Από χθες το βράδυ το timeline μου έχει γεμίσει με τη “συγκινητική” εμφάνιση της Κατερίνας Βρανά στη βραδιά της Eurovision.
Μια παρουσία που μετατράπηκε σε ελάχιστες ώρες σε highlight στιγμή, “ηχηρό μάθημα ψυχικής δύναμης” και κοινωνικό επίτευγμα.
Έτσι, για ακόμη μία φορά, η αποδοχή της αναπηρίας παρουσιάζεται ως πυροτέχνημα σε prime time ζώνη.
Η αδιάκοπη αναπαραγωγή αυτής της στιγμής φανερώνει ότι η συμμετοχή ενός ανθρώπου με αναπηρία σε μια δημόσια εκδήλωση εξακολουθεί, για πολλούς, να θεωρείται εξαίρεση. Και κάθε εξαίρεση είναι μια ευκαιρία για ένα ηθικό μετάλλιο στο πέτο της κοινωνικής ευαισθησίας.
Στο μεταξύ, στις λιγότερο φωτογενείς γωνιές της καθημερινότητας, οι ράμπες παραμένουν διακοσμητικές, οι θέσεις στάθμευσης δανεικές για πέντε λεπτά , η χρήση του όρου ΑμεΑ εξακολουθεί να μεταφράζεται λανθασμένα -από πολλούς - ως Άτομα με Ειδικές ανάγκες και η εφαρμογή του ΚΟΚ όπλο εξουσίας στα χέρια αδαών.
Και συνδέοντας κάτι προσωπικό....
Μόλις πριν από μία εβδομάδα, βίωσα μια εξαντλητική και αδικαιολόγητη ταλαιπωρία καθώς ανθυπαστυνόμος της Τροχαίας αφαίρεσε τις πινακίδες από το όχημά μου, το οποίο ήταν νομίμως σταθμευμένο σε θέση ΑμεΑ στο πάρκινγκ του μετρό στη Ν. Ελβετία.
Η μπλε κάρτα ήταν αναρτημένη, όπως ορίζει ο νόμος και η αιτιολογία την κλήσης: Δεν φαίνονταν επαρκώς τα στοιχεία.
Μια ολόκληρη μέρα χαμένη με άπειρα νεύρα τρομερή εξάντληση και στο τέλος, συγγνώμες από συναδέλφους της που οι ίδιοι δεν μπορούσαν να εξηγήσουν τη λογική της απόφασης.
Φυσικά όλα αυτά ξέρετε τί δείχνουν;
Ότι από τον απλό πολίτη μέχρι τα θεσμικά όργανα, η εκπαίδευση γύρω από την αναπηρία παραμένει ελλιπής.
Επομένως να με συγχωρείτε που διακόπτω το δράμα , αλλά η εμφάνιση μιας καλλιτέχνιδας στην τηλεόραση δεν είναι ηρωισμός, είναι μια κανονική στιγμή όπου ένας άνθρωπος κάνει απλά τη δουλειά του.
Τα υπόλοιπα που γράφονται είναι για να νιώθουμε καλύτερα με τον εαυτό μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου