Η συμφωνία με τις χώρες της Mercosur (Αργεντινή, Βραζιλία, Παραγουάη, Ουρουγουάη και Βολιβία) υπηρετεί κατά γράμμα τις συστάσεις της έκθεσης Ντράγκι, θυσιάζοντας τον ατομικό αγροτοπαραγωγό για χάρη της «ανταγωνιστικότητας» των ομίλων.
Η συμφωνία αυτή είναι ένα ωμό παζάρι ανάμεσα σε ιμπεριαλιστικά κέντρα, όπου οι αγρότες μετατρέπονται σε «αναλώσιμο είδος», για να φουσκώσουν τα ταμεία των βιομηχάνων: Σύμφωνα με την Κομισιόν, η συμφωνία θα καταργήσει δασμούς στο 91% των προϊόντων που εξάγει η ΕΕ (αυτοκίνητα, χημικά, φάρμακα), εξοικονομώντας περίπου 4 δισ. ευρώ ετησίως για τα ευρωπαϊκά μονοπώλια.
Ωστόσο, το τίμημα είναι οι αθρόες εισαγωγές φθηνών προϊόντων (βόειο κρέας, ζάχαρη, μέλι) από τη Λατινική Αμερική. Οι Ευρωπαίοι αγρότες καλούνται να ανταγωνιστούν προϊόντα που παράγονται με πάμφθηνα εργατικά χέρια, χαμηλότερο κόστος παραγωγής (χωρίς τα βάρη της «Πράσινης Μετάβασης»), χρήση φυτοφαρμάκων και ορμονών που είναι απαγορευμένα στην ΕΕ. Αυτό οδηγεί αναπόφευκτα σε περαιτέρω πίεση για πτώση των τιμών κάτω από το κόστος παραγωγής, υπερχρέωση και τελικά στον αφανισμό των μικρών παραγωγών.
Η ΕΕ θυσιάζει τους βιοπαλαιστές αγρότες, προκειμένου οι ευρωπαϊκοί όμιλοι αυτοκινήτων, μηχανημάτων, χημικών κ.ά. να εξάγουν τα προϊόντα τους στη Λατινική Αμερική χωρίς δασμούς, προσδοκώντας κέρδη δισεκατομμυρίων. Επιπλέον, με τη συμφωνία σφραγίζει την πρόσβαση των μονοπωλίων σε φθηνή Ενέργεια και κρίσιμες ύλες (όπως το λίθιο), εξασφαλίζοντας την «ανταγωνιστικότητα» του κεφαλαίου απέναντι σε ΗΠΑ και Κίνα, την ώρα που ο αγρότης στενάζει από το κόστος παραγωγής.
Ψάχνουν «ρήτρες προστασίας» των μονοπωλίων τους
Οι αντιδράσεις κρατών όπως η Γαλλία ή μεγάλων ομίλων (π.χ. «Lactalis», LDC, CEFS) δεν γίνονται για την προστασία των ατομικών αγροτοπαραγωγών. Αντανακλούν, μεταξύ των άλλων, τη σύγκρουση συμφερόντων ανάμεσα στα βιομηχανικά μονοπώλια, που θέλουν ελεύθερες εξαγωγές, και ορισμένα αγροτοδιατροφικά μονοπώλια, που φοβούνται τον ανταγωνισμό από τη Λατινική Αμερική.
Οι «ρήτρες διασφάλισης», που ψήφισε την περασμένη Τρίτη το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (από την Ελλάδα τις υπερψήφισε η κοινοβουλευτική ομάδα της ΝΔ, ενώ τα υπόλοιπα αστικά κόμματα καταψήφισαν για να «χαϊδέψουν τα αυτιά» των αγροτών που βρίσκονται στα μπλόκα, χωρίς όμως να αμφισβητούν την ουσία της καταλήστευσής τους από τα μονοπώλια μέσω και της ΚΑΠ) παρουσιάζονται ως «δίχτυ προστασίας».
Στην πραγματικότητα, αποτελούν επικοινωνιακό ελιγμό για τον κατευνασμό των αγροτικών κινητοποιήσεων. Παράλληλα, λειτουργούν ως διαπραγματευτικό εργαλείο της ΕΕ για την προστασία των δικών της εξαγωγικών μονοπωλίων. Η «δέσμη μέτρων» υπόσχεται αυστηρή επιτήρηση των εισαγωγών σε «ευαίσθητα» αγροτικά προϊόντα και δυνατότητα επανεισαγωγής δασμών.
Ωστόσο, η αποτελεσματικότητά τους αμφισβητείται, επειδή ο χαρακτηρισμός ενός προϊόντος ως «ευαίσθητου» είναι μεταβλητός και εξαρτάται από τις εκάστοτε ανάγκες κερδοφορίας των ομίλων. Κι επίσης, προϊόντα κρίσιμα για την τοπική παραγωγή μιας χώρας μπορεί να εξαιρεθούν από τη λίστα αν δεν θεωρούνται «ευαίσθητα» για το σύνολο της ΕΕ.
Ουσιαστικά, οι ρήτρες δεν αφορούν τις ανάγκες των αγροτών, αλλά αποτελούν δικλίδες εγγυήσεων για κράτη - μέλη (όπως η Γαλλία) που αντέδρασαν για λογαριασμό των μονοπωλίων τους. Για παράδειγμα, γαλλικά μεγαθήρια όπως η «Lactalis» (γαλακτοκομικά) ή ο όμιλος LDC (πουλερικά), καθώς και η CEFS (ζάχαρη), αντιδρούν γιατί φοβούνται την απώλεια μεριδίου αγοράς από τα αντίστοιχα μονοπώλια της Mercosur. Οι «αντιστάσεις» τους δεν έχουν καμία σχέση με τον μικρό παραγωγό.
Είναι απλώς συγκρούσεις μεταξύ των ομίλων της βιομηχανίας και της αγροτοδιατροφής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου