"Αν έχεις λείψει για ό,τι πρέπει, θα ‘σαι πάντα μέσα σε όλα εκείνα που γι’ αυτά έχεις λείψει, θα ‘σαι για πάντα μέσα σε όλο τον κόσμο"Αυτούς τους στίχους αφιέρωσε από το βήμα του 6ου Φεστιβάλ της ΚΝΕ, ο κομμουνιστής ποιητής Γιάννης Ρίτσος στη δολοφονημένη συντρόφισσά μας, τη Σωτηρία Βασιλακοπούλου, που πριν 46 χρόνια, χτυπήθηκε θανάσιμα μπροστά στην πύλη του εργοστασίου της ΕΤΜΑ την ώρα που μοίραζε προκηρύξεις στους εργάτες. Οι ίδιοι στίχοι κοσμούν το σεμνό μνημείο που βρίσκεται μπροστά στην πύλη του εργοστασίου, στο σημείο της δολοφονίας της.
Στις 28 Ιουλίου 1980 η τριτοετής φοιτήτρια Παντείου και μέλος της ΚΝΕ, Σωτηρία Βασιλακοπούλου, πληρώνει με τη ζωή της, την αποφασιστικότητα και τον ενθουσιασμό της, στη προσπάθεια να πετάξει προκηρύξεις του ΚΚΕ μέσα σε ένα πούλμαν με εργάτες της κλωστοϋφαντουργίας ΕΤΜΑ. 46 χρόνια μετά από αυτό το εργοδοτικό έγκλημα, ο «Οδηγητής» τιμά τη θυσία της συντρόφισσας και αναδεικνύει το έδαφος που αναπτύσσονται τέτοιες εγκληματικές πράξεις.
Εργοδοτικό έγκλημα
Η εργοδοσία μαντρώνει τους εργάτες σε πούλμαν και απαιτεί να φύγουν γρήγορα από το εργοστάσιο. Όταν ένα από αυτά περνά την πύλη, η Σωτηρία ορμά προς τα παράθυρα για να πετάξει μέσα τις προκηρύξεις. Το πούλμαν τη χτυπά και παρά τις εκκλήσεις όλων να σταματήσει για να αποφευχθούν τα χειρότερα ο οδηγός -και γνωστός μπράβος της εργοδοσίας- αναπτύσσει ακόμα περισσότερη ταχύτητα. Με τις πίσω ρόδες δολοφονεί τη Σωτηρία. Αμέσως ξεκινά η συγκάλυψη του εγκλήματος με την αστυνομία να προσπαθεί να φυγαδεύσει τον οδηγό. Ακολουθεί ο Τύπος της εποχής που χαρακτηρίζει τροχαίο τη δολοφονία και το δικαστήριο που δεν δέχεται τις κατηγορίες. Φυσικά για τους ηθικούς αυτουργούς του εγκλήματος, δηλαδή την εργοδοσία της ΕΤΜΑ, ούτε λόγος.
Οι θυσίες μας δεν πάνε χαμένες, θα νικήσουμε!
Η θυσία της Σωτηρίας δεν έμεινε αδικαίωτη, γιατί από την ημέρα εκείνη μέχρι σήμερα, είναι χιλιάδες αυτοί που επέλεξαν τον ίδιο δρόμο με εκείνη, που βρέθηκαν και θα βρίσκονται με την προκήρυξη, τον «Ριζοσπάστη» και τον «Οδηγητή» έξω από τις πύλες της ΕΤΜΑ, της Χαλυβουργίας, της ΛΑΡΚΟ, στα συλλαλητήρια και τους μεγάλους αγώνες, σε κάθε χώρο δουλειάς και γειτονιά που χτυπάει η καρδιά της εργατικής τάξης και των παιδιών της, είναι χιλιάδες αυτοί που θα συνεχίσουν τον αγώνα για το χαρούμενο μέλλον της ανθρωπότητας, το σοσιαλισμό,
«το μέλλον που γι’ αυτό
πολέμησες κι έπεσες, και μας έρχεσαι πάλι, Σωτηρία,
απ’ το χαρούμενο μέλλον το γεμάτο
δέντρα, πουλιά, ψωμί, νερό, βιβλία,
γεμάτο Αγάπη, Ειρήνη, Ελευθερία»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου