Δεν έχει αντισταθεί άλλος λαός όσο αυτός, δεν έχει πολεμηθεί άλλη χώρα όσο αυτή.
Κι ο δυτικός κόσμος βλέπει δικτάτορες στα θύματα αυτού του άγριου κυνηγιού και δημοκρατίες σε αυτούς που τους στραγγαλίζουν οικονομικά, ενεργειακά, ακόμα και διατροφικά και ιατροφαρμακευτικά εδώ και δεκαετίες γιατί δεν τους αρέσει ο τρόπος που ζούνε, η κοινωνία που πάνε να φτιάξουνε, οι ηγέτες τους. «Δε σας γουστάρουμε, πεινάστε, πεθάνετε, λιώστε ζωντανοί, μέχρι τελικά να κάνετε αυτό που γουστάρουμε, μέχρι να γίνετε αυτό που μας συμφέρει». Αυτή είναι η δημοκρατία σας χωρίς τα φκιασίδια. Την φτύνω τη δημοκρατία σας.
Ακούω από παντού να λένε για την φτώχεια στην Κούβα, πόσο υποφέρει ο λαός, το ακούω με παράπονο και συχνά με κριτική διάθεση, ποια από τις δυνατές χώρες θα μπορούσε να επιβιώσει όχι τόσα χρόνια, αλλά έστω και για λίγους μήνες, σε συνθήκες τέτοιου σκληροπυρηνικού εμπάργκο; Φαντάζεστε την Ελλάδα που δεν παράγει ένα μανταλάκι σε ένα τέτοιο καθεστώς; Την Ευρωπαϊκή Ένωση της παρακμής και της οικονομικής στειρότητας; Πλέον και τις ΗΠΑ που κρέμεται όλη η πραγματική της οικονομία από τη βιομηχανία της Ασίας; Ποιο νησί στη μέση του πουθενά θα μπορούσε να αυτονομηθεί και να επιβιώσει τόσες δεκαετίες μέσα στο στόμα του λύκου;
Το μοντέλο της Κούβας έχει πετύχει, για αυτό και συνεχίστηκε να υπάρχει ακόμα και τόσο μετά την πτώση της ΕΣΣΔ, γι’ αυτό και με δεκάδες μαχαιριές σε όλο της το σώμα συνεχίζει όχι μόνο να επιβιώνει, αλλά και να απλώνει το τραυματισμένο της χέρι της για να βοηθήσει όλον τον κόσμο, ακόμα και τους πιο ισχυρούς παίχτες του κόσμου (βλ Ιταλία στον κορονοϊό), γι’ αυτό και την πολεμάει με τέτοια λύσσα κι απανθρωπιά η δυνατότερη χώρα του κόσμου. Αν πίστευαν ότι θα κατέρρεε από μόνη της, δε θα έκαναν τα πάντα για να τους οδηγήσουν σε λιμό. Αν πίστευαν ότι το μοντέλο τους είναι καλύτερο δε θα εκβίαζαν τη νίκη, δε θα ξέπεφτε τόσο πολύ ο Γολιάθ για να κερδίσει τον Δαυίδ.
Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρει και τώρα, μοιάζει με το φινάλε μιας ταινίας του Νίκου Νικολαΐδη, οι μάρκες σώνονται στο τραπέζι, ένα ένα τα σκοινιά στο δίκτυ ασφάλειας κόβονται κι οι κάννες των όπλων πλησιάζουν απειλητικά τον πρωταγωνιστή. Σειρήνες, εγκλωβισμός και μια αίσθηση ματαιότητας και πικρίας στο στόμα. Το όνειρο που σταδιακά σβήνει μέσα σε μια ομίχλη από πυρίτιδα κι αναμνήσεις.
Όμως ακόμα κι αν όλα τελειώσουν εδώ δε θα πάψει ποτέ η Κούβα να δείχνει τον δρόμο, για τόσες δεκαετίες με μόνο της όπλο την σοσιαλιστική της οργάνωση και την αλληλεγγύη ενός ανεξάρτητου ηρωικού φιλειρηνικού λαού έγινε η σκνίπα που έμπαινε μέσα και τσιμπούσε τα ρουθούνια του πιο άγριου θηρίου του πλανήτη. Τα μπουρδέλα και τα καζίνο του Μπατίστα έγιναν σχολεία και νοσοκομεία, τα δεκάδες σχέδια ανατροπής και δολοφονίας του Κάστρο πήγαν στον βρόντο, τον είδαν να πεθαίνει τελικά πλήρης ημερών πλημμυρισμένος από αγάπη κι ευγνωμοσύνη. Ανάμεσα σε περιοχές όπως το Πουέρτο Ρίκο, η Αιτή, η Τζαμάικα, οι Μπαχάμες που «σώθηκαν» από τον κομμουνισμό κι οι λαοί ζουν σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας (δεν καταλαβαίνετε πόση) για να κάνουν οι λευκοί χοντροκώληδες αποικιοκράτες τις πιο προκλητικές, χλιδάτες κι ανεξέλεγκτες διακοπές, η Κούβα γινόταν σύμβολο αντίστασης, ανεξαρτησίας, αξιοπρέπειας. Έδινε κουράγιο και στους υπόλοιπους.
Έζησα 3 χρόνια απέναντι της. Ο «ελεύθερος» κόσμος δε με άφησε να πάω. Αν πήγαινα θα έχανα τη βίζα μου, τις σπουδές μου, τη δουλειά μου, το μέλλον μου. Τότε ήμουν πιο μικρός, πιο ψαρωμένος. Δε θα ξεχάσω τα δωματιάκια στα αμερικάνικα αεροδρόμια, δε θες να μπεις εκεί μέσα ξανά. Αυτά με έχουν κάνει τόσο αυθάδη καθώς μεγαλώνω. Ακόμα κι όταν πέθανε ο Φιντέλ ήμουν 1 ώρα μακριά της, βίωνα το πένθος της, τον κερνούσα μια μπύρα και του τραγουδούσα τον Λεβέντη του φίλου του του Μίκη, καθώς αυτός σαν άλλος Αντώνιος αποχαιρετούσε την Αλεξάνδρεια που έχανε οριστικά.
Μακάρι να αντέξει κι αυτήν την φορά. Μα κι αν δεν αντέξει, έχει αφήσει γερή κληρονομία. Ίσως μια μέρα όλος ο κόσμος γίνει Κούβα. Ίσως μια μέρα να μην υπάρχει πια η Αμερική. Αυτός ο κόσμος μου δίνει το κουράγιο να συνεχίσω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου