Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει το ίδιο παραμύθι;
Μια χώρα «με τύραννο».
Μια άλλη «με τρομοκράτες».
Μια τρίτη «με όπλα μαζικής καταστροφής».
Κάθε φορά το ίδιο σενάριο, η ίδια σκηνοθεσία, οι ίδιοι υποκριτές. Οι ιμπεριαλιστές, που βαφτίζουν τις επεμβάσεις τους «ανθρωπιστικές», ενώ στην πραγματικότητα, σπέρνοντας φωτιά και σίδερο, μοιράζουν αγορές, ενεργειακές πηγές, δρόμους μεταφοράς.
Η Γιουγκοσλαβία, το Ιράκ, το Αφγανιστάν, η Συρία, η Λιβύη, πίσω από κάθε βομβαρδισμό με το ίδιο πρόσχημα: «Δημοκρατία», «ελευθερία», «προστασία αμάχων».
Και το αποτέλεσμα; Διαλυμένα κράτη, κατεστραμμένες κοινωνίες, εκατομμύρια πρόσφυγες, λαοί γονατισμένοι.
Οσο για τους «απελευθερωτές»; Αυτοί έχτισαν βάσεις, υπέγραψαν συμβόλαια, έστησαν ματωμένες μπίζνες πάνω στα ερείπια.
Δεν υπάρχει έγκλημα που να μη διαπράττει ο ιμπεριαλισμός όταν απειλούνται τα συμφέροντά του. Χρησιμοποιεί ψέματα, πραξικοπήματα, μισθοφόρους, οικονομικό στραγγαλισμό. Και όταν δεν φτάνουν αυτά, έρχονται οι πύραυλοι, δήθεν για το «καλό» των λαών.
Οι λαοί της Λατινικής Αμερικής το έμαθαν στο πετσί τους. Ανατροπές κυβερνήσεων, δικτατορίες φτιαγμένες όλες στο ματωμένο εργαστήριο της Ουάσιγκτον, μαζί με εκβιασμούς και χρηματοδοτούμενες αποσταθεροποιήσεις.
Σήμερα το ίδιο έργο παίζεται ξανά στη Βενεζουέλα, με τις ευλογίες και τη συμπαράσταση των Ευρωπαίων συνεταίρων των ΗΠΑ. Δεν πρόκειται για «ανθρωπιστική ανησυχία». Είναι μάχη για πετρέλαιο, επιρροή, γεωπολιτικό έλεγχο, και όποιος σταθεί εμπόδιο τσακίζεται.
Γι' αυτό η καταδίκη αυτής της βρώμικης πολιτικής δεν είναι απλώς ζήτημα άποψης. Είναι διεθνιστικό καθήκον. Είναι αγώνας ενάντια σε ένα σύστημα που γεννά πολέμους όπως η φωτιά παράγει καπνό.
Αλληλεγγύη στους λαούς που αντιστέκονται. Καμία νομιμοποίηση στους «σωτήρες» των πολυεθνικών. Καμία αυταπάτη. 'Η με τους λαούς ή με τους σφαγείς τους.
Η Βενεζουέλα είναι χώρα με τεράστια ενεργειακά αποθέματα. Σε έναν κόσμο που αναδιατάσσεται, αυτό δεν συγχωρείται... Πόσες φορές δεν ακούσαμε ότι οι κυρώσεις «στρέφονται κατά της ηγεσίας»; Κι όμως, στην πράξη χτυπούν φάρμακα, τρόφιμα, καύσιμα, εισαγωγές βασικών αγαθών, εισόδημα εργαζομένων.
Ο λαός πληρώνει, όχι οι «ελίτ». Το είδαμε σε δεκάδες χώρες πριν, Κούβα, Συρία, Χιλή παλιότερα. Η μέθοδος επαναλαμβάνεται - καταστολή, αποσταθεροποίηση, εσωτερικές διαιρέσεις, «σωτήρες» του εξωτερικού, μαριονέτες που αυτοανακηρύσσονται ηγέτες.
«Αν δεν μπορείτε να υποταχθείτε, θα σας γονατίσουμε», λένε οι ΗΠΑ. Και πίσω από το σύνθημα της «ελευθερίας» δεν υπήρχε τίποτε άλλο πέρα από το «δικαίωμα» των πολυεθνικών να επιστρέψουν, να ελέγξουν το πετρέλαιο, να επιβάλουν όρους, την ώρα που τα ιμπεριαλιστικά στρατόπεδα προετοιμάζονται για γενικευμένη αναμέτρηση.
Η Ελλάδα στο στρατόπεδο των συνενόχων
Η κυβέρνηση της ΝΔ ευθυγραμμίστηκε αμέσως με τα προσχήματα των ΗΠΑ και τη στήριξη που τους πρόσφερε η ΕΕ, με δηλώσεις «νομιμοποίησης» παρεμβάσεων στα εσωτερικά μιας χώρας, ενάντια στο δικαίωμα των λαών να αποφασίζουν μόνοι τους και να ορίζουν αυτοί το μέλλον προς όφελός τους. Δεν πρόκειται για κάποιο «λάθος». Είναι επιλογή κινδύνου για τη χώρα μας και για τον λαό μας.
Γιατί όποιος χειροκροτεί επεμβάσεις αλλού, νομιμοποιεί επεμβάσεις και εδώ. Οποιος θεωρεί «φυσιολογικό» να αλλάζουν κυβερνήσεις με ξένες επεμβάσεις, ανοίγει τον δρόμο στο να θεωρείται «νόμιμη» κάθε εξωτερική επιβολή, οικονομική, πολιτική, στρατιωτική. Δέχεται δηλαδή πως μια ιμπεριαλιστική δύναμη, ανάλογα με το τι τη συμφέρει, ανατρέπει κυβερνήσεις και στήνει πραξικοπήματα.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, υπολογίζοντας (πάλι) τα κέρδη των γεωπολιτικών ανταλλαγμάτων και των «αναβαθμίσεων», συμμετέχει στον επικίνδυνο χορό του ΝΑΤΟ, των αμερικανικών βάσεων και των συμφωνιών που μετατρέπουν την Ελλάδα σε προκεχωρημένο φυλάκιο και τον ελληνικό λαό σε πιθανό στόχο.
Ολα όσα συμβαίνουν στην «πίσω αυλή» των ΗΠΑ, στη Βενεζουέλα, δείχνουν ότι οι ιμπεριαλιστές για να επιβάλλουν τα συμφέροντά τους μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα πάντα: Εισβολές, οικονομικές κυρώσεις, μισθοφορικά δίκτυα, «ακτιβισμό» που οργανώνεται από think tanks, κοινωνικά δίκτυα ως πεδία χειραγώγησης, ΜΚΟ ως «ανθρωπιστικά» προκαλύμματα.
Ενεργοποιούνται παντού μηχανισμοί όπως ΜΜΕ που παρουσιάζουν τη χώρα - στόχο ως «αποτυχημένο κράτος», «ανθρωπιστικές» καμπάνιες που συγκινούν αλλά κρύβουν τον πραγματικό ένοχο, οικονομική ασφυξία που παρουσιάζεται ως «φυσική κρίση», «μεταβατικοί ηγέτες» που ξεφυτρώνουν από το πουθενά με διεθνή αναγνώριση.
Τι προαναγγέλλουν αυτές οι επεμβάσεις για τον κόσμο; «Αν δεν πορευτείτε με τα συμφέροντά μας, αν παρεκκλίνετε, θα σας συντρίψουμε, όχι πάντα με βόμβες, αλλά με τράπεζες, με αποκλεισμούς, με πολιτικές ανατροπές».
Η περίπτωση της Βενεζουέλας δείχνει ότι οι μέθοδοι εξελίσσονται, αλλά ο στόχος παραμένει. Γι' αυτό και το Κομμουνιστικό Κόμμα Βενεζουέλας σε ανακοίνωσή του τονίζει: «Εξω η ιμπεριαλιστική μπότα από τη Λατινική Αμερική».
Μπροστά σε αυτό το σκηνικό, δεν χωρά «ουδετερότητα». Η σιωπή είναι συνενοχή. Οι λαοί της Ευρώπης, της Ελλάδας, της Λατινικής Αμερικής έχουν κάθε λόγο να αρνηθούν να νομιμοποιούνται επεμβάσεις, να αποδέχονται κυρώσεις που πνίγουν κοινωνίες και «αλλαγές καθεστώτων» που γεννούν χάος. Οφείλουν να στηρίζουν το δικαίωμα κάθε λαού να αποφασίζει ο ίδιος για την κυβέρνησή του, να διαχειρίζεται τον πλούτο του, να μην πεθαίνει από «τιμωρητικές» κυρώσεις, να μη μετατρέπεται σε εργαστήριο πειραμάτων για τις πολυεθνικές.
Γιατί όποιος χειροκροτεί επεμβάσεις αλλού, νομιμοποιεί επεμβάσεις και εδώ. Οποιος θεωρεί «φυσιολογικό» να αλλάζουν κυβερνήσεις με ξένες επεμβάσεις, ανοίγει τον δρόμο στο να θεωρείται «νόμιμη» κάθε εξωτερική επιβολή, οικονομική, πολιτική, στρατιωτική. Δέχεται δηλαδή πως μια ιμπεριαλιστική δύναμη, ανάλογα με το τι τη συμφέρει, ανατρέπει κυβερνήσεις και στήνει πραξικοπήματα.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, υπολογίζοντας (πάλι) τα κέρδη των γεωπολιτικών ανταλλαγμάτων και των «αναβαθμίσεων», συμμετέχει στον επικίνδυνο χορό του ΝΑΤΟ, των αμερικανικών βάσεων και των συμφωνιών που μετατρέπουν την Ελλάδα σε προκεχωρημένο φυλάκιο και τον ελληνικό λαό σε πιθανό στόχο.
Ολα όσα συμβαίνουν στην «πίσω αυλή» των ΗΠΑ, στη Βενεζουέλα, δείχνουν ότι οι ιμπεριαλιστές για να επιβάλλουν τα συμφέροντά τους μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα πάντα: Εισβολές, οικονομικές κυρώσεις, μισθοφορικά δίκτυα, «ακτιβισμό» που οργανώνεται από think tanks, κοινωνικά δίκτυα ως πεδία χειραγώγησης, ΜΚΟ ως «ανθρωπιστικά» προκαλύμματα.
Ενεργοποιούνται παντού μηχανισμοί όπως ΜΜΕ που παρουσιάζουν τη χώρα - στόχο ως «αποτυχημένο κράτος», «ανθρωπιστικές» καμπάνιες που συγκινούν αλλά κρύβουν τον πραγματικό ένοχο, οικονομική ασφυξία που παρουσιάζεται ως «φυσική κρίση», «μεταβατικοί ηγέτες» που ξεφυτρώνουν από το πουθενά με διεθνή αναγνώριση.
Τι προαναγγέλλουν αυτές οι επεμβάσεις για τον κόσμο; «Αν δεν πορευτείτε με τα συμφέροντά μας, αν παρεκκλίνετε, θα σας συντρίψουμε, όχι πάντα με βόμβες, αλλά με τράπεζες, με αποκλεισμούς, με πολιτικές ανατροπές».
Η περίπτωση της Βενεζουέλας δείχνει ότι οι μέθοδοι εξελίσσονται, αλλά ο στόχος παραμένει. Γι' αυτό και το Κομμουνιστικό Κόμμα Βενεζουέλας σε ανακοίνωσή του τονίζει: «Εξω η ιμπεριαλιστική μπότα από τη Λατινική Αμερική».
Μπροστά σε αυτό το σκηνικό, δεν χωρά «ουδετερότητα». Η σιωπή είναι συνενοχή. Οι λαοί της Ευρώπης, της Ελλάδας, της Λατινικής Αμερικής έχουν κάθε λόγο να αρνηθούν να νομιμοποιούνται επεμβάσεις, να αποδέχονται κυρώσεις που πνίγουν κοινωνίες και «αλλαγές καθεστώτων» που γεννούν χάος. Οφείλουν να στηρίζουν το δικαίωμα κάθε λαού να αποφασίζει ο ίδιος για την κυβέρνησή του, να διαχειρίζεται τον πλούτο του, να μην πεθαίνει από «τιμωρητικές» κυρώσεις, να μη μετατρέπεται σε εργαστήριο πειραμάτων για τις πολυεθνικές.
Χωρίς αντίσταση, οι επεμβάσεις θα πληθαίνουν
Η ελληνική κυβέρνηση είναι τοποτηρητής του αμερικανικού ιμπεριαλισμού για τα συμφέροντα της αστικής τάξης. Με τις κυνικές και ντροπιαστικές δηλώσεις του ο Ελληνας πρωθυπουργός, ξεπερνώντας ακόμη και τις δηλώσεις Τραμπ, «νομιμοποιεί» τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις παντού (όπως π.χ. και της Τουρκίας στην Κύπρο) και γίνεται κρίκος σε μια επικίνδυνη αλυσίδα που σφίγγεται γύρω από τους λαιμούς των λαών. Και αυτό σημαίνει περισσότερες βάσεις, μεγαλύτερη εμπλοκή σε πολέμους, συμμετοχή σε επιβολές κυρώσεων, νομιμοποίηση επεμβάσεων.
Η υπόθεση της Βενεζουέλας δεν είναι κάτι που συμβαίνει «μακριά». Είναι μάθημα για το πώς λειτουργεί ο σύγχρονος ιμπεριαλισμός, για το πόσο επικίνδυνη είναι η υποταγή των κυβερνήσεων, για το πώς η «διπλωματία» μετατρέπεται σε όπλο χειραγώγησης.
Αν σήμερα αποδεχόμαστε την πτώχευση λαών με κυρώσεις, αύριο αποδεχόμαστε και τον περιορισμό δικαιωμάτων εδώ. Αν σήμερα συνηθίζουμε τις παρεμβάσεις «για το καλό τους», αύριο θα αποδεχτούμε παρεμβάσεις «για το δικό μας καλό». Η Βενεζουέλα δεν είναι αόρατη. Είναι πραγματική χώρα, με πραγματικό λαό, με πραγματικές αντιφάσεις. Ομως η επέμβαση, οι απειλές, οι κυρώσεις, οι εκβιασμοί δεν λύνουν κανένα πρόβλημα. Γεννούν μόνο νέα βάσανα.
Μπροστά στην εφαρμογή της νέας Εθνικής Στρατηγικής Ασφαλείας των ΗΠΑ, με στόχο την αποκατάσταση της αμερικανικής κυριαρχίας στο δυτικό ημισφαίριο, οι λαοί έχουν μία μόνο επιλογή - να σταθούν απέναντι σε κάθε ιμπεριαλιστική επέμβαση, όπου κι αν γίνεται.
Και η Ελλάδα έχει την ιστορική υποχρέωση να μη γίνει συνένοχος, να μη σιωπά, να μη μετατρέπεται σε προέκταση ξένων συμφερόντων.
Οσο οι κυβερνήσεις στοιχίζονται πίσω από ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ., όσο τα ΜΜΕ σπέρνουν παραπληροφόρηση, όσο ο λαός δεν σηκώνεται όρθιος, οι «Βενεζουέλες» θα πληθαίνουν.
Μια τέτοια στιγμή χρειάζεται καθαρός λόγος και καμία αυταπάτη. Ο ιμπεριαλισμός δεν είναι «σφάλμα» της πολιτικής, αλλά το πιο επιθετικό στάδιο του καπιταλισμού, γεννά πολέμους, επεμβάσεις και υποδούλωση.
Ο Μαρξ προειδοποιούσε ότι «όποιος επιτρέπει την καταπίεση ενός λαού, στο τέλος αλυσοδένει και τον δικό του».
Σήμερα αυτά τα λόγια δεν είναι ιστορικά συνθήματα, είναι οδηγός για το παρόν. 'Η θα προχωρήσουν οι λαοί μπροστά, σπάζοντας την αλυσίδα των ιμπεριαλιστικών «σωτήρων», ή θα ζήσουμε σε έναν κόσμο όπου οι ισχυροί θα αποφασίζουν και οι πολλοί θα πληρώνουν. Το στοίχημα είναι ανοιχτό και, όπως θύμιζε ο Λένιν, «χωρίς αποφασιστική σύγκρουση με τον ιμπεριαλισμό δεν υπάρχει απελευθέρωση».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου