρωπος που ταυτίζεται μ’ αυτή και περιέχεται σ’ αυτή.

Το μέρος της προσωπικότητάς του που επιθυμούσε να το σέβονται το θέτει πάνω από τ’ άλλα και του δίνει προτεραιότητα απ’ όλα τ’ άλλα, ακόμα κι από τη ζωή. Γίνεται γι’ αυτόν το υπέρτατο αγαθό. Ζώντας μέχρι τότε μέσα σ’ έναν κονφορμισμό, ο σκλάβος ρίχνεται απότομα από το “μια κι είναι έτσι τα πράγματα…” στο “όλα ή τίποτα”. Η συνείδηση προβάλλει στο φως μαζί με την εξέγερση.

Διαπιστώνουμε όμως πως είναι συνείδηση ενός όλου ακόμα αρκετά αδιαμόρφωτου και συνάμα ενός “τίποτα” που προαγγέλλει τη δυνατότητα της θυσίας του ανθρώπου γι’ αυτό το όλο. Ο επαναστάτης θέλει να είναι το παν, να ταυτίζεται ολοκληρωτικά μ’ αυτό το αγαθό που συνειδητοποίησε ξαφνικά και που επιθυμεί ν’ αναγνωρίζεται και να γίνεται σεβαστό σαν στοιχείο της προσωπικότητάς του, η να είναι ένα τίποτα, δηλαδή να αποστερηθεί οριστικά τη δύναμη που κυριαρχεί μέσα του.

Τέλος αποδέχεται την τελική πτώση που είναι ο θάνατος, αν υποχρεωθεί να στερηθεί αυτό το αποκλειστικό ιερό δικαίωμα που θα ονομάσει, π.χ., ελευθερία. Καλύτερα να πεθαίνει όρθιος παρά να ζει γονατιστός.

Η αξία, σύμφωνα με τους καλούς συγγραφείς, “αντιπροσωπεύει τις πιο πολλές φορές ένα πέρασμα από το γεγονός στη δράση, από την επιθυμία στο επιθυμητό (με τη μεσολάβηση της κοινής επιθυμίας γενικά)”. Το πέρασμα στο δικαίωμα είναι έκδηλο, όπως είδαμε, στην εξέγερση.

Το ίδιο και το πέρασμα από το “θα έπρεπε να ήταν έτσι” στο “θέλω να είναι έτσι”. Αλλά είναι ίσως πολύ περισσότερο έκδηλη η έννοια της μετουσίωσης του ατόμου σε αγαθό. Η προβολή του Όλα ή Τίποτα δείχνει πως η εξέγερση, αντίθετα με την τρέχουσα γνώμη, και παρ΄όλο που γεννιέται μέσα σ’ ό,τι πιο ατομικό έχει ο άνθρωπος, αμφισβητεί την ίδια την έννοια του ατόμου. Αν, πραγματικά, το άτομο δέχεται να πεθάνει, και πεθαίνει, όταν έρθει η στιγμή μέσα στην εξέλιξη της εξέγερσής του, δείχνει μ’ αυτό ότι θυσιάζεται για ένα αγαθό που πιστεύει πως ξεπερνά τα όρια του δικού του πεπρωμένου. Αν προτιμά την πιθανότητα του θανάτου από την άρνηση του δικαιώματος που υπερασπίζεται είναι γιατί τοποθετεί αυτό το δικαίωμα πάνω από τον ίδιο του τον εαυτό.

Δρα λοιπόν στο όνομα μιας αξίας που δεν έχει ακόμα να ξεκαθαρίσει στο μυαλό του αλλά που αισθάνεται τουλάχιστο πως είναι κοινή για όλους τους ανθρώπους. Βλέπουμε ότι η επιβεβαίωση που συνεπάγεται η κάθε πράξη εξέγερσης εξελίσσεται σε κάτι που ξεπερνά το άτομο αφού το βγάζει από την υποθετική μοναξιά του και του δίνει μια αφορμή δράσης. Είναι όμως σημαντικό να σημειώσουμε ακόμα ότι αυτή η αξία που προϋπάρχει πριν από κάθε δράση βρίσκεται σε αντίφαση με καθαρά ιστορικές φιλοσοφίες, σύμφωνα με τις οποίες η αξία καταχτιέται (αν καταχτιέται) όταν τελειώνει η δράση. Η ανάλυση της εξέγερσης οδηγεί τουλάχιστο στην υπόνοια ότι υπάρχει μια ανθρώπινη φύση όπως τη φαντάζονταν οι Έλληνες και σε αντίθεση με τ’ αξιώματα της σύγχρονης σκέψης. Γιατί να επαναστατήσει κανείς αν δεν έχει μέσα του κάτι σταθερό να προασπίσει;

Ο σκλάβος δεν ξεσηκώνεται μόνο για τον εαυτό του, αλλά για όλες τις ανθρώπινες υπάρξεις, όταν κρίνει πως με την υπάρχουσα τάξη κάτι μηδενίζεται μέσα του που δεν ανήκει μόνο σ’ αυτόν, αλλά είναι κοινός τόπος, όπου όλοι οι άνθρωποι, ακόμα κι εκείνος που τον προσβάλλει και τον καταπιέζει, μπορούν να βρουν μια κοινότητα.

Δυο παρατηρήσεις θα στηρίξουν τούτο το συλλογισμό. Θα σημειώσουμε πρώτα ότι το επαναστατικό κίνημα δεν είναι στην ουσία εγωιστικό κίνημα. Μπορεί βέβαια να έχει εγωιστικούς προσδιορισμούς.

Αλλά εξεγείρεται κανείς όχι μόνο ενάντια στην καταπίεση αλλά και ενάντια στο ψέμα. Άλλωστε, από τους ίδιους τους προσδιορισμούς του και μέσα στην εντονότερη ορμή του, ο επαναστατημένος δεν υπολογίζει τίποτα αφού τα παίζει όλα για όλα. Απαιτεί αναμφίβολα το σεβασμό και για τον εαυτό του αλλά στο βαθμό που ταυτίζεται με μια φυσική κοινότητα.

Στη συνέχεια πρέπει να παρατηρήσουμε ότι η εξέγερση δε γεννιέται μόνο και υποχρεωτικά μέσα στον καταπιεζόμενο αλλά μπορεί να ξεπηδήσει επίσης μονάχα και στο θέαμα της καταπίεσης που έχει για θύμα της κάποιον άλλο. Στην περίπτωση αυτή υπάρχει ταυτισμός με κάποιον άλλο. Και πρέπει να διευκρινίσουμε ότι δεν πρόκειται για ψυχολογικό ταυτισμό, ούτε για πρόφαση πως τάχα το άτομο αισθάνεται ότι η προσβολή απευθύνεται σ’ αυτό το ίδιο.

Απεναντίας, πολλές φορές συμβαίνει να μην ανέχεται κανείς να κάνουν στους άλλους προσβολές που ο ίδιος είχε ανεχτεί χωρίς αντίδραση. Οι αυτοκτονίες διαμαρτυρίας Ρώσων τρομοκρατών μέσα στα κάτεργα, γιατί βασάνιζαν τους συντρόφους τους, αποτελούν χτυπητό παράδειγμα. Πολύ περισσότερο δεν πρόκειται για το αίσθημα κοινότητας συμφερόντων. Είναι δυνατό να μας οδηγήσει σε εξέγερση και μια αδικία που επιβάλλεται σε κείνους που θεωρούμε αντιπάλους. Υπάρχει μόνο ταυτισμός πεπρωμένων και τοποθέτησης.

Το άτομο δεν αποτελεί λοιπόν αυτό μόνο την αξία που πρόκειται να υπερασπιστεί. Χρειάζονται, το λιγότερο, όλοι οι άνθρωποι για να την συνθέσουν. Στην επανάσταση ο άνθρωπος γίνεται ο πλησίον του και απ’ αυτή την άποψη η ανθρώπινη αλληλεγγύη έχει μεταφυσικό χαραχτήρα. Απλούστατα, για την ώρα, πρόκειται για κείνο το είδος αλληλεγγύης που γεννιέται μέσα στα δεσμά.

ALBERT CAMUS- Ο ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΜΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ (απόσπασμα)

Πηγή: evdomas.gr

Η Σφήκα: Επιλογές

Διαβάστε Περισσότερα »

«Διορθωτικές κινήσεις» για επίσπευση των αντιλαϊκών μέτρων

Ελλάδα

Αλλαγές στη σύνθεση της κυβέρνησης, κατόπιν απόφασης του πρωθυπουργού, ανακοίνωσε χθες ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Π. Μαρινάκης.

Συγκεκριμένα, μετακίνησαν τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη από το υπουργείο Υγείας στο Προστασίας του Πολίτη, αντί του Γιάννη Οικονόμου, ενώ στο υπουργείο Υγείας τον Αδωνι Γεωργιάδη. Υπουργός Εργασίας τοποθετήθηκε η Δόμνα Μιχαηλίδου. Ανακοινώθηκε επίσης υφυπουργός Προστασίας του Πολίτη ο Ανδρέας Νικολακόπουλος και υφυπουργός Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού η Ιωάννα Λυτρίβη. Η ορκωμοσία τους ενώπιον της Προέδρου της Δημοκρατίας Κατερίνας Σακελλαροπούλου θα πραγματοποιηθεί σήμερα Πέμπτη στις 18.00.

Οπως έλεγαν κυβερνητικές πηγές, πρόκειται για «διορθωτικές κινήσεις» σε τομείς στους οποίους το Μαξίμου έχει εντοπίσει «δυσλειτουργίες». Στην πράξη, και καθώς επίκειται νέα αντιλαϊκή επίθεση στην Εκπαίδευση, σε εργατικά δικαιώματα και λαϊκές κατακτήσεις, η κυβέρνηση ανεβάζει ταχύτητες για να διασφαλίσει προϋποθέσεις παραπέρα κερδοφορίας του κεφαλαίου στις νέες συνθήκες, όταν μια σειρά από στοιχεία και η διεθνής πραγματικότητα δείχνουν ότι μια νέα οικονομική κρίση είναι προ των πυλών, ενώ οξύνονται παραπέρα οι ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις.

Θυμίζουμε ότι στην πρεμούρα τους να υπηρετήσουν τον περιλάλητο «πολυδιάστατο εκσυγχρονισμό» που επικαλείται διαρκώς ο πρωθυπουργός, φέρνουν το αμέσως επόμενο διάστημα για ψήφιση τα νομοθετήματα για τα ιδιωτικά ΑΕΙ, την επιστολική ψήφο, τις αλλαγές στον χώρο της Δικαιοσύνης, τις παρεμβάσεις στον χώρο του Αθλητισμού, για την παραπέρα εμπορευματοποίηση της Υγείας, αλλά και νέα οικονομικά μέτρα για παραπέρα υποστήριξη «επενδύσεων».

Αλλωστε, το 2024 θα είναι χρονιά νέας φοροκαταιγίδας, ακρίβειας και έντασης της ενεργειακής φτώχειας για εκατομμύρια νοικοκυριά που ήδη προσπαθούν να επιβιώσουν, κόβοντας από παντού. Ενδεικτικά, ο αντιλαϊκός οδικός χάρτης για το νέο έτος αποτυπώνεται στον κρατικό προϋπολογισμό και τον περιέγραψε χαρακτηριστικά ο υπουργός Οικονομικών, λέγοντας ότι προτεραιότητα της κυβέρνησης είναι «η δημοσιονομική σταθερότητα, η προώθηση των επενδύσεων και της υγιούς επιχειρηματικότητας και η πολιτική της κοινωνικής συνοχής». Δηλαδή η συνέχιση και κλιμάκωση της φορομπηξίας και των «ματωμένων πλεονασμάτων», για αθρόα χρηματοδότηση στους επιχειρηματικούς ομίλους, και ψίχουλα μόνο στους πλέον εξαθλιωμένους. Μέτρα που η εφαρμογή τους απαιτεί και ένα «μπετοναρισμένο» κυβερνητικό σχήμα, που θα επιχειρήσει να τα επισπεύσει, ενάντια στη λαϊκή δυσαρέσκεια και στους οργανωμένους εργατικούς αγώνες.

Πηγή: rizospastis

Η Σφήκα: Επιλογές

Διαβάστε Περισσότερα »

Απόφαση-όνειδος: Επιτρέπουν την άρνηση επιβίβασης ΑμεΑ στα ΜΜΜ!

Ελλάδα

Το Υπουργείο Μεταφορών αντί να «βάλει χέρι» στους μεταφορείς να φτιάξουν τις υποδομές τους, τιμωρεί τους συνανθρώπους μας!

Σταλιά ντροπής δεν έχουν στο Υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών, όπως αποδεικνύεται με την πρόσφατη απόφαση που αφορά τον «Κανονισμό Δικαιωμάτων Επιβατών τακτικών και έκτακτων γραμμών με οδικά μέσα δημόσιας μεταφοράς (λεωφορεία, τρόλεϊ) και μέσα σταθερής τροχιάς (μετρό, τραμ)» και υπογράφει η Υφυπουργός Χριστίνα Αλεξοπούλου.

Στο Άρθρο 3 του ΦΕΚ, με τίτλο «Δικαιώματα Επιβατών τακτικών και έκτακτων γραμμών με οδικά μέσα δημόσιας μεταφοράς και μέσα σταθερής τροχιάς» γίνεται εντελώς ξεκάθαρος ο εμπαιγμός και η κοροϊδία προς τους ΑμεΑ συνανθρώπους μας.

Αναφέρεται αρχικά στο συγκεκριμένο άρθρο ότι «κάθε πολίτης, και ιδιαίτερα τα άτομα με αναπηρία ή άτομα με μειωμένη κινητικότητα, δικαιούται όπως επιβιβαστεί και κάνει χρήση, χωρίς καμία άμεση ή έμμεση διάκριση, των δημόσιων οδικών μέσων μεταφοράς (Λεωφορεία, Τρόλεϊ) και μέσων σταθερής τροχιάς (Μετρό και Τραμ) καταβάλλοντας το εκ της νομοθεσίας οριζόμενο, ανά κατηγορία μεταφορικού μέσου, κόμιστρο».

Ακολουθεί όμως η φράση-κλειδί, που περιλαμβάνει όλη την ανάλγητη και ξεδιάντροπη ρύθμιση του Υπουργείου για τα μέσα μαζικής μεταφοράς. «Κατ’ εξαίρεση…» Τι σημαίνει αυτό το «κατ’ εξαίρεση…»;

Διαβάστε:

«Κατ’ εξαίρεση- και προκειμένου οι μεταφορείς να συμμορφωθούν προς τις ισχύουσες απαιτήσεις ασφαλείας που ορίζει το διεθνές, ενωσιακό ή εθνικό δίκαιο και τις απαιτήσεις υγείας και ασφαλείας που ορίζουν οι αρμόδιες αρχές ή στις περιπτώσεις όπου ο σχεδιασμός του οχήματος ή η υποδομή, συμπεριλαμβανομένων των στάσεων λεωφορείων και των τερματικών σταθμών ή χώρων αφετηρίας, καθιστά αδύνατη την επιβίβαση, αποβίβαση ή μεταφορά του ατόμου με αναπηρία ή με μειωμένη κινητικότητα κατά τρόπο ασφαλή και λειτουργικά εφικτό- επιτρέπεται να αρνούνται να δεχθούν κράτηση, να εκδώσουν ή να παράσχουν κατ’ άλλο τρόπο εισιτήριο σε, ή να επιβιβάσουν άτομα λόγω αναπηρίας ή μειωμένης κινητικότητας».

Για να… συμμορφωθούν δηλαδή οι μεταφορείς ώστε να φτιάξουν τις υποδομές τους και τις στάσεις, ή τους σταθμούς, ή τις αφετηρίες, ώστε να μπορούν να είναι προσβάσιμα σε ΑμεΑ, δεν επιβάλλονται κυρώσεις σε αυτούς που δεν πληρούν τις προϋποθέσεις, αλλά «την πληρώνουν» οι συνάνθρωποί μας! Αν είναι δυνατόν.

Στην Ελλάδα του 2024, στην Ελλάδα του 21ου αιώνα, αντί να αποσύρονται, ή να αντικαθίστανται τα μη κατάλληλα ΜΜΜ, αντί να επιβάλλεται χωρίς καμία εξαίρεση η ισότιμη πρόσβαση όλων στα ΜΜΜ και στις υποδομές τους, διατηρείται μια μεσαιωνική νοοτροπία, μια νοοτροπία που δημιουργεί αποκλεισμούς, καταπατώντας κάθε δημοκρατικό όριο.

Μια νοοτροπία βέβαια που έχει εξελίξει και εφαρμόσει «άψογα» στο σήμερα η Κυβέρνηση Μητσοτάκη…

Πηγή: newsbreak

Η Σφήκα: Επιλογές

Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη 3 Ιανουαρίου 2024

Κυκλοφορεί το βιβλίο της Zoe Szymon με τίτλο << ΤΟ ΓΕΡΑΚΙ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ>> από τις εκδόσεις γλαύκα!

Ελλάδα

Το Γεράκι της θάλασσας είναι οι περιπέτειες του Απόστολου, το μαγικό γεράκι, που μέσα από τη συνεχή αναζήτηση της αγάπης, θα βιώσει αναπάντεχες περιπέτειες και θα συναντήσει παλιούς και νέους φίλους.
Δεκάδες προβληματισμοί κάνουν την εμφάνισή τους στο βιβλίο, όπως είναι οι ψεύτικοι άνθρωποι, που έχουν την τάση να κοροϊδεύουν τους συνανθρώπους τους, ακόμα και στις ερωτικές σχέσεις, μια κοινωνία που χτυπάει συνεχώς στις πληγές κάποιων ταλαιπωρημένων ανθρώπων..
Πως μπορεί ένας άνθρωπος να αλλάξει από το καλό στο καλύτερο και -δυστυχώς και το ανάποδο, πολλές φορές εκτός από την θετική τόλμη υπάρχει και το πλέον εντελώς ακραίο που χάνεις γη και ουρανό με μερικούς ανθρώπους..
Μπορούν πραγματικά κάποιοι άνθρωποι - ακόμα και ζώα- που έρχονται αναπάντεχα στην ζωή μας που μπορεί να μας αλλάξουν τόσο την ζωή χωρίς να το καταλάβουμε αμέσως.
Επαγγέλματα που προσπαθούν να πάρουν μια ανάσα μέσα από το βιβλίο και να μείνουν στις μνήμες μας, από φωτογραφίες και άλλα πολλά, προσπαθώντας ταυτόχρονα να περάσει τον αέρα μιας παλαιάς Ελλάδας, αλλιώτικης, που δεν ήταν όπως την ξέρουμε σήμερα...
Να σφραγιστούν μνήμες ανθρώπων που έχουν φύγει από την ζωή και να έχουν μικρές ανάσες μέσα από το βιβλίο, γιατί κάποιοι άνθρωποι δεν πρέπει να ξεχνιούνται ποτέ...

Η πρώτη εκδοτική απόπειρα της Ζωής έχει πολύ ενδιαφέρον και είναι βέβαιο ότι, ανοίγει δρόμους στην ελληνική πεζογραφία. Καλοτάξιδο……

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Ζωή Συμεωνίδη (Zoe Szymon) γεννήθηκε το 2005 στο Βόλο. Είναι μία ταλαντούχα νεαρή κοπέλα, αγωνίστρια της ζωής και της τέχνης. Σκηνοθέτης ταινιών κινουμένων σχεδίων (animation artist), ποιήτρια και συγγραφέας. Η Ζωή ατσαλωμένη από τις προσωπικές της δυσκολίες και βιώματα, μαχήτρια της ζωής, βλέποντας την θετική πλευρά της ζωής, δημιουργεί σενάρια, ταινίες, μουσική, βιβλία, ασχολείται με την ηθοποιία, το τραγούδι, γενικότερα με την τέχνη. Αποσπάσματα από τα τέσσερα μυθιστορήματα της, όπως είναι «ο ΝΕΟΓΗΡΑΣ» ή «Το γεράκι της θάλασσας», έχουν αναρτηθεί κατά καιρούς σε διάφορες ιστοσελίδες, ενώ αντίστοιχα μαζί με τις ταινίες της έχουν βραβευτεί σε δεκάδες διαγωνισμούς ανά τον κόσμο. Για τις διάφορες πτυχές της εμπνευσμένης τέχνης της έχει αποσπάσει εκατοντάδες σημαντικές διακρίσεις σε διεθνές επίπεδο

Η Σφήκα: Επιλογές

Διαβάστε Περισσότερα »

Οι Απώτεροι Στόχοι της Ηλεκτρονικής Τιμολόγησης στην Ευρώπη. Η Περίπτωση της Ελλάδας

Γιάννης Περάκης

Εργαζόμενος σε λογιστήρια από το 1982 (είτε ως υπάλληλος, είτε ως ελεύθερος επαγγελματίας), με την άνοδο του «ορθόδοξου» ΠΑΣΟΚ, και στη συνέχεια του σημιτικού ΠΑΣΟΚ (με τα απαραίτητα διαλείμματα, της Ν.Δ.), η εμπειρία που αποκομίζεται σε ζητήματα φοροδιαφυγής των ιδιωτικών επιχειρήσεων αλλά και των δημόσιων λειτουργών, μπορεί να ειπωθεί ότι είναι ικανή για την ασφαλή εξαγωγή βασικών διαπιστώσεων και συμπερασμάτων.

Τα τελευταία χρόνια, η προπαγάνδα των κυβερνήσεων και ειδικά της Ν.Δ. είναι ότι τα mydata, μαζί με τα ψηφιακά εργαλεία ελέγχου στοχεύουν στην μείωση της φοροδιαφυγής. Αυτός ο ισχυρισμός καταρρίπτεται και αυτογελοιοποιείται με το τελευταίο νομοσχέδιο της επαναφοράς σε νέα version των «σημιτικών» αντικειμενικών κριτηρίων του 1994.

Κοινώς, ομολογείται η αποτυχία τους να συλλάβουν την φοροδιαφυγή.

Ας δούμε τι προβλέπει η οδηγία 2014/55/ΕΕ που ρυθμίζει την ηλεκτρονική τιμολόγηση. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ξεκίνησε δημόσια διαβούλευση για το θέμα στις 20 Ιανουαρίου 2022.

Η Οδηγία και απαιτήσεις της ΕΕ.

Αυτή η οδηγία για την ηλεκτρονική τιμολόγηση επιβάλλει ρητά κριτήρια γνησιότητας προέλευσης και ακεραιότητας περιεχομένου, τα οποία πρέπει να αποκτώνται με τρεις δυνατούς τρόπους:

· Μέσω ανταλλαγής που βασίζεται σε Electronic Data Interchange-EDI, (Ηλεκτρ/νικής Ανταλλαγής Δεδομένων).
· Μέσω προηγμένης ηλεκτρονικής υπογραφής.
· Μέσω διαδικασιών εσωτερικού ελέγχου που αναλύουν την παρακολούθηση τιμολογίων.

«Αυθεντικότητα της προέλευσης» σημαίνει τη διασφάλιση της ταυτότητας του προμηθευτή ή του εκδότη του τιμολογίου και «Ακεραιότητα περιεχομένου» σημαίνει ότι το απαιτούμενο περιεχόμενο του τιμολογίου δεν έχει αλλοιωθεί.

Αλλά, το ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί είναι αν η φοροδιαφυγή προκύπτει από τη «μορφή» των εκδοθέντων τιμολογίων ή από την αποφυγή έκδοσης αυτών από τους συναλλασσόμενους, ανεξαρτήτως της μορφής τους.

Η απάντηση είναι ότι «η αποφυγή έκδοσης φορολογικών τιμολογίων» από τους συναλλασσόμενους εκτινάσσει τη φοροδιαφυγή, ενώ η αλλαγή της «μορφής έκδοσής τους» μπορεί να βοηθήσει μόνο στον εντοπισμό των «πλαστών και εικονικών τιμολογίων» που επίσης ενισχύουν τη φοροδιαφυγή.

Πρώτο Συμπέρασμα: «οι επιτηδευματίες που δεν εκδίδουν τιμολόγια» δεν θα εξαναγκαστούν στην έκδοσή τους από την αλλαγή της νομοθεσίας της «υποχρεωτικής μορφής» αυτών και συνεπώς η εν λόγω «φοροδιαφυγή» που είναι και η μεγαλύτερη θέλει άλλης μορφής καταπολέμηση.

Δεύτερο Συμπέρασμα: Αναγνωρίζοντας όμως ότι η «ηλεκτρονική τιμολόγηση» μπορεί να συνεισφέρει στον εντοπισμό των «πλαστών και εικονικών τιμολογίων» και μέσω αυτών στον περιορισμό της φοροδιαφυγής, είναι σημαντικό να προσδιοριστεί γιατί δεν αυξάνεται η χρήση τους όταν αποδεδειγμένα βοηθούν το «επιχειρείν», αφού μειώνουν άμεσα το διοικητικό κόστος και τη γραφειοκρατία.

Συνεπώς, «ηλεκτρονική τιμολόγηση» σημαίνει «ανταλλαγή δεδομένων (data)» μεταξύ των συναλλασσόμενων και σε καμιά περίπτωση δεν είναι ανταλλαγή «πιστοποιημένων εγγράφων» έστω και ηλεκτρονικά (pdf κ.λπ.), όπως έμμεσα προβάλλεται συχνά στην Ελλάδα. Στον δημόσιο διάλογο συνεχώς συγχέονται οι όροι «ηλεκτρονική τιμολόγηση» που προβλέπεται στο άρθρο 14 του Ν.4308/2014 και «αυθεντικότητα ενός παραστατικού» που προβλέπεται στο άρθρο 15 του ιδίου νόμου.

Το πρακτικό πρόβλημα για την υιοθέτηση της ηλεκτρονικής τιμολόγησης στην καθημερινότητα είναι «η αυτόματη λήψη-παραλαβή», όπως σωστά προβλέπεται στη σχετική νομοθεσία, από τους λήπτες των εκδοθέντων παραστατικών, που οφείλεται στη διαφορετικότητα των μηχανογραφήσεων που διαθέτουν οι επιχειρήσεις.

Η εφαρμογή της ηλεκτρονικής τιμολόγησης στην Ελλάδα

Όπως ταιριάζει σε μια χώρα μπανανία, η ηγεσία της λεγόμενης ανεξάρτητης αρχής δημοσίων εσόδων, ΑΑΔΕ (από την κυβέρνηση, αλλά πλήρως εξηρτημένης από τους λεγόμενους «δανειστές» ή επί το ορθότερο τοκογλύφους), αντί να δημιουργήσει μια εύχρηστη εφαρμογή ελέγχου & διασταύρωσης των εκδοθέντων παραστατικών, κατάφεραν να δημιουργήσουν μια εφαρμογή τέρας. Όταν λέμε τέρας εννούμε, ότι όλα τα λογιστικά πακέτα των εταιρειών θα πρέπει να προσαρμοστούν στο λογισμικό της ΑΑΔΕ.

Δεν είναι τυχαίο ότι δεν υπάρχει παγκοσμίως κανένα άλλο κράτος που να έχει εφαρμόσει, αλλά ούτε και να έχει σχεδιάσει παρόμοιο σύστημα.

Η «μανία» μερικών στην ΑΑΔΕ να τυποποιήσουν την «ανθρώπινη» συμπεριφορά ξεπερνά ακόμη και αυτούς που ασχολούνται με την «τεχνητή ευφυΐα», διότι η «Οικονομία» είναι «Κοινωνική Επιστήμη» και οι «Οικονομικές Συναλλαγές» αποτυπώνουν «ανθρώπινες σχέσεις». Αν λοιπόν ήταν δυνατό να αποτυπωθεί προκαταβολικά το σύνολο των «ανθρώπινων σχέσεων» στις οικονομικές συναλλαγές, τότε θα λάμβανε χώρα το «τέλος» της εξέλιξης της ανθρώπινης φύσης.

Στους εμπνευστές του MyData διαφεύγει ότι το συντριπτικό ποσοστό της υψηλής φοροδιαφυγής στη χώρα μας προκαλείται απ’ αυτούς που δεν εκδίδουν φορολογικά παραστατικά και δεν λειτουργούν σύμφωνα με τη σχετική φορολογική και εμπορική νομοθεσία.

Σήμερα λοιπόν, με όσα ισχύουν στην εφαρμογή του MyData δημιουργεί τεράστια προβλήματα στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, στους λογιστές και τελικά στην πραγματική οικονομία.

Οι λογιστές-φοροτεχνικοί αναλαμβάνουν υποχρεώσεις που δεν ισχύουν πουθενά αλλού και είναι παγκοσμίως καινοφανείς. Ατέλειωτες εργατοώρες αναλώνονται καθημερινά, προκειμένου να ανταποκριθούν οι επιχειρήσεις στις παράλογες απαιτήσεις μιας υπουργικής απόφασης, που συνυπέγραψαν κάποιοι «αρμόδιοι», οι οποίοι ουδεμία επαφή έχουν με την επιχειρηματικότητα στην Ελλάδα και την ελληνική οικονομία.

Συνέπεια όλων των παραπάνω είναι οι λογιστές έχουν μετατραπεί σε άμισθους δημόσιους υπάλληλους της ΑΑΔΕ και επιπλέον κόστος στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις.

Οι επιχειρήσεις στην Ελλάδα των οποίων η πλειονότητα με βάση τα ευρωπαϊκά κριτήρια είναι μικρές, παρότι εμείς τις χαρακτηρίζουμε μικρομεσαίες, δαπανούν τεράστια ποσά για να καλύψουν μια φορολογική τους υποχρέωση που τελικά δεν προσθέτει τίποτα σημαντικό στην καταπολέμηση της φοροδιαφυγής.

Μαζί με τις εκαντοντάδες χαμένες και απλήρωτες εργατοώρες, οι μικρομεσσαίες επιχειρήσεις επωμίζονται τα κόστη της παραμετροποίησης των λογισμικών ώστε αυτά να είναι συμβατά με την πλατφόρμα MyData (80 ευρώ και άνω/ανά ώρα χρεώνουν οι εταιρείες πληροφορικής), σε μια δύσκολη για την οικονομία περίοδο λόγω της ενεργειακής κρίσης και του υψηλού πληθωρισμού.

Ας ληφθεί υπόψη ότι το 2023 ήταν το τέταρτο έτος από τη νομοθέτηση του MyData χωρίς να έχει επιτευχθεί ούτε κατά το ελάχιστο οι στόχοι της νομοθέτησης τους.

Εάν ο πραγματικός σκοπός του MyData είναι η πάταξη της φοροδιαφυγής, τότε οι αρμόδιοι ας λάβουν υπόψη τους ότι:

α) η φοροδιαφυγή δεν προκαλείται από την επιχείρηση κατά τον λογιστικό χαρακτηρισμό μιας δαπάνης αλλά από την αποφυγή καταγραφής της συγκεκριμένης συναλλαγής με τη μη έκδοση των σχετικών παραστατικών,

β) ο υποχρεωτικός ομοιόμορφος λογιστικός χαρακτηρισμός σε όλες τις οικονομικές οντότητες παραβαίνει βασικούς κανόνες της λογιστικής επιστήμης και άλλωστε αυτό αποτέλεσε ένα από τα αίτια κατάργησης του Π.Δ. 1123/80 (Ελληνικό Γενικό Λογιστικό Σχέδιο) και την αντικατάστασή του από τα Ελληνικά Λογιστικά Πρότυπα (Ν.4308/2014) και

γ) επαναφέρουν την υποχρεωτική, ομοιόμορφη, λογιστική κωδικοποίηση, που παγκοσμίως θεωρείται αναχρονισμός και τροχοπέδη στην εξατομικευμένη οικονομική ανάλυση που στοχεύουν οι επιτυχημένες οικονομικές οντότητες, και γι’ αυτό δε συμπεριλαμβάνεται στα Διεθνή Λογιστικά Πρότυπα.

Οι επιδιώξεις και στόχοι της ηγεσίας της ΑΑΔΕ

Κάθε ημέρα που ξημερώνει το τοπίο ξεκαθαρίζει. Οι στόχοι της συγκεκριμμένης εφαρμογής των mydata.

Στόχος Πρώτος: Έχουν σχεδόν ολοκληρωθεί οι συγχωνεύσεις των εταιρειών που κατασκευάζουν & εμπορεύονται λογιστικά προγράμματα. Οι μεγάλες πια εταιρείες έχουν αυξήσει τις τιμές των λογιστικών τους προγραμμάτων. Επίσης χρεώνουν 50-80 και άνω/ανά ώρα απασχόλησης.

Στόχος Δεύτερος:Επιβάλλει η ΑΑΔΕ στις εταιρείες που συνεργάζονται με το δημόσιο να αποστέλλονται μέσω παρόχου. Κόστος 180,00 έως 450,00 ευρώ,

Στόχος Τρίτος: Επειδή τα κόστη σε άχρηστα προαπαιτούμενα ανέρχονται σε εκατ. ευρώ θέτονται ζητήματα μίζας σε επίπεδο κυβέρνησης. Αντιγράφοντας από το Σαμαρικό site Antinews «Τα δεδομένα δείχνουν ότι το ’24 ο Μητσοτακισμός θα δώσει τα ρέστα του για να ολοκληρώσει τη μετατροπή της Ελλάδας σε φέουδό του. Με μια παρασιτική οικονομία, όπου οι ολιγάρχες που τον στηρίζουν θα συνεχίσουν να πίνουν το αίμα του λαού με το μπουρί της σόμπας μέχρις εσχάτων».

Οι δυο προηγούμενοι στόχοι αφορούν την πολιτική των μνημονιακών δεσμεύσεων για την εξαφάνιση της μικρής επιχειρηματικότητας. Ο τρίτος έχει σχέση με τις απαιτήσεις της «αγίας οικογένειας».

Στόχος Τέταρτος: Ίσως αυτός να είναι κατά πάσα πιθανότητα και ο τελικός στόχος. Ας εξηγηθεί ο λόγος: Ενοποιώντας όλα τα λογιστικά πακέτα των εταιρειών αυτόματα περνάμε στο επόμενο στάδιο. Αυτό της τεχνητής νοημοσύνης. Το στάδιο αυτό δεν θα αργήσει να μπει στην ζωή μας. Μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα.

Το αποτέλεσμα: Ένα από τα πιο ακραία ιστορικά παραδείγματα απώλειας θέσεων εργασίας λόγω της τεχνολογίας αφορά τη μηχανοποίηση της γεωργίας στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στα τέλη του 19ου αιώνα, περίπου οι μισοί Αμερικανοί εργάτες απασχολούνταν σε αυτόν τον πρωτογενή τομέα. Σήμερα ο αριθμός τους κυμαίνεται μεταξύ 1 και 2%. Η έλευση των τρακτέρ και άλλων γεωργικών τεχνολογιών κονιορτοποίησε αμετάκλητα εκατομμύρια θέσεις εργασίας. Αυτή η μετάβαση οδήγησε σε σημαντική βραχυπρόθεσμη και μεσοπρόθεσμη ανεργία καθώς οι άνεργοι αγρότες μετανάστευσαν στις πόλεις για να εργαστούν στα εργοστάσια. Σήμερα σχεδόν το 80% του αμερικανικού εργατικού δυναμικού απασχολείται σε βιομηχανίες υπηρεσιών.

Η εφαρμογή της τεχνητής νοημοσύνης στο λογιστικό επάγγελμα: Πολλές εταιρείες χρησιμοποιούν πλέον την τεχνητή νοημοσύνη για τις πρακτικές τήρησης βιβλίων τους. Οι υπηρεσίες τήρησης βιβλίων που βασίζονται σε τεχνητή νοημοσύνη παρέχουν ένα αποτελεσματικό λογιστικό σύστημα και ευελιξία και ασφάλεια, δεδομένου ότι διατίθενται ως υπηρεσίες που βασίζονται σε σύννεφο. Το μόνο που χρειάζεται να κάνετε είναι να εισάγετε τις καθημερινές σας συναλλαγές στο λογισμικό, το οποίο θα αναλάβει τα υπόλοιπα.

Η τεχνητή νοημοσύνη θα διασφαλίσει ότι τα δεδομένα συλλέγονται, αποθηκεύονται και αναλύονται σωστά. Η χρήση μιας λογιστικής υπηρεσίας τεχνητής νοημοσύνης είναι σημαντικά λιγότερο δαπανηρή από την πληρωμή του μισθού ενός υπαλλήλου για να κάνει την ίδια δουλειά.

Τα προϊόντα λογισμικού όπως το Automation Anywhere, το Datamatics και το Blue Prism μπορούν να αυτοματοποιήσουν διάφορες εργασίες γραφείου. Τα συστήματα μπορούν να εκπαιδευτούν να εξάγουν και να «μελετούν» δεδομένα από ένα αρχείο Excel.

Στη συνέχεια, υπάρχει η ανάλυση δεδομένων. Προϊόντα όπως το Price water house Coopers Halo, για παράδειγμα, μπορούν να επεξεργαστούν όλα τα δεδομένα μιας εταιρείας για να αναζητήσουν ανωμαλίες αντί να βασίζονται σε έλεγχο.

Επίλογος

Η έλευση της τεχνητής νοημοσύνης και των ρομπότ στο οικονομικό επάγγελμα και συγκεκριμένα στο λογιστικό επάγγελμα, θα έχει ως αποτέλεσμα εξώθηση στην ανεργία νέων ανθρώπων αλλά και μεγαλύτερων σε ηλικία. Μέχρι τότε θα υπάρχει συνεχής υποβάθμιση του επαγγέλματος. Αλλά, δεν θα είναι οι μοναδικές «παράπλευρες απώλειες». Ακολουθούν και άλλοι κλάδοι εργαζομένων, όπως δειγματολογικά σταχυολογούνται: εκπρόσωποι εξυπηρέτησης πελατών, υπάλληλοι υποδοχής, πωλητές, οδηγοί ταξί και φορτηγών, υπηρεσίες λιανικής, διορθωτές και μεταφραστές, προσωπικό Ασφαλείας, βοηθοί χειρουργοί, υπηρεσίες ταχυμεταφοράς.....

Η βίαιη εξώθηση στην ανεργία, με την επικράτηση της σύγχρονης ασύδοτης και σχεδόν ανεξέλεγκτης λειτουργίας των αγορών χρήματος και κεφαλαίου, αλλά και η τάση για την ισοπέδωση του εναπομείναντος κοινωνικού κράτους, αυτό που ονομάζεται νεοφιλελεύθερο μοντέλο ανάπτυξης, δεν θα θεωρείται υπερβολή εάν ισχυριστούμε ότι βρισκόμαστε στην Αυγή μιας Δυστοπίας ή μιας Ευτοπίας, αναλόγως της απάντησης του Διλήμματος:

Φορολόγηση των ρομπότ & της τεχνητής νοημοσύνης (την «αριστερή» εκδοχή του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος) ή μια δίκαιη διανομή της υπεραξίας;

Γιάννης Περάκης-Οικονομολόγος-Φοροτέχνης Α’ Τάξης, Μέλος του Ο.Ε.Ε.

Πτυχιούχος του μεταπτυχιακού του ΕΚΠΑ, «Φιλοσοφία και Διοίκηση

(Philosophy and Management)»

Γιάννης Περάκης: Σχετικά με το Συντάκτη

Διαβάστε Περισσότερα »

«Παρωχημένη η Συνθήκη της Λωζάνης για την αποστρατιωτικοποίηση» δηλώνει ο Αγγ. Συρίγος

Ελλάδα

Δεν σταματούν οι εκπλήξεις με όσα ακούμε στο πεδίο των ελληνοτουρκικών από κυβερνητικούς και πρωην κυβερνητικούς παράγοντες.

Ο Άγγελος Συρίγος, βουλευτής της ΝΔ και πρωην υπουργός, μιλώντας στο ΣΚΑΙ χαρακτήρισε την Συνθήκη της Λωζάνης «παρωχημένη σε σχέση με την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών» και εν συνόλω “τελειωμένη”!

Και τούτο παρά το γεγονός ότι μόλις πριν από 3 χρόνια ο συγκεκριμένος άνθρωπος έλεγε ακριβώς τα αντίθετα! Υποστήριζε τότε:

“Συνθήκες όπως της Λωζάνης που καθορίζουν σύνορα είναι ιερές Δεν τις αγγίζεις. Επομένως οποιαδήποτε συζήτηση για τέτοια θέματα δείχνει και το τέλος της διαδρομής”.

Σήμερα όλα αυτά αναποδογυρίζονται πλήρως! Και τούτο παρότι οι συνομιλητές του υπενθύμισαν στον βουλευτή ότι ο Ερντογάν ήταν που είχε μιλήσει για αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάνης, ο κ.Συρίγος επέμεινε προσθέτοντας μάλιστα ότι το 97% της Συνθήκης σήμερα «δεν έχει καμία αξία» και ότι η Συνθηκη είναι “τελειωμένη”…

Συμπλήρωσε, δε, ότι οι αναφορές στις μειονότητες έχουν μόνο “θεωρητική” σημασία καθώς, όπως ισχυρίστηκε «υπάρχει κάποια θεωρητική σημασία για την ύπαρξη των μειονοτήτων στη Θράκη και στην Κωνσταντινούπολη»…

Το βέβαιο από τα παραπάνω είναι ότι προκαλούνται πολλά ερωτήματα για το που το πάνε οι κυβερνώντες και αν κάποιοι έχουν αναλάβει τον ρόλο “λαγού” για τον δρόμο που έχουν επιλέξει. Υπενθυμίζουμε, βασική παράμετρος των τουρκικών αιτιάσεων είναι ακριβώς ότι η Συνθήκη της Λωζάνης πρέπει να αναθεωρηθεί…

Αν η εξήγηση για όλα αυτά είναι ότι η κυβέρνηση προσπαθεί να μας προετοιμάσει για όσα μάλλον ήδη έχει συμφωνήσει και πρέπει μέχρι τον Ιούνιο που θα συναντήσει ο κ.Μητσοτάκης τον κ. Ερντογάν να μας τα έχει «ξεφουρνίσει», δεν θα αργήσει να φανεί…

Οι δηλώσεις στο βίντεο (μετά το 21′.45”)

Πηγή: imerodromos

Η Σφήκα: Επιλογές

Διαβάστε Περισσότερα »

Χορτάσαμε

Κόσμος

Ο μεγάλος σεισμός στην Ιαπωνία θύμισε σε όλους τι σημαίνει να ζεις σε σεισμογόνο χώρα.

Και μπορεί η Ελλάδα να «κείται μακράν», είναι όμως η πιο σεισμογόνος χώρα στην Ευρώπη και η 6η στον κόσμο, που σημαίνει ότι μόνο ο ολοκληρωμένος αντισεισμικός σχεδιασμός και η πρόληψη μπορούν να αποτελέσουν ασπίδα για τον λαό.

Ολα αυτά όμως είναι άγνωστες λέξεις για το κράτος και τις κυβερνήσεις του, που όπως παντού, έτσι κι εδώ, με τον ...αλγόριθμο του κόστους - οφέλους έχουν αφήσει κυριολεκτικά στο «πάμε κι όπου βγει» ακόμα και τους στοιχειώδεις προσεισμικούς ελέγχους.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η σημερινή κυβέρνηση, που πριν από έναν χρόνο περίπου, με αφορμή τότε τον μεγάλο σεισμό σε Τουρκία και Συρία, είχε εξαγγείλει ένα πρόγραμμα προσεισμικών ελέγχων σε όλα τα δημόσια κτίρια, με προτεραιότητα τα σχολεία και τα νοσοκομεία, δηλαδή 20.000 κτίρια, πολλά από τα οποία δεν έχουν ελεγχθεί ποτέ για τη αντισεισμική τους αντοχή! Το πρόγραμμα - που θα «έτρεχε» η κυβέρνηση σε συνεργασία με το ΤΕΕ - αναγγέλθηκε, ψηφίστηκε, «θυροκολλήθηκε»...

Πόσα δημόσια κτίρια έχουν ελεγχθεί από τότε;

Κανένα απολύτως!

Ειδικά σε ό,τι αφορά τα σχολεία, είναι βέβαιο ότι με αυτούς τους (ανύπαρκτους) ρυθμούς, θα περάσει άλλη μια χρονιά χωρίς να γίνει ο παραμικρός αντισεισμικός έλεγχος.

Κατά τ' άλλα, χορτάσαμε από εικόνες της γονατισμένης Ιαπωνίας και από αναλύσεις ειδικών και μη για τη σημασία της αντισεισμικής πρόληψης και προστασίας...

Πηγή: rizospastis.gr

Η Σφήκα: Επιλογές

Διαβάστε Περισσότερα »

Η πινακοθήκη της ζωής μας

Γελωτοποιός

«Δεν θυμόμαστε μέρες. Θυμόμαστε στιγμές». - Τσεζάρε Παβέζε
~
Υπάρχουν κάποια μικρά-και-χαζά-πράγματα που δεν ξεχνάμε.

Δεν ξέρω ποιος κάνει την επιλογή μέσα στο κεφάλι μας, αλλά σβήνει ολόκληρες χρονιές, σβήνει σημαντικά γεγονότα της ζωής μας, και κρατάει αυτά τα μικρά-και-χαζά, που ποτέ δεν θα καταλάβουμε γιατί τα θυμόμαστε.

Δεν είναι τα σημεία καμπής της ζωής σου. Είναι μια κουβέντα που σου είπαν, είναι η αντανάκλασή σου σ’ ένα τζάμι -ειδικά όταν αργείς ν’ αναγνωρίσεις ποιον κοιτάς.

Είναι ένα δέντρο που χορεύει έξω απ' το παράθυρό σου, είναι η καυτή άμμος στα γυμνά πέλματα – και η σωτήρια βουτιά στο πέλαγος.

Είναι o στίχος του Τζιμ Μόρισον στο ραδιόφωνο, τη σωστή στιγμή, καθώς μπαίνεις στο αυτοκίνητο του κολλητού για ένα road trip. “The future is uncertain, the end is always near.”

Γελάτε δυνατά. Δεν μπορείτε να το πιστέψετε ότι το ραδιόφωνο έπαιξε ακριβώς αυτό το κομμάτι.

Όταν μεγαλώσεις θα ξεχάσεις όλο το υπόλοιπο ταξίδι, αλλά θα σου μείνει η στιγμή του γέλιου.

Με τέτοια στιγμιότυπα, ενσταντανέ ασήμαντα που δεν μπορούμε να ξεχάσουμε, είναι φτιαγμένη η πινακοθήκη της ζωής μας.

Είναι και δυσάρεστες μνήμες, που προσπαθείς να διώξεις κουνώντας τα χέρια πέρα δώθε, σαν να ‘τανε κουνούπια.

Τελικά καταλαβαίνεις ότι δεν μπορείς να τις απωθήσεις, δεν μπορείς να τις ξεχάσεις, πρέπει να τις αποδεχτείς -να τις αφήσεις να πιουν λίγο αίμα, για να μπορέσεις να κοιμηθείς.

Καμιά ζωή δεν είναι φτιαγμένη μόνο από λουλούδια και φεγγάρια. Συχνά ρίχνει χαλάζι κι έχει νύχτα βαθιά.

Τα χρειαζόμαστε και τα τραύματα μας, τα λάθη μας, τα ραγίσματα (από ‘κεί μπαίνει το φως, λέει ο ποιητής). Κομμάτι μας είναι κι αυτά.

Τι θα ήμασταν χωρίς τις αναμνήσεις των φίλων (και των εχθρών) κι όλων εκείνων που ζήσαμε; Δάκρυα σβησμένα στη βροχή, tears in rain.. όπως είπε κάποτε και μια ρέπλικα.

Φωτογραφία της Alessandra Sangyuinetti

Πηγή:Facebook

Η Σφήκα: Επιλογές

Διαβάστε Περισσότερα »