Του Στέφανου Πρίντσιου
Με την συμπλήρωση 25 χρόνων από το γκρέμισμα του τείχους του Βερολίνου αναζωπυρώθηκαν οι συζητήσεις μεταξύ των κατακριτών και υμνητών του.
Το άρθρο εξ αρχής διευκρινίζει πως δεν βρίσκεται στην πλευρά των υποστηρικτών του τείχους.
Όλες οι αναλύσεις και επισημάνσεις περί του αντιθέτου τι άραγε θέλουν να υποστηρίξουν; Τι επιδιώκουν ιστορικά να αποκαταστήσουν; Που αποσκοπεί ο σημερινός παραλογισμός της αποδοχής του τείχους από ένθερμους αρθρογράφους;
Την απανθρωπιά του τείχους σίγουρα όλοι την διαισθάνονται και σίγουρα δεν θα είχαν καμία όρεξη να το υπερασπιστούν! Έλα μου όμως που αυτό επιβάλλεται!
Στην εναγώνια προσπάθειά τους να εκθειάσουν καθεστώτα τα οποία παρείχαν μία άνετη διαβίωση, με μηδέν ανεργία, εργασία για όλους, δωρεάν στέγαση, παιδεία, υγεία κ.α. υμνούν και δικαιολογούν το τείχος, παραβλέποντας επιπόλαια μία βασική για τον άνθρωπο λέξη, την λέξη ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.
Όσοι υποστηρικτές του τείχους του Βερολίνου τα γράφουν αυτά και όσοι τα αποδέχονται δεν καταλαβαίνουν ότι η ανθρώπινη ελευθερία είναι ιδανικό που υπερτερεί ανεξάρτητα από οικονομίες και πολιτικά συστήματα;
Δεν το βάζουν όμως κάτω. Επιχειρούν ως αντιστάθμισμα της λέξης «ελευθερία» να μας προσφέρουν τη λέξη «δωρεάν». Δωρεάν διαβίωση. Το βασικό επιχείρημα είναι ότι αν θέλεις ελευθερία πήγαινε να την βρεις κάτω από τις γέφυρες του Λονδίνου κατασκηνώνοντας με τους εκεί άστεγους, πήγαινε να την απολαύσεις στα συσσίτια της ενορίας σου στις Βρυξέλες ή ψόφα τη χειμωνιάτικη νύχτα στο χαρτοκιβώτιό σου σ’έναν πεζόδρομο στο Παρίσι! Φάε ντε μέχρι σκασμού ελευθερία στη Νέα Υόρκη πεθαίνοντας από ασιτία!
Αναγκαστικά σου τίθεται και πρέπει να απαντήσεις στο αμείλικτο ερώτημα: Άσπρο ή Μαύρο; Διάλεξε και απόλαυσε!
Και τι σου φταίω εγώ βρε φίλε μου αν εσύ έχεις αχρωματοψία βλέποντάς τα όλα ασπρόμαυρα; Με ποιο δικαίωμα μου επιβάλεις να υποστώ τη δικιά σου στραβωμάρα παραβλέποντας όλα τα υπέροχα χρώματα της ίριδος;
Υπάρχουν σήμερα κράτη με ανεπτυγμένα σωφρονιστικά ιδρύματα όπου παρέχεται στους έγκλειστους άνετη διαβίωση. Δωρεάν όλα, στέγη, σίτιση, υγεία! Σε χωρίζει όμως από τον έξω απάνθρωπο άθλιο κόσμο ένα τείχος, ένα τείχος με αγκαθωτό συρματόπλεγμα. Γιατί προσδοκάς, γιατί επιδιώκεις, γιατί λαχταράς βρε κακομοίρη να το πηδήξεις; Που στα κομμάτια θέλεις να πας; Εδώ σε ταϊζουμε και σε ποτίζουμε και συ ο αχάριστος το μυαλό σου το έχεις στην απόδραση ; Στην απόδραση από τον παράδεισο με προορισμό την κόλαση; Στέκεις στα λογικά σου ή λωλάθηκες;
Κιόμως αυτό το κελαηδιστό πολύχρωμο εξωτικό πουλί που το περιποιέσαι ανελλιπώς και το φροντίζεις σαν τα μάτια σου, μόλις ξεχάσεις την πόρτα του κλουβιού του ανοιχτή θα πετάξει και θα χαθεί προτιμώντας την πρόσκαιρη ελευθερία του από την μόνιμη προστασία σου!
Υπάρχουν βέβαια στο ζωικό βασίλειο και τα βόδια, τα πρόβατα, οι κότες και ένα σωρό άλλες ράτσες που τους αρέσει η στρούγκα! Ζώα δηλαδή που ούτε καν την σκέφτονται την ελευθερία και απολαμβάνουν τα προσφερόμενα στο μαντρί τους όχι μόνο αδιαμαρτύρητα αλλά και ευχάριστα! Μαμ, κακά και νάνι!
Αυτό βέβαια είναι κάτι που τα κάνει να ξεχωρίζουν από τον σκεπτόμενο άνθρωπο. Το περίεργο όμως είναι πως υπάρχουν άνθρωποι που το θεωρούν αυτό προτέρημα και προσπαθούν να το μεταλαμπαδεύσουν στους συνανθρώπους τους!
Αυτοί οι άνθρωποι που στο σήμερα οι ίδιοι δεν αντέχουν ούτε λεπτό σε ένα τέλειο ας πούμε από πλευράς διαβίωσης σωφρονιστικό κατάστημα, υποβαθμίζουν ή αγνοούν την έμφυτη ανάγκη της ανθρώπινης ζωής για ελευθερία, υποστηρίζοντας λογής λογής τείχη και συρματοπλέγματα, όπως του Βερολίνου!
Ο 18χρονος Peter Fechter απλά ήθελε να γευτεί τον ελεύθερο αέρα του Δυτικού Βερολίνου,που κάποιοι ψέματα - αλήθεια του αφηγήθηκαν. Το σχέδιο του απλοϊκό: Αυτός και ένας φίλος του θα περίμεναν και βρίσκοντας την κατάλληλη ευκαιρία, θα έτρεχαν μέσα από την "ζώνη του θανάτου" και θα πηδούσαν το Τείχος προς την ελευθερία.
Ο φίλος του τα κατάφερε, ο Peter όμως πυροβολήθηκε από έναν φρουρό και έπεσε τραυματισμένος μόλις λίγα εκατοστά πριν το στόχο του. Οι αυτόπτες μάρτυρες ήταν πάρα πολλοί, μεταξύ αυτών στρατιώτες και δημοσιογράφοι από το Δυτικό Βερολίνο. Ο Peter κείτονταν μέσα σε αγωνία πάνω από μια ώρα, ενώ ο κόσμος λίγα μόλις μέτρα μακριά του δεν μπορούσε να τον βοηθήσει και απλά στέκονταν εκεί να τον βλέπει να πεθαίνει. Τελικά ένας Ανατολικογερμανός στρατιώτης σήκωσε το άψυχο κορμί και το μετέφερε πίσω στην Ανατολική Γερμανία μέσα σε μάταιες αποδοκιμασίες.
Αξέχαστος θα μείνει ο συνοριοφύλακας Χανς Κόνραντ Σούμαν που, ενώ ήταν σκοπός στην Μπερνάουερ Στράσε, υπερπήδησε το συρματόπλεγμα κρατώντας το όπλο του και βρέθηκε στο Δυτικό Βερολίνο. Από τον Πήτερ Λέιμπινγκ η εικόνα του στρατιώτη που πηδάει το τείχος του Βερολίνου για να φτάσει στην Δυτική του πλευρά προστέθηκε αργότερα στο παγκόσμιο πρόγραμμα της UNESCO ως ενθύμιο της πτώσης του Τείχους του Βερολίνου.
Εν κατακλείδι: Την πράγματι ψεύτικη ελευθερία που μας παρέχεται είναι αποκλειστικά στο χέρι μας και στο μυαλό μας να την κάνουμε αληθινή, χωρίς να την παραχωρήσουμε όμως σε κανέναν αφέντη προστάτη.
Το άρθρο εξ αρχής διευκρινίζει πως δεν βρίσκεται στην πλευρά των υποστηρικτών του τείχους.
Όλες οι αναλύσεις και επισημάνσεις περί του αντιθέτου τι άραγε θέλουν να υποστηρίξουν; Τι επιδιώκουν ιστορικά να αποκαταστήσουν; Που αποσκοπεί ο σημερινός παραλογισμός της αποδοχής του τείχους από ένθερμους αρθρογράφους;
Στην εναγώνια προσπάθειά τους να εκθειάσουν καθεστώτα τα οποία παρείχαν μία άνετη διαβίωση, με μηδέν ανεργία, εργασία για όλους, δωρεάν στέγαση, παιδεία, υγεία κ.α. υμνούν και δικαιολογούν το τείχος, παραβλέποντας επιπόλαια μία βασική για τον άνθρωπο λέξη, την λέξη ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.
Όσοι υποστηρικτές του τείχους του Βερολίνου τα γράφουν αυτά και όσοι τα αποδέχονται δεν καταλαβαίνουν ότι η ανθρώπινη ελευθερία είναι ιδανικό που υπερτερεί ανεξάρτητα από οικονομίες και πολιτικά συστήματα;
Δεν το βάζουν όμως κάτω. Επιχειρούν ως αντιστάθμισμα της λέξης «ελευθερία» να μας προσφέρουν τη λέξη «δωρεάν». Δωρεάν διαβίωση. Το βασικό επιχείρημα είναι ότι αν θέλεις ελευθερία πήγαινε να την βρεις κάτω από τις γέφυρες του Λονδίνου κατασκηνώνοντας με τους εκεί άστεγους, πήγαινε να την απολαύσεις στα συσσίτια της ενορίας σου στις Βρυξέλες ή ψόφα τη χειμωνιάτικη νύχτα στο χαρτοκιβώτιό σου σ’έναν πεζόδρομο στο Παρίσι! Φάε ντε μέχρι σκασμού ελευθερία στη Νέα Υόρκη πεθαίνοντας από ασιτία!
Αναγκαστικά σου τίθεται και πρέπει να απαντήσεις στο αμείλικτο ερώτημα: Άσπρο ή Μαύρο; Διάλεξε και απόλαυσε!
Και τι σου φταίω εγώ βρε φίλε μου αν εσύ έχεις αχρωματοψία βλέποντάς τα όλα ασπρόμαυρα; Με ποιο δικαίωμα μου επιβάλεις να υποστώ τη δικιά σου στραβωμάρα παραβλέποντας όλα τα υπέροχα χρώματα της ίριδος;
Υπάρχουν σήμερα κράτη με ανεπτυγμένα σωφρονιστικά ιδρύματα όπου παρέχεται στους έγκλειστους άνετη διαβίωση. Δωρεάν όλα, στέγη, σίτιση, υγεία! Σε χωρίζει όμως από τον έξω απάνθρωπο άθλιο κόσμο ένα τείχος, ένα τείχος με αγκαθωτό συρματόπλεγμα. Γιατί προσδοκάς, γιατί επιδιώκεις, γιατί λαχταράς βρε κακομοίρη να το πηδήξεις; Που στα κομμάτια θέλεις να πας; Εδώ σε ταϊζουμε και σε ποτίζουμε και συ ο αχάριστος το μυαλό σου το έχεις στην απόδραση ; Στην απόδραση από τον παράδεισο με προορισμό την κόλαση; Στέκεις στα λογικά σου ή λωλάθηκες;
Κιόμως αυτό το κελαηδιστό πολύχρωμο εξωτικό πουλί που το περιποιέσαι ανελλιπώς και το φροντίζεις σαν τα μάτια σου, μόλις ξεχάσεις την πόρτα του κλουβιού του ανοιχτή θα πετάξει και θα χαθεί προτιμώντας την πρόσκαιρη ελευθερία του από την μόνιμη προστασία σου!
Υπάρχουν βέβαια στο ζωικό βασίλειο και τα βόδια, τα πρόβατα, οι κότες και ένα σωρό άλλες ράτσες που τους αρέσει η στρούγκα! Ζώα δηλαδή που ούτε καν την σκέφτονται την ελευθερία και απολαμβάνουν τα προσφερόμενα στο μαντρί τους όχι μόνο αδιαμαρτύρητα αλλά και ευχάριστα! Μαμ, κακά και νάνι!
Αυτό βέβαια είναι κάτι που τα κάνει να ξεχωρίζουν από τον σκεπτόμενο άνθρωπο. Το περίεργο όμως είναι πως υπάρχουν άνθρωποι που το θεωρούν αυτό προτέρημα και προσπαθούν να το μεταλαμπαδεύσουν στους συνανθρώπους τους!
Αυτοί οι άνθρωποι που στο σήμερα οι ίδιοι δεν αντέχουν ούτε λεπτό σε ένα τέλειο ας πούμε από πλευράς διαβίωσης σωφρονιστικό κατάστημα, υποβαθμίζουν ή αγνοούν την έμφυτη ανάγκη της ανθρώπινης ζωής για ελευθερία, υποστηρίζοντας λογής λογής τείχη και συρματοπλέγματα, όπως του Βερολίνου!
Ο 18χρονος Peter Fechter απλά ήθελε να γευτεί τον ελεύθερο αέρα του Δυτικού Βερολίνου,που κάποιοι ψέματα - αλήθεια του αφηγήθηκαν. Το σχέδιο του απλοϊκό: Αυτός και ένας φίλος του θα περίμεναν και βρίσκοντας την κατάλληλη ευκαιρία, θα έτρεχαν μέσα από την "ζώνη του θανάτου" και θα πηδούσαν το Τείχος προς την ελευθερία.
Ο φίλος του τα κατάφερε, ο Peter όμως πυροβολήθηκε από έναν φρουρό και έπεσε τραυματισμένος μόλις λίγα εκατοστά πριν το στόχο του. Οι αυτόπτες μάρτυρες ήταν πάρα πολλοί, μεταξύ αυτών στρατιώτες και δημοσιογράφοι από το Δυτικό Βερολίνο. Ο Peter κείτονταν μέσα σε αγωνία πάνω από μια ώρα, ενώ ο κόσμος λίγα μόλις μέτρα μακριά του δεν μπορούσε να τον βοηθήσει και απλά στέκονταν εκεί να τον βλέπει να πεθαίνει. Τελικά ένας Ανατολικογερμανός στρατιώτης σήκωσε το άψυχο κορμί και το μετέφερε πίσω στην Ανατολική Γερμανία μέσα σε μάταιες αποδοκιμασίες.
Αξέχαστος θα μείνει ο συνοριοφύλακας Χανς Κόνραντ Σούμαν που, ενώ ήταν σκοπός στην Μπερνάουερ Στράσε, υπερπήδησε το συρματόπλεγμα κρατώντας το όπλο του και βρέθηκε στο Δυτικό Βερολίνο. Από τον Πήτερ Λέιμπινγκ η εικόνα του στρατιώτη που πηδάει το τείχος του Βερολίνου για να φτάσει στην Δυτική του πλευρά προστέθηκε αργότερα στο παγκόσμιο πρόγραμμα της UNESCO ως ενθύμιο της πτώσης του Τείχους του Βερολίνου.
Εν κατακλείδι: Την πράγματι ψεύτικη ελευθερία που μας παρέχεται είναι αποκλειστικά στο χέρι μας και στο μυαλό μας να την κάνουμε αληθινή, χωρίς να την παραχωρήσουμε όμως σε κανέναν αφέντη προστάτη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου