Μεγάλο ενδιαφέρον είχε η παρέμβαση της Κάτιας Αντωνιάδη, η οποία ήταν η μοναδική Ελληνίδα και Ευρωπαία δημοσιογράφος που επισκέφθηκε και πραγματοποίησε ανταποκρίσεις τόσο από το Ιράν όσο και από τα Στενά του Ορμούζ. Στάθηκε μάλιστα θαρραλέα απέναντι στο κυρίαρχο ρεύμα πολεμικής προπαγάνδας και αναζήτησε με ευθύνη την αλήθεια για τον λαό σε συνθήκες πολέμου.
Η ίδια σημείωσε μεταξύ άλλων: «Βρέθηκα στο Ιράν πρόσφατα, καταγράφοντας για μέρες την κατάσταση, μεταδίδοντας τις εξελίξεις, και η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετώπισα δεν ήταν ο φόβος των πιθανών βομβαρδισμών. Ηταν η τεράστια απόσταση που χωρίζει την πραγματικότητα των ανθρώπων εκεί, από την εικόνα που "σερβίρεται" στα δυτικά δελτία ειδήσεων. Συνηθίζουν να παρουσιάζουν το Ιράν είτε ως μια μονοδιάστατη, σκοτεινή, γκρίζα μάζα φανατικών ή, άλλοτε, ως έναν παθητικό πληθυσμό που υποφέρει περιμένοντας έναν "ξένο σωτήρα". Η αλήθεια που αντίκρισα είναι τελείως διαφορετική. Είναι η εικόνα ενός λαού με βαθιά κουλτούρα, υψηλότατο μορφωτικό επίπεδο, αξιοπρέπεια και πάνω απ' όλα συγκλονιστική πολιτική συνείδηση.
Παρά τις εκρήξεις, παρά το γεγονός ότι οι πύραυλοι και οι βομβαρδισμοί αποτελούσαν καθημερινή απειλή, οι Ιρανοί βρίσκονταν στον δρόμο. Οχι ως κατευθυνόμενα γρανάζια ενός μηχανισμού, αλλά ως άνθρωποι που υπερασπίζονται την πατρίδα τους, την ιστορία τους και το δικαίωμά τους να υπάρχουν. Οπως μου είπαν χαρακτηριστικά άνθρωποι που συνάντησα στον δρόμο, "σε καμία περίπτωση δεν δεχόμαστε, δεν ανεχόμαστε και δεν συμφωνούμε με την επέμβαση των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Η πατρίδα μας δεν είναι προς διαμελισμό".
Γιατί όμως γίνεται αυτός ο πόλεμος; Γιατί το Ιράν βρίσκεται μόνιμα στο στόχαστρο; Ας αφήσουμε στην άκρη τις υποκριτικές κορόνες περί "ανθρωπίνων δικαιωμάτων" και "καταπολέμησης της τρομοκρατίας". Τα προσχήματα αυτά κατέπεσαν από την πρώτη στιγμή, όπως είδαμε να καταρρέουν στην ιστορία των ηγεμονισμών και των ξένων επεμβάσεων. Οι ίδιες δυνάμεις που κόπτονται για τα δικαιώματα των γυναικών στο Ιράν, δεν έχουν κανένα πρόβλημα να συμμαχούν με σκοταδιστικά καθεστώτα της περιοχής, αρκεί αυτά να είναι υπάκουα.
Η αλήθεια κρύβεται στον χάρτη και στον πλούτο. Οταν στεκόμουν στην περιοχή των Στενών του Ορμούζ, έβλεπα μπροστά μου την πραγματική αιτία της σύγκρουσης. Από αυτό το στενό θαλάσσιο πέρασμα διακινείται καθημερινά περίπου το 20% της παγκόσμιας κατανάλωσης πετρελαίου και τεράστιες ποσότητες υγροποιημένου φυσικού αερίου. Είναι η πιο κρίσιμη ενεργειακή αρτηρία του πλανήτη. Οποιος ελέγχει τα Στενά του Ορμούζ, ελέγχει τη ροή της παγκόσμιας οικονομίας.
Η εσωτερική πολιτική κατάσταση μιας χώρας, οι διαφωνίες που δικαιωματικά μπορεί να έχουμε με την κυβέρνησή της, δεν νομιμοποιούν σε καμία περίπτωση την ξένη επιθετικότητα εναντίον της. Οταν πύραυλοι πέφτουν σε μια χώρα, το επίδικο δεν είναι το πολίτευμά της αλλά είναι η παραβίαση της κυριαρχίας της. Το Διεθνές Δίκαιο δεν είναι θεωρία, αλλά το μοναδικό δίχτυ προστασίας για τον αμυνόμενο. Ο δημοσιογράφος που καλύπτει συρράξεις είναι ο μόνος που μπορεί να αποδώσει δικαιοσύνη στα θύματα, κάνοντας γνωστά τα εγκλήματα πολέμου στον υπόλοιπο κόσμο.
Η εμπειρία μου από το Ιράν με έμαθε ότι οι λαοί δεν είναι πιόνια σε μια σκακιέρα, ακόμα κι αν οι ισχυροί της Γης τους αντιμετωπίζουν έτσι. Είναι ζωντανοί οργανισμοί που υποφέρουν, μάχονται και ελπίζουν. Και αν κάτι έχουμε χρέος να κάνουμε εμείς, από τη δική μας μεριά, είναι να γινόμαστε η φωνή τους όταν οι άλλοι προσπαθούν να τους επιβάλουν τη σιωπή του πολέμου».
Πηγή: rizospastis
Η Σφήκα: Επιλογές
Η ίδια σημείωσε μεταξύ άλλων: «Βρέθηκα στο Ιράν πρόσφατα, καταγράφοντας για μέρες την κατάσταση, μεταδίδοντας τις εξελίξεις, και η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετώπισα δεν ήταν ο φόβος των πιθανών βομβαρδισμών. Ηταν η τεράστια απόσταση που χωρίζει την πραγματικότητα των ανθρώπων εκεί, από την εικόνα που "σερβίρεται" στα δυτικά δελτία ειδήσεων. Συνηθίζουν να παρουσιάζουν το Ιράν είτε ως μια μονοδιάστατη, σκοτεινή, γκρίζα μάζα φανατικών ή, άλλοτε, ως έναν παθητικό πληθυσμό που υποφέρει περιμένοντας έναν "ξένο σωτήρα". Η αλήθεια που αντίκρισα είναι τελείως διαφορετική. Είναι η εικόνα ενός λαού με βαθιά κουλτούρα, υψηλότατο μορφωτικό επίπεδο, αξιοπρέπεια και πάνω απ' όλα συγκλονιστική πολιτική συνείδηση.
Παρά τις εκρήξεις, παρά το γεγονός ότι οι πύραυλοι και οι βομβαρδισμοί αποτελούσαν καθημερινή απειλή, οι Ιρανοί βρίσκονταν στον δρόμο. Οχι ως κατευθυνόμενα γρανάζια ενός μηχανισμού, αλλά ως άνθρωποι που υπερασπίζονται την πατρίδα τους, την ιστορία τους και το δικαίωμά τους να υπάρχουν. Οπως μου είπαν χαρακτηριστικά άνθρωποι που συνάντησα στον δρόμο, "σε καμία περίπτωση δεν δεχόμαστε, δεν ανεχόμαστε και δεν συμφωνούμε με την επέμβαση των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Η πατρίδα μας δεν είναι προς διαμελισμό".
Γιατί όμως γίνεται αυτός ο πόλεμος; Γιατί το Ιράν βρίσκεται μόνιμα στο στόχαστρο; Ας αφήσουμε στην άκρη τις υποκριτικές κορόνες περί "ανθρωπίνων δικαιωμάτων" και "καταπολέμησης της τρομοκρατίας". Τα προσχήματα αυτά κατέπεσαν από την πρώτη στιγμή, όπως είδαμε να καταρρέουν στην ιστορία των ηγεμονισμών και των ξένων επεμβάσεων. Οι ίδιες δυνάμεις που κόπτονται για τα δικαιώματα των γυναικών στο Ιράν, δεν έχουν κανένα πρόβλημα να συμμαχούν με σκοταδιστικά καθεστώτα της περιοχής, αρκεί αυτά να είναι υπάκουα.
Η αλήθεια κρύβεται στον χάρτη και στον πλούτο. Οταν στεκόμουν στην περιοχή των Στενών του Ορμούζ, έβλεπα μπροστά μου την πραγματική αιτία της σύγκρουσης. Από αυτό το στενό θαλάσσιο πέρασμα διακινείται καθημερινά περίπου το 20% της παγκόσμιας κατανάλωσης πετρελαίου και τεράστιες ποσότητες υγροποιημένου φυσικού αερίου. Είναι η πιο κρίσιμη ενεργειακή αρτηρία του πλανήτη. Οποιος ελέγχει τα Στενά του Ορμούζ, ελέγχει τη ροή της παγκόσμιας οικονομίας.
Η εσωτερική πολιτική κατάσταση μιας χώρας, οι διαφωνίες που δικαιωματικά μπορεί να έχουμε με την κυβέρνησή της, δεν νομιμοποιούν σε καμία περίπτωση την ξένη επιθετικότητα εναντίον της. Οταν πύραυλοι πέφτουν σε μια χώρα, το επίδικο δεν είναι το πολίτευμά της αλλά είναι η παραβίαση της κυριαρχίας της. Το Διεθνές Δίκαιο δεν είναι θεωρία, αλλά το μοναδικό δίχτυ προστασίας για τον αμυνόμενο. Ο δημοσιογράφος που καλύπτει συρράξεις είναι ο μόνος που μπορεί να αποδώσει δικαιοσύνη στα θύματα, κάνοντας γνωστά τα εγκλήματα πολέμου στον υπόλοιπο κόσμο.
Η εμπειρία μου από το Ιράν με έμαθε ότι οι λαοί δεν είναι πιόνια σε μια σκακιέρα, ακόμα κι αν οι ισχυροί της Γης τους αντιμετωπίζουν έτσι. Είναι ζωντανοί οργανισμοί που υποφέρουν, μάχονται και ελπίζουν. Και αν κάτι έχουμε χρέος να κάνουμε εμείς, από τη δική μας μεριά, είναι να γινόμαστε η φωνή τους όταν οι άλλοι προσπαθούν να τους επιβάλουν τη σιωπή του πολέμου».
Πηγή: rizospastis
Η Σφήκα: Επιλογές
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου