Κάτι για την πατρίδα

Salah Musa

Αυτή η μικρή πατρίδα, μικρή σαν τη χούφτα του χεριού, απέραντη σαν βιβλίο αιωνιότητας… Αυτό το θαυμαστό… αυτό το πληγωμένο και λαβωμένο… τούτη η πατρίδα — θα γίνει άραγε φυλακή για τα παιδιά της;

Έχει περάσει πολλά, σε κάθε σχήμα και χρώμα. Πέθανε πολλές φορές και έζησε ακόμη περισσότερες. Τα ονόματά της αλλάζουν, τα δέντρα της πεθαίνουν και ξαναζούν… κι εμείς αγκαλιάζουμε τον λαιμό του θανάτου — ως τον θάνατο.

Κι από αυτή την αλήθεια, φωτεινή σαν τον ήλιο και το μαχαίρι, από αυτή τη θαυμαστή ανθρώπινη ένταξη, αντλούμε τους λόγους της πρασινάδας: έχουμε πατρίδα.

Και μέσα σ’ αυτή την πυρακτωμένη αγκαλιά, βλέπουμε το πέρασμα των καμηλοπαρδάλεων να καθρεφτίζεται πάνω στους κρεμασμένους πήχεις μας γύρω από αυτή την πατρίδα ακόμη κι αν κατάντησε φυλακή και τόποι εξορίας.

Είμαστε καλεσμένοι, πάντα· κι όσο βυθιζόμαστε σ’ αυτή την αγκαλιά,
τόσο επιστρέφουμε στην ομολογία της αγάπης —
ίσως για να κρατήσουμε ακόμη λίγη δύναμη
να συνεχίσουμε ν’ αγκαλιάζουμε.

Και δεν τραγουδάμε τώρα.
Μα με μια ομολογία πικρή, σχεδόν σαν τραγούδι,
αντιστέκουμε στην προσπάθεια να σηκωθεί ανάμεσά μας
κι ανάμεσα σ’ αυτή την πατρίδα,
που σκεπάζει όλα τα σώματα, τα ζωντανά και τα νεκρά,
ένα χάσμα.
Με περισσότερη αγάπη προκαλούμε την πρόκληση.
Με περισσότερη ειρωνεία αντιστεκόμαστε.
Και με περισσότερο πείσμα απέναντι στον πρόθυμο θάνατο
πολεμάμε κάθε απόπειρα
να μας κάνει να αποσυρθούμε από την αγκαλιά αυτής της πατρίδας.

Δεν την αναζητήσαμε εμείς… αυτή την πατρίδα.
Όχι σ’ ένα μυθικό όνειρο, ούτε σε μια μακρινή φαντασία,
ούτε σε μια ωραία σελίδα κάποιου παλιού βιβλίου.
Δεν την κατασκευάσαμε όπως φτιάχνονται οι θεσμοί και τα οικοδομήματα.
Αυτή μάς έπλασε.
Είναι ο πατέρας μας και η μητέρα μας.
Κι εμείς δεν σταθήκαμε μπροστά σε καμιά επιλογή.
Δεν αγοράσαμε αυτή την πατρίδα από κάποιο κατάστημα ή πρακτορείο.
Δεν τη διαλέξαμε.
Κανείς δεν μας έπεισε να την αγαπήσουμε.
Βρήκαμε τον εαυτό μας να πάλλεται στο αίμα και στη σάρκα της,
μυελός μέσα στα κόκαλά της.
Κι εκείνη είναι δική μας — όπως κι εμείς δικοί της.

Μα γιατί λέμε αυτά τα λόγια τώρα;
Η μακρά ιστορία του διωγμού μας
δεν είχε γνωρίσει ποτέ
τέτοια βία και τέτοια αγριότητα
σαν κι αυτή που βλέπουν τώρα τα μάτια των παιδιών αυτού.

Η πατρίδα… όλοι τους ´κατεστραμμένοι… όλοι τους απειλημένοι… κι όλοι τους κυνηγημένοι.
Και μια κυβέρνηση: το Ισραήλ, που απασχολεί τον εαυτό της
με το να εκλιπαρεί τον κόσμο να αφυπνιστεί
μπροστά σε ό,τι πιστεύει πως είναι τρομοκρατία,
σε οποιοδήποτε σημείο του κόσμου·
για να μάθει ολόκληρη η ανθρωπότητα
πως αυτή η πατρίδα είναι η πατρίδα όλων των Εβραίων.
Μα δεν γνωρίζει την αναζήτηση εκείνων
που ξεριζώθηκαν βίαια,
ούτε πως ασκεί εναντίον τους
μία από τις πιο σκληρές μορφές τρόμου…
μέσα στην ίδια τους την πατρίδα.

Κι ο κόσμος δεν γνωρίζει τα πάντα

 *Ο Salah Musa είναι γιατρός, πρώην επιτετραμμένος της Παλαιστίνης στην Ελλάδα

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---