Το 1975 ο Θωμάς Μπακαλάκος θα κυκλοφορήσει τον εμβληματικό δίσκο "Τα Αγροτικά" σε στίχους του Διονύση Τζεφρώνη και ερμηνεία του Βασίλη Παπακωνσταντίνου.
Τα τραγούδια είχαν γραφτεί μεσούσης χούντας η οποία, όπως ήταν φυσικό, είχε λογοκρίνει και απαγορεύσει την έκδοση του δίσκου αλλά ο Μπακαλάκος τα έπαιζε συχνά- πυκνά σε μπουάτ της Πλάκας οπότε στους αριστερούς Αθηναϊκούς κύκλους ήταν ψιλογνωστά πριν κυκλοφορήσει ο δίσκος με τη Μεταπολίτευση.
Ολόκληρος ο δίσκος καταπιάνεται με τη ζωή των αγροτών και με τους ιστορικούς αγώνες τους, ενώ συμπτωματικά η κυκλοφορία του συμπίπτει με τις μεγαλειώδεις αγροτικές απεργίες της Μεταπολίτευσης, οπότε γρήγορα τα τραγούδια εξαπλώνονται σαν φωτιά στα στόματα και τις καρδιές των αγωνιζόμενων αγροτών.
Διαχρονικά, η τάξη των αγροτών έχει υποστεί το μίσος και τη λοιδορία όλων των υπολοίπων τάξεων, παρά το γεγονός ότι βρέθηκαν ουκ ολίγες φορές στο μάτι του κυκλώνα, στο κέντρο των οικονομικών διαπραγματεύσεων και συμφωνιών, στην καρδιά του ταξικού αγώνα.
Μας έκαναν να τους μισούμε μια Ε.Ε., κάποιοι ξεπουλημένοι συνδικαλιστές και κάτι τιποτένιοι ΟΠΕΚΕΠΕδες.
Ο Μπακαλάκος και ο Τζεφρώνης συνυπογράφουν στο οπισθόφυλλο του δίσκου το παρακάτω κείμενο:
"Αγροτική χώρα η Ελλάδα και το πρώτο πρόβλημά της το αγροτικό. Οι αγρότες πάντοτε ήταν η πιο παραμελημένη τάξη. Κολλήγοι και δούλοι των κοτζαμπάσηδων ή καλλικατζαρέων και αργότερα των τσιφλικάδων έζησαν μέσα στη μιζέρια και στην εξαθλίωση. Δεν την ανέχτηκαν όμως για πολύ. Ήρθε η ώρα και φώναξαν: «Φτάνει πια δεν είμαστε ένας, είμαστε χιλιάδες», «Αυτή η γη είναι δική μας». Ρούφηξαν με δίψα τα λόγια του Μαρίνου Αντύπα και των άλλων ηγετών που αγκάλιασαν με θέρμη την ιδέα του αγροτισμού. Έδωσαν το αίμα τους στο Κιλελέρ, δημιουργώντας τους πρώτους ήρωες της αγροτιάς.
Τους είπαν τότε αναρχικούς, τους φοβέρισαν ότι η στάση τους θα προκαλέσει ξένη εισβολή και ο πατριάρχης ακόμα λίγο έλειψε να τους αφορίσει. Η γη μοιράστηκε τελικά, με τον τρόπο όμως που ήθελαν οι υποστηρικτές των τσιφλικάδων. Επιπλέον με ασυδοσία οι διάφοροι τοκογλύφοι, οι μεσάζοντες, οι πιστωτικοί οργανισμοί (αγροτράπεζες) και τα μονοπώλια ανέλαβαν το έργο των τσιφλικάδων, απομυζώντας άκαρδα τον ιδρώτα του αγρότη. Βέβαια, με τους συνεχείς αγώνες άλλαξαν πολλά στη ζωή του αγρότη. Δεν είναι πια κολλήγος και παρακεντές.
Υπάρχουν όμως ακόμα τσιφλίκια και τσιφλικάδικη ιδιοχτησία, υπάρχουν ακόμα φτωχοί αγρότες που πεινούν. Η εκμετάλλευση συνεχίζεται. Γι’ αυτό είναι και τώρα επίκαιροι οι λόγοι των αγροτιστών, Βαμβέτσου και Μέρου, όταν στα 1918, στη Λάρισσα, έλεγαν:
-Με παρακλήσεις δεν γίνεται τίποτα.
-Οι αγρότες πρέπει να οργανωθούν και να παλέψουν.
-Οι αγρότες δεν είναι εχθροί των άλλων καταπιεζομένων τάξεων. Με την οργάνωσή τους απλώς θα επιμείνουν στην άμεση λύση του αγροτικού προβλήματος".
Πέρασαν τόσα χρόνια, τα λόγια τους παρέμειναν εξίσου διαχρονικά,
Μόνο ο αφέντης άλλαξε.
Όπως εξίσου διαχρονικός παραμένει και επόμενος στίχος:
"Καβάλα στ' άλογά σας,
Πάρτε τη γη δικιά σας".
Μόνο ο αφέντης άλλαξε.
Όπως εξίσου διαχρονικός παραμένει και επόμενος στίχος:
"Καβάλα στ' άλογά σας,
Πάρτε τη γη δικιά σας".
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου