Την ίδια χρονιά, τον Μάη του 1919, ξεκινά και η Μικρασιατική Εκστρατεία, με την απόβαση στη Σμύρνη. Επισήμως, για την προστασία των ελληνικών πληθυσμών και τη δημιουργία ζωτικού χώρου. Στην πράξη, όμως, η Ελλάδα αναλαμβάνει να κάνει τη δουλειά που δεν ήθελαν να κάνουν οι Μεγάλες Δυνάμεις και κυρίως το Ηνωμένο Βασίλειο. Να ελέγξει δηλαδή τα Στενά και να αναχαιτίσει τη Σοβιετική Ρωσία από μια περιοχή δίπλα στα πετρέλαια του Ιράκ, καθώς ο Κεμάλ είχα αρχίσει ήδη να συνάπτει συμμαχίες μαζί της.
Με απλά λόγια, ελληνικός στρατός στέλνεται στα βάθη της ανατολής λογαριασμό κυρίως της Αγγλίας. Και όταν οι ισορροπίες άλλαξαν, οι Άγγλοι σύμμαχοι εξαφανίστηκαν, ενώ οι Γαλλία και Ιταλία προσέγγισαν τον Κεμάλ στον οποίο είδαν ευκαιρίες που η Έλλαδα δεν μπορούσε να τους παρέχει πλέον. Έτσι η χώρα μένει μόνη, και το 1922 έρχεται η κατάρρευση και η καταστροφή της Σμύρνης. Οι στρατηγικές συμμαχίες αποδεικνύονται, για άλλη μια φορά, σχέσεις χρήσης με ημερομηνία λήξης.
Ο χρόνος περνά και φτάνουμε στο 1950. Μια χώρα διαλυμένη από τον Εμφύλιο στέλνει εκστρατευτικό σώμα στον Πόλεμο της Κορέας, στο πλευρό των Ηνωμένων Εθνών και, στην πραγματικότητα, των Ηνωμένων Πολιτειών. Ξανά το ίδιο επιχείρημα περί στρατηγικής συμμαχίας για την προάσπιση των εθνικών συμφερόντων. Περίπου 186 Έλληνες στρατιώτες δεν γύρισαν ποτέ. Και τα ανταλλάγματα; Δεκαετίες εξάρτησης από τις ΗΠΑ, παρεμβάσεις στα εσωτερικά της χώρας, ένα ωραιότατο πραξικόπημα το 1967 και η εισβολή στην Κύπρο με τις ευλογίες των ΗΠΑ.
Τα χρόνια περνούν και φτάνουμε στο 2002. Η κυβέρνηση του Κώστα Σημίτη στέλνει ελληνική δύναμη στο Αφγανιστάν, στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ. Και πάλι το ίδιο μοτίβο… Συμμετοχή σε έναν πόλεμο μακριά από τα σύνορα, στο όνομα της στρατηγικής συμμαχίας. Λίγα χρόνια μετά, η χώρα μπαίνει σε βαθιά οικονομική κρίση. Οι σύμμαχοι που θα προστάτευαν τα εθνικά συμφέροντα επιβάλλουν σκληρές πολιτικές λιτότητας, ξεφτιλίζουν ολόκληρη την χώρα και τον λαό της και η έννοια της εθνικής κυριαρχίας αποκτά ξανά θολά όρια.
Και έτσι φτάνουμε στο σήμερα όπου ο κύριος Δένδιας όλο χαρά ανακοίνωσε την εμπλοκή της χώρας στον πόλεμο του Ιράν. Είναι και αυτή άλλη μια στρατηγική συμμαχία με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ προκειμένου να εξασφαλιστούν τα εθνικά μας συμφέροντα. Επειδή όμως η Ιστορία συχνά επαναλαμβάνεται, αφήνω στην δική σας φαντασία πως αυτά τα συμφέροντα θα καταλήξουν σε λίγα χρόνια. Γιατί όταν μια χώρα λειτουργεί περισσότερο ως προτεκτοράτο παρά ως αυτόνομος παράγοντας, καταλήγει να είναι αυτό που κάποτε έγραψε ο Άλκης Αλκαίος… ένα πεδίο βολής φτηνό που ασκούνται βρίζοντας ξένοι φαντάροι.
ΥΓ: Και ένα σχόλιο για τον κύριο Δένδια που το συζητούσα νωρίτερα σήμερα και με τον έτερο Κυκλοθυμικό τον πιο πολυγραφότατο.
Προσωπικά τον συγκεκριμένο τον φοβάμαι πολύ περισσότερο από τον Μητσοτάκη.
Ο δεύτερος είναι αυτό που είναι.
Ποτέ του δεν έκρυψε τις πολιτικές του και τον τρόπο που λειτουργεί.
Το γιατί τον ανέχονται το γνωρίζουμε όλοι.
Διορισμοι, διορισμοί, διορισμοί και φυσικά… ΟΠΕΚΕΠΕ, ΟΠΕΚΕΠΕ, ΟΠΕΚΕΠΕ.
Ο άλλος όμως έχει φορέσει πάνω του τον μανδύα του πιο διαλλακτικού, του πιο κεντρώου, του πιο μετριοπαθή.
Μιλάμε για έναν τύπο τόσο μετριοπαθή που πριν λίγους μήνες έλεγε να εμπεδώσουμε ότι θα έχουμε φέρετρα σε πόλεμο με την Ευρωπαϊκή σημαία.
Που έχει ξοδέψει έναν σκασμό λεφτά σε έργα για καραβανάδες όπως η πρόσοψη στο Υπουργείο Άμυνας, που προσπαθεί να προωθήσει τον στρατό με όρους lifestyle, που έχει βγάλει μέχρι και διαφημίσεις για να δηλώσουν οι μαθητές στρατιωτικές σχολές στα μηχανογραφικά τους, που έστειλε πρώτος στόλο στην Κύπρο για να προστατεύσει μια Αγγλική βάση κατοχής στο νησί χωρίς να τον νοιάζει αν αυτό ανοίγει πόρτες στους Τούρκους ώστε να στείλουν και αυτοί επιπλέον στρατό στο νησί, που γενικά χτίζει την εικόνα του σε αυτό που αγαπά ο μέσος ελληναράς, του πολεμοχαρή, μιλιταριστή ηγέτη με όρους μετριοπάθειας όμως.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου