Το κτήνος δεν εξισώνεται με τον Ανθρωπο. Και όσοι δεν το κατάλαβαν κοιτώντας τις φωτογραφίες των κομμουνιστών που οδηγούνται στο εκτελεστικό απόσπασμα στο Σκοπευτήριο της Καιραριανής εκείνη την Πρωτομαγιά του 1944, δεν θα το καταλάβουν ποτέ…
Η άθλια θεωρία των δύο άκρων (και) με αυτές τις φωτογραφίες καταδικάστηκε για άλλη μια φορά να βρίσκεται στον απόπατο της ιστορίας, εκεί που ούτως ή άλλως βρίσκεται. Και αυτή είναι μια ισόβια καταδίκη.
Γιατί;
Επειδή από την μια πλευρά βρίσκεται ο κόσμος εκείνων των γενναίων που βάδιζαν προς τον θάνατο σαν να πήγαιναν κυριακάτικη εκδρομή, κοιτάζοντάς τον κατάματα. Οχι επειδή δεν είχαν φόβο…. Αλλά, επειδή ο φόβος μετουσιωνόταν σε αίμα που θα γινόταν η σπορά για το μέλλον ενός κόσμου που να αξίζει να τον ζει ο Ανθρωπος.
Ο καταδικασμένος που διανύει αλύγιστος και αγέρωχος την τελευταία του περπατησιά στη ζωή έχοντας πολεμήσει για την ελευθερία, τη δικαιοσύνη, την ανθρωπιά δεν είναι και δεν θα είναι ποτέ ίδιος με τον μαυραγορίτη, την χίτη, το δωσίλογο, τον γερμανοτσολιά, το κουκουλοφόρο, τον καταδότη, τον ρουφιάνο και συνεργάτη του ναζιστικού κτήνους, τον “πατριώτη” που “πατριωτικά” έφυγε για το Κάϊρο, τον καταφερτζή που θησαύριζε για έναν τενεκέ λάδι, τον φασίστα μελανοχίτωνα, τον ναζί γκεσταπίτη.
Αυτά τα “σκουλήκια” της ιστορίας δεν θα είναι ποτέ στην ίδια ζυγαριά με τον Σουκατζίδη τον Πλουμπίδη, τον Μπελογιάννη, τον Βελουχιώτη και όλους εκείνους – αμέτρητος ο κατάλογος- που δεν λύγισαν, δε λογάριασαν την μικρή ατομική τους διάσωση, που τάχθηκαν με αυτοθυσία στα μεγάλα και ωραία ιδανικά και που δεν λογάριασαν ούτε τη ζωή τους, επειδή αγαπούσαν πολύ τη ζωή.
Δεν γεννήθηκαν ήρωες, υποτάχθηκαν στο χρέος του Ανθρώπου και την Ανάγκη που γίνεται ιστορία.
Αυτό το χρέος, οι άθλιοι ρήτορες των “δύο άκρων” δεν θα το καταλάβουν ποτέ… Είναι, δε, πραγματικά για λύπηση που δεν υπάρχει μέσα τους μισή ανθρώπινη χορδή για να νιώσουν αυτό το άφατο ρίγος, το δέος, τον συγκλονισμό από το αντίκρυσμα του καθάριου βλέμματος. Είναι για λύπηση καθώς θα περιφέρουν το σαρκίο τους ανίκανοι να μοιάσουν έστω και στο νυχάκι τους με την αγέρωχη περπατησιά των κομμουνιστών που βάδιζαν στο θάνατο με το κεφάλι ψηλά. Αυτό λέγεται Αξιοπρέπεια, λέγεται Περηφάνια, λέγεται Ανθρωπιά.
Και αυτά δεν μπορούν να τα αγγίξουν, ούτε να τα λερώσουν όσο και να βουλιάξουν στον ανιστόρητο βούρκο των “δύο άκρων”…
Η Ιστορία έχει μνήμη και η μνήμη εκδικείται με το να έρχεται και να επανέρχεται. Κάπως έτσι ανέκυψε ξαφνικά και ανέλπιστα με τις φωτογραφίες των κομμουνιστών πριν εκτελεστούν στο μαρτυρικό τοίχο του Σκοπευτηρίου. Κάπως, έτσι αναδύθηκε από τα έγκατα της γης στο Γεντι Κουλέ και έφερε στο προσκήνιο τους σκελετούς των εκτελεσμένων κομμουνιστών του Εμφυλίου.
Τα ναζιστικά κτήνη εκτέλεσαν τους 200 εκείνο το πρωί αλλά ποτέ δεν κατάφεραν να τους νικήσουν.
Οι επίγονοί τους, αλλά και τα θρασίμια του λεγόμενου “δημοκρατικού τόξου” της “θεωρίας των δυο άκρων” και της πρακτικής και καθημερινής συνδιαλλαγής με τον φασισμό, κάθε φορά που θα νομίζουν ότι μπορούν να λερώσουν την Ιστορία και την Αλήθεια με τους “δημοκρατικούς” γκεμπελισμούς τους, θα είναι καταδικασμένοι να πέφτουν πάνω τους τα καθάρια βλέμματα των 200 Κομμουνιστών. Και να ξανακυλάνε στους υπονόμους τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου