Λίλα Μήτσουρα
Ξέρεις, στο τέλος θα τις συνηθίσουμε και τις φράσεις “από τύχη ζούμε” “Πάμε και όπου βγει” και δεν θα μας κάνει εντύπωση καθόλου.
Όπως συνηθίζουμε τη κάθε δύσκολη μέρα και ας είναι δυσκολότερη από τη προηγούμενη
Και ενώ δεν είναι η τύχη που καθορίζει τις ζωές μας αλλά οι επιλογές μας, μας βολεύει να τα ρίχνουμε όλα στη τύχη.
Να την αναθεματίζουμε.
Και να συνηθίζουμε.
Κατάρα η συνήθεια, να το ξέρεις.
Συνηθίσαμε να επιβιώνουμε αντί να ζούμε.
Συνηθίσαμε να μη μπορούμε να πάμε ούτε για να ένα καφέ.
Συνηθίσαμε να γκρινιάζουμε για την ακρίβεια των αγαθών.
Συνηθίσαμε κυρίως να γκρινιάζουμε μόνο.
Συνηθίσαμε να σκύβουμε το κεφάλι στην εργοδοσία για να μη χάσουμε τις δουλειές μας
Συνηθίσαμε να αμειβόμαστε με ψίχουλα
Ξεχάσαμε; η δεν γνωρίζουμε ότι κανένας εργοδότης δεν θα ήταν αυτό που είναι αν δεν υπήρχαμε εμείς οι εργαζόμενοι- εργάτες.
Ότι χωρίς εμάς δεν θα ήταν τίποτα.
Συνηθίσαμε να θάβουμε ανθρώπους της δουλειάς στα εργασιακά κάτεργα.
Συνηθίσαμε να δουλεύουμε σε εργασιακά κάτεργα.
Συνηθίσαμε στη σιωπή και στο “ε τι να κάνουμε τώρα;”
Συνηθίσαμε να μη μιλάμε, να μη διαμαρτυρόμαστε
Μπερδέψαμε την αντοχή με την ανοχή
Ξεχάσαμε τι αξίζουμε εμείς και κάναμε σπουδαίους και σημαντικούς τα λαμόγια.
Που κάθε τι σημαντικό που έχουν οφείλεται σε μας.
Ναι ξεχάσαμε την αξία μας αλλά δεν ξεχνάμε να προσκυνάμε το κάθε πλούσιο τίποτα.
Το κεφάλαιο που αυξάνει πίνοντάς μας το αίμα.
Πληρώνουμε πανάκριβα την συνήθεια μας.
Πληρώνουμε πανάκριβα την επιβίωση μας.
Πληρώνουμε πανάκριβα την κάθε ανάσα μας.
Πληρώνουμε πανάκριβα τις προτεραιότητές μας.
Με τις ζωές μας
Και τις ζωές των παιδιών μας.
Το να μη ξεχνάμε όμως δεν προσφέρει πολλά.
Το να αγωνιζόμαστε για καλύτερη ζωή και να μη συνηθίσουμε την ζωή από τύχη σημαίνει πολλά.
Πάμε πάλι στην αρχή του κειμένου.
Ξέρεις, στο τέλος θα τις συνηθίσουμε και τις φράσεις “από τύχη ζούμε” “Πάμε και όπου βγει” και δεν θα μας κάνει εντύπωση καθόλου.
Γιατί όταν τις ακούς συνέχεια , ναι τις συνηθίζεις.
Και λες “έτσι είναι η ζωή τι να κάνουμε τώρα;”
Λοιπόν έτσι ΔΕΝ είναι η ζωή.
Έτσι είναι η ζωή που θέλουνε να ζούμε οι εκμεταλλευτές.
Το θέμα όμως είναι τι ζωή θέλουμε εμείς και τι ζωή μας αξίζει.
Και στο δια ταύτα
Τι μηνύματα περνάμε στα παιδιά μας.
Δουλικά για μια ζωή στο κεφάλαιο ή αξιοπρεπείς εργαζόμενοι;
Αν τα αφήσουν να ζήσουν....
Λίλα Μήτσουρα: Σχετικά με τον συντάκτη
Ξέρεις, στο τέλος θα τις συνηθίσουμε και τις φράσεις “από τύχη ζούμε” “Πάμε και όπου βγει” και δεν θα μας κάνει εντύπωση καθόλου.
Όπως συνηθίζουμε τη κάθε δύσκολη μέρα και ας είναι δυσκολότερη από τη προηγούμενη
Και ενώ δεν είναι η τύχη που καθορίζει τις ζωές μας αλλά οι επιλογές μας, μας βολεύει να τα ρίχνουμε όλα στη τύχη.
Να την αναθεματίζουμε.
Και να συνηθίζουμε.
Κατάρα η συνήθεια, να το ξέρεις.
Συνηθίσαμε να επιβιώνουμε αντί να ζούμε.
Συνηθίσαμε να μη μπορούμε να πάμε ούτε για να ένα καφέ.
Συνηθίσαμε να γκρινιάζουμε για την ακρίβεια των αγαθών.
Συνηθίσαμε κυρίως να γκρινιάζουμε μόνο.
Συνηθίσαμε να σκύβουμε το κεφάλι στην εργοδοσία για να μη χάσουμε τις δουλειές μας
Συνηθίσαμε να αμειβόμαστε με ψίχουλα
Ξεχάσαμε; η δεν γνωρίζουμε ότι κανένας εργοδότης δεν θα ήταν αυτό που είναι αν δεν υπήρχαμε εμείς οι εργαζόμενοι- εργάτες.
Ότι χωρίς εμάς δεν θα ήταν τίποτα.
Συνηθίσαμε να θάβουμε ανθρώπους της δουλειάς στα εργασιακά κάτεργα.
Συνηθίσαμε να δουλεύουμε σε εργασιακά κάτεργα.
Συνηθίσαμε στη σιωπή και στο “ε τι να κάνουμε τώρα;”
Συνηθίσαμε να μη μιλάμε, να μη διαμαρτυρόμαστε
Μπερδέψαμε την αντοχή με την ανοχή
Ξεχάσαμε τι αξίζουμε εμείς και κάναμε σπουδαίους και σημαντικούς τα λαμόγια.
Που κάθε τι σημαντικό που έχουν οφείλεται σε μας.
Ναι ξεχάσαμε την αξία μας αλλά δεν ξεχνάμε να προσκυνάμε το κάθε πλούσιο τίποτα.
Το κεφάλαιο που αυξάνει πίνοντάς μας το αίμα.
Πληρώνουμε πανάκριβα την συνήθεια μας.
Πληρώνουμε πανάκριβα την επιβίωση μας.
Πληρώνουμε πανάκριβα την κάθε ανάσα μας.
Πληρώνουμε πανάκριβα τις προτεραιότητές μας.
Με τις ζωές μας
Και τις ζωές των παιδιών μας.
Το να μη ξεχνάμε όμως δεν προσφέρει πολλά.
Το να αγωνιζόμαστε για καλύτερη ζωή και να μη συνηθίσουμε την ζωή από τύχη σημαίνει πολλά.
Πάμε πάλι στην αρχή του κειμένου.
Ξέρεις, στο τέλος θα τις συνηθίσουμε και τις φράσεις “από τύχη ζούμε” “Πάμε και όπου βγει” και δεν θα μας κάνει εντύπωση καθόλου.
Γιατί όταν τις ακούς συνέχεια , ναι τις συνηθίζεις.
Και λες “έτσι είναι η ζωή τι να κάνουμε τώρα;”
Λοιπόν έτσι ΔΕΝ είναι η ζωή.
Έτσι είναι η ζωή που θέλουνε να ζούμε οι εκμεταλλευτές.
Το θέμα όμως είναι τι ζωή θέλουμε εμείς και τι ζωή μας αξίζει.
Και στο δια ταύτα
Τι μηνύματα περνάμε στα παιδιά μας.
Δουλικά για μια ζωή στο κεφάλαιο ή αξιοπρεπείς εργαζόμενοι;
Αν τα αφήσουν να ζήσουν....
Λίλα Μήτσουρα: Σχετικά με τον συντάκτη
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου