Δεν με κάνει χαρούμενο το γεγονός ότι αναρτώ ξανά το ίδιο κείμενο που είχα γράψει το 2023… πάλι για πόλεμο. Τότε το είχα γράψει γιατί τα παιδιά άρχισαν να ρωτούν τους γονείς τους το ίδιο πράγμα που ρωτούν και σήμερα… «Θα έρθει και εδώ ο πόλεμος, μπαμπά;» Και είναι μια ερώτηση που, κάθε φορά που την ακούω, με κάνει να ντρέπομαι λίγο ως ενήλικας. Να αναρωτιέμαι τι κόσμο ετοιμάζουμε να παραδώσουμε σε αυτά τα παιδιά…….
Τι θα τους πούμε άραγε; Ότι εμείς, οι πιο μορφωμένοι, οι πιο τεχνολογικά εξελιγμένοι, οι πιο “πολιτισμένοι” άνθρωποι στην ιστορία, ακόμα δεν έχουμε μάθει το πιο απλό μάθημα; Ότι οι πόλεμοι δεν ωφέλησαν ποτέ κανέναν. Ότι κάθε φορά αφήνουν πίσω τους μόνο πόνο, απώλειες και ανθρώπους που προσπαθούν να μαζέψουν τα κομμάτια τους. Αυτή την περίοδο είναι σημαντικό εμείς οι γονείς να δημιουργήσουμε μια μικρή “αεράμυνα” πάνω από τον ψυχισμό των παιδιών μας. Τι λέμε λοιπόν στα παιδιά για τον πόλεμο;
Σε ηλικίες 3–4 ετών είναι καλό να αποφύγουμε να συζητήσουμε το οτιδήποτε, ειδικά αν το παιδί δεν μας ρωτήσει μόνο του. Αν όμως ρωτήσει ή αν αναπαραστήσει τον πόλεμο στο παιχνίδι του, είναι καλό με ηρεμία να του εξηγήσουμε ότι ο πόλεμος δεν είναι παιχνίδι και ότι οι άνθρωποι που βρίσκονται μέσα σε έναν πόλεμο πονάνε. Δεν χρειάζεται να μπούμε σε λεπτομέρειες. Όταν μιλάμε για κάτι τόσο σημαντικό, κοιτάμε το παιδί στα μάτια και καθόμαστε ή γονατίζουμε για να είμαστε στο ύψος του. Σε μεγαλύτερες ηλικίες τα παιδιά έχουν ήδη αναπτύξει περισσότερο την κριτική σκέψη και την αντίληψή τους. Μπορούμε τότε να συζητήσουμε για το τι είναι ο πόλεμος μέσα από ιστορίες που έχουν μάθει και στο σχολείο, όπως το δικό μας πρόσφατο παρελθόν του ’74. Είναι πολύ σημαντικό να τονίσουμε κάτι βασικό: στον πόλεμο δεν υπάρχουν πραγματικοί νικητές. Όλοι χάνουν, γιατί χάνονται ζωές, σπίτια, ασφάλεια και ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Τονίστε επίσης τη σημασία της επίλυσης των προβλημάτων μέσα από τον διάλογο και τη διπλωματία. Αυτές είναι έννοιες που αξίζει να μάθουν τα παιδιά από νωρίς. Επίσης, ας αποφύγουμε την επιφανειακή στάση του τύπου: «Έλα μωρέ, τίποτα δεν θα γίνει, πάμε να παίξουμε ρακέτες». Όταν αγνοούμε τον φόβο του παιδιού, το αφήνουμε μόνο του μέσα σε σκέψεις και συναισθήματα που δεν ξέρει πώς να διαχειριστεί. Μια πιο υγιής απάντηση είναι κάτι πολύ απλό.. «Καταλαβαίνω ότι μπορεί να φοβάσαι. Είμαι εδώ για να σε ακούσω και να σου απαντήσω σε ό,τι μπορώ». Τα παιδιά χρειάζονται απαντήσεις από εμάς. Γιατί αν δεν τις πάρουν από εμάς, θα τις πάρουν από αλλού και συχνά με λάθος τρόπο. Και καμιά φορά τέτοιες συζητήσεις ανοίγουν και μεγαλύτερα ερωτήματα για τη ζωή, τον φόβο, ακόμα και τον θάνατο. Αν τις αντέξουμε, μπορεί να γίνουν μια ευκαιρία να έρθουμε λίγο πιο κοντά στα παιδιά μας και να τους δώσουμε μια πιο ανθρώπινη οπτική για τον κόσμο.
Τα παιδιά… είναι τα μάτια μας.
Ευάγγελος Ορφανίδης Κλινικός Ψυχολόγος
Πηγή:facebook
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου