Πόσες φορές έχουμε σκεφτεί… «Ποοοοοσο μαλάκας μπορεί να είναι;»
Το λες με τα δόντια σφιγμένα, το λες με νεύρα, το λες γελώντας πικρά με φίλους. Αλλά το εννοείς. Από μέσα σου ουρλιάζεις…«Δεν γίνεται, ρε φίλε, να είναι τόσο… τόσο… κακός. Τόσο… άψυχος.» Και είναι εδώ που έρχεται το ερώτημα .. «Υπάρχει πραγματικά κακός άνθρωπος;» Μέσα σου θες να πεις.. «Ναι, υπάρχει». Γιατί αν υπάρχει κακός, τότε έχεις εξήγηση.Κι αν έχεις εξήγηση, ίσως αντέχεις λίγο καλύτερα αυτό που σου έκαναν. Η πραγματικότητα λέει κάτι πιο άβολο…Όχι, δεν υπάρχει “κακός” άνθρωπος τουλάχιστον από την φύση του. Υπάρχει τραυματισμένος άνθρωπος που δεν έμαθε ποτέ τι να κάνει με τον πόνο του. Υπάρχει ο άνθρωπος που αντί να νιώσει, έμαθε να παγώνει. Αντί να ζητήσει, έμαθε να απαιτεί. Αντί να κλάψει, έμαθε να πληγώνει.
Το λες με τα δόντια σφιγμένα, το λες με νεύρα, το λες γελώντας πικρά με φίλους. Αλλά το εννοείς. Από μέσα σου ουρλιάζεις…«Δεν γίνεται, ρε φίλε, να είναι τόσο… τόσο… κακός. Τόσο… άψυχος.» Και είναι εδώ που έρχεται το ερώτημα .. «Υπάρχει πραγματικά κακός άνθρωπος;» Μέσα σου θες να πεις.. «Ναι, υπάρχει». Γιατί αν υπάρχει κακός, τότε έχεις εξήγηση.Κι αν έχεις εξήγηση, ίσως αντέχεις λίγο καλύτερα αυτό που σου έκαναν. Η πραγματικότητα λέει κάτι πιο άβολο…Όχι, δεν υπάρχει “κακός” άνθρωπος τουλάχιστον από την φύση του. Υπάρχει τραυματισμένος άνθρωπος που δεν έμαθε ποτέ τι να κάνει με τον πόνο του. Υπάρχει ο άνθρωπος που αντί να νιώσει, έμαθε να παγώνει. Αντί να ζητήσει, έμαθε να απαιτεί. Αντί να κλάψει, έμαθε να πληγώνει.
Η “κακία” είναι πόνος που δεν βρήκε φωνή. Είναι εσωτερικό χάος που βγαίνει ως έλεγχος, απαξίωση, επιθετικότητα. Κάποιοι άνθρωποι έχουν τόσο βαθιά τραύματα, που για να νιώσουν δυνατοί, γίνονται οι τραυματίες άλλων. Η ενσυναίσθηση τους τρομάζει. Η οικειότητα τους πνίγει. Γι’ αυτό καταστρέφουν..είναι το μόνο που τους κάνει να νιώθουν “ασφαλείς”.
Υπάρχουν όντως άνθρωποι που κάνουν κακό. Πολλές φορές εσκεμμένα. Αλλά σχεδόν ποτέ δεν ξεκίνησαν έτσι. Έγιναν. Από εγκατάλειψη, ντροπή, απόρριψη, παραμέληση.Και όσο πιο πολύ το αρνήθηκαν, τόσο πιο πολύ έφτιαξαν μια ταυτότητα που να τρομάζει αντί να αγαπιέται.
Ο “κακός άνθρωπος” δεν είναι μυθολογικό τέρας. Είναι ένας άνθρωπος που απλά σταμάτησε να προσπαθεί να γίνει καλός…κυρίως από επιλογή, το τονίζω αυτό.
Ο “κακός άνθρωπος” δεν είναι μυθολογικό τέρας. Είναι ένας άνθρωπος που απλά σταμάτησε να προσπαθεί να γίνει καλός…κυρίως από επιλογή, το τονίζω αυτό.
Και γι’ αυτό, κάνει κακό. Όχι για να σε διαλύσει. Αλλά για να μη διαλυθεί ο ίδιος.
Σε βλέπω που ετοιμάζεσαι να γράψεις στα σχόλια … «Γιατί Κυρ ψυχολόγε πασπαλίζεις με χρυσόσκονη την κακία . Να τους λυπηθούμε κιόλας ;»
Σε βλέπω που ετοιμάζεσαι να γράψεις στα σχόλια … «Γιατί Κυρ ψυχολόγε πασπαλίζεις με χρυσόσκονη την κακία . Να τους λυπηθούμε κιόλας ;»
Οχι δεν δικαιολογώ την κακία.
Δεν την εξαγνίζω, δεν την ξεπλένω για να τη βαφτίσω «τραύμα» και να τη δικαιολογήσω. Το ότι καταλαβαίνεις από πού προέρχεται κάτι, δεν σημαίνει ότι το αποδέχεσαι. Το ότι βλέπεις την πληγή πίσω απ’ τη μαχαιριά, δεν ακυρώνει το αίμα.Ο καθένας μας έχει πόνο. Αλλά δεν γινόμαστε όλοι καθάρματα. Άλλοι τον πόνο τους τον κάνουν ποίηση. Άλλοι τον κάνουν σιωπή. Και άλλοι (όχι εγώ ενας φιλος) φτιάχνουν καταπληκτικά σαντουιτς που η κάθε μπουκιά προκαλεί συγκίνηση.
Το να πεις «τον καταλαβαίνω» δεν σημαίνει «του δίνω χώρο». Σημαίνει ότι δεν θα γίνω σαν αυτόν για να τον πολεμήσω.Ότι βλέπεις καθαρά και χωρίς μίσος κι αυτό είναι η μεγαλύτερη ελευθερία.
Γιατί η κακία, όσο κι αν σε τσακίσει, δεν είναι το τέλος σου. Είναι το τέλος εκείνου που αρνήθηκε να κοιτάξει τον εαυτό του. Εσύ κοιτάς. Και προχωράς.
Γιατί η κακία, όσο κι αν σε τσακίσει, δεν είναι το τέλος σου. Είναι το τέλος εκείνου που αρνήθηκε να κοιτάξει τον εαυτό του. Εσύ κοιτάς. Και προχωράς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου