Ενα παραμύθι μόνο

Της Λίλα Μήτσουρα

Είπες θα βγεις για λίγο έξω και άφησες την εξώπορτα ανοιχτή. Και κάνει τόσο κρύο..... Χιονιάς. Περίμενα να ξαναγυρίσεις καθαρίζοντας τον θρόνο σου. Αλλά δεν.... γύρισες.

Τι φταις και εσύ? Μάλλον δεν σου άρεσαν οι θρόνοι, αλλά τότε γιατί κάθισες?

Γιατί τον χρησιμοποίησες γαμώτο? Ας καθόσουν όπου ήθελες. Τώρα είμαι αναγκασμένη να τον μετακινήσω, να τον πετάξω άμεσα, μη τυχόν και βάλω άλλον να κάτσει. Και είναι πολύ βαρύς...... Πώς θα τον σύρω? Πόσο επίπονη διαδικασία.....

Και τι απογοήτευση η άδεια θέση..... Τι γεύση σου αφήνει.... Πίκρα!

Να ανακαλύπτεις ότι αυτό που ονειρεύτηκες ήταν απλά στη φαντασία σου. Ότι φταις εσύ που μπέρδεψες την πραγματικότητα με το παραμύθι.

Τι φταις και εσύ...

Εγώ σε έβαλα στο παραμύθι μου. Εσύ απλά δεν άντεξες. Και άνοιξες την εξώπορτα να βγεις στην πραγματική ζωή, να ανασάνεις ελεύθερα. Πώς να σε κατηγορήσω για αυτό?

Μπορεί να μη σου άρεσε το ροζ του δικού μου ονείρου. Μπορεί να ήταν άβολος ο θρόνος. Μπορεί να σε ζάλιζε το ύψος. Και αποφάσισες να πατήσεις στη γη.

Εσύ αποφάσισες? αυτό δεν το θυμάμαι. Ή μήπως εγώ σε έβαλα να πατήσεις στο χώμα? Δεν μπορεί, θα με βοήθησες και συ, αλλιώς μόνη μου πώς θα σου άλλαζα θέση?

Άφησες την πόρτα ανοιχτή. Και αυτό "σε λίγο επιστρέφω" τι το ήθελες?

Κουράστηκα να περιμένω.

Με πήρε το παράπονο από το χέρι και με πήγε στο θρόνο σου να τον δω εκεί να στέκεται άδειος. Και ήρθε ο θυμός μετά και με παρέσυρε. Και μετά τον θυμό έρχεται η παραδοχή του τεράστιου λάθους. Δικό μου το λάθος, δικός μου ο θυμός, δικό μου το παράπονο, δικός μου και ο δράκος της απογοήτευσης.

Και αυτός ο δράκος είναι κακός πολύ, σε καταστρέφει αν δεν αντισταθείς.

Δεν είναι που θολώνει την όραση, είναι που την καθάρισε θα έλεγα. Και έφυγε η λάμψη όλη με μιας.

Τι φταις και συ αν εγώ δεν έβλεπα καλά?

Με τρόμαξε το γήινο σου. Με τρόμαξε το απότομο ξύπνημα από το όνειρο. Μου έδωσες μια δυνατή σπρωξιά..... με πέταξε κάτω. Και έμεινα να κοιτάζω γύρω γύρω να δω τι συμβαίνει. Πού είμαι, τι είναι αλήθεια τι ψέματα.

Και να σου πω κάτι τελευταίο?

Δεν είναι ότι πονάω για το ροζ που δεν σου άρεσε.

Ούτε επειδή δεν άντεξες το ύψος.

Είναι που με πονάει το κενό, είναι που σιχαίνομαι την αλμύρα στα χείλη, είναι που πρέπει να ζω παρέα με τον δράκο.

Γαμώτο!!!

Είναι που περιμένω να ανοίξει η πόρτα και να ξαναμπείς με όλη σου την λάμψη, ξανά στο παραμύθι μου.

Αυτό με πονάει.

Που περιμένω......... ΓΑΜΩΤΟ!!!!!!!