Υπάρχει λέει χαπάκι να σε κάνει ξανά δεκαοκτώ; Άντε!
Όχι, ευχαριστώ. Ποτέ ξανά δεκαοκτώ.
Τι, να ξαναπεράσω Πανελλήνιες;
Κάνε με καλύτερα παπάκι, κουνούπι στον Αμαζόνιο, καλαμπόκι τέλος πάντων.
Εδώ κάθε Μάιο το σώμα μου θυμάται πράγματα που το μυαλό μου είχε διαγράψει.
Τον τρόμο για την άλγεβρα, την κυρία Πανηγυράκη, τον μπαμπούλα των εξετάσεων.
Γιατί το σώμα δεν ξεχνά τις Πανελλήνιες. Τις αποθηκεύει.
Θυμάμαι τον εαυτό μου να λέει στα παιδιά μου ότι οι Εξετάσεις δεν θα χωρέσουν ποτέ όλη την αξία ενός ανθρώπου.
Χα χα.
Ταυτόχρονα καιγόμουν να γράψουν καλά, να μπουν στη σχολή που θέλουν.
Αλλά αν ήταν να μιλούσα στον εαυτό μου στα 18, θα του έλεγα:
“Ηρέμησε.
Κάποιοι ανθίζουν στα 18.
Κάποιοι στα 40.
Κάποιοι αφού διαλυθούν πρώτα.
Κάποιοι αφού αλλάξουν ζωή τρεις φορές.
Θα αποτύχεις και θα ξανασηκωθείς.
Θα γίνεις άλλος άνθρωπος από αυτόν που νομίζεις τώρα”.
Γι’ αυτό αυτές τις μέρες δεν πονάνε μόνο τα παιδιά.
Πονάει λίγο και η χώρα.
Που μας έμαθαν από νωρίς ότι η αξία αποδεικνύεται και η αυτοπεποίθηση κερδίζεται.
Και υπάρχει μια αλήθεια, ένας ελέφαντας στο δωμάτιο:
Συχνά οι άνθρωποι που κάποτε ένιωσαν “μέτριοι”, αργότερα γίνονται εκείνοι που κρατούν όρθιους τους άλλους.
Ο,τι εξετάσεις κι αν δίνεις...
Σου εύχομαι να γράψεις καλά.
Αλλά να ξέρεις ότι το γραπτό σου δεν έχει ιδέα για το ποιος είσαι…
Οπότε μη μπερδέψεις ποτέ το αποτέλεσμά του με την αξία σου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου