Της Λίλα Μήτσουρα
Η Ελλάδα που ονειρεύονται, αυτοί που κάθονται στις βασιλικές τους πολυθρόνες, δεν είναι αυτή που ονειρεύομαι εγώ. Και μάλλον φταίει η πολυθρόνα. Γιατί αγάπη μου άλλο είναι να κάθεται ο αποτέτοιος σου σε μπερζέρα και άλλο σε καρέκλα καφενείου, κατάλαβες? Και να έχεις και τα ποδαράκια σου απλωμένα σε σκαμπουδάκι για να μη κουράζονται.
Ρε συ πιάστηκα! Κουνιέμαι από εδώ, κουνιέμαι από κει, να βολευτώ αλλά τίποτα. Πώς να μην ονειρεύομαι λοιπόν κάτι διαφορετικό από αυτό που ονειρεύονται αυτοί? Εγώ κάθομαι σε παλιό καφενείο, σε άβολες καρέκλες, πίνοντας έναν ελληνικό καφέ σε μικρό χοντρό λευκό φλιτζανάκι, καμιά φορά με κερνάει και λουκουμάκι ο καφετζής, και αυτοί στην απέναντι καφετερία άκρως πολυτελείας, αναπαυτικά και με ξενόφερτους καφέδες και περίεργα γκουρμέ γλυκά.
Άλλοτε τους κοιτώ με ζήλια και άλλοτε με θυμό. Γαμώ την ατυχία μου μέσα!
Τι διαφορετικό έχουν αυτοί από μένα? Ένα λουκουμάκι τρώω και αυτό με γεύση τριαντάφυλλο, που δεν μου αρέσει καθόλου κιόλας, ούτε καν με αμυγδαλάκι δεν είναι μέσα. Επίτηδες είναι τριαντάφυλλο ξέρεις, για να με ξεγελά η μυρωδιά και η γεύση και να ξεχνιέμαι. Να μην κοιτώ τα τεράστια πιάτα των απέναντι, με μια κουτσουλιά μέσα, και πολύ ωραίο στήσιμο, που τα τρώνε επιδεικτικά μπροστά μου.
Και είναι και μικρός ο χώρος εδώ μέσα και ανοίγει η πόρτα όλη την ώρα....Πωπώ κρύο! Όλοι γύρω από μία ξυλόσομπα καθισμένοι, τσακωνόμαστε συνέχεια, για το πως θα βρεθούμε μαζί με τους άλλους. Γιατί το αναπαυτικό κάθισμα και η χουχουλιάρικη ζέστη, ενώ πίνεις τον ζεστό καπουτσίνο είναι άλλο πράγμα ρε παιδάκι μου.
Ρε συ για κοίτα αυτόν απέναντι! τι τρώει? Σαν σουφλέ σοκολάτας μοιάζει.... Αμάν πως χύνεται η σοκολάτα από μέσα! ΕΕΕ καφετζή!!! φέρε κακομοίρη ένα ακόμα λουκουμάκι!!! Τουλάχιστον να πούμε ότι κάτι τρώμε και μείς. Πιάσε και ένα τσιπουράκι μπας και ζεσταθεί το κοκαλάκι μας, γιατί πουντιάσαμε!
Θαρρώ πως οι πολυθρονάτοι μας κοιτούν και γελούν.
Η αλήθεια είναι ότι μοιάζουμε αστείοι δίκιο έχουν οι "άνθρωποι". Χειρονομούμε, σηκωνόμαστε όρθιοι θυμωμένοι, ξανακαθόμαστε, και άντε άσπρο πάτο να πάνε κάτω τα φαρμάκια. Αυτή η παλιοζωή τα φταίει όλα. Ούτε λόγος να γίνεται για τον αποτέτοιο μας που κάθεται στα σκληρά και στα παγωμένα και δεν πηγαίνει απέναντι μαζί με αυτούς. Έτσι με τσαμπουκά.
Όλο θέση αλλάζουμε και όλο στα ίδια είμαστε. Κλαψουρίζουμε, φωνάζουμε, βαράμε το χέρι στο τραπέζι, αλλά όλα αυτά αναμεταξύ μας. Ούτε πιωμένοι δεν βρίσκουμε το θάρρος να πάμε απέναντι να διεκδικήσουμε και μείς την πολυθρόνα μας. Αφηνόμαστε στο ρόλο που μας έδωσαν. Και τον ανεχόμαστε καρτερικά. Μη μπερδεύεσαι επειδή και καλά φωνάζουμε. Υπομένουμε απλά, καρτερικά μοιρολατρικά. Την μοίρα του καφενείου. Δεν είναι κακό ξέρεις. Αλλά να έχω και την επιλογή να πάω στο γκουρμέ αν γουστάρω, κατάλαβες?
Να την αράξω στην πολυθρόνα μου και γω, να απλώσω και τα ποδαράκια μου, που τόσο καιρό τα κρατώ μαζεμένα σε εμβρυακή στάση, ωρέ μάνα μου! αυτή είναι ζωή! Αλλά που τέτοια τύχη. Εμείς συμβιβαστήκαμε με τις επιλογές που κάναμε και τις βαφτίσαμε μοίρα. Μάθαμε να ζούμε στο άσχημο και τώρα μαθαίνουμε να μας αρέσει κιόλας. Και από το να διεκδικήσουμε ότι μας ανήκει δικαιωματικά δεχόμαστε πλέον σαν κάτι συνηθισμένο τις ουρές στα συσσίτια και στα ταμεία ανεργίας. Πήραμε την στάση την εμβρυακή προφυλαγμένοι στη μήτρα της ηλιθιότητας και του φόβου.
Επιλέξαμε τον ρόλο μας. Τον ρόλο του γελωτοποιού.
Ξέρεις ο καθένας παίρνει τον ρόλο που του αξίζει. Εμείς πήραμε τον ρόλο του διασκεδαστή των πολυθρονάτων. Κάπως πρέπει να περνάνε και αυτοί την ώρα τους ευχάριστα. Και μείς να κάνουμε κάτι δημιουργικό στην τελική.
ΤΙ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΝΤΙΠ ΑΧΡΗΣΤΟΙ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ???
Η Ελλάδα που ονειρεύομαι εγώ δεν έχει σχέση με την Ελλάδα που ονειρεύονται οι πολυθρονάτοι. Ψέματα λέω. Η Ελλάδα που ονειρευόμουν....γιατί μου απαγόρεψαν να ονειρεύομαι.... Τους επέτρεψα να μου απαγορέψουν. Τους άφησα να με βάλουν μέσα στο καφενείο, δίχως να μου αφήσουν καν την επιλογή να ανοίξω την πόρτα και να φύγω αν δεν μου αρέσει. Φυλάκισαν το όνειρο, αλυσοδέσαν την ψυχή και έβαλαν απέξω τον δήμιο να την περιμένει μήπως βρει την δύναμη να ελευθερωθεί.
Άβολη αυτή η καρέκλα. Πιάστηκε ο αποτέτοιος μου και κουράστηκα να γράφω.Να πρέπει να εξηγώ πως είναι να σου επιβάλουν χούντα στο όνειρο. "Αυτό θα ονειρεύεσαι, αυτό σου αξίζει, αυτό χρειαζόμαστε εμείς". Εμείς και αυτοί. Εμείς οι διασκεδαστές τους , τα πιόνια τους , αυτοί οι πολυθρονάτοι. Αυτοί βαρούν το ντέφι, εμείς χορεύουμε. Αυτοί αποφασίζουν ακόμα και πότε και πόσο θα οργισθούμε. ΑΥΤΟΙ!!!! Αυτά είχα να πω εγώ. Ελπίζω να με ένιωσες, έστω και λίγο. Με συγχωρείς τώρα, αλλά ειλικρινά πιάστηκα. Θα αλλάξω καρέκλα. Θέλω να έρθουν λίγο στην δική μου καρέκλα αυτοί.
Γιατί έτσι γουστάρω. ΓΙΑΤΙ ΚΑΙ ΘΕΛΩ ΚΑΙ ΜΠΟΡΩ, ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ?
Η Ελλάδα που ονειρεύονται, αυτοί που κάθονται στις βασιλικές τους πολυθρόνες, δεν είναι αυτή που ονειρεύομαι εγώ. Και μάλλον φταίει η πολυθρόνα. Γιατί αγάπη μου άλλο είναι να κάθεται ο αποτέτοιος σου σε μπερζέρα και άλλο σε καρέκλα καφενείου, κατάλαβες? Και να έχεις και τα ποδαράκια σου απλωμένα σε σκαμπουδάκι για να μη κουράζονται.
Ρε συ πιάστηκα! Κουνιέμαι από εδώ, κουνιέμαι από κει, να βολευτώ αλλά τίποτα. Πώς να μην ονειρεύομαι λοιπόν κάτι διαφορετικό από αυτό που ονειρεύονται αυτοί? Εγώ κάθομαι σε παλιό καφενείο, σε άβολες καρέκλες, πίνοντας έναν ελληνικό καφέ σε μικρό χοντρό λευκό φλιτζανάκι, καμιά φορά με κερνάει και λουκουμάκι ο καφετζής, και αυτοί στην απέναντι καφετερία άκρως πολυτελείας, αναπαυτικά και με ξενόφερτους καφέδες και περίεργα γκουρμέ γλυκά.
Άλλοτε τους κοιτώ με ζήλια και άλλοτε με θυμό. Γαμώ την ατυχία μου μέσα!
Τι διαφορετικό έχουν αυτοί από μένα? Ένα λουκουμάκι τρώω και αυτό με γεύση τριαντάφυλλο, που δεν μου αρέσει καθόλου κιόλας, ούτε καν με αμυγδαλάκι δεν είναι μέσα. Επίτηδες είναι τριαντάφυλλο ξέρεις, για να με ξεγελά η μυρωδιά και η γεύση και να ξεχνιέμαι. Να μην κοιτώ τα τεράστια πιάτα των απέναντι, με μια κουτσουλιά μέσα, και πολύ ωραίο στήσιμο, που τα τρώνε επιδεικτικά μπροστά μου.
Και είναι και μικρός ο χώρος εδώ μέσα και ανοίγει η πόρτα όλη την ώρα....Πωπώ κρύο! Όλοι γύρω από μία ξυλόσομπα καθισμένοι, τσακωνόμαστε συνέχεια, για το πως θα βρεθούμε μαζί με τους άλλους. Γιατί το αναπαυτικό κάθισμα και η χουχουλιάρικη ζέστη, ενώ πίνεις τον ζεστό καπουτσίνο είναι άλλο πράγμα ρε παιδάκι μου.
Ρε συ για κοίτα αυτόν απέναντι! τι τρώει? Σαν σουφλέ σοκολάτας μοιάζει.... Αμάν πως χύνεται η σοκολάτα από μέσα! ΕΕΕ καφετζή!!! φέρε κακομοίρη ένα ακόμα λουκουμάκι!!! Τουλάχιστον να πούμε ότι κάτι τρώμε και μείς. Πιάσε και ένα τσιπουράκι μπας και ζεσταθεί το κοκαλάκι μας, γιατί πουντιάσαμε!
Θαρρώ πως οι πολυθρονάτοι μας κοιτούν και γελούν.
Η αλήθεια είναι ότι μοιάζουμε αστείοι δίκιο έχουν οι "άνθρωποι". Χειρονομούμε, σηκωνόμαστε όρθιοι θυμωμένοι, ξανακαθόμαστε, και άντε άσπρο πάτο να πάνε κάτω τα φαρμάκια. Αυτή η παλιοζωή τα φταίει όλα. Ούτε λόγος να γίνεται για τον αποτέτοιο μας που κάθεται στα σκληρά και στα παγωμένα και δεν πηγαίνει απέναντι μαζί με αυτούς. Έτσι με τσαμπουκά.
Όλο θέση αλλάζουμε και όλο στα ίδια είμαστε. Κλαψουρίζουμε, φωνάζουμε, βαράμε το χέρι στο τραπέζι, αλλά όλα αυτά αναμεταξύ μας. Ούτε πιωμένοι δεν βρίσκουμε το θάρρος να πάμε απέναντι να διεκδικήσουμε και μείς την πολυθρόνα μας. Αφηνόμαστε στο ρόλο που μας έδωσαν. Και τον ανεχόμαστε καρτερικά. Μη μπερδεύεσαι επειδή και καλά φωνάζουμε. Υπομένουμε απλά, καρτερικά μοιρολατρικά. Την μοίρα του καφενείου. Δεν είναι κακό ξέρεις. Αλλά να έχω και την επιλογή να πάω στο γκουρμέ αν γουστάρω, κατάλαβες?
Να την αράξω στην πολυθρόνα μου και γω, να απλώσω και τα ποδαράκια μου, που τόσο καιρό τα κρατώ μαζεμένα σε εμβρυακή στάση, ωρέ μάνα μου! αυτή είναι ζωή! Αλλά που τέτοια τύχη. Εμείς συμβιβαστήκαμε με τις επιλογές που κάναμε και τις βαφτίσαμε μοίρα. Μάθαμε να ζούμε στο άσχημο και τώρα μαθαίνουμε να μας αρέσει κιόλας. Και από το να διεκδικήσουμε ότι μας ανήκει δικαιωματικά δεχόμαστε πλέον σαν κάτι συνηθισμένο τις ουρές στα συσσίτια και στα ταμεία ανεργίας. Πήραμε την στάση την εμβρυακή προφυλαγμένοι στη μήτρα της ηλιθιότητας και του φόβου.
Επιλέξαμε τον ρόλο μας. Τον ρόλο του γελωτοποιού.
Ξέρεις ο καθένας παίρνει τον ρόλο που του αξίζει. Εμείς πήραμε τον ρόλο του διασκεδαστή των πολυθρονάτων. Κάπως πρέπει να περνάνε και αυτοί την ώρα τους ευχάριστα. Και μείς να κάνουμε κάτι δημιουργικό στην τελική.
ΤΙ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΝΤΙΠ ΑΧΡΗΣΤΟΙ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ???
Η Ελλάδα που ονειρεύομαι εγώ δεν έχει σχέση με την Ελλάδα που ονειρεύονται οι πολυθρονάτοι. Ψέματα λέω. Η Ελλάδα που ονειρευόμουν....γιατί μου απαγόρεψαν να ονειρεύομαι.... Τους επέτρεψα να μου απαγορέψουν. Τους άφησα να με βάλουν μέσα στο καφενείο, δίχως να μου αφήσουν καν την επιλογή να ανοίξω την πόρτα και να φύγω αν δεν μου αρέσει. Φυλάκισαν το όνειρο, αλυσοδέσαν την ψυχή και έβαλαν απέξω τον δήμιο να την περιμένει μήπως βρει την δύναμη να ελευθερωθεί.
Άβολη αυτή η καρέκλα. Πιάστηκε ο αποτέτοιος μου και κουράστηκα να γράφω.Να πρέπει να εξηγώ πως είναι να σου επιβάλουν χούντα στο όνειρο. "Αυτό θα ονειρεύεσαι, αυτό σου αξίζει, αυτό χρειαζόμαστε εμείς". Εμείς και αυτοί. Εμείς οι διασκεδαστές τους , τα πιόνια τους , αυτοί οι πολυθρονάτοι. Αυτοί βαρούν το ντέφι, εμείς χορεύουμε. Αυτοί αποφασίζουν ακόμα και πότε και πόσο θα οργισθούμε. ΑΥΤΟΙ!!!! Αυτά είχα να πω εγώ. Ελπίζω να με ένιωσες, έστω και λίγο. Με συγχωρείς τώρα, αλλά ειλικρινά πιάστηκα. Θα αλλάξω καρέκλα. Θέλω να έρθουν λίγο στην δική μου καρέκλα αυτοί.
Γιατί έτσι γουστάρω. ΓΙΑΤΙ ΚΑΙ ΘΕΛΩ ΚΑΙ ΜΠΟΡΩ, ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ?
