Οι Αγέρωχοι 200

Λιάνα Κανέλλη

Οταν πρωτόδα τις φωτογραφίες των 200 ηρώων κομμουνιστών της Καισαριανής, θυμήθηκα μια λέξη ξεχασμένη και σχεδόν αχρησιμοποίητη στο καθημερινό λεξιλόγιο. Αγέρωχοι. Νομίζω μάλιστα ότι περικλείει τα πάντα, από το χαμόγελο έως την αφοβία στο βλέμμα, από το καθόλου σκυφτό κεφάλι έως την αποφασιστική στάση του σώματος στη διαδρομή της βίας και του χάρου. Είναι παράξενο, σχεδόν μαγικό, ότι κανένας αγέρωχος δεν μπορεί να εκτελεστεί. Στα ναζιστικά ψηλαλώνια της βίας, της απανθρωπιάς, της αποκτήνωσης, εκεί που στήνει καρτέρι η κάννη η ένστολη στο διάσελο αυγής και νύχτας, οι αγέρωχοι αποκτούν θωριά απέθαντου. Τα παλιά τα χρόνια, τα τεχνολογικώς προϊστορικά, οι αγέρωχοι έγραφαν έπη, τραγούδια, γίνονταν γνωστοί με το μικρό τους όνομα. Από τον Β' Παγκόσμιο έως τις μέρες μας, απ' όταν δηλαδή η σβάστικα έχασε από το σφυροδρέπανο, οι κομμουνιστές τραγούδησαν και εποίησαν ποίηση, ακριβώς γιατί ο λαός που τους εξέθρεψε είχε συλλάβει βιωματικά την έννοια του αγέρωχου, ακόμα κι αν δεν μπορούσε τη λέξη να την εξηγήσει ή και να τη γράψει. Είχε εισπράξει την αίσθηση του αγέρωχου που αντικρίζει κατάματα το τέρας του ναζισμού και πεθαίνει προειδοποιώντας το ότι θα υψώνεται και χωρίς σάρκα και οστά ολόρθος, απειλητικός απέναντί του.

Στην εποχή του τεχνοφασισμού, αυτή που σβήνει το φως από τα μάτια 30 χιλιάδων παιδιών στην Παλαιστίνη ως άμυνα πάνοπλων ενηλίκων, αυτός που εξαέρωσε χιλιάδες των χιλιάδων Γιαπωνέζους στον ύπνο, με πυρηνική χαρά και ευεξία, ο βρωμόψυχος επιστήμονας που πρόσφερε χημικά αέρια και λευκό φώσφορο από τον Α' Παγκόσμιο έως τον τελευταίο τοπικό πόλεμο σε μικρομέγαλους ιμπεριαλιστές, αυτός που φοράει τη λεοντή του δυνατού για να κρύψει τη σαπίλα του, έχει πολλά τέρατα στη φαρέτρα του. Και δεκαετίες τώρα, με απίστευτη προπαγάνδα, αλγορίθμους και πολιτικά τεχνάσματα, νόμιζε ότι κυριάρχησε σε ψυχές και μυαλά, σε καρδιές και χέρια και ποδάρια. Και αποθρασύνθηκε, και αυτοανακηρύχθηκε νικητής, και ζητούσε μάλιστα κι αποδείξεις ότι αγέρωχοι κομμουνιστές όντως υπήρξαν σ' αυτήν τη μικρή, τεράστια και πανέμορφη χώρα Ελλάδα, με την παγκόσμια κουλτούρα της ελευθερίας ως απάντησης στον θάνατο.

Και η απόδειξη ήρθε απ' τον θύτη, και μάλιστα βγαλμένη σε πλειστηριασμό. Σε μικρά καρεδάκια, ασπρόμαυρα, συμπυκνώθηκαν το άρωμα, το κάλλος και η δύναμη του αγέρωχου. Οταν η φύση του ανθρώπου φοράει τα καλά της είναι ακατανίκητη. Δεν μπορεί να την απορροφήσει ούτε η σκοτεινή ύλη του Διαστήματος, που δεν μπορεί να καταπιεί όλα τα αστέρια που λάμπουν εκατομμύρια χρόνια μετά το τέλος τους μπροστά στα μάτια μας. Και έτσι γεννιέται στον 21ο αιώνα ο καινούργιος ναζισμός - φασισμός, που πάντα ξεκινάει ως βαθύς και θεοσκότεινος αντικομμουνισμός. Ξεφύτρωσαν μυριάδες δειλοί και άβουλοι αντάμα, που λειτουργούν ήδη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, σε θεσμικά όργανα, σε έντυπα, παντού σχεδόν, σαν ξενιστές της κοινωνικής και ιδεολογικής αλλοτρίωσης, που ζητάνε αποδείξεις ότι οι 200 δεν ήταν όλοι κομμουνιστές και ακόμη κι αν ήταν οι περισσότεροι, να συμφωνήσουμε να τους λέμε όλους πατριώτες, το πολύ πολύ αντιστασιακούς. Το επιχείρημα του γυμνοσάλιαγκα. Αυτό που υποκρύπτει το αδύνατο του αγέρωχου. Αυτού που είναι και κομμουνιστής και πατριώτης. Που είναι κομμουνιστής και γι' αυτό πατριώτης. Που είναι πατριώτης επειδή είναι κομμουνιστής, γιατί πατρίδα πρωτίστως είναι ο λαός που την υπερασπίζεται, είτε έχει μέγεθος μιας σπιθαμής γης είτε του κόσμου όλου των ελεύθερων και ζωντανών ανθρώπων, που δρουν όπως σκέφτονται και που αισθάνονται όπως δρουν. Αγέρωχα!

Η Καισαριανή δεν είναι Καίσαρας. Και οι 200 κομμουνιστές δεν είναι, δεν ήταν και δεν πρόκειται να γίνουν ποτέ μελλοθάνατοι που χαιρετούν. Μας υποχρεώνουν να τους χαιρετίζουμε κάθε Πρωτομαγιά, επειδή έχουν το αγέρωχο πρόσωπο της άνοιξης του κόσμου.

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---